II SAB/Lu 149/20

Sygn. [...] II SAB/Lu 149/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić T. K. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W skardze z [...] r. T. K. (dalej: "skarżący") zarzucił Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: PINB) bezczynność w postępowaniu wszczętym na skutek żądania skarżącego zawartego we wnioskach: z [...] r. (sprostowanego pismem z [...] r.), z [...] r. i z [...] r., to jest żądania wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB z [...] r., znak: [...], w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Skarżący opisał przebieg postępowania w tej sprawie i podkreślił, że nie została ona dotychczas prawidłowo rozpatrzona. Ponadto w piśmie procesowym z [...] r. skarżący poinformował Sąd, że [...] r. za pośrednictwem listu poleconego doręczono mu – "w wersji papierowej" – decyzję PINB z [...] r., znak: [...], o odmowie uchylenia kwestionowanej przez niego decyzji PINB z [...] r. W związku z tym skarżący wniósł o: - umorzenie postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.); - stwierdzenie, że PINB dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; - wymierzenie PINB grzywny, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., w wysokości jednokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; - przyznanie od PINB na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości jednokrotności kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.; - zasądzenie od PINB zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako całkowicie bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19), wniesienie skargi na bezczynność w sprawie, w której zakończone zostało przez organ administracji publicznej prowadzone postępowanie poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny i skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje. Oceniany przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny. Ma to kluczowe znaczenie dla wykładni art. 53 § 2b p.p.s.a., stanowiącego prawo do skargi na bezczynność i określającego dopuszczalny termin jej wniesienia do sądu. Termin "w każdym czasie", o którym mowa w tym przepisie, a który jest właściwy do wniesienia skargi na bezczynność, musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności, obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy. Celem skargi na bezczynność organu jest bowiem doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Przyjęcie odmiennego stanowiska w tej kwestii prowadziłoby do tego, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, służyłby innemu celowi, wykraczającemu poza zakres postępowania administracyjnego, jakim jest dążenie do uzyskania prejudykatu w procesie odszkodowawczym. Stanowisko wyrażone w tej uchwale, zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jest prawnie wiążące dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. W rozpoznawanej sprawie zachodziła opisana cytowaną wyżej uchwałą NSA sytuacja obligująca Sąd do odrzucenia wniesionej skargi na bezczynność, z uwagi na jej niedopuszczalność. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że [...] r. do PINB wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną PINB z [...] r., znak: [...], udzielającą pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń [...] usytuowanych w budynku handlowym, zlokalizowanym na działkach nr ewid.[...], [...] położonych przy ul. [...] w B., wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty [...] z [...] r., znak: [...], zmienionej decyzjami tego organu z: [...] r., znak [...] i z [...] r., znak: [...] Postanowieniem PINB z [...] r., znak: [...], odmówiono wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. (dalej: WINB) postanowieniem z [...] r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, uchylił zaskarżone postanowienie. W dniu [...] r. skarżący złożył ponowny wniosek (data wpływu do PINB: [...] r.) o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją PINB z [...] r. Powyższy wniosek został rozpatrzony postanowieniem PINB z [...] r., znak: [...], odmawiającym wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego opisaną decyzją PINB. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na powyższe postanowienie WINB uchylił je postanowieniem z [...] r., znak: [...], a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez PINB. Ponadto pismem z [...] r. skarżący złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego opisaną decyzją PINB z [...] r. Postanowieniem z [...] r., znak: [...], PINB działając na skutek omawianych wyżej na wniosków skarżącego z [...] r. (sprostowanego pismem z [...] r.), z [...] r. i z [...] r., orzekł o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB z [...] r. Jednocześnie zawiadomieniem z [...] r. poinformowano strony, że załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. nie jest możliwe i wskazano nowy termin załatwienia sprawy do [...] r. W dniu [...] r. do PINB wpłynął kolejny wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego omawianą decyzją organu z [...] r. Zawiadomieniem z [...] r. ponownie poinformowano strony o zmianie terminu załatwienia sprawy i wyznaczono nowy termin do dnia [...] r. W dniu [...] r. PINB, po rozpoznaniu opisanych wyżej wniosków z [...] r., [...] r. i [...] r., wydał decyzję znak: [...] odmawiającą uchylenia kwestionowanej przez skarżącego decyzji tego organu z [...] r. Natomiast wniosek z [...] r. został rozpatrzony postanowieniem z [...] r., znak: [...], odmawiającym wznowienia opisanego wyżej postępowania. Poza sporem jest przy tym, że skarżący złożył odwołanie od tej decyzji. Po rozpatrzeniu tego odwołania WINB decyzją ostateczną z [...] r., znak: [...], orzekł o utrzymaniu w mocy powyższej decyzji PINB z [...] r. Wspomniana decyzja WINB została zaskarżona przez T. K. do tutejszego Sądu (zob. k. 3 akt sąd. i 57-59 akt adm. sprawy o sygn. akt II SA/Lu 284/21). W tych okolicznościach brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia skargi T. K. na bezczynność PINB złożonej w niniejszej sprawie. Oczywiste jest bowiem, że w dacie wniesienia tej skargi, to jest w dniu [...] r., sprawa była już zakończona decyzją wydaną w pierwszej instancji, która uzyskała już przymiot ostateczności. Zakończenie postępowania w tej sprawie decyzją ostateczną obligowało Sąd do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zwrot na rzecz strony skarżącej uiszczonego wpisu od skargi uzasadniał przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.