IV SA/Po 1399/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Wojewoda (dalej Wojewoda, organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a. ) w związku z odwołaniem T. W., od decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wieży stanowiącej nośnik stacji bazowej telefonii komórkowej [...] C._[...] w m. C. na dz. nr ewid.[...] (jedn. ewid.: [...], M. C.; obręb ewid.: [...] C.) umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w dniu [...] grudnia 2019 r. inwestor - P. Sp. z o.o., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył w Starostwie Powiatowym w C. wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na budowę wieży stanowiącej nośnik stacji bazowej telefonii komórkowej [...] C._[...] w m. C. na dz. nr ewid.[...] (jedn. ewid.: [...], M. C.; obręb ewid.: 00 .. C.). Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Od ww. decyzji Starosty odwołanie wniósł T. W., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. Wojewoda po analizie akt organu I instancji przesłanych wraz z odwołaniem, stwierdził, że czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od decyzji, określony w art. 129 § 2 k.p.a., został zachowany. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że odwołujący T. W. brał udział w postępowaniu przed organem I instancji. W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznym pozostaje fakt, że przepisem, który reguluje, kto powinien być stroną w postępowaniu administracyjnym jest art. 28 k.p.a., jednak zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), będącym przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a., "stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należy "rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Do przepisów tych należą, oprócz norm zawartych w Prawie budowlanym, również przepisy z zakresu ochrony środowiska czy przepisy wykonawcze do Prawa budowlanego, określające warunki techniczne dotyczące różnych obiektów. Przywołane przepisy wymieniają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego i regulują m.in. odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Wojewoda stwierdził, że nieruchomość, wobec której tytuł prawny posiada T. W. nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, wobec powyższego skarżący nie może zostać uznany za stronę postępowania w rozpatrywanej sprawie. Z zebranych akt sprawy wynika, że działka nr ewid. [...] zlokalizowana w m. C. (jedn. ewid.: [...] M. C.; obręb ewid.: [...] C.), wobec której skarżący posiada tytuł prawny nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zgodnie ze sporządzoną analizą środowiskową nieruchomość skarżącego nie znajduje się w zasięgu występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż wartość [...] W/m2 o której stanowi rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) - zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych". Rozporządzenie to znajduje zastosowanie z uwagi na utratę mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883) z dniem 31 grudnia 2019 r., a wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, bez uregulowań w zakresie przepisów przejściowych. Właśnie taki sposób ustalania kręgu stron postępowania w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę znajduje odzwierciedlenie w orzeczeniach sądowoadministracyjnych (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 736/08; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt II SA/Go 814/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 206/14). Z kwalifikacji przedsięwzięcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej wynika, że nieruchomość odwołującego nie znajduje się pod osiami głównych wiązek promieniowania anten, wyznaczonymi na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Zgodnie z obowiązującymi przepisami organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać dopuszczalność odwołania. Dopuszczalność odwołania jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot: stronę postępowania w sprawie. W razie, gdy organ odwoławczy ustali, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego, zakończy postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, która rozstrzyga tylko, co do legitymacji wnoszącego odwołanie. Postępowanie odwoławcze w myśl art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. zakończy się decyzją o umorzeniu, ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 5 lipca 1999 r. (sygn. akt OPS 16/98) decyzją o umorzeniu zakończy się postępowanie odwoławcze, w toku, którego właściwy w sprawie organ administracji publicznej stwierdzi, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie. Stosownie, bowiem do art. 127 § 1 k.p.a. postępowanie odwoławcze może być uruchomione wyłącznie wskutek wniesionego odwołania przez uprawniony podmiot, tj. przez stronę postępowania. Z uwagi na fakt, że środek odwoławczy został wniesiony przez osobę niebędącą stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, organ drugiej instancji nie Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. W. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. W skardze wniesiono o o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy doszedł błędnie do wniosku, że działka nr ewid. [...] zlokalizowana w m. C. (jedn. ewid.: [...] M. C.; obręb ewid. [...] m. C..), wobec której skarżący ma tytuł prawny, nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Prawidłowe określenie stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę wieży stanowiącej nośnik stacji bazowej telefonii komórkowej powinno się ustalać na podstawie fizycznego zjawiska rozkładu pól elektromagnetycznych - ma on być sumaryczny zatem ma uwzględniać nie tylko tą jedną antenę ale i inne znajdujące się w pobliżu tego terenu i powinien być załączony przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę. Organ dokonał ustaleń na podstawie przepisów Rozporządzenia, na które powołał się w uzasadnieniu decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, jednak nie wskazał na podstawie jakiej dokumentacji, czyli graficznego rozkładu pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych, uznał że Skarżący nie jest stroną postępowania. Z uzasadnienia decyzji wynika, że jest analiza środowiskowa, ale organ nie wskazuje czy obejmuje ona dostarczony przez inwestora sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o poziomie wyższym od dopuszczalnego, który będzie stanowił wypadkowy obszar oddziaływania przedsięwzięcia, służący wyznaczeniu stron postępowania. Z decyzji nie wynika również czy organ uwzględnił rzeczywisty, przestrzenny rozkład pól elektromagnetycznych emitowanych ze stacji, czy tylko w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że skoro organ II instancji uznał, że skarżący nie jest stroną postępowania administracyjnego, to powinien uzasadnić przekonująco swoje stanowisko. To nie na skarżącym ciąży obowiązek wykazania i udowadniania interesu prawnego, lecz to na organie leży obowiązek przekonującego wyjaśnienia dlaczego wnoszący skargę interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu nie ma, szczególnie że organ I instancji przyjął odmienne stanowisko. Za niewystarczającą trzeba uznać jednozdaniową konstatację organu II instancji, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się pod osiami głównych wiązek promieniowania anten i tylko na tej podstawie, pozbawienie go statusu strony postępowania administracyjnego. Organ nie wyjaśnia toku swojego rozumowania. Za wyjaśnienia nie można przyjąć cytowanie przepisów, przywoływanie orzecznictwa sądów administracyjnych bez odnoszenia się do konkretnych parametrów przedmiotowej nieruchomości i wpływu na nią inwestycji. Z licznych publikacji zarówno prasowych jak i internetowych wynika, że mieszkańcy zwłaszcza miast, długotrwale przebywający w bezpośrednim sąsiedztwie, skarżą się na pogorszenie stanu zdrowia, które w sposób jednoznaczny kojarzą z instalacją i uruchomieniem wieży w pobliżu miejsc zamieszkania lub pracy. Podnosi się, że może się to wiązać z przekroczeniem standardów ochrony środowiska związanych z misją pola elektromagnetycznego. Kwestia ustalenia przestrzennego rozkładu pół elektromagnetycznych emitowanych ze stacji z uwzględnieniem innych anten danej stacji bazowej telefonii komórkowej, zainstalowanych w tych samych lub zbliżonych kierunkach jest szczególnie istotna w sytuacji dynamicznego wzrostu zarówno liczby i jak mocy tych stacji, a także w sytuacji braku jednoznacznych wyników badań naukowych w zakresie skutków biologicznego oddziaływania na łudzi pól elektromagnetycznych, emitowanych przez stacje. Wskazać również należy, że w sytuacji znacznego zwiększania się mocy instalowanych anten oraz ich liczby powoduje zwiększenie zasięgu oddziaływania pół elektromagnetycznych na otoczenie może również doprowadzić, że taka stacja o zwiększającej się mocy wpłynie w sposób niedopuszczalny na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, co w konsekwencji może spowodować nadmierne ograniczenie praw do nieruchomości, w związku ze wzrostem promieniowania na ludzi. Dodatkowo skarżący wskazał, że wbrew temu co przyjął orzekający w niniejszej sprawie organ I instancji, w przypadku przedsięwzięć obejmujących, tak jak zaplanowane w niniejszej sprawie przedsięwzięcie, więcej niż jedną antenę zachodzi konieczność rozważenia możliwości kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 4609/18 oraz z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 559/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Projektowana inwestycja, jak wskazano powyżej, polega na zainstalowaniu na antenowej konstrukcji wsporczej 6 anten sektorowych, zgrupowanych po dwie na tym samym określonym azymucie, o różnych mocach promieniowania. Tym samym, dla oceny, do jakiej grupy przedsięwzięć zalicza się sporny obiekt, nie można było poprzestać wyłącznie na uwzględnieniu równoważnej mocy promieniowania dla każdej anteny z osobna. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, p.p.s.a. (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody, którym to rozstrzygnięciem organ umorzył postępowanie odwoławcze, zainicjowane wniesieniem przez skarżącego odwołania od decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zdaniem organu II instancji, skarżący w ww. postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, nie ma przymiotu strony postępowania, bowiem jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Obowiązek ustalenia kręgu stron postępowania ciąży również na organie II instancji nawet w sytuacji gdy organ I instancji przyznał danemu podmiotowi status strony. Rozpoznanie odwołania wymagało więc uprzedniego ustalenia czy podmiot je wnoszący jest do tego uprawniony. Słusznie organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Celem tej regulacji było więc przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Nabycie statusu strony nie następuje więc wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ tej osoby do udziału w postępowaniu, lecz musi być oparte na przepisie prawa materialnego. Do przepisów odrębnych w rozumieniu powołanego wyżej art. 3 pkt 20 prawa budowlanego należą m.in. przepisy rozporządzeń: Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie RM 2019") oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448 dalej "rozporządzenie MZ 2019"). Z analizy akt sprawy, a szczególnie z projektu budowlanego i jego załączników wynika, jak słusznie uznał Wojewoda, że nieruchomość, do której tytuł prawny posiada skarżący, tj. działka nr ew. [...], jest położona poza obszarem oddziaływania inwestycji objętej wydanym w sprawie pozwoleniem na budowę. Działka skarżącego nie znajduje się pod głównymi wiązkami promieniowania osi anten wyznaczonymi zgodnie z rozporządzeniem z 2019 r. Przebieg osi głównych wiązek promieniowana anten określony został w formie graficznej w załączniku nr [...] – Kwalifikacji przedsięwzięcia budowa stacji bazowej. Nie ma przy tym racji skarżący, wskazując na konieczność sumowania mocy anten. Jak bowiem wynika z § 2 pkt 7 i § 3 pkt 8 rozporządzenia RM z 2019 r. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd w tej sprawie wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie III OSK 3455/21 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA) Sąd zwraca uwagę, że w przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za istotne przesłanki pozwalające ustalić obszar jej oddziaływania uznaje się też natężenie szkodliwego promieniowania i kierunek emisji fal elektromagnetycznych (tak m.in.: wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2005 r. w sprawie OSK 1865/04, z dnia 7 marca 2008 r. w sprawie II OSK 177/07, CBOSA). Zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Jak wynika z rozporządzenia MZ 2019 zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności (gęstość mocy) wynosi 2 W /m2 (załącznik, tabela 2 pkt 9) dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego od 10 MHz do 400 MHz oraz f/200 (załącznik, tabela 2 pkt 10) dla zakresu częstotliwości od 400 MHz do 2000 MHz (gdzie f to wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego). Poprzez ponadnormatywne szkodliwe promieniowanie należy rozumieć promieniowanie emitowane przez pole elektromagnetyczne przekraczające wartość dopuszczalną. Promieniowanie takie może występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludzi. W konsekwencji stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej będzie więc właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, która znalazłaby się w strefie, gdzie występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Możliwość zagospodarowania takiej nieruchomości budynkiem z przeznaczeniem dla ludzi byłaby niewątpliwie ograniczona. W projekcie budowlanym oraz Analizie środowiskowej budowy stacji bazowej (załącznik nr [...]) przedstawiono rzut zasięgów przewidywanych obszarów pola elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż [...]. Obszar ten wyznaczono czerwoną linią i nie obejmuje on działki o nr [...]. Na azymucie [...] zasięg ponadnormatywnego promieniowania występuje nadto na wysokości co najmniej [...] m nad poziomem terenu i w kierunku najbardziej zbliżonej do wieży części działki skarżącego sięga ok. [...] części odległości dzielącej więżę od południowo-wschodniego narożnika działki nr [...]. Wobec tego słusznie organ wskazał, że skarżący nie może być uznany za stronę postępowania, gdyż jego działka nie znajduje się w obszarze przekraczającym poziom [...]. Nie doznaje on bowiem ograniczeń w zagospodarowaniu jego działki z uwagi na wystąpienie ponadnormatywnego promieniowania. Na marginesie zauważyć należy, że obliczenia inwestora zostały dokonane w sposób wysoce asekuracyjny. Planowane pasmo częstotliwości to [...] MHz, zatem dopuszczalna wartość gęstości mocy to [...] (załącznik rozporządzenia MZ 2019, tabela 2 pkt 10), nie zaś 2 [...] Oznacza to, ze rzeczywisty zasięg ponadnormatywnej gęstości mocy jest istotnie mniejszy niż przedstawiony w powyższej dokumentacji. Organ I instancji ustalił zaś krąg stron postępowania w oparciu o nieobowiązujące w dacie orzekania rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów przewidujące wartość gęstości mocy 0,1 W/m2. Ponadto skarżący nie wskazał na żadne inne normy, które wskazywałby na ograniczenie jego prawa do zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości. Tylko bowiem wskazanie takich przepisów i ograniczeń mogłoby zdecydować o przyznaniu skarżącemu przymiotu strony. Sam bowiem fakt położenia działki skarżącego w sąsiedztwie inwestycji, w sytuacji kiedy nie jest ona narażona na ponadnormatywne oddziaływanie elektromagnetyczne, nie pozwala na uznanie go za stronę postępowania w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Należało więc przyznać rację organowi, ze w niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania. Zasadnie zatem Wojewoda uznał, że skarżący z uwagi na lokalizację jego działki, nie może być uznany za stronę postępowania. W ocenie Sądu Wojewoda prawidłowo zastosował normę art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a i umorzył postępowanie odwoławcze. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 1842 ze zm.).