II SA/Gl 211/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi I. B. i A. R. (R.) na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta G. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z 7 lipca 194 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 3 r., poz. 1186) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A sp. z o.o. w G. (dalej jako inwestor) na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz towarzyszącą infrastrukturą na terenie nieruchomości obejmującej działki nr ew. 1, 2, 3 obręb [...] przy ul. [...] w G. W decyzji tej zamieszczono warunki, które winny być respektowane w ramach realizacji przewidzianej inwestycji. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji przedstawił przebieg prowadzonego postępowania, w tym podejmowane czynności procesowe. Podkreślono, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na wskazanym terenie przewiduje się budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i wielorodzinne o niskiej intensywności wraz z dopuszczeniem usług i usług nieuciążliwych. W uzasadnieniu tym określono wymogi, jakie stawiane są projektowanym obiektom. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany przewiduje budowę budynku trzykondygnacyjnego o wysokości 10,3 m przy dopuszczalnej wysokości na tym obszarze do 15 m. Dach budynku ma być płaski i nawiązuje do znajdujących się w ciągu ulicy [...] w G. W motywach uzasadnienia przywołano wielkości dotyczące zieleni biologicznie czynnej, intensywność zabudowy, ilość miejsc parkingowych. Podkreślono, że projekt budowlany opracowany został przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami. Przewidziano włączenie ruchu drogowego dwoma zjazdami, na utworzenie których uzyskano stosowne zezwolenie. Budynek oraz miejsca postojowe zaprojektowane zostały w prawidłowych odległościach od granic nieruchomości oraz od istniejącej zabudowy terenów sąsiednich. Posadowienie budynku nie powoduje zacienienia i przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zarówno w projektowanym obiekcie jak i w budynkach już istniejących. W uzasadnieniu tym odniesiono się do zastrzeżeń zgłoszonych w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego przez uczestników postępowania, będących właścicielami nieruchomości graniczącej z przedmiotową inwestycją i podkreślono, że nie są one zasadne. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody Śląskiego wnieśli A.R. oraz I. B. (dalej jako uczestnicy postępowania lub skarżący), którzy wyrazili swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i wnieśli o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Odwołujący podnieśli, że jest to już trzecia próba uzyskania pozwolenia budowlanego na przedmiotowej nieruchomości. Następnie przywołano stosowne postanowienia § 9 pkt. 2 ppkt 1 i 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta G. dla tego obszaru i przybliżono jego postanowienia jak również realizację w terenie. Podniesiono, że realizacja spornej inwestycji w sposób bezpośredni oddziałuje na ich nieruchomość, która z powyższą graniczy, a wynika to z usytuowania projektowanej inwestycji, a także z tego powodu, że większość okien znajdujących się w spornej inwestycji będzie skierowana na ich nieruchomość oraz będzie posiadała balkony. Niewielkie odległości jakie występują między projektowaną inwestycją, a zajmowaną przez nich nieruchomością oraz postawionym na niej budynkiem jednorodzinnym skutkować będzie ograniczeniem swobodnego korzystania z własnej nieruchomości, jak również wpłynie na obniżenie jej wartości. Zwrócono także uwagę na możliwość generowania konfliktów sąsiedzkich z uwagi na takie usytuowanie spornej inwestycji. W dalszej części odwołania odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych na okoliczność poszanowania interesów osób trzecich w ramach procesu inwestycyjnego, a także zwrócono uwagę, że nie wystarczy spełnianie wymogów formalnych, ale w polu widzenia muszą być inne aspekty, które mogą w negatywny sposób wpływać na relacje sąsiedzkie. W odwołaniu tym zwrócono uwagę na liczbę miejsc postojowych projektowanych w ramach spornej inwestycji i uznano, że naruszone zostały tu postanowienia § 18 rozporządzenia wykonawczego. Podniesiono także zastrzeżenia co do wielkości terenu przeznaczonego na składowanie odpadów i uznano, że jest on niewystarczający jak na projektowaną ilość mieszkań oraz dostępność dla osób niepełnosprawnych. Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania oraz przybliżył zarzuty stawiane decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do kwestii merytorycznych w pierwszej kolejności organ odwoławczy poruszył zagadnienie zgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i odnosząc się do poszczególnych elementów wskazał, że nie zostały one przekroczone. Podniesiono, że budynek został zaprojektowany w odległości 4,01 m od granicy i w odległości 8 metrów od północnej ściany budynku uczestników. Podkreślono, że umiejscowienie budynku jest zgodne z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Projektowane tarasy nie są w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z nieruchomością uczestników. W uzasadnieniu tym odniesiono się do położenia miejsc parkingowych, jak również nie znaleziono podstaw dla kwestionowania ich liczby. Uznano, że miejsce przeznaczone na gromadzenie odpadów zlokalizowane jest zgodnie z obowiązującymi unormowaniami prawnymi, nadto wskazano, że przepisy te nie określają wymiarów miejsc przeznaczonych na gromadzenie odpadów. Podkreślono, że z uwagi na występujące odległości projektowany