II SA/Wa 1821/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi R. I. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego R. I. kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 8 ust. 1 oraz art. 12 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125), zwanej dalej u.o.d.o.z.z.p., wskazując na przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie skargi R. I. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w Centralnej Bazie Danych Osób Pozbawionych Wolności, odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu organ wskazał, że do Urzędu Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] grudnia 2019 roku wpłynął wniosek R. I. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w Centralnej Bazie Danych Osób Pozbawionych Wolności. Organ podał, że uzasadniając żądanie wnioskodawca zarzucił Dyrektorowi Generalnemu naruszenie art. 24 ust. 2 o.o.d.o.z.z.p. poprzez nieusunięcie jego danych osobowych z Centralnej Bazy. Zarzucił również naruszenie art. 24 ust. 1 i 4 pkt 1, art. 25a ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 848) oraz art. 13 ust. 1, 2 i 4 u.o.d.o.z.z.p. poprzez przechowywanie danych osobowych w formie umożliwiającej identyfikację skarżącego przez okres dłuższy niż jest to niezbędne do celów ich przetwarzania w związku z realizacją ustawowych zadań wykonywanych przez Służbę Więzienną. Wskazał, że naruszono art. 25b ust. 2 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej poprzez przetwarzanie jego danych osobowych pomimo upływu okresu, w którym były one niezbędne do realizacji ustawowych zadań Służby Więziennej. Wskazał również na naruszenie art. 51 ust. 2 Konstytucji poprzez gromadzenie i udostępnianie jego danych osobowych w Centralnej Bazie zbędnych w demokratycznym państwie prawnym. Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł do Prezesa UODO żądanie nakazania Dyrektorowi Generalnemu usunięcia albo pseudonimizacji jego danych osobowych znajdujących się w Centralnej Bazie. Prezes UODO wskazał w uzasadnieniu na następujące ustalenia stanu faktycznego: 1) Dyrektor Generalny wskazał, że przetwarzał dane osobowe skarżącego w Centralnej Bazie w związku z tymczasowym aresztowaniem zastosowanym wobec skarżącego w 1998 r. Podstawę prawną do pozyskania danych stanowił art. 23 a ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. poz. 1761 ze zm.) (dowód zgromadzony w aktach sprawy, pismo z dnia [...] grudnia 2019 r. oraz pismo z dnia [...] lutego 2020 r.); 2) Dyrektor Generalny wskazał, że podstawę prawną przetwarzania danych osobowych skarżącego w Centralnej Bazie stanowił art. 24 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 pkt 1 oraz art. 25a ust. 2 pkt 1 lit. a lit. f tiret pierwsze i lit. g ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w Centralnej Bazie Danych Osób Pozbawionych Wolności; 3) Skarżący wystąpił do Dyrektora Generalnego z wnioskiem o usunięcie jego danych osobowych z Centralnej Bazy; 4) Pismem z dnia 28 października 2019 r. Dyrektor Generalny odmówił usunięcia danych osobowych Skarżącego z Centralnej Bazy; 5) Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Dyrektor Generalny poinformował Prezesa UODO, że w wyniku przeprowadzonej weryfikacji potrzeby dalszego przetwarzania danych osobowych skarżącego zgromadzonych w Centralnej Bazie ustalono, iż nie są one już niezbędne do realizacji ustawowych zadań Służby Więziennej i jako dane uznane za zbędne zostały przekształcone w sposób wskazany w art. 25b ust. 2 pkt 2 zdanie drugie ustawy o Służbie Więziennej, to jest w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie poszczególnych danych do określonej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Uzasadniając rozstrzygnięcie odmawiające uwzględnienie wniosku strony Prezes UODO stwierdził, że podstawę prawną dla przetwarzania danych osobowych przez Dyrektora Generalnego w Centralnej Bazie stanowi art. 1 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p., z którego treści wynika – jak podał – że Dyrektor Generalny przetwarza dane osobowe m. in. osób wobec, których wykonywane było tymczasowe aresztowanie. Organ wskazał następnie, że przesłankę dla dokonania anonimizacji danych osobowych przetwarzanych w Centralnej Bazie stanowi art. 17 u.o.d.o.z.z.p. Podał, że zgodnie z tym artykułem dane osobowe uznane za zbędne można przekształcić w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie poszczególnych informacji osobistych lub rzeczowych do określonej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej albo w taki sposób, że przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych kosztów, czasu lub działań. Okres przechowywania danych, zgodnie z art. 25 b ust. 2 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej, to okres, w którym dane są niezbędne do realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez Służbę Więzienną. Dyrektor Generalny dokonuje, nie rzadziej niż co 5 lat, weryfikacji potrzeby dalszego przetwarzania tych informacji, ustalając informacje zbędne. Z powyższego przepisu wynika podstawa dla działań administratora danych osobowych, po przeprowadzonej weryfikacji dalszej ich przydatności, do dokonania anonimizacji danych uznanych za zbędne. Prezes UODO podał, że w toku prowadzonego postępowania ustalił, że dane osobowe skarżącego pozyskane zostały przez Służbę Więzienną w 1998 r. w związku z realizacją tymczasowego aresztowania wobec skarżącego. Dyrektor Generalny poinformował organ nadzorczy, że w wyniku przeprowadzonej weryfikacji potrzeby dalszego przetwarzania danych osobowych skarżącego stwierdzono, iż jego dane osobowe znajdujące się w Centralnej Bazie, nie są już niezbędne do realizacji ustawowych zadań Służby Więziennej. Prezes UODO wskazał, że jako zbędne, dane te zostały zanonimizowane zgodnie z art. 25 b ust. 2 pkt 2 zdanie drugie ustawy o służbie więziennej, tj. w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie poszczególnych danych do określonej lub możliwej do zidentyfikowania osoby. W przedmiotowej sprawie dane osobowe skarżącego zostały zebrane i były przetwarzane na podstawie wskazanych powyżej przepisów prawa. Przesłankę legalizującą przetwarzanie danych osobowych Skarżącego przez Dyrektora Generalnego, wypełnia dyspozycja art. 13 u.o.d.o.z.z.p., tj.: właściwe organy przetwarzają dane osobowe wyłącznie w zakresie niezbędnym dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Prezes UODO stwierdził, że dane osobowe skarżącego, przetwarzane w Centralnej Bazie, do dokonania weryfikacji przez Dyrektora Generalnego były przetwarzane zgodnie z prawem, gdyż proces przetwarzania wypełniał przesłankę wynikającą z art. 13 u.o.d.o.z.z.p. oraz z art. 25 b ust. 2 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej. Dyrektor Generalny przetwarzał dane osobowe w Centralnej Bazie w związku z tymczasowym aresztowaniem wykonanym wobec skarżącego. Organ do spraw ochrony danych osobowych stwierdził, że podstawę prawną przetwarzania danych wnioskodawcy stanowił art. 1 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p. Decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi R. I. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, skarżący zarzucił: - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2020 r. o uzupełnienie materiału dowodowego i brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów dlaczego przedmiotowy wniosek nie został uwzględniony, - art. 8 k.p.a, poprzez naruszanie zasady bezstronności i równego traktowania stron postępowania. W uzasadnieniu skarżący przedstawił zarzuty postawione w skardze do PUODO na działania Dyrektora Generalnego SW. Wskazał, że Dyrektor Generalny odpowiadając PUODO, w piśmie z dnia 5 lutego 2020 r. poinformował m.in., że dane osobowe skarżącego będą przetwarzane jedynie w celu realizacji obowiązku o którym mowa w art. 25b ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej (w celu archiwizacyjnym o którym mowa w ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, Dz. U. z 2020 r. poz. 164). Dodatkowo Dyrektor Generalny Służby Więziennej podał podstawę prawną przetwarzania danych, a nadto poinformował, że oceny, czy dane osobowe skarżącego są zbędne, czy też nadal są niezbędne do realizacji ustawowych zadań Służby Więziennej, dokonuje Dyrektor Generalny Służby Więziennej, a nie osoba, której dane są przetwarzane. Skarżący wskazał, że dnia [...] marca 2020 r. zapoznał się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, po czym pismem z dnia [...] marca 2020 r. wniósł o jego uzupełnienie, poprzez wezwanie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej do złożenia wyjaśnień: - czy aktualnie Dyrektor Generalny Służby Więziennej na potrzeby ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach przetwarza dane osobowe skarżącego w formie sprzed pseudonimizacji, - kiedy dokładnie dane osobowe skarżącego zastaną przekazane do archiwum, - w jakiej formie dane osobowe zostaną przekazane do archiwum, czy w formie sprzed czy po pseudonimizacji, - jeżeli Dyrektor Generalny Służby Więziennej przetwarza dane skarżącego w formie sprzed pseudonimizacji, to gdzie fizycznie dane te się znajdują i kto ma do nich dostęp. Skarżący wskazał na naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2020 r. o uzupełnienie materiału dowodowego i brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów dlaczego przedmiotowy wniosek nie został uwzględniony. Skarżący wskazał, że Prezes UODO nie przeprowadził w sposób rzetelny przedmiotowego postępowania, nie odniósł się do zarzutów w zakresie naruszenia Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w tym jej art. 4 ust 1 lit. e, który stanowi, iż Państwa Członkowskie zapewniają, by dane osobowe były przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dane dotyczą, przez okres nie dłuższy, niż jest to niezbędne do celów ich przetwarzania. W tym miejscu warto również wskazać na motyw 26 Dyrektywy, w którym wskazano, iż dane osobowe mogą być przetwarzane w celu zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w tym do celów ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim zagrożeniom, jeżeli czynności te są określone prawem i stanowią środek niezbędny i proporcjonalny w społeczeństwie demokratycznym, z należytym uwzględnieniem uzasadnionych interesów danej osoby fizycznej. Równocześnie wskazano w tym motywie, że dane osobowe powinny być przetwarzane tylko wtedy gdy celu przetwarzania nie można rozsądnie osiągnąć innymi sposobami. Skarżący wskazał nadto, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było w sposób naruszający terminy wynikające z k.p.a. Skarżący wskazał na naruszanie zasady bezstronności. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał nadto, że materiał dowody został zgromadzony w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji. Przed wydaniem decyzji strony postępowania zostały poinformowane o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Prezes UODO nie wyjaśnił w niniejszej sprawie dokładnie stanu faktycznego, nie zebrał materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył go wszechstronnie, czym naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi Sąd uznał za zasadne. Zauważyć należy, że Prezes UODO dokonując oceny zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych skarżącego, zupełnie pominął informacje przedstawione przez Dyrektora Generalnego SW w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., w których administrator danych wyjaśnił, że dane osobowe skarżącego będą nadal przetwarzane w celu realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 25b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (jak podano w piśmie: w celu archiwizacyjnym, o którym mowa w ustawie o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach). W zaskarżonej decyzji nie ma żadnych ustaleń faktycznych organu ochrony danych osobowych tak co do dalszego przetwarzania danych osobowych skarżącego przez SW w Centralnej Bazie w tak określonym celu, tj. "archiwizacyjnym", jak i rozważań Prezesa UODO co do zgodności z prawem dalszego przetwarzania danych osobowych skarżącego w Centralnej Bazie w takim celu. Tymczasem kwestia ta ma znaczenie dla rozstrzygnięcia przez Prezesa UODO sprawy z wniosku skarżącego. Skarżący domagał się bowiem od Prezesa UODO usunięcia albo pseudonimizacji danych osobowych znajdującej się w Centralnej Bazie Danych Osób Pozbawionych Wolności. Kwestii tych organ nie wyjaśnił i nie dokonał pełnych ustaleń i rozważań w zakresie zgodności z prawem ewentualnego dalszego przetwarzania w tak określonym celu danych osobowych skarżącego. Ponownie rozpoznając sprawę Prezes PUODO winien zwrócić uwagę na te wyjaśnienia Dyrektora Generalnego SW i ocenić – po uzyskaniu od Dyrektora Generalnego SW dodatkowych wyjaśnień - dopuszczalność dalszego przetwarzania w danych osobowych skarżącego w tak określonym przez ten podmiot celu, biorąc pod uwagę treść tak art. 25b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej, jak i treść art. 25b ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej. Organ winien w szczególności rozważyć, czy możliwe jest utożsamianie dalszego przetwarzania danych osobowych (w celu archiwizacyjnym, jak to określił Dyrektor Generalny SW), z postanowieniem przez ustawodawcę, że informacje w Centralnej Bazie stanowią materiały archiwalne. Sposób postępowania przez organy państwowe z materiałami archiwalnymi i obowiązki stąd wynikające określa m.in. ustawa z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r., poz. 164). Pamiętać przy tym należy, że organ na tym etapie postępowania stwierdził już, że dane osobowe skarżącego przetwarzane w Centralnej Bazie są zbędne dla realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez Służbę Więzienną. Ponownie rozpatrując sprawę Prezes UODO powinien ustalić także - ustaleń takich nie dokonano bowiem w sprawie - w jakiej dacie dane osobowe skarżącego stały się zbędne do realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez Służbę Więzienną. Powyższe ma znaczenie dla dokonania przez Prezesa UODO dalszych ustaleń, czy dopuszczalne jest i na jakiej podstawie prawnej ewentualne dalsze przetwarzanie w Centralnej Bazie w jakimkolwiek celu danych osobowych skarżącego pozyskanych ponad 20 lat wcześniej. Organ winien wziąć przy tym pod uwagę "Zasady dotyczące przetwarzania danych osobowych", określone w u.o.d.o.z.z.p. W tym stanie sprawy ustalenie Prezesa UODO o braku podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego uznać należało co najmniej za przedwczesne. Nadto, w sprawie niniejszej Prezes UODO stwierdził w zaskarżonej decyzji, że podstawę prawną przetwarzania danych osobowych skarżącego stanowił art. 1 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p. Zwrócić należy w związku z tym uwagę, że art. 1 u.o.d.o.z.z.p. nie zawiera ustępów ale punkty. Zgodnie z art. 1 pkt 1 tej ustawy, określa ona zasady i warunki ochrony danych osobowych przetwarzanych przez właściwe organy w celu rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania czynów zabronionych, w tym zagrożeń dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także wykonywania tymczasowego aresztowania, kar, kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności. Przepis art. 1 u.o.d.o.z.z.p. określa jedynie zakres regulacji i wskazuje na dopuszczalne cele przetwarzania danych. Przepis ten nie stanowi podstawy prawnej do przetwarzania danych osobowych konkretnej osoby. Podstawy prawnej do przetwarzania danych osobowych konkretnej osoby należy poszukiwać w przepisach prawa materialnego. Zresztą, art. 13 u.o.d.o.z.z.p., na który także powołał się organ, jednoznacznie stanowi, że właściwe organy przetwarzają dane osobowe wyłącznie w zakresie niezbędnym dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (np. z przepisów ustawy o SW). W sprawie niniejszej Prezes UODO ustalił na podstawie wyjaśnień Dyrektora Generalnego SW, że dane osobowe skarżącego zostały pozyskane w 1998 r. Zgodność z prawem pozyskania i dalszego przetwarzania danych osobowych skarżącego przez organ SW (do czasu wejścia w życie ustawy o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. ) Prezes UODO powinien poszukiwać zatem w ustawie o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. Sam Dyrektor Generalny SW przywołał w wyjaśnieniach art. 23a ustawy o SW z dnia 26 kwietnia 1996 r. Prezes UODO weźmie to pod uwagę i stwierdzi, czy powołany przepis stanowił przesłankę przetwarzania danych osobowych skarżącego na dzień pozyskania jego danych przez SW w związku z tymczasowym aresztowaniem. Zgodnie z art. 25b ust. 2 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej z dnia 9 kwietnia 2010 r., a zatem ustawy, która weszła w życie po 12 latach od pozyskania danych skarżącego przez SW, Informacje w Centralnej Bazie przetwarza się przez okres, w którym są niezbędne do realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez Służbę Więzienną. Dyrektor Generalny dokonuje, nie rzadziej niż co 5 lat weryfikacji potrzeby dalszego przetwarzania tych informacji, ustalając informacje zbędne. Stosownie zaś do art. 25b ust. 2 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej z dnia 9 kwietnia 2010 r., informacje uznane za zbędne mogą być przetwarzane tylko w celu realizacji obowiązku, o którym mowa w punkcie 3. Jeżeli przemawia za tym prawidłowość informacji przetwarzanych w Centralnej Bazie, informacje uznane za zbędne mogą być przekształcone w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie poszczególnych danych do określonej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej albo w taki sposób, że przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych kosztów, czasu lub działań. Prezes UODO w zaskarżonej decyzji wskazuje na dokonanie przez Dyrektora Generalnego SW anonimizacji na podstawie powołanego przepisu. W przepisie tym nie chodzi jednakże o anonimizację a o przekształcenie w sposób wskazany przez ustawodawcę. Pojęcia te nie są tożsame (o anonimizacji stanowi art. 18 u.o.d.o.z.z.p., zaś o przekształceniu art. 17 u.o.d.o.z.z.p.). Dyrektor Generalny wskazał zresztą na dokonanie takiego przekształcenia, to jest w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie poszczególnych danych do określonej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Nie jest dopuszczalne – przy ustalaniu zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych – posługiwanie się przez organ do spraw ochrony danych osobowych zwrotami o innym znaczeniu niż nadane im przez ustawodawcę. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł.