II SA/Wa 2059/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R. l. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową w celu szkoleniowym oddala skargę Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] sierpnia 2020 r. decyzję nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 oraz ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania R. L. pozwolenia na broń palną sportową w celu szkoleniowym. W uzasadnieniu ww. decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, że R. L. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego w ilości 23 sztuk strzelb gładkolufowych oraz broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, z wyłączeniem pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. Podniósł, iż ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, m.in. z zakresu: pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane (kod [...]), uprawnienia do prowadzenia strzelania, ważną licencję PZSS, patent strzelecki potwierdzający kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa o nr [...], a także uprawnienia Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego w systemie Point Shooting oraz Instruktora Strzelania Bojowego. Jest również członkiem International Practical Shooting Confederation (Międzynarodowej Konfederacji Strzelectwa Praktycznego) i International Defensive Pistol Association (Międzynarodowego Związku Pistoletu Obronnego). Ponadto posiada podpisaną umowę współpracy z Instytutem Kształcenia "[...]" w S. Nadmienił, że ofertą szkoleniową strony zainteresowanych jest coraz więcej osób i instytucji, m.in. Zakład [...] w B. w zakresie zajęć strzeleckich dla klas mundurowych oraz [...] w zakresie promocji strzelectwa i szkolenia strzeleckiego. Do wniosku dołączony został wyciąg z CEIDG, dokumenty potwierdzające uprawnienia, zaświadczenia o ukończeniu kursów, umowy i deklaracje współpracy, wybrane dyplomy z zawodów oraz orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że strona może dysponować bronią. Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, iż strona nie przedstawiła dokumentów, które potwierdzałyby uzyskanie przez nią uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Nie są nimi bowiem dokumenty potwierdzające ukończenie kursów instruktora wyszkolenia strzeleckiego w systemie Point Shooting w Fundacji "[...]" czy w Instytucie Kształcenia "[...]" w S. i uzyskanie tytułów Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego w systemie Point Shooting i Instruktora Strzelectwa Bojowego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] odmówił stronie wydania pozwolenia na broń palną sportową w celu szkoleniowym.  R. L. wniósł odwołanie od powyższej decyzji oraz zarzucił jej naruszenie: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. – poprzez dokonanie w sposób dowolny i nieobiektywny oceny przedłożonych dokumentów, niezasadne promowanie monopolu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego do wykazania ważnej przyczyny posiadania broni oraz brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, a także orzeczenie niezgodnie z zakresem żądania. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] stwierdził, że nie mają podstaw twierdzenia strony o rozstrzyganiu przez organ w innym niż wnioskowanym zakresie. Decyzja odnosi się do pozwolenia na broń do celu szkoleniowego. W sentencji decyzji wskazano, iż organ odmawia wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego, ponieważ strona przedstawiając patent i aktualną licencję PZSS na uprawianie strzelectwa sportowego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa, jest zwolniona z egzaminu przed organem Policji jedynie w zakresie broni sportowej. Broń, której dotyczył wniosek: strzelby gładkolufowe oraz broń palną centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm należała do broni palnej przeznaczonej do celu sportowego. Na powyższe wskazuje art. 10 ust. 4 pkt 4 lit. b i c ww. ustawy. Organ stwierdził, iż prowadzone postępowanie administracyjne nie wykazało, aby strona stanowiła zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co potwierdzają również orzeczenia lekarskie i psychologiczne, brak karalności, pozytywna opinia z miejsca zamieszkania. Wskazane okoliczności nie mogą, zdaniem KGP, stanowić o wydaniu pozwolenia na żądany rodzaj broni w określonym celu. Konieczne jest potwierdzenie istnienia ważnej przyczyny posiadania broni palnej w celu szkoleniowym. Strona udokumentowała zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Przedłożyła dokument z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Wynika z niego, iż od dnia [...] kwietnia 2019 r. wnioskodawca rozpoczął działalność gospodarczą w zakresie pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jak również Komendanta Głównego Policji przedłożone zaświadczenia o uzyskaniu tytułów Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego w systemie Point Shooting oraz Instruktora Strzelania Bojowego nie potwierdzają uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. KGP podkreślił, iż ustawa o broni i amunicji w art. 10 ust. 3 pkt 7 stanowi, że warunkiem uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego jest posiadanie uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Odrębne przepisy w omawianym przypadku, to akty prawodawcze powszechnie obowiązujące, normujące kwestię kwalifikacji do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, wykraczające poza granice ustawy o broni i amunicji. Organ nadmienił, iż na przykład art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji uzależnił wydanie pozwolenia na broń do celu łowieckiego posiadaniem uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, czyli na podstawie ustawy – Prawo łowieckie. Jedynym przepisem prawa regulującym nadawanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich jest art. 41 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1263, ze zm.). Norma ta nie precyzuje umiejętności, doświadczenia i wiedzy jakimi muszą się wykazać trenerzy czy instruktorzy sportu. W ust. 3 tego przepisu wskazano, że trenerem lub instruktorem sportu w sportach, w których działają polskie związki sportowe, może być osoba, która ukończyła 18 lat, posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe, wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu oraz nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo (...). Ustawa nie przewiduje przepisów wykonawczych, które by tę materię dokładniej opisały. Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków uzyskiwania kwalifikacji zawodowych w sporcie (Dz. U. Nr 44, poz. 233), zostało uchylone mocą przepisu art. 25 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829). Ustawodawca celowo uchylił powyższe rozporządzenie, nie powołując innego. Zdaniem organu powyższe może świadczyć o tym, iż założeniem ustawodawcy jest, iż to właśnie pracodawcy (kluby i związki) będą dokonywały oceny przydatności do zawodu, nie tylko na podstawie kwalifikacji nieformalnych, ale również formalnych, w tym ukończonych szkoleń. To na klubie czy związku ciążyć będzie obowiązek (a raczej uprawnienie) do określenia pożądanych wymogów kwalifikacyjnych, jakim sprostać musi przyszły pracownik (trener lub instruktor sportu). Podstawowym założeniem dereglamentacji jest oddanie rynkowi danych usług uprawnienia do określenia wymogów kwalifikacyjnych dla osób świadczących daną usługę. W przypadku trenera i instruktora sportu idealnym rozwiązaniem byłoby, gdyby funkcję taką przejęły polskie związki sportowe, ustanawiając autonomiczne systemy licencyjne oparte na kluczu kompetencji i umiejętności niezbędnych do prowadzenia szkolenia w danym sporcie. W takim przypadku od sposobu ukształtowania systemów licencyjnych przez polskie związki sportowe zależeć będzie jakość szkolenia oraz rzeczywista dostępność zawodów trenera i instruktora sportu. Wymogi kwalifikacyjne określone w sposób zbyt wymagający będą skutkować ciągłym ograniczeniem dostępu do zawodu, natomiast określone w sposób zbyt liberalny mogłyby prowadzić do obniżenia jakości szkolenia w danym sporcie. Organ podkreślił, iż wykształcenie niezależnych ram kwalifikacji dla trenerów czy instruktorów stanowić miało gwarancję dostosowania procesu ich szkolenia do faktycznych oczekiwań ze strony pracodawców. Organ nadmienił, że osoba mająca zamiar prowadzić szkolenia o charakterze strzeleckim, musi się wykazać uprawnieniami trenera lub instruktora sportu, nabytymi po ukończeniu szkoleń lub kursów, prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu, np. AWF i inne uczelnie wyższe, PZSS, czy też podmioty komercyjne, specjalizujące się w tego typu szkoleniach. Wbrew twierdzeniom strony PZSS nie ma monopolu na wykazywanie ważnej przyczyny posiadania broni do celu szkoleniowego. Z uwagi na cel powstania tej organizacji ma ona niewątpliwie szeroką wiedzