II OSK 1899/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Po 302/20 w sprawie ze skargi T. B. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 20 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Po 302/20 uwzględnił skargę T. B. i R.B. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójt Gminy N. z [...] lipca 2019 r. nr [...] o ustaleniu warunków lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sieci [...], przewidzianej do realizacji na części dz. nr geod. [...] obręb [...], gmina [...] i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy N. Sąd Wojewódzki stwierdził w szczególności, że ogólnikowość rozstrzygnięcia Wójta powoduje, że zachodzi obawa, iż może być ona odczytywana jako taka, która dopuszcza lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej w dowolnym wariancie jednego z jej podstawowych parametrów emisyjnych, a więc nachylenia anten sektorowych, a przez to także nachylenia osi głównych wiązek promieniowania. W ocenie Sądu organy naruszyły przez niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) oraz nie wyjaśniły okoliczności sprawy i nie sprawozdały tego w sposób przekonujący w uzasadnieniu decyzji czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Pominęły także w decyzji wskazanie istotnego parametru przedsięwzięcia (nachylenia wiązek promieniowania anten sektorowych), od których zależy kwalifikacja środowiskowa stacji bazowej telefonii komórkowej, a więc uchybiono wymogowi z art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej upzp). 2. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Wa. wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz c oraz art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej Kpa), poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy N., podczas gdy zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszały przepisów prawa materialnego i procesowego; 2) art. 151 Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie, mimo istnienia podstaw ku temu, ażeby skargę oddalić, albowiem zarówno decyzja Kolegium jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy N. nie naruszały przepisów prawa materialnego i procesowego; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organy administracji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. 3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. 3.3. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Należy w całości podzielić stanowisko Sądu I instancji, że dla dokonania prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów poszczególnych anten. Decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w szczególności typ i charakterystykę anten, w tym emitowanych przez te anteny pól elektromagnetycznych. Oznacza to, że w decyzji lokalizacyjnej należy wskazać: ilość anten z jakich składać ma się planowana inwestycja, wysokość zamontowania anten, typ anten, moc anten, częstotliwość w jakiej mają pracować poszczególne anteny, kierunki usytuowania (azymuty) anten, wartość pochylenia anten. Tymczasem w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, wbrew art. 54 pkt 1 upzp, organ ograniczył się w istocie wyłącznie do podania ogólnego rodzaju zamierzenia, bez określenia szczegółowych parametrów tej konkretnej inwestycji. Określono jedynie wysokość wieży. Takiego określenia zakresu inwestycji w żaden sposób nie można zaaprobować. Treść wniosku inwestora nie jest przecież elementem rozstrzygnięcia. To rolą organu jest ustalenie, oczywiście na podstawie wniosku inwestora, zakresu inwestycji i precyzyjne określenie go w decyzji. Ponadto, z akt sprawy i zaskarżonej decyzji nie wynika, by podane przez inwestora cechy i parametry planowanej inwestycji zostały przez organ przeanalizowane. Tym samym zasadnie Sąd I instancji wskazał na naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. 3.4. W związku z powyższym nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c, art. 135 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 151 Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, ponieważ Kolegium utrzymując w mocy wadliwą decyzję naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. 3.5. Zarzuty skargi kasacyjnej są więc niezasadne. 3.6. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.