II SA/Rz 219/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Marcin Kamiński /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w [....] Oddział w [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z siedzibą w [...] na rzecz strony skarżącej A. S.A. z siedzibą w [...] Oddział w [...] kwotę 605 zł /słownie: sześćset pięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi [...] S. A. z siedzibą w [...] (Spółka) jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (organ) z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. W informacji rocznej Nr [...] z dnia [...] października 2020 r. organ działając na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (u.p.w.) w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przez Marszałka Województwa [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] ustalił Spółce za okres 1 stycznia 2019 r. – 20 sierpnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości: 1) 500,00 zł za pobór wody powierzchniowej z rzeki W. w km 162+760 oraz w km 144+000, 2) 38.667,00 zł za wprowadzanie ścieków do rzeki W. w km 162+760 oraz w km 144+000. Po rozpoznaniu reklamacji Spółki, decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] organ działając na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 u.p.w., art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w. – określił Spółce opłatę stałą za okres 1 stycznia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r.: 1) w wysokości 19.333,00 zł za wprowadzanie ścieków do rzeki W. w km 162+760, 2) w wysokości 250,00 zł za pobór wody powierzchniowej z rzeki W. w km 162+760. Ponadto organ określił, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach, płatnych w następujących terminach: 1) za I kwartał - w terminie 14 dni od daty doręczenia informacji Nr [...], tj. od daty 17 listopada 2020 r., na podstawie art. 47 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w., w wysokości 4.895,75 zł; 2) za II kwartał - w terminie 14 dni od daty doręczenia informacji Nr [...], tj. od daty 17 listopada 2020 r., na podstawie art. 47 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w., w wysokości 4.895,75 zł; 3) za III kwartał - w terminie 14 dni od daty doręczenia informacji Nr [...], tj. od daty 17 listopada 2020 r., na podstawie art. 47 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w., w wysokości 4.895,75 zł; 4) za IV kwartał - w terminie 14 dni od daty doręczenia informacji Nr [...], tj. od daty 17 listopada 2020 r., na podstawie art. 47 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w., w wysokości 4.895,75 zł. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania a następnie wyjaśnił, że reklamacja Spółki nie zasługuje na uznanie w całości. Organ przywołał fakt, że opłata stała za okres 1 stycznia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r. za wprowadzanie ścieków do rzeki W. w km 162+760 oraz w km 144+000 oraz za pobór wody powierzchniowej z rzeki W. w km 162+760 oraz w km 144+000 została ustalona na postawie obowiązującej od 1 stycznia 2018 r. ustawy Prawo wodne. Ustawa ta została wprowadzona do krajowego obiegu prawnego jako wynik realizacji spoczywającego na Rzeczpospolitej Polskiej obowiązku implementacji Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Ramowa Dyrektywa Wodna). Uzasadnienie do projektu u.p.w. powołuje się na Ramową Dyrektywę Wodną, która podkreśla konieczność zastosowania instrumentów ekonomicznych w celu racjonalizacji użytkowania zasobów i wynikających z tego strat w środowisku. Zgodnie z art. 5 i art. 9 oraz załącznikiem III do Ramowej Dyrektywy Wodnej, kraje członkowskie Unii Europejskiej są zobowiązane do opracowania analiz ekonomicznych korzystania z wody dla każdego obszaru dorzecza z uwzględnieniem zwrotu kosztów usług wodnych, który opiera się w szczególności o zasadę "zanieczyszczający płaci"/"użytkownik płaci". Analiza zwrotu kosztów wymaga również uwzględnienia kosztów środowiskowych oraz zasobowych. Ponadto państwa członkowskie mają zapewnić, że polityka opłat za wodę przewiduje odpowiednie działania zachęcające użytkowników do efektywnego wykorzystania zasobów wodnych i w ten sposób przyczynia się do osiągnięcia celów środowiskowych tej dyrektywy. Organ wskazał, że postulat ten zawarto również w art. 9 ust. 3 u.p.w., który stanowi, że gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Organ podał, że w art. 16 u.p.w. sformułowane zostały m. in. definicje ustawowe kosztów środowiskowych i kosztów zasobowych. Zgodnie z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o: pkt 24) kosztach środowiskowych - rozumie się przez to wartość materialną strat w środowisku powodowanych przez korzystanie z wód; pkt 25) kosztach zasobowych - rozumie się przez to wartość utraconych korzyści; które mogłyby być osiągnięte, gdyby zasoby wodne i ich zdolność do samoodtwarzania nie były zmniejszane przez podmioty aktualnie je użytkujące. Organ przytoczył pogląd wyrażony w doktrynie, zgodnie z którym koszty zasobowe są kosztami utraconych korzyści. Koszty zasobowe występują wtedy, gdy istnieje alternatywny sposób wykorzystania danego dobra wykluczający się z innymi; koszt utraconych korzyści jest równy korzyściom z najlepszego alternatywnego wykorzystania danego dobra (zasobu). Praktyczna interpretacja tego pojęcia sprowadza się do zidentyfikowania obszarów, gdzie nastąpiło wykluczenie jednej działalności gospodarczej przez drugą z powodu braku wody niezbędnej do prowadzenia jednej i drugiej aktywności. Natomiast koszt środowiskowy to pieniężna wartość niekorzyści spowodowanych w środowisku przez użytkowników. Niekorzyści te są związane ze spadkiem wszystkich rodzajów użyteczności środowiska wodnego (np. surowców, miejsc rekreacji, środków transportu, podtrzymywania ekosystemów). Niekorzyści mogą mieć charakter rynkowy (mieć cenę) lub nierynkowy. Organ wyjaśnił, że w celu realizacji powyższych wytycznych art. 267 u.p.w. wprowadza katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, który ma się przyczynić do efektywnego i sprawnego gospodarowania wodami oraz wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości. Jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne (art. 267 ust. 1 u.p.w.). Natomiast art. 35 ust. 3 u.p.w. zawiera katalog usług wodnych, z czego w punkcie 1 tego artykułu wymieniony jest jako usługa wodna - pobór wód podziemnych lub powierzchniowych natomiast w punkcie 5 - wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.w. usługi wodne objęte są obowiązkiem ponoszenia opłat. Natomiast art. 270 ust. 11 u.p.w. stanowi, że ww. opłata składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej. Organ stwierdził, że uzasadnienie dla istnienia równolegle dwóch typów opłat stanowi wykładnia przepisów w ramach dyrektyw systemowych i funkcjonalnych. Analiza przepisów zawierających algorytmy służące do ustalania opłat stałych za usługi wodne (art. 271 ust. 2 - 5 u.p.w.) prowadzi do jednoznacznego wniosku, że opłaty stałe (zarówno za pobór wód, odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych - do wód, jak i za wprowadzanie ścieków) ustalane są według tych samych zasad. Każda z powołanych norm prawnych zawiera w sobie odwołanie do wskaźnika ilości (wód, ścieków): po pierwsze - "wyrażonej w m3/s"; po drugie - "która może być pobrana/odprowadzona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego lub zintegrowanego" albo "określonej w pozwoleniu wodnoprawnym lub zintegrowanym". Znamienne jest zatem, że algorytm ustalania opłaty stałej jest ściśle związany ze zmiennymi potencjalnymi, a nie realnymi. Opłata stała ma zatem z założenia charakter abonamentowy, ustalana jest w formie informacji rocznej - pro futuro, w czterech kwartalnych ratach. Potwierdza to art. 271 ust. 6 u.p.w., który określa - co zauważa także Spółka - terminy płatności opłaty stałej: "Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału". Tak skonstruowany przepis dotyczący sposobu ustalania opłaty stałej ("na podstawie pozwolenia wodnoprawnego") w korelacji z wynikającymi z u.p.w. terminami płatności tejże opłaty ("nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału") w ocenie organu jednoznacznie wskazuje, że opłata stała nie może być ustalana na podstawie np. zdarzeń, które dopiero zaistnieją w danym roku. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie istotnie opłata stała została ustalona po upływie okresu, którego ona dotyczy, ale należało ją ustalić w taki sposób i na podstawie takich danych, z jakich można skorzystać przy ustalaniu opłaty stałej na początku roku opłatowego. Ustalenie opłaty stałej w oparciu o jakiekolwiek realia, które mogą się skonkretyzować dopiero na przestrzeni roku (niezależnie od terminu, w którym została ustalona) pozbawia ją cech opłaty stałej i nadaje jej cechy opłaty zmiennej. Opłata stała co do zasady ma być stała, jej wysokość nie podlega zmiennym, które ujawniają się dopiero po dokonaniu poboru wód, wprowadzania ścieków czy też odprowadzania wód opadowych lub roztopowych. To algorytm służący ustaleniu wysokości opłaty zmiennej opiera się na "ilościach" z podaniem konkretnej jednostki - ilości pobranych wód wyrażonej w m3, ilości energii wyprodukowanej wyrażonej w MWh, ilości odprowadzonych wód w m3, wyrażonej w kg ilości substancji wprowadzanych ze ściekami, etc. Potwierdza to także wskazany w art. 552 ust. 2a u.p.w. sposób pozyskiwania danych będących podstawą do ustalenia opłaty zmiennej: oświadczenia składane do 30 dni po upływie kwartału lub kontrola, która co do zasady może dotyczyć tylko okresu minionego. W korelacji z kwartalnym charakterem tej opłaty oraz dostosowanym do niej sposobem zapłaty - 14 dni od dnia doręczenia informacji ustalającej wysokość opłaty (art. 272 ust. 18 u.p.w.) to właśnie opłata zmienna stanowi rekompensatę za realne korzystanie z wód, dokonane w trakcie kwartału. Organ wskazał, że w odniesieniu do opłaty stałej ustalanej co do zasady na początku roku za dany okres rozliczeniowy (jeden rok) organ nie ma możliwości, ani też podstawy prawnej do "szacowania" czy "przewidywania" zdarzeń, które mogą (lub nie) mieć miejsce w przyszłości. Poza tym zmieniałoby to zupełnie charakter opłaty stałej, gdyż jej wysokość musiałaby się zmieniać, w zależności od zmiennych. W ocenie organu uzależnienie wysokości opłaty stałej od szacunków na przyszłość czy szacunków co do przewidywanego zakresu korzystania, aczkolwiek zrozumiałe z punktu widzenia podmiotu obarczonego opłatą, nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Organ podkreślił, że zadośćuczynienie takiemu żądaniu - w przypadku braku korzystania z usługi wodnej w danym roku przez podmiot legitymujący się aktualnym pozwoleniem wodnoprawnym, praktycznie wymuszałoby na organie - zwolnienie tego podmiotu z obowiązku ponoszenia opłaty stałej, również w przypadkach nieobjętych ustawowymi zwolnieniami. Tymczasem daniny publiczne, jakimi są opłaty za usługi wodne są powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie w drodze ustawy i pobierane na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych, stanowiących źródło dochodów Państwa. Niepobieranie opłat za usługi wodne stanowiłoby uszczuplenie dochodów Państwa. Również Konstytucja RP w art. 217 stanowi, że nakładanie podatków i innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Reasumując organ stwierdził, że brak realnego korzystania w danym roku, co do zasady, nie zwalnia podmiotu z obowiązku ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne, wyłączeniem od tej reguły są oczywiście przypadki ustalone w drodze ustawy, m. in. przypadek wymieniony w art. 271 ust. 5b u.p.w. Organ wskazał, że skoro zgodnie z art. 1 u.p.w. celem tej ustawy jest regulowanie gospodarowania wodami zgodne z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności kształtowanie i ochrona zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi, a jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodą są opłaty za usługi wodne, co więcej stanowić one mają zwrot kosztów usług wodnych, to oczywistą konsekwencją tego stanu rzeczy jest pobieranie opłat za udostępnianie w ramach pozwoleń wodnoprawnych pewnego zasobu wodnego (którego wielkość jest określona w pozwoleniu), lecz nie należy tego robić rozrzutnie i bez kontroli ("zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju"), lecz tylko w takim zakresie, który gwarantuje "ochronę zasobów wodnych". Organ stwierdził, że pozwolenie wodnoprawne nr [...] z dnia [...] października 2016 r. zawiera w punkcie I określone lokalizacje, w których podmiot zastrzegł sobie prawo do korzystania z usług wodnych polegających na poborze wody powierzchniowej i jej zrzucie w tej samej ilości i w tym samym kilometrażu rzeki na potrzeby przygotowania płuczki wiertniczej oraz wykonania prób hydraulicznych. Pobór i zrzut zlokalizowane w km 144+000 oraz 162+760 rzeki W. należą do obszaru działania Zarządu Zlewni w [...], pobór i zrzut w km 79+050 należy do Zarządu Zlewni w [...]. Organ nadmienił, że zmiana pozwolenia nr [...] z dnia [...] października 2016 r. dokonana decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. wprowadziła zasadnicze zmiany do jego treści, m. in. przez dodanie w punkcie l.a) zapisu dotyczącego czasu poboru wody z rzeki W. i W. oraz dodanie do punktu l.b) zapisu dotyczącego czasu odprowadzania wody w miejscu zrzutu do danych cieków tj. 4 dni. Organ wskazał, że decyzja nr [...] zawierała już wcześniej w uzasadnieniu zapis, że "czas poboru wody z rzeki W. i W. na potrzeby sporządzania płuczki wiertniczej oraz wykonania prób hydraulicznych nie będzie dłuższy niż 3 dni". Zapis ten został uwzględniony przy sporządzaniu reklamowanej informacji Nr [...]. Organ wyjaśnił, że opłata stała ustalona w informacji rocznej Nr [...] dotyczy usług wodnych wymienionych w punkcie I.a) decyzji nr [...] z dnia [...] października 2016 r., tj. poboru wody powierzchniowej w km 144+000 w ilości Qmax = 1.200 m3/h oraz jej zrzutu w tej samej ilości oraz tym samym kilometrze rzeki W., a także poboru wody powierzchniowej w km 162+760 w ilości Qmax = 1.200 m3/h oraz jej zrzutu w tej samej ilości i w tym samym kilometrze rzeki W. Termin obowiązywania pozwolenia ustalono do dnia 30 września 2024 r. Organ zauważył, że w całej decyzji - zarówno w sentencji, jaki w uzasadnieniu - brak jest jakiejkolwiek adnotacji odnośnie limitu czasu zrzutu ścieków po przeprowadzonej próbie, względnie - przeprowadzonych próbach. Dopiero zmiana wprowadzona decyzją nr [...] przyniosła doprecyzowanie ilości dni zrzutu dla danej lokalizacji. W punkcie II.2, II.3, II.4, II.5, II.6 decyzji nr [...] zapisano warunki, jakim obwarowany został pobór i zrzut wody, m. in.: "zaleca się, aby pobór wody odbywał się przy przepływach przewyższających przepływ średni SSQ" i "należy zaprzestać poboru wody powyżej rzędnych wynoszących odpowiednio ...". Zatem zarówno pobór jak i zrzut w zakresie jego czasu trwania nie zależy de facto od wyłącznie od podmiotu, ale także od warunków hydrologicznych, atmosferycznych i środowiskowych, co również znalazło odzwierciedlenie w ww. decyzji. Organ przypomniał, że podstawą do ustalenia opłaty stałej jest pozwolenie wodnoprawne. Podmiot obowiązany jest do ponoszenia opłaty w takim wymiarze jaki został udzielony w pozwoleniu. Potwierdzeniem tego są przytoczone przez organ orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące na ryczałtowy, abonamentowy charakter opłaty stałej. Skoro zatem zmiana decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego nastąpiła w 2019 r., to skutki dokonanej zmiany będą obowiązywać od momentu uzyskania przez decyzję zmieniającą waloru ostateczności, tj. od dnia 21 sierpnia 2019 r. Dopiero od tego momentu możliwe będzie ustalenie opłaty z uwzględnieniem zakresu korzystania określonego przez decyzję zmieniającą. Biorąc pod uwagę powyższe spostrzeżenia organ podkreślił, że organ ustalający opłatę stałą nie ma prawa dookreślać limitów czasowych ograniczających czasokres korzystania z usług wodnych adresata pozwolenia, gdyż jest to rolą organu wydającego pozwolenie wodnoprawne. Konsekwencją tego stało się ustalenie opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do rzeki W. w oparciu o wskaźnik 232 dni. Organ stwierdził jednak, że w świetle podnoszonych przez Spółkę argumentów, zebranego materiału dowodowego oraz bezsprzecznego faktu, że pozwolenie wodnoprawne wyróżnia dwie lokalizacje (w km 144+00 oraz km 162+760 rzeki W.) należące do obszaru działania Zarządu Zlewni w [...], wysokość opłaty stałej należy ustalić z uwzględnieniem różnych okoliczności sprawy dla obu lokalizacji. W ocenie organu zasadne wydaje się także określenie na nowo okresu rozliczeniowego wskazanego w pierwotnej informacji z dnia [...] października 2020 r. W przypadku określenia opłaty stałej, tak jak pierwotnie od 1 stycznia 2019 r. do 20 sierpnia 2019 r. konieczne jest ustalenie opłaty stałej również za pozostałą część roku w oddzielnej informacji. Patrząc jednak na całokształt roku 2019, to opłata za pobór wód powierzchniowych została w całości naliczona już w okresie, liczonym do daty uprawomocnienia decyzji zmieniającej. Podobnie ustalając opłatę stałą za wprowadzanie ścieków w wymiarze opartym na wskaźniku ilości dni 232 (od początku roku opłatowego do daty uprawomocnienia decyzji zmieniającej) organ uznał, że 4 dni korzystania z usługi wodnej polegającej na zrzucie ścieków w okresie od 21 sierpnia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. zawarte już są w opłacie ustalonej za okres do momentu uprawomocnienia decyzji zmieniającej. Niezasadne byłoby ustalanie opłaty stałej w przypadku powzięcia za wskaźnik 232 dni, doliczenie opłaty dodatkowo jeszcze za 4 dni. Biorąc pod uwagę powyższe spostrzeżenia organ uznał, że opłata stała Nr [...] zostaje określona za okres całego roku 2019 (tj. od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.), z uwzględnieniem 3 dni za pobór wód powierzchniowych (jak wskazano w decyzji nr [...]) oraz 232 dni za wprowadzanie ścieków (na podstawie decyzji nr [...] do dnia uprawomocnienia decyzji zmieniającej, uwzględniając, że 4 dni zrzutu orzeczone w decyzji nr [...] zawierają się w 232 dniach). Organ podał, że pozwolenie wodnoprawne nr [...] wskazuje 2 parametry dotyczące wielkości poboru wody: maksymalny godzinowy i średniodobowy. Z uwagi na dyspozycję art. 271 ust. 3 i 5 u.p.w., które wskazują na zastosowanie w algorytmie umożliwiającym ustalenie wysokości opłaty stałej parametru maksymalnego, do ustalenia tejże opłaty wzięty pod uwagę został parametr maksymalny w wysokości 1200 m3/h. Organ wskazał, że zgodnie z art. 271 ust. 3 u.p.w. wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ, natomiast zgodnie z art. 271 ust. 5 u.p.w. wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Jednocześnie ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw do art. 271 został dodany ust. 5a i 5b w brzmieniu: "5a. Opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę. 5b. W przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych, opłatę stałą ponosi się za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego służącego do realizacji usług wodnych". Organ pokreślił, że powyższe regulacje (art. 271 ust. 5a i 5b u.p.w.) wchodzą w życie z dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy, tj. 23 listopada 2019 r., a więc mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Wzmiankowana nowelizacja w art. 1 pkt 87 lit. e) odsunęła w czasie także termin uwzględniania przy ustalaniu opłat za usługi wodne średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ) do 31 grudnia 2021 r., stąd opłatę Nr [...] za rok 2019 r. ustalono bez uwzględniania tego przepływu. Organ stwierdził, że u.p.w. nie zawiera definicji obiektów liniowych, należy zatem sięgnąć do definicji zawartych w innych aktach prawnych znajdujących się w obiegu prawnym. W myśl art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (u.p.b.): "Ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) pkt 3a: obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa (...)". W art. 54 i 55 u.p.b. określony został także moment przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z realizacją przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych, gdyż inwestycja pn.: "Budowa gazociągu DN1000 MOP 8,4 MPa o średnicy DN 1000 relacji [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi" w ramach której uzyskano pozwolenie wodnoprawne nr [...] dotyczy obiektu liniowego, jakim jest gazociąg, expressis verbis wymieniony w przywołanej powyżej definicji obiektu liniowego, zawartej w art. 3 pkt 3a u.p.b. Organ stwierdził, że art. 271 ust. 5b u.p.w. może mieć zastosowanie w niniejszej sprawie dopiero za okres od 23 listopada 2019 r. Organ wskazał, że z brzmienia art. 271 ust. 5b u.p.w. Spółka wywiodła twierdzenie, że opłata stała w niniejszej sprawie jest naliczona bezpodstawnie, ponieważ powinna być ustalona - po pierwsze: nie w oparciu o liczbę dni w roku 2019, w trakcie których obowiązywało pozwolenie wodnoprawne nr [...], tj. 232 dni, nawet w sytuacji, gdy w pozwoleniu wodnoprawnym brak adnotacji odnośnie dookreślenia ilości dni, w trakcie których podmiot zastrzegł sobie możliwość korzystania z usług wodnych, a po drugie: od momentu oddania do użytkowania obiektu liniowego jakim jest gazociąg (a konkretnie od uprawomocnienia pozwolenia na jego użytkowanie). Spółka w reklamacji przeprowadziła rozważania, że zestaw urządzeń do poboru wody powierzchniowej jest instalacją tymczasową, nie stanowiącą odrębnego obiektu budowlanego, a zatem zasadne stało się zdefiniowanie samego gazociągu "jako tymczasowego urządzenia przeznaczonego do korzystania z zasobów wodnych i transportowania wody w danym czasie, zaznaczając jednak, że sam gazociąg jest liniowym obiektem budowlanym służącym do przesyłu gazu ziemnego, nie zaś wody i bezpodstawne staje się narzucenie przez Zarząd Zlewni w [...] jego gotowości do korzystania z usług wodnych przez 232 dni, w jednym i tym samym km rzeki (...). Korzystanie z usług wodnych przez 232 dni w danym km rzeki i na kolejnych etapach budowy gazociągu wyklucza w szczególności liniowy postęp prac budowlanych.". Organ nie zgodził się z powyższą interpretacją. W ocenie organu nie należy utożsamiać wymienionych w art. 271 ust. 5b u.p.b. urządzeń wodnych służących do korzystania z usług wodnych z samym obiektem liniowym. Na marginesie organ stwierdził, że żądanie, by w niniejszej sprawie opłatę stałą ustalić od dnia przystąpienia do użytkowania gazociągu jest zupełnie bezpodstawnym żądaniem zwolnienia Spółki z opłaty stałej ustalonej za pobór wody dla potrzeb prób szczelności oraz wprowadzanie ścieków po przeprowadzonych próbach. Zdaniem organu oczywistym jest, że po przystąpieniu do użytkowania gazociągu pozwolenie w tym zakresie nie będzie już podmiotowi potrzebne. Pozwolenie na pobór wody dla potrzeb prób szczelności oraz na wprowadzanie ścieków po przeprowadzonych próbach jest potrzebne dopóki trwa budowa gazociągu i nie jest on oddany do użytku. W rzeczywistości urządzeniami służącymi do realizacji usług wodnych są urządzenia faktycznie bezpośrednio służące do tego celu, tj. urządzenia służące do poboru wody oraz wyloty służące do wprowadzania ścieków do odbiornika. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 pkt 65 u.p.w. - ilekroć mowa w ustawie o urządzeniach wodnych: "rozumie się przez to urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym: (...) d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz wód podziemnych, (...) f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych (...)". Organ zauważył, że w niniejszej sprawie Spółka twierdzi, że są to urządzenia tymczasowe. Organ stwierdził natomiast, że nawet jeśli istotnie tak jest, brak jest podstaw, by w tej konkretnej sprawie pomijać je i przypisywać ich funkcję samemu obiektowi liniowemu. Gazociąg nie spełnia definicji urządzeń służących do korzystania z zasobów wodnych, wymienionych w art. 16 pkt 65 lit. d) i f) u.p.w. Organ wyjaśnił, że w okresie przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 11 września 2019 r. nieco odmiennie były traktowane usługi wodne polegające na poborze wody i te polegające na wprowadzaniu ścieków czy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych. Wynikało to z brzmienia przepisów art. 271 ust. 3 i ust. 5 u.p.w. Art. 271 ust. 3 u.p.w. stanowi, że wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ". Literalne brzmienie tego przepisu wskazuje na możliwość poboru wody ("może być pobrana"). W konsekwencji nie uzależnia możliwości ustalenia opłaty od praktycznej możliwości korzystania z usługi, tj. faktu wykonania lub nie urządzenia służącego do realizacji usług wodnych. Organ wskazał przy tym na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 409/18, dostrzegając jednak również wyroki, które wskazywały na konieczność zrealizowania urządzeń wodnych do ziszczenia się przesłanki do uznania opłaty stałej za pobór wód za należną. Organ stwierdził, że nieco inna sytuacja ma miejsce w przypadku wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Regulacja wynikająca wprost z literalnego brzmienia z art. 271 ust. 5 u.p.w. nakazuje uzależnić ustalenie opłaty stałej od ilości ścieków "wprowadzanych", a nie "możliwych do wprowadzenia". Znalazło to swoje odzwierciedlenie w judykaturze, w licznych wyrokach uznano, że do ziszczenia się przesłanki do uznania opłaty stałej za wprowadzanie ścieków lub odprowadzanie wód opadowych za należną konieczne jest zaistnienie urządzeń wodnych służących do ich realizacji usługi. Patrząc z dzisiejszej perspektywy, w efekcie sprowadza się to do zasady wyrażonej w 271 ust. 5b, gdyż w przeważającej części przypadków wykonanie urządzenia wodnego wiąże się również z uzyskaniem pozwolenia na jego użytkowanie. Organ zauważył, że zarówno w zakresie poboru wód powierzchniowych, jak i wprowadzania ścieków pozwolenie wodnoprawne nr [...] uprawnia adresata do korzystania z ww. usług wodnych w dwóch lokalizacjach, tj. w km 144+000 oraz w km 162+760 rzeki W., to należy potraktować je odrębnie z uwagi na inny stan faktyczny zaistniały dla tych dwóch lokalizacji z uwzględnieniem różnej specyfiki usług wodnych polegających na poborze wód i wprowadzaniu ścieków. Organ wskazał, że na przestrzeni lat 2018, 2019 i 2020 otrzymywał informacje o zakresie korzystania z usług wodnych celem naliczenia opłat zmiennych za korzystanie. Zarówno w okresach objętych kontrolą gospodarowania wodami (I, II, III kwartał 2018 r.) jak i później - w okresie, w którym ustawodawca wskazał konieczność samodzielnego przedkładania oświadczeń, bez ingerencji ze strony organu, Spółka nie przekazała informacji o zakresie korzystania w ramach pozwolenia [...] w lokalizacji 144+000 rzeki W. Organ podał, że w związku z nowelizacją u.p.w. z dnia 11 września 2019 r., od 23 listopada 2019 r. obowiązują przepisy art. 271 ust. 5a i 5b doprecyzowujące termin, za jaki należy ponosić opłatę stałą. W obliczu tego, zarówno dla usługi wodnej polegającej na poborze wody powierzchniowej, jak również wprowadzania ścieków w wymienionej powyżej lokalizacji w okresie od wejścia w życie nowelizacji, tj. od 23 listopada 2019 r., opłatę stałą należy uznać za nienależną. Dla okresu wcześniejszego (tj. od początku 2019 r.) w świetle linii orzeczniczej jaka zarysowała się dla usług wodnych polegających na wprowadzaniu ścieków uznać należy również, że brak wykonania i przystąpienia do użytkowania urządzeń wodnych służących do korzystania z usług wodnych w okresie poprzedzającym okres rozliczeniowy, za jaki ustalana jest opłata, obliguje organ do uznania opłaty stałej za nienależną. W stosunku do usługi wodnej polegającej na poborze wód powierzchniowych uznać należy, że fakt doprecyzowania tychże przepisów przez ustawodawcę w nowelizacji u.p.w. skłania organ do uznania opłaty stałej za pobór wód w km 144+000 za nienależną w myśl zasady, że organ nie powinien obarczać podmiotu odpowiedzialnością za brak precyzji w przepisach prawa. Organ stwierdził, że zupełnie inna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do drugiej lokalizacji, tj. wymienionych w pozwoleniu nr [...] usług wodnych polegających na poborze wody powierzchniowej w km 162+760 rzeki W. oraz zrzucie ścieków po przeprowadzonych próbach szczelności w tym samym kilometrze rzeki. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w ramach ww. decyzji dotychczas przeprowadzono dwie próby szczelności - obie w km 162+760, o czym świadczą zarówno oświadczenia podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne, jak i protokół z kontroli gospodarowania wodami nr 2/2018 z dnia 3 października 2018 r. Zakres korzystania został ujęty w załączonych do protokołu wykazach zawierających informacje o ściekach wprowadzanych do wód lub do ziemi oraz informacje o ilości i jakości pobranej wody podziemnej i powierzchniowej. Organ zauważył, że każda adnotacja zawarta w pozwoleniu wodnoprawnym dotycząca np. ilości dni, w ciągu których adresat pozwolenia jest uprawniony do korzystania z usług wodnych, stanowi z jednej strony możliwość obniżenia wysokości opłaty stałej, z drugiej strony stanowi pewne ograniczenie praw podmiotu, a przekroczenie tychże uprawnień wskazanych w pozwoleniu - w odniesieniu do ilości dni, w ciągu których możliwe jest korzystanie z usługi wodnej czy ilości wody możliwej do pobrania stanowi przesłankę do wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia opłaty podwyższonej określonej w art. 280 pkt 2 u.p.w. Obrazuje to zależność pomiędzy opłatą stałą, a opłatą podwyższoną i podkreśla fakt, iż opłaty stałej nie można kształtować zupełnie dowolnie, ale powinna być ona odzwierciedleniem rzeczywistych praw i obowiązków określonych w decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego. W niniejszym przypadku organ zauważył, że już jedno z pompowań trwało 5 dni. Jednakże rozstrzyganie o ewentualnym przekroczeniu warunków pozwolenia wodnoprawnego nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Reasumując organ stwierdził, że opłatę stałą za pobór wód powierzchniowych w km 162+760 rzeki W. należało ustalić jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za pobór wód powierzchniowych (250 zł na dobę za 1 m3/s), wskaźnika maksymalnej możliwej do pobrania ilości wód (1200 m3/h) oraz wskaźnika ilości dni (3 dni) uwzględniającego planowane maksymalnie 3-dniowe pompowania wody powierzchniowej dla potrzeb prób szczelności. Następnie organ stwierdził, że do rozstrzygnięcia pozostała opłata stała za wprowadzanie ścieków do rzeki W. w km 162+760. Podobnie jak w przypadku poboru wody w tej lokalizacji - zrzut po przebytych próbach ciśnieniowych w tym kilometrażu odbywał się dwukrotnie: po raz pierwszy w II kwartale 2018 r. i po raz drugi w II kwartale 2019 r. Organ wskazał, że Spółka w reklamacji poniosła, że urządzenia służące do poboru i oczyszczania wody są urządzeniami tymczasowymi, jednakże brak jest uregulowań nakazujących odmienne traktowanie tego rodzaju przypadków. Po skonsumowaniu uprawnień nadanych pozwoleniem wodnoprawnym przed datą jego wygaśnięcia z mocy prawa, podmiot może to pozwolenie zmienić lub wygasić w całości lub w części i w ten sposób zbyć się praw wynikających z decyzji, jak i obowiązków z nią związanych, w tym również obowiązków ponoszenia opłaty stałej. Natomiast brak korzystania w danym roku nie może stanowić przesłanki do zwolnienia z opłaty stałej (poza przypadkami wskazanymi w ustawie). Przytaczając wyrok NSA z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2913/19, organ stwierdził, że opłaty za usługi wodne, są jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami (art. 267 pkt 1 w zw. z art. 268 ust. 1 pkt 1 u.p.w.). Zdaniem organu, w przypadku odmiennego zakwalifikowania urządzeń służących do poboru wody/zrzutu ścieków, które sam podmiot określa jako tymczasowe, najprawdopodobniej nie istniałaby możliwość skorzystania ze zwolnienia z opłaty stałej z uwagi na brak wykonanego czy oddanego do użytku urządzenia wodnego. Decyzja nr [...] istotnie nie zawiera pozwolenia na wykonanie urządzeń (co implikuje brak możliwości określenia konkretnego terminu ich wykonania czy oddania do użytku), a samą instalację do poboru/zrzutu wód określono w reklamacji jako tymczasową, niestanowiącą osobnego obiektu budowlanego. Nie mniej jednak, jeśli urządzenia te służą do korzystania z usług wodnych to powinny podlegać wszystkim regulacjom, które na gruncie u.p.w. odnoszą się do urządzeń wodnych, w tym również obowiązkom i zwolnieniom zawartym w ustawie lub też możliwościom zastosowania wypracowanych w toku kształtowania się linii orzeczniczych rozwiązań. Jeśli natomiast nie należy traktować ich jako urządzeń wodnych - to ze wszystkimi konsekwencjami tego stwierdzenia: aż do braku możliwości zastosowania choćby zwolnienia wynikającego z art. 271 ust. 5b u.p.w. W tym kontekście stanowisko organu wobec obciążonego opłatą w rozpatrywanej sprawie jest działaniem w słusznym interesie strony, bowiem zawiera rozstrzygnięcia bazujące na zwolnieniach przysługujących posiadaczom "standardowych" urządzeń wodnych. Organ wskazał, że w toku postępowania pojawiły się także inne wątpliwości co do faktycznych terminów rozpoczęcia korzystania z usług wodnych. Po powzięciu informacji o wystosowanym do organu zawiadomieniu o rozpoczęciu wykonania prób ciśnieniowych w terminie 14 maja 2019 r. – 10 czerwca 2019 r. w ramach pozwolenia [...] do Spółki zostało wysłane pismo dotyczące przedłożenia za II kwartał 2019 r. oświadczeń podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne. W dotychczas złożonym oświadczeniu (dnia 1 sierpnia 2019 r.) Spółka oświadczyła, że nie korzystała z usług wodnych w II kwartale 2019 r. w zakresie podlegającym opłatom zmiennym w ramach pozwoleń wodnoprawnych nr [...] z dnia [...] października 2016 r. oraz nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. W odpowiedzi na pismo Spółka przesłała stosowne oświadczenia podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat zmiennych za II kwartał 2019 r. w zakresie poboru wód powierzchniowych i wprowadzania ścieków do wód, tłumacząc jednocześnie, że pobór wody w II kwartale 2019 r. dotyczył wydanego przez Marszałka Województwa [...] pozwolenia nr [...] z dnia [...] października 2016 r. O korzystaniu z usług wodnych w zakresie poboru wody i odprowadzania ścieków Spółka poinformowała także w toku kontroli gospodarowania wodami przeprowadzonej przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie co zostało utrwalone w protokole kontroli nr 2/2018 z dnia 3 października 2018 r. Zakres korzystania został ujęty w załączonych do protokołu wykazie zawierającym informacje o ściekach wprowadzanych do wód lub do ziemi oraz wykazie zawierającym informacje o ilości i jakości pobranej wody podziemnej i powierzchniowej. Zarówno jedno jak i drugie oddalone od siebie w czasie korzystanie miały miejsce, według informacji przekazanych przez podmiot, na potrzeby przeprowadzenia prób ciśnieniowych, podobnie jedno i drugie korzystanie miały miejsce w km 162+760. W świetle powyższych spostrzeżeń w ocenie organu wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód powierzchniowych rzeki W. w km 162+760 należy ustalić jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, maksymalnej możliwej ilości ścieków wprowadzanych do wód (1200 m3/h, co po przeliczeniu daje 0,333 m3/s) oraz ilości dni (232 dni). W pozwoleniu wodnoprawnym nr [...] znalazły się wskazówki co do ilości dni, w które podmiot ma prawo do korzystania z usługi wodnej polegającej na poborze wód powierzchniowych, brak jednakże jakiejkolwiek wzmianki o takim ograniczeniu w przypadku wprowadzania ścieków. Biorąc pod uwagę korelację pomiędzy określeniem w pozwoleniu wodnoprawnym limitu ilości dni, w trakcie których możliwe jest korzystanie z usług wodnych a wymierzeniem opłaty podwyższonej za ewentualne przekroczenie warunków tego pozwolenia, organ stwierdził, że domniemywanie przez ile dni podmiot życzył sobie korzystać z usług wodnych, bez wyraźnego wskazania tej ilości w pozwoleniu wodnoprawnym, nie jest rolą organu ustalającego opłatę stałą. W niniejszej sprawie dla usługi wodnej polegającej na poborze wód powierzchniowych wskazanie to wystąpiło, natomiast dla wprowadzania ścieków - już nie. Dopiero zmiana decyzji, która stała się ostateczna z dniem 21 sierpnia 2019 r. wniosła doprecyzowanie w zakresie ograniczenia ilości dni, w jakie podmiot jest uprawniony do korzystania z usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków. Odnosząc się do zarzutu wskazania w przedmiotowej opłacie nr [...] terminów płatności innych niż wskazane w art. 271 ust. 6 u.p.w., tj. 14 dni od daty doręczenia informacji w przypadku I, II i III raty opłaty, organ przywołał brzmienie art. 300 ust. 1 u.p.w., zgodnie z którym: "Do ponoszenia opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim (...)". Organ stwierdził, że w literaturze i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa oznacza bądź stosowanie przepisów wprost bez zmian do zakresu innego zagadnienia, bądź stosowanie z pewnymi modyfikacjami do zakresu innego zagadnienia, bądź nie stosowanie do zakresu innego zagadnienia ze względu na bezprzedmiotowość lub sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla tego innego zagadnienia. Oznacza to, że jedne przepisy Ordynacji podatkowej Działu III będą stosowane wprost, a inne z dostosowaniem do charakteru przedmiotowej sprawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w reklamacji, organ stwierdził, że w myśl art. 21 ust. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Przepis ten należy stosować odpowiednio do informacji o opłatach za usługi wodne, w której wysokość opłaty także zostaje ustalona. W odróżnieniu od art. 21 § 2, który reguluje przypadki, w których ustawa podatkowa nakłada na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1 tegoż artykułu, tj. gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Przepis art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej należy stosować z zastrzeżeniem § 3 tego artykułu. Dopiero w art. 21 § 3 mowa jest o decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Organ stwierdził, że w świetle zapisów art. 300 ust. 1 u.p.w., naturalną konsekwencją jest odpowiednie zastosowanie przepisów działu III Ordynacji podatkowej w kwestii ustalania opłat za usługi wodne. Wobec tego jeśli zgodnie z art. 271 ust. 1 u.p.w. wysokość opłaty ustalana jest przez Wody Polskie, które przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne, skatalogowanym w art. 298 ustawy, informację w tym zakresie, zawierającą także sposób obliczenia tej opłaty, to w przypadku, gdy taka informacja nie została dostarczona zainteresowanemu podmiotowi, podmiot ten nie ma podstaw do uiszczenia opłaty. Termin przedawnienia prawa do doręczenia decyzji podatkowej, o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z art. 68 ust. 1 tejże ustawy, został określony na 3 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W związku z powyższym, w rozpatrywanej sprawie, skoro obowiązek podatkowy dotyczący opłaty stałej powstał w 2019 r. w związku z decyzją nr [...], a przedmiotowa opłata stała nie została dotychczas naliczona na podstawie tego pozwolenia, to oczywistym jest, że należało przedmiotową opłatę naliczyć i przekazać podmiotowi obowiązanemu do uiszczania opłat za usługi wodne, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 271 ust. 1 u.p.w. Konsekwencją regulacji wynikającej z art. 300 ust. 1 u.p.w. jest także możliwość zastosowania art. 47 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi: "§ 1. Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. § 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1.". Zatem przepis art. 47 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej reguluje sytuacje, w której przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku - tak jak w przypadku ustalania opłaty stałej na podstawie u.p.w. - natomiast zobowiązanie podatkowe ustalające wysokość opłaty nie zostanie doręczone co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku. Niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej została doręczona Spółce po terminach płatności, jakie wyznacza art. 271 ust. 6 u.p.w. - w przypadku I, II, III wyznaczonej raty kwartalnej. W konsekwencji, z powodu doręczenia informacji rocznej po upływie I, II, III raty kwartalnej w roku 2019 r., czyli okresu za jaki opłata stała jest należna, należało skorzystać z przepisu art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej określającego termin płatności podatku na 14 dni od daty doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, zarówno dla I, II, III jak i IV raty opłaty stałej. Organ przytoczył w tym miejscu wyroki WSA w Rzeszowie w sprawach o sygn. akt II SA/Rz 914/19, II SA/Rz 860/19. Organ stwierdził, że w związku z określeniem na nowo okresu, za jaki powinna zostać ustalona opłata stała, należało ustalić kwotę zobowiązania, podział i terminy rat jak w sentencji. Organ przypomniał o regulacji wynikającej z art. 271 ust. 3 oraz ust. 6 u.p.w. a następnie stwierdził, że zastosowane w sprawie rozstrzygnięcie w praktyce zmniejsza obciążenie fiskalne podmiotu, rozłożenie płatności na 4 raty - nawet w sytuacji gdy wszystkie określone są na 14 dni od dnia doręczenia informacji, nie spowodują zmiany obciążenia podmiotu na jego niekorzyść, ponieważ w znacznym zakresie zmieniona została w wyniku przeprowadzonego postępowania kwota główna zobowiązania. Organ wskazał, że u.p.w. w art. 300 ust. 1 zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej do ponoszenia opłat za usługi wodne, a także w przepisie tym stanowi, że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom. W związku z zaniechaniem wykonania obowiązku ponoszenia opłaty za usługi wodne, organ wskazał, że w myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Niewniesiona w terminie do dnia 1 grudnia 2020 r. kwota podzielona na I, II, III i IV ratę opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do rzeki W. w km 162+760 oraz za pobór wody powierzchniowej z rzeki W. w km 162+760 stanowi zatem zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, od której, stosownie do art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej, naliczane są odsetki za zwłokę i która podlega obowiązkowi niezwłocznego jej uiszczenia na rachunek bankowy Wód Polskich, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Organ wyjaśnił, że stawka odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych wynosi 8% kwoty zaległości w stosunku rocznym. Odsetki za zwłokę nalicza podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne (art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej), od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności I, II, III i IV raty opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do rzeki W. w km 162+900 oraz za pobór wody powierzchniowej z rzeki W. w km 162+900 (art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej), które wpłacane są bez wezwania Wód Polskich (art. 55 § 1 Ordynacji podatkowej). Bez wpływu na datę powstania wskazanej zaległości oraz datę, od której naliczane są odsetki za zwłokę pozostaje podany wyżej termin zapłaty wymienionych rat. Końcowo organ wskazał, że przywołany w reklamacji art. 7a k.p.a., nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż nie odnosi się on do sytuacji pojawienia się jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, lecz do przypadków, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny). Przywołanie tego artykułu jest pewną niekonsekwencją ze strony Spółki, ponieważ wcześniejsze jej twierdzenia formułowane były jako bezsprzecznie prawidłowe, a tylko w sytuacji wystąpienia wątpliwości interpretacyjnych możliwe jest rozważenie zastosowania przywołanego powyżej artykułu. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2959/19. Organ wyjaśnił, że przepis art. 273 ust. 6 u.p.w. stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określą wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Spółka korzysta z usługi wodnej na podstawie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego nr [...], co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 u.p.w. podmiot obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne. Określenia wysokości opłaty stałej organ dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą art. 271 ust. 1 i ust. 3 i ust. 5 u.p.w. oraz § 10 i § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. Opłata za pobór wód powierzchniowych z rzeki W. w km 162+760 została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 3 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 1200 m3/h, po przeliczeniu 0,333 m3/s co stanowi 250 zł. Opłata za wprowadzanie ścieków do rzeki W. w km 162+760 została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 232 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 1200 m3/h, po przeliczeniu 0,333 m3/s, co stanowi 19.333,00 zł. W ustawowym terminie Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych mających istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. a także naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 271 ust. 5, ust. 5b i ust. 6 u.p.w. oraz art. 47 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że zaskarżona decyzja wydana została w oderwaniu od treści pozwolenia wodnoprawnego, zmienionego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Ustalona wstecz w zaskarżonej decyzji wysokość opłaty stałej dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., co zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wskazuje jednoznacznie na jej nieważność z mocy prawa. Zdaniem Spółki opłata stała za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. powinna zostać naliczona w oparciu o czas odprowadzania wody w miejscu zrzutu do rzeki W. w km 162+760, wynoszący do 4 dni, co wskazałoby wysokość opłaty stałej należnej do zapłaty w kwocie 333,00 zł, nie zaś jak określono w zaskarżonej decyzji w wysokości 19.333,00 zł. Spółka wskazała, że pozwolenie wodnoprawne nr [...] uzyskane w związku z realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego pn. "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN 1000 MOP 8,4 MPa relacji [...]", na pobór i zrzut wód powierzchniowych na potrzeby wykonania prób hydraulicznych gazociągi wysokiego ciśnienia, z uwagi na różne lokalizacje punktów poboru wody i zrzutu ścieków, podlega pod władanie dwóch Zarządów Zlewni: ZZ [...] (dla rzeki W., w km 79+050, w zakresie poboru wody i zrzutu ścieków) i TL [...] (dla rzeki W. w km 144+000 i 162+760, w zakresie poboru wody i zrzutu ścieków). W związku z powyższym Spółka otrzymuje w ramach obowiązywania ww. pozwolenia informacje ustalające wysokość opłaty stałej z dwóch Zarządów Zlewni. Spółka nadmieniła, że z dniem 9 października 2019 r. otrzymała z Zarządu Zlewni w [...], informację roczną ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne Nr [...], znak: [...], w której wysokość opłaty stałej za 2018 r. została naliczona w oparciu o decyzję zmienioną, z uwzględnieniem czasu odprowadzania wody w miejscu zrzutu do rzeki W. w km 79+050 wynoszącego 4 dni, co dało kwotę do zapłaty za odprowadzanie wód po próbach w wysokości 333,00 zł. Wydając zaskarżoną decyzję, organ zignorował dostępne dowody, tj. oświadczenia kwartalne podmiotów zobowiązanych do ponoszenia opłat zmiennych oraz układy przekazywania wyników badań, oraz nie uwzględnił okoliczności że próba hydrauliczna realizowana była w II kwartale 2019 r., przy czym pobór wód trwał nie dłużej niż 3 dni zaś jej zrzut jeden dzień. Organ poprzestał bowiem na ustaleniu, że Spółka uzyskała pozwolenie wodnoprawne, co jest wystarczające do ustalenia opłaty za usługę wodną, niezależnie od tego, czy faktycznie następuje pobór wód i odprowadzanie tych wód do odbiorników za pomocą tymczasowych urządzeń do poboru i zrzutu wody. Spółka zwróciła uwagę, że w postępowaniu organu widoczna jest rozbieżność. Organ raz powołuje się na art. 271 ust. 5b u.p.w., tj.: "W przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych, opłatę stałą ponosi się za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego służące do realizacji usług wodnych", stwierdzając zasadność jego zastosowania w przedmiotowej sprawie, przy czym opłata stała za 2019 r. liczona jest od 1 stycznia 2019 r. do czasu uprawomocnienia się decyzji zmieniającej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. mimo, że pobór wód za pomocą omawianego wyżej tymczasowego urządzenia do poboru WOL, rozpoczął się w maju 2019 r. i trwał niespełna 3 dni. W kolejnej części decyzji organ stwierdza, nie zważając na faktyczny stan, czyli brak możliwości realizowania usług wodnych przez cały rok 2019, gdyż urządzenia wodne nie były już użytkowane, gdyż próba hydrauliczna na danym etapie budowy gazociągu i w obecnym km 162+760 rzeki W. została zrealizowana, woda została zrzucona z dniem 31 maja 2019 r. przy czym urządzenia wodne zostały zdemontowane w tym samym dniu, tj. 31 maja 2019 r. Spółka nadmieniła, że tymczasowe urządzenie wodne, t. j. przenośna pompa wraz z wężem strażackim, niezwłocznie po zakończonych próbach, tj. po kilku dniach zostaje zdemontowane i tym samym nie jest możliwe korzystanie z wód przez cały rok. W ocenie Spółki postępowanie organu uznać w tym wypadku można za naruszenie wprowadzonej od 2017 r. do k.p.a. poprzez art. 7a, zasady in dubio pro libertate, ograniczającej ryzyko obciążania strony skutkami niejasnych przepisów. Dodatkowo Spółka zwróciła uwagę, że informacja ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r., a następnie zaskarżona decyzja zostały przekazane na adres Spółki dopiero w 2020 r., a więc po uprawomocnieniu się decyzji zmieniającej pozwolenie wodnoprawne. Zdaniem Spółki informacja o opłacie rocznej powinna być wydana z początkiem 2019 r., skoro dotyczyła 2019 r., zaś zgodnie z art. 271 ust. 6 u.p.w. wysokość opłaty powinna być podzielona na 4 równe raty uiszczane nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Przedmiotowa Informacja o opłacie rocznej wydana została w 2020 r., a więc po zakończeniu przywołanego okresu rozliczeniowego trwającego od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. Wskazane w przedmiotowej informacji a następnie w zaskarżonej decyzji 4 raty kwartalne, wymagały dokonania opłaty w terminie do 14 dni od dnia doręczenia decyzji, co wymusiło niezwłoczne dokonanie całości nieprawidłowo naliczonej kwoty. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przytoczyła Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 297/18, wydany w zbliżonym stanie faktycznym. Spółka podniosła również, że została zobligowana przez organ do wniesienia opłaty w terminach przypadających przed dniem doręczenia decyzji, a zatem niezgodnie z art. 47 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz z uchybieniem art. 271 ust. 6 u.p.w. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 13 kwietnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu niezależnie od oceny zasadności zarzutów w niej podniesionych. Sąd nie będąc jednak związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), wziął pod rozwagę z urzędu naruszenia prawa, które są konieczną i wystarczającą podstawą do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Formułując powyższe konkluzje, Sąd uwzględnił następujące argumenty i przesłanki. Po pierwsze, w przedmiotowej sprawie istotne jest wyznaczenie zakresu przedmiotowego, przestrzennego i temporalnego usługi wodnej, z której korzystanie przez stronę skarżącą wiąże się z obowiązkiem poniesienia opłaty stałej. Z akt sprawy wynika, że opłata stała została określona (art. 271 ust. 7 u.p.w.) za okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. w związku z korzystaniem z usług wodnych polegających na poborze wód powierzchniowych (art. 271 ust. 3 u.p.w.) oraz wprowadzaniu ścieków do wód (art. 271 ust. 5 u.p.w.) w zakresie punktu (odcinka) lokalizacyjnego rzeki W. (162+760 km). Po drugie, Sąd stwierdza, że w sprawie sporna okazała się kwestia podstawy decyzyjnej określenia wysokości opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych oraz za wprowadzanie ścieków do wód w zakresie parametru temporalnego ("czasu wyrażonego w dniach"), jaki jest miarodajny do określenia ilości dni, w których woda powierzchniowa może zostać pobrana, albo w których ścieki mogą zostać wprowadzone do wód, oraz w zakresie parametrów ilościowych poboru wód i odprowadzania ścieków. Z akt sprawy wynika, że zasadniczą podstawą decyzyjną do ustalenia wartości liczbowych koniecznych do określenia spornej opłaty stałej było pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] października 2016 r. udzielone przez Marszałka Województwa [...]. W treści powyższego pozwolenia określono, że strona skarżąca jest m.in. uprawniona do poboru wód powierzchniowych rzeki W. (na potrzeby przygotowania tzw. płuczki wiertniczej oraz wykonania prób hydraulicznych w związku z budową gazociągu wysokiego ciśnienia) oraz wprowadzania (tzw. zrzutu) tak pobranych wód (w takiej samej ilości) i w tym samym kilometrażu rzeki w określonych dopuszczalnych wartościach. W odniesieniu do analizowanego punktu kilometrażowego (162+760 km) wskazano, że dopuszczalny jest pobór o wartości 1200 m(3) na dobę (zob. pkt I lit. a – Qmax h [m(3)/d]). W osnowie pozwolenia nie wskazano jednak żadnych ograniczeń co do ilości dni poboru wody lub odprowadzania ścieków w ciągu roku. Jedynie w uzasadnieniu decyzji (zob. s. 5) organ stwierdził, że "czas poboru wody z rzeki W. (...) na potrzeby sporządzania płuczki wiertniczej oraz wykonania prób hydraulicznych nie będzie dłuższy niż 3 dni". Z załączonego przez stronę skarżącą do akt sądowych operatu wodnoprawnego (k. 23-50) wynika, że maksymalna godzinowa wielkość poboru i zrzutu dla rozważanego punktu rz. W. (162+760 km) wynosi (w zależności od wielkości użytej pompy hydraulicznej) od 150 do 1200 m(3)/h, średnia dobowa wielkość poboru i zrzutu – od 3600 do 28.800 m(3)/d (dobę), a maksymalna roczna wielkość poboru i zrzutu – od 1.314.000 m(3)/rok do 10.512.000 m(3)/rok (zob. m.in. s. 23 i 27 operatu). Powyższe pozwolenie w wersji pierwotnej obowiązywało do dnia 20 sierpnia 2019 r. Z dniem 21 sierpnia 2019 r. ostateczna i wykonalna stała się natomiast decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. zmieniająca ww. decyzję z dnia [...] października 2016 r. Zakresem tej zmiany objęto m.in. – istotne z punktu widzenia ustalenia wysokości opłaty stałej – określenie jednostki wskaźnika Q (pkt I lit. a decyzji). W miejsce poprzedniej jednostki [m(3)/d] wprowadzono jednostkę nową [m(3)/h]. Miało to oczywiście kardynalne znaczenie dla prawidłowego określenia wysokości opłaty stałej. Ponadto w pkt. I lit. a) dodano zapis: "Czas poboru wody z rzeki W. w km (...) 162+760 (...) na potrzeby sporządzania płuczki wiertniczej oraz wykonania prób hydraulicznych wynosić będzie max. 3 dni", a w pkt. I lit. b) zapis: "Czas odprowadzania wody w miejscu zrzutu do rzeki W. w km (...) 162+760 (...) wynosić będzie do 4 dni. (...). Całkowita ilość odprowadzanej wody nie będzie większa niż ilość pobieranej wody potrzebnej do wykonania prób hydraulicznych gazociągów". Dopiero zatem od dnia 21 sierpnia 2019 r. doszło do merytorycznej zmiany treści pozwolenia wodnoprawnego i do zmiany w tym pozwoleniu czasowego (maks. 3 dni poboru i maks. 4 dni odprowadzania ścieków) i ilościowego wymiaru (w poz. drugiej poziomej w tabeli w pkt. I lit. a) pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] października 2016 r. w miejsce jednostki [m(3)/d] wprowadzono jednostkę nową [m(3)/h]) możliwego poboru wód i odprowadzania ścieków. Niestety kontrolowany organ wyprowadził z powyższej zmiany częściowo wadliwe i treściowo niespójne wnioski, które ostatecznie skutkowały wadliwym określeniem wysokości opłaty stałej za korzystanie z usług wodnych polegających na poborze wód powierzchniowych (art. 271 ust. 3 u.p.w.) oraz wprowadzaniu ścieków do wód (art. 271 ust. 5 u.p.w.) w zakresie punktu (odcinka) lokalizacyjnego rzeki W. (162+760 km). O ile ustalenie opłaty stałej za pobór wody powierzchniowej, zgodnie z treścią art. 271 ust. 3 u.p.w. w zw. z § 15 pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, nie może zostać podważone przez Sąd w niniejszym postępowaniu, albowiem wyrażenie w tym zakresie oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.) doprowadziłoby do pogorszenia sytuacji prawnej strony skarżącej, co wobec niestwierdzenia wady nieważności jest niedopuszczalne (art. 134 § 2 p.p.s.a.), o tyle sposób obliczenia i określenie wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód może i powinno zostać podważone ze względu na oczywistą wadliwość zastosowania prawa materialnego w tym zakresie, która skutkowała naruszeniem praw strony skarżącej. Oznacza to, że Sąd akceptuje wysokość ustalonej opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych w wymiarze 250 złotych. Nie może zostać natomiast utrzymana ocena prawna organu w zakresie wysokości opłaty stałej za odprowadzanie ścieków. Z akt sprawy wynika, że organ przyjmując, iż czynnik czasowy iloczynu określonego w art. 271 ust. 5 u.p.w. wynosi 232 dni (obejmując jedynie okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 20 sierpnia 2019 r., a więc czas obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] października 2016 r. w pierwotnej postaci; organ prawidłowo zatem uznał, że dopiero od dnia 21 sierpnia 2019 r. w związku z ostatecznością decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. zmieniającej pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] października 2016 r. obowiązywało ograniczenie czasowe odprowadzania ścieków do 4 dni – zob. uwagi powyżej), wadliwe przyjął, że wynikająca z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne jednostkowa stawka opłaty za wprowadzanie ścieków do wód (wynosząca 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi) powinna zostać pomnożona przez określoną w decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. zmieniającej pozwolenie wodnoprawne wartość maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód, wyrażonej w m3/s (art. 271 ust. 5 u.p.w.). Wartość ta – zgodnie z treścią obowiązującej od dnia 21 sierpnia 2019 r. decyzji zmieniającej pozwolenie wodnoprawne – została określona na 1200 m(3)/h, co po dokonaniu przeliczenia na m(3)/s daje wartość – 0,3333333 m(3)/s. Organ pominął jednak, że – zgodnie z przyjętym założeniem – ustala wartość opłaty za okres 232 dni, przypadający od dnia 1 stycznia do dnia 20 sierpnia 2019 r., a więc okres, w którym obowiązywało pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] października 2016 r. przed zmianą. Jeśli więc w pozwoleniu z dnia [...] października 2016 r. w wersji obowiązującej do dnia 20 sierpnia 2019 r. maksymalna – przyjęta przez organ – ilość ścieków wprowadzanych do wód została określona jako 1200 m(3) na dobę (a nie na godzinę, jak to określono w decyzji zmieniającej z dnia [...] sierpnia 2019 r.), to tym samym zgodnie powszechnie przyjętą metodyką obliczeń należało dokonać przeliczenia tak wyrażonej jednostki [m(3)/d] na wymaganą jednostkę [m(3)/s]. W wyniku przeliczenia wartości 1200 m(3) na dobę (24 h) na wartość wyrażoną w jednostce [m(3)/s] otrzymujemy natomiast czynnik iloczynu wynoszący 0,138888 m(3)/s. Taka zaś wartość istotnie zmienia wynik operacji iloczynowej (250zł za 1m(3)/s x 232 dni x 0,0138888 m(3)/s), obniżając ustaloną w zaskarżonej decyzji (zob. wyliczenie na s. 21 decyzji) kwotę 19.333 na kwotę 805,55 zł. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. podlega uchyleniu jako naruszająca w sposób istotny prawo materialne (punkt pierwszy wyroku), a stronie skarżącej zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. należy się od skarżonego organu zwrot kosztów postępowania sądowego (punkt drugi wyroku).