budynek nie będzie zacieniał nieruchomości uczestników postępowania. Podnoszone uciążliwości związane z hałasem w ocenie organu odwoławczego nie są związane z prawem budowlanym i nie mogą być brane pod uwagę. W uzasadnieniu tym odniesiono się do zarzutów dotyczących nieścisłości w wymiarowaniu terenu przewidzianego pod sporną inwestycję i uznano, że zarzuty nie są zasadne. Z powyższą decyzją nie zgodzili się uczestnicy postępowania, którzy reprezentowani przez radcę prawnego T. P., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 81 ust. 1 pkt 1 ppkt c ustawy Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 1 pkt 1, § 1 ust. 1 pkt 1 ppkt a oraz § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 3 r., poz. 1065) poprzez uznanie - wyłącznie w oparciu o informacje wynikające wprost z projektu budowlanego, że projekt ten jest zgodny z przepisami, podczas gdy analiza rozwiązań przyjętych obiektów nakazuje uznać, że projekt ten jest niezgodny z przepisami prawa budowlanego. Wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane z § 22 ust. 4 powyższego Rozporządzenia w sytuacji, gdy wyznaczone przez projektanta miejsce na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych z uwagi na małe wymiary, nie spełnia wymogów prawnych dotyczących dostosowania tego miejsca dla osób niepełnosprawnych, a w szczególności swobodnego dostępu i możliwości korzystania z niego. W skardze podniesiono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt a ustawy Prawo budowlane w związku z § 2 ust. 6 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w G. z [...] r. nr [...] w zakresie ilości pojemników przewidzianych do gromadzenia odpadów, ponieważ w projekcie przewidziano cztery, a z postanowień aktu prawa miejscowego wynika, że winno być ich pięć. Wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 104 ust. 1 pkt 1 przywoływanego Rozporządzenia poprzez niezapewnienie zachowania wymaganej odległości między krawędzią stanowiska postojowego a ścianą na pojemniki do gromadzenia odpadów. Nadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 107 § 3 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. W uzasadnieniu wniesionej skargi przedstawiono rozwiniętą argumentację przemawiającą za uwzględnieniem wniesionej skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Pismem z [...] r. inwestor wniósł o oddalenie skargi i podkreślił, że rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe i zasługują na utrzymanie. Odniesiono się w tym piśmie do zarzutów sformułowanych w skardze i uznano, że nie są one trafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 22 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-1, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 22 r., poz. 374 z póżn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 202 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 23 r., poz. 137) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 3 r., poz. 2325 ze zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zakres kontroli sprawowanej przez Sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją, Sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli Sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. W skardze do tutejszego Sądu podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 81 ust. 1 pkt 1 ppkt c ustawy Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 1 pkt 1, § 1 ust. 1 pkt 1 ppkt a oraz § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 3 r., poz. 1065) poprzez uznanie - wyłącznie w oparciu o informacje wynikające wprost z projektu budowlanego, że projekt ten jest zgodny z przepisami, podczas gdy analiza rozwiązań przyjętych obiektów nakazuje uznać, że projekt ten jest niezgodny z przepisami prawa budowlanego. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu organ administracji publicznej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Według przywołanych przepisów odległość od granicy winna wynosić 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; parking dla samochodów osobowych 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, a stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej: szerokość 2,5 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych. W ocenie pełnomocnika skarżących projektowana inwestycja nie spełnia wymogów wynikających z przywołanych przepisów, ponieważ brakuje co najmniej 0,3 m szerokości nieruchomości, na której jest zlokalizowana przedmiotowa inwestycja. Na okoliczność tę przedstawiono wyliczenia matematyczne. Tak postawiony zarzut nie może być uwzględniony. Wynika to z tego, że projekt budowlany opracowany został przez osoby uprawnione do tego i legitymujące się odpowiednimi kwalifikacjami, zatem przysługuje mu domniemanie rzetelności i prawidłowości. Podkreślić należy, że z przedłożonego projektu wynika, że wszystkie wymogi wynikające z przywołanych regulacji zostały dopełnione i skarżący nie wykazali, która wielkość z przywołanych w skardze została naruszona. W skardze akcentuje się, że szerokość przedmiotowej działki uniemożliwia lokalizację kwestionowanej inwestycji z uwzględnieniem minimalnych wielkości przewidzianych przepisami prawa i na tę okoliczność przedstawiono wyliczenia matematyczne. Sąd administracyjny obowiązany jest do badania legalności działań podejmowanych przez organy administracji publicznej i w ramach tej kontroli obowiązany jest kierować się wyliczeniami wynikającymi z projektu budowlanego, który jak zostało to zaznaczone, sporządzony został przez uprawnione osoby. W ramach tej kontroli Sąd przyznał moc dowodową wyliczeniom zawartym w projekcie, a takiej mocy nie przyznał dokumentowi sporządzonemu przez skarżących, albowiem jest to dokument prywatny, choć sporządzony przez osobę legitymującą się stopniem naukowym. W kolejnym zarzucie wniesionej skargi wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane z § 22 ust. 4 powyższego Rozporządzenia w sytuacji, gdy wyznaczone przez projektanta miejsce na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych z uwagi na małe wymiary, nie spełnia wymogów prawnych dotyczących dostosowania tego miejsca dla osób niepełnosprawnych, a w szczególności swobodnego dostępu i możliwości korzystania z niego. Stosownie do przywołanych przepisów organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Według przywołanego przepisu aktu wykonawczego miejsca do gromadzenia odpadów stałych przy budynkach wielorodzinnych powinny być dostępne dla osób niepełnosprawnych. Zdaniem skarżących okoliczność dostępu niepełnosprawnych do miejsc gromadzenia odpadów została całkowicie pominięta przez przywołane powyżej organy. Tak sformułowany zarzut nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżących, organy administracji w omawianym zakresie nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Podzielić należy stanowisko prezentowane przez organy, że brak jest regulacji, które przewidywałyby minimalne wymogi stawiane miejscom na składowanie odpadów. Zarzuty formułowane w skardze nie opierają się o treść konkretnego przepisu, lecz odwołują się do ogólnych zasad i przyjęcia stwierdzenia, że wielość projektowanego miejsca na składowanie odpadów uniemożliwia swobodny dostęp osobom z niepełnosprawnością. W skardze do tutejszego Sądu podniesiono naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt a ustawy Prawo budowlane w związku z § 2 ust. 6 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w G. z [...] r. nr [...] w zakresie ilości pojemników przewidzianych do gromadzenia odpadów, ponieważ w projekcie przewidziano cztery, a z postanowień aktu prawa miejscowego wynika, że winno być ich pięć. Z treści przepisu ustawy wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej winien kierować się ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Równocześnie w ocenie skarżących w rozpoznawanej sprawie dopuszczono się naruszenia postanowień § 2 ust. 6 pkt 1 wyżej wymienionej uchwały. Zgodnie z treścią tego przepisu obowiązkiem przedsiębiorcy odbierającego odpady jest wyposażenie nieruchomości zamieszkałych w zabudowie wielorodzinnej - w pojemniki do zbierania odpadów komunalnych pozostałych po segregowaniu oraz w pojemniki do selektywnego zbierania odpadów takich jak: papier, szkło, odpady zielone ulegające biodegradacji oraz tworzywa sztuczne z metalem i opakowaniami wielomateriałowymi. Z brzmienia tego przepisu wywiedziono, że miejsce na składowanie odpadów musi zapewniać możliwość postawienia tam pięciu pojemników. Stanowisko skarżących z jednej strony jest trafne i związane jest z tym, że w ramach segregacji odpadów wymagana będzie ich liczba pięciu pojemników, przy czym skarżący nie dostrzegli, że przepis ten nie jest kierowany do inwestorów, lecz do podmiotu odpowiedzialnego za odbieranie odpadów i na niego nakłada określone obowiązki. Oznacza to, że na tym etapie okoliczność ta nie ma znaczenia normatywnego, ponieważ nie jest związana z obowiązkami inwestora i nie odnosi się do przepisów prawa budowlanego. Zatem postanowienia przywołanej uchwały nie mogą stanowić postawy uwzględnienia wniesionej skargi. We wniesionej skardze wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 104 ust. 1 pkt 1 przywoływanego Rozporządzenia poprzez niezapewnienie zachowania wymaganej odległości między krawędzią stanowiska postojowego a ścianą na pojemniki do gromadzenia odpadów. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Według przywołanego przepisu aktu wykonawczego dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowych w garażu jednoprzestrzennym (bez ścian wewnętrznych) powinien mieć szerokość dostosowaną do warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być przechowywane, oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku do osi drogi, ale co najmniej niż 5,0 m przy usytuowaniu prostopadłym. Równocześnie zgodnie z treścią § 104 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia, odległość między dłuższą krawędzią stanowiska postojowego a ścianą powinna wynosić co najmniej 0,3 m. Zdaniem skarżących odległość ta nie jest dochowana. Postawiony zarzut nie jest trafny, ponieważ jak podnosi to inwestor w swoim piśmie z 28 kwietnia 23 r. regulacja przywołana przez skarżących odnosi się do garaży jako samodzielnych obiektów budowlanych, a nie do miejsc postojowych naziemnych. W tej sytuacji podniesiony zarzut naruszenia przywołanego przepisu nie może być uznany za trafny. W przedmiotowej skardze wskazano na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 107 § 3 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Tak sformułowany zarzut nie może zostać uwzględniony, ponieważ w ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie organy administracji w sposób rzeczowy odniosły się do głównych zarzutów formułowanych przez skarżących. Na marginesie można jedynie zauważyć, że wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżących nie są związane z naruszeniem ich interesu prawnego, ponieważ nie odnoszą się do ich nieruchomości, lecz ogniskują się wokół bardzo szczegółowych kwestii i ewentualnych naruszeń, które mieszczą się w przedziale 30 cm. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. mr