II SA/Wa 1363/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP/organ) decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Pana K. J. (dalej skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalono, że skarżący złożył wniosek w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., dotyczącej wypłaty świadczeń z tytułu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Z akt sprawy wynika, że decyzja M. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego czyli decyzji objętą niniejszą skargą była już przedmiotem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Wyrokiem tym oddalono skargę skarżącego w przedmiocie rozstrzygnięcia o wygaszeniu decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jednoznacznie wskazał, że przepisy ustawowe nie przyznały emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego, natomiast w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy o Policji, z dnia 28 czerwca 2002 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając z przekroczeniem delegacji ustawowej, przyznał takie uprawnienie emerytom policyjnym. Podniósł, że skoro emerytom i rencistom policyjnym prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego nie przysługuje z ustawy, to uchylenie § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm), na podstawie którego przyznano emerytom, rencistom policyjnym przed 12 maja 2005 r., biorąc pod uwagę sprzeczność tego przepisu rozporządzenia z ustawą, nie narusza zasady ochrony praw nabytych. Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu. Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając: - uchybienie art. 7 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, poprzez nieuzasadnione pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w wyjaśnieniu sprawy - naruszenie prawa art. 10 § 1 kpa, a przez to uniemożliwienie odniesienia się do zebranych dowodów, oraz składania wniosków dowodowych - uchybienie przywołanemu dla sprawy orzecznictwu sądowo-administracyjnemu, a w tym w sposób szczególny uchybienie powadze rzeczy osądzonej prawomocnym i merytorycznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 roku o sygn. akt II SA/Wa 1032/08. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. W związku z powyższym wnosił o jego uchylenie w całości, wraz z objęciem kontrolą sądowo-administracyjną również decyzji wydanej w pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Należy zauważyć, że skarżący wnosił o stwierdzenia nieważności decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., dotyczącego wypłaty świadczeń z tytułu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Jednocześnie skarżący nie sprecyzował, który punkt § 1 art. 156 K.p.a uznaje za ten, na mocy którego organ miałby poddać analizie przedmiotową sprawę. Zgodnie z art. 156 K.p.a § 1. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. § 2. 1 Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Badając powyżej opisane przesłanki Sąd stwierdził, że organ prawidłowo uznał, że wniosek strony ma wyłącznie charakter polemiczny. Zdaniem Sądu twierdzenie organu, że sprawa ta była już wielokrotnie na przestrzeni ostatnich 15 lat badana przez organy administracji publicznej oraz sądy administracyjne i zapadły już w niej prawomocne orzeczenia, uprawnia Sąd do twierdzenia, że organ zbadał sprawę pod kątem braku wystąpienia przesłanek z art. 156 K.p.a. W tym wypadku nie jest możliwe podzielenie argumentów skarżącego i uwzględnienie skargi, bowiem musiałoby ono nastąpić z przyczyn określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego a to nie zostało wykazane przez skarżącego a Sąd z urzędu nie ustalił, aby taka przesłanka wystąpiła. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.