II SA/Po 941/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...] o odmowie ustalenia na rzecz R. K. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz budowie zjazdu z drogi gminnej na terenie w miejscowości T. K. na działkach [...] i [...] (obręb T. K.). Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. R. K., działając na podstawie art. 52 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 293, obecnie Dz. U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm., dalej "u.p.z.p."), wystąpił do Burmistrza o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji (k. 1-6 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., [...] Burmistrz wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o: (1) jeden egzemplarz kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali [...] lub [...], przedstawiającą teren w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m, (2) warunki techniczne od gestora sieci wodociągowej oraz energetycznej potwierdzające, że istniejące lub projektowane uzbrojenie ternu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, wskazując art. 52 w zw. z art. 64 u.p.z.p. jako podstawę prawną (k. 7-8 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] maja 2020 r. (k. 30 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) R. K. uzupełnił wniosek o: (1) warunki przyłączenia do sieci gazowej z dnia [...] lutego 2019 r., (2) warunki przyłączenia do sieci energetycznej z dnia [...] lutego 2019 r. oraz (3) informację o wykonaniu przyłącza wody z dnia [...] marca 2019 r. (odpowiednio k. 26-28, 23-25 i 29 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia [...] maja 2020 r. Burmistrz, działając na podstawie art. 61 § 1 oraz § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej "K.p.a."), zawiadomił strony o wszczęciu postępowania [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy (k. 40 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r., [...], Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uzgodnił projekt decyzji w zakresie melioracji wodnych, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 5, art. 196, art. 240 ust. 4 pkt 15 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 310, obecnie Dz. U. z 2021 r., poz. 624). Następnie (16 lipca 2020 r.) sporządzono dla inwestycji analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Wykazała ona, że inwestycję projektuje się na gruntach stanowiących użytki rolne, to jest na gruntach ornych klasy RIII – zlokalizowanych na terenie działki [...]. Wedle wyników analizy z tego powodu dla zamierzenia nie są spełnione wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. (zgodność z przepisami odrębnymi), co uniemożliwia wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy (k. 52-60 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Burmistrz poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, stosownie do treści art. 10 § 1 K.p.a. Dodatkowo Burmistrz zwrócił także uwagę na brzmienie art. 79a K.p.a., wskazując na możliwość wydania decyzji odmownej, niezgodnej z żądaniem wnioskodawcy (k. 61 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., 39.2020, [...], Burmistrz – na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 104 i art. 107 K.p.a. – odmówił R. K. wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji. Wskazał, że złożony wniosek został oceniony jako kompletny. Planowane przedsięwzięcie nie spełnia jednak wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie wymogu kontynuacji linii zabudowy. Projektowany budynek usytuowany miałby być wśród terenów upraw polowych, poza obowiązującą linią zabudowy, to jest w znacznej odległości od istniejącej drogi publicznej. Organ uznał, że nie spełniono wymogu z § 4 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej "r.ws.s.u.w."). Stwierdzono także, że projektowana zabudowa nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż narusza ona przepisy odrębne – art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1161, z późn. zm., zwanej dalej także "u.o.g.r.l."). Byłaby usytuowana na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne, to jest na gruntach ornych klasy RIIIa zlokalizowanych na terenie działki [...]. Dodatkowo nie uzyskano zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolne, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Brak łącznego spełnienia warunków wynikających z u.p.z.p. (art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 u.p.z.p.) uniemożliwiło zdaniem organu wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W odwołaniu (k. 91 akt administracyjnych organu drugiej instancji) R. K. zarzucił decyzji naruszenie : - naruszenie art. 7, art. 77 ust. 1 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia słusznego interesu obywatela oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; - naruszenie art. 8 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób stronniczy, uwzględniający interesy wyłącznie osób trzecich i pomijający interes odwołującego; - naruszenie § 4 ust. 2 i 4 r.ws.s.u.w.; - naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności wydania decyzji pozytywnej, pomimo spełnienia przez wniosek warunków określonych w tym przepisie; - naruszenie art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności odwołującego, to jest uniemożliwienie mu budowy budynku mieszkalnego mimo, iż spełnił do tego warunki; - naruszenie art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. poprzez nieuzasadnione zastosowanie; - naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.; - błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na błędnym przyjęciu, że działka, na której była planowana inwestycja, posiada klasę RIIIa. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie warunki zabudowy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., [...] Kolegium – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Zgodziło się, że w sprawie nie został spełniony warunek kontynuacji linii zabudowy ze względu na lokalizację planowanego budynku w odległości około 105 m od granicy pasa drogowego. Podkreślono także, że nie został spełniony warunek zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi. Inwestycja obejmuje grunt klasy RIIIa. Zdaniem organu odwoławczego w takiej sytuacji jest wymagane posiadanie zgody zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III na cele nierolnicze i nieleśne, a w braku takiej zgody, nie jest spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. R. K. wniósł skargę, w której sformułował treściowo identyczne zarzuty jak w odwołaniu. Wniósł jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. skarżący uzupełnił skargę przez wyjaśnienie, że na działce [...] w niedalekim sąsiedztwie projektowanej inwestycji również znajduje się budynek o funkcji mieszkalnej, który jest "wycofany" w głąb działki. Intencją skarżącego, jak wyjaśnił, było zamierzenie inwestycyjne odzwierciedlające układ urbanistyczny zatwierdzony dla wspomnianej działki [...]. Dodano, że inwestycja planowana jest na terenie o różnej klasie ziem – RIII, RIV i RV, a planowany budynek nie ma zostać zlokalizowany na tej części działki, gdzie występuje klasa RIII, a tam, gdzie występuje klasa RIV i RV. A jeśli chodzi o te części działki, to jak wskazał inwestor, nie będzie miał on problemu w uzyskaniu zgody na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze i nieleśne. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. skarżący ponownie uzupełnił skargę przez wyjaśnienie, że jego zdaniem bezzasadne jest twierdzenie organu o niemożności realizacji inwestycji z uwagi na brak kontynuacji linii zabudowy. Ze względu na kształt działki (część działki od frontu jest bardzo wąska, zaś istotnie szersza w jej głębi) niemożliwe byłoby lokowanie budynku w innym miejscu niż zawnioskowany, co wynika chociażby z uwarunkowań przepisów budowlanych, konieczności zachowania odległości od granicy dla budynku itp. Dodał, że organ błędnie twierdził, iż działki inwestycyjne mają (w części) klasę ziemi RIIIa, podczas gdy faktycznie jest są to klasy RIV i RV, a obiekt według załącznika graficznego zlokalizowany zostałby na gruncie klasy RIVb. Nawet gdyby nieruchomość miała klasę RIIIa, to i tak możliwa byłaby na niej zabudowa. Ograniczenia określone w ustawie dotyczą wyłącznie ziemi o klasie RIII, a ponadto wyłącznie jeśli nie są spełnione przesłanki z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., tymczasem nieruchomość spełnia warunki opisane w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. R. K. zwrócił także uwagę, że Burmistrz nie utrudnia realizacji inwestycji w podobnych przypadkach, gdyż wydaje pozytywne decyzje o ustaleniu warunków zabudowy. Na potwierdzenie przywołał przykłady decyzji pozytywnych. Skarżący podniósł, że jest traktowany w sposób odmienny niż inne podmioty w sytuacji porównywalnej. Do pisma tego skarżący załączył kserokopie decyzji Burmistrza o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz z dnia [...] września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Ze względu na przedmiot, kontrolowane rozstrzygnięcia administracyjne podlegają weryfikacji przede wszystkim w kontekście ich bezpośrednich podstaw prawnych, a więc zwłaszcza art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i pozostałych ustępów art. 61 u.p.z.p. oraz odnośnych przepisów aktu wykonawczego r.ws.s.u.w. Spór w niniejszej sprawie oscyluje zwłaszcza wokół dwóch zagadnień. Po pierwsze, czy projektowana zabudowa, która zaplanowana jest na działkach o klasie gruntów RV, RIVb, RIVa oraz RIIIa, spełnia warunki zgodności z przepisami odrębnymi, to jest przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych, oraz po drugie, czy prawidłowo organy uznały, że planowana zabudowa nie spełnia warunku kontynuacji linii zabudowy. W zakresie pierwszego zagadnienia, spór dotyczy art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.z.p., które odnoszą się wspólnie, w okolicznościach niniejszej sprawy, do przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W przypadku art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawodawca sformułował warunek, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Nadto, decyzja musi być zgodna z przepisami odrębnymi, stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 5, do których zalicza się także wspomnianą już ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżący argumentuje, że rozstrzygnięcie organu co do niezgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami odrębnymi (u.o.g.r.l.) w powiązaniu z ustaleniem, że teren, na którym ma być realizowana inwestycja, wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, jest nieprawidłowe, gdyż planowany budynek nie ma zostać zlokalizowany na tej części działki, gdzie występuje grunt o klasie RIIIa, a będzie on zlokalizowany na tej części działki, gdzie występuje klasa ziemi RIV i RV. Tą argumentację skarżący powiązał z zarzutami nieuzasadnionego zastosowania art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. i naruszeniem art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. Sąd uznał, że organ prawidłowo zastosował art. 61 ust. 1 ust. 5 u.p.z.p z uwagi na niezgodność zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym w sprawie ze względu na występowanie na terenie inwestycji gruntów ornych o klasie RIIIa, wymagana jest zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze w rozumieniu art. 7 u.o.g.r.l. Sąd zauważa, że wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy objął wyraźnie całe działki [...] i [...]. W załączniku graficznym do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu linia rozgraniczająca teren inwestycji wyrysowana została dla tak wskazanego ewidencyjnie terenu. W granicach działki [...] występują grunty rolne o klasie RIIIa, które nie rozpościerają się na całej działce. Jednakże, skoro skarżący żąda ustalenia warunków zabudowy dla dwóch całych działek ewidencyjnych, to należy brać pod uwagę wszystkie części terenu objętego wnioskiem, a więc i te które stanowią użytki rolne klas I-III (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2008 r., II OSK 1826/06, z dnia 10 sierpnia 2011 r., II OSK 1086/11 oraz z dnia 25 maja 2009 r., II OSK 1900/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo, decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie co do zasady, że na konkretnej działce (wskazanej we wniosku) jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. Na tym etapie nie rozstrzyga się więc, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze (nieleśne). W świetle powyższego, za niezasadną należy uznać argumentację skarżącego, że nie istniała potrzeba uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego stanowiącego część działki [...] z tego względu, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny – według kreślonych przez inwestora założeń – nie będzie usytuowany na gruncie o klasie RIIIa. Nadto, Kolegium w sposób szczegółowy poddało analizie możliwość zastosowania wyłączenia od uzyskania takiej zgody ministra, stosownie do art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Zauważyć należy, że wymagane jest łączne spełnienie wszystkich czterech wyszczególnionych w nim warunków. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy, że w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanki z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. nie zostały spełnione. Wystarczy choćby zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. zwolnienie z obowiązku zgody ministra na nierolnicze przeznaczenie dotyczy tylko gruntów, które położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej. Tymczasem grunt rolny III klasy zawierający się w granicach działki [...] znajduje się w odległości około 105 m od granicy pasa drogowego. Powyższe oznacza, że inwestycja nie może być "odrolniona" wedle reguł u.o.g.r.l. bez zgody ministra do spraw rozwoju wsi. To z kolei uniemożliwia wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jako że zamierzenie musi być zgodne z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Nie ujawniono także, by dla terenu RIIIa wydana była kiedykolwiek zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. (to jest zgoda wydana w toku sporządzania dawnych planów miejscowych). W kontekście powyższych rozważań Sąd zwraca jeszcze uwagę na płaszczyznę proceduralną sprawy. Stanowczo podkreślić należy, że pismem z dnia [...] lipca 2020 r. (k. 61 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) Burmistrz zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego, a przy tym – z powołaniem na art. 79a K.p.a. – poinformował go, że projektowana inwestycja nie spełnia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Pomimo to, skarżący wniosku swego nie zmodyfikował (w domyśle – podtrzymał go), w szczególności nie zredukował zakresu inwestycji na przykład do działki [...], która nie znajduje się już na obszarze RIIIa, a na której to (według rysunków dołączonych do wniosku) ma się właśnie znaleźć projektowany budynek. Co więcej, R. K. także w odwołaniu (gdy znał już przyczyny decyzji odmownej) nadal podtrzymywał, że może on objąć wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy całą działkę [...], a nawet argumentował, że grunt rolny w jej obszarze może zmienić przeznaczenie w drodze warunków zabudowy zgodnie z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Podsumowując więc uznać należy, że skarżący we wniosku i w toku postępowania ujawnił determinację, aby przeznaczyć na cele nierolnicze cały obszar działek [...] i [...]. Takim żądaniem organy były związane, a zarazem – z uwagi na przesłanki z u.o.g.r.l. – nie mogły go uwzględnić. Analizując drugie sporne zagadnienie, to jest czy planowana zabudowa nie spełnia warunku kontynuacji linii zabudowy, Sąd skontrolował zaskarżoną decyzję przez pryzmat art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Należyte odczytanie przywołanej tu regulacji wymaga także sięgnięcia do przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art. 61 ust. 7 u.p.z.p. Określa ono szczegółowo procedurę i merytoryczną stronę ustalania poszczególnych parametrów i wskaźników dla nowej zabudowy. Obecnie, jako potencjalnie sporna i wymagająca wnikliwszej weryfikacji, okazała się uregulowana w rozporządzeniu (r.s.s.u.w.) kwestia ustalenia linii zabudowy (§ 4). To odnosi się do sformułowanych przez skarżącego zarzutów naruszenia § 4 ust. 2 i ust. 4 r.ws.s.u.w. w powiązaniu do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu przygotowane przez uprawniony podmiot projekt decyzji o warunkach zabudowy, analiza urbanistyczna oraz jej wyniki zostały opracowane profesjonalnie. Zwłaszcza analiza urbanistyczna i jej wyniki są czytelne, kompletne i wyczerpujące, a w każdym razie przygotowane na tyle dokładnie, że bez przeszkód, w sposób pewny, można zorientować się co do tego jaka zabudowa, o jakiej funkcji, parametrach, wskaźnikach i cechach znajduje się w otoczeniu działek inwestycyjnych [...] i [...]. Niezasadny okazał się zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do niewyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jeśli chodzi natomiast o kwestię zgłoszonego w skardze naruszenia § 4 r.ws.s.u.w., to zdaniem Sądu argumentacja organów – mająca przemawiać za tym, że inwestycja nie spełnia warunku kontynuacji linii zabudowy – jest nieprzekonująca. We wskazanym przepisie nie chodzi o linię obowiązującą w sensie linii, przy której czy też wzdłuż której wymaga się lokalizacji zabudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowuje się podejście traktujące "linię zabudowy" na potrzeby warunków zabudowy nie jako linię, wzdłuż której muszą być wyznaczane frontony budynków. Będzie ona raczej jedynie granicą tej części nieruchomości inwestora, która znajduje się po przeciwnej stronie niż pas drogowy i wyznacza tylko maksymalne możliwe zbliżenie budynku do pasa drogowego. Nie ma obowiązku, aby zawsze budynki do tej linii przylegały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2008 r., II OSK [...], orzeczenia.nsa.gov.pl). Można więc skwitować, że linia zabudowy na potrzeby warunków zabudowy odpowiada pojęciu nieprzekraczalnej linii zabudowy według terminologii Polskiej Normy [...] Podsumowując Sąd zauważa, że kwestia lokalizacji planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie blisko drogi publicznej – ale przeciwnie – w dużej odległości od granicy pasa drogowego nie jest powiązana z kwestią ustalenia linii zabudowy zgodnie z § 4 r.ws.s.u.w. (która reguluje tylko maksymalne zbliżenie do drogi, a nie oddalenie od niej). Dlatego też samo powołanie się na reguły z tego przepisu nie wystarcza, aby odmówić inwestorowi prawa do zabudowy budynkiem głębi działki, jeżeli takie jest jego zamierzenie. Powyższe nie oznacza, że kwestia lokalizacji planowanej inwestycji w znacznej odległości od pasa drogowego jest wolna od reglamentacji u.p.z.p. Położenie budynku w głębi działki (najczęściej za innymi budynkami – jak zaproponował R. K. w kontrolowanej sprawie) powinno być weryfikowane z punktu widzenia zasady dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do kontynuacji cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w otoczeniu. Kwestii tej w niniejszej sprawie nie zweryfikowano dostatecznie wnikliwie. W decyzji Burmistrza ograniczono się do stwierdzenia, że wyznaczanie nowej linii zabudowy i tworzenie nowej zabudowy w zwartym kompleksie gruntów rolnych "nie znajduje uzasadnienia". Organ wyraźnie więc bazował na wyimaginowanej koncepcji "nowej linii zabudowy" (co jest rozumowaniem nieprawidłowym), gdy tymczasem należało zweryfikować, czy w otoczeniu inwestycji istnieje i jako taka się kształtuje zabudowa w głębi działek (na mapach zidentyfikować można taką przykładowo na działce [...]) i czy wobec tego koncepcja zabudowy proponowana przez R. byłaby możliwa do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań urbanistyki, czy naruszałaby zastany ład przestrzenny. Choć przedstawione przez organy argumenty dotyczące linii zabudowy okazały się nieprzekonujące, to i tak niniejsza skarga R. K. nie mogła być uwzględniona. Jak bowiem wyjaśniono na poprzednich stronach, skarżący granicami terenu inwestycji objął – wyraźnie to wyrysowując – całe działki [...] i [...], nie wyłączając znajdującego się na części działki [...] konturu gruntów rolnych klasy III (zob. "granice terenu inwestycji" na k. 2 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Grunt rolny III klasy, występujący w obrębie inwestycji nie podpada pod przesłanki z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., a to z kolei oznacza, że nie mógł być objęty decyzją o warunkach zabudowy na cele nierolnicze. W myśl art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych wysokich klas następować może tylko za zgodą ministra do spraw rozwoju wsi i tylko w trybie uchwalenia planu miejscowego. Sąd w tym miejscu jeszcze raz przypomina, że R. K. mógł ograniczyć zakres wniosku do obszaru działki [...], która nie obejmuje gruntów III klasy, jednak świadomie zakreślił jako teren inwestycji także działkę [...], jak i też dalej podtrzymywał, że jej przeznaczenie na cele nierolnicze jest możliwe. Organy były natomiast jego wnioskiem związane. W tym stanie rzeczy Sąd, uznając, że wydane w kontrolowanej sprawie decyzje nie naruszają prawa, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 1 verte akt sądowych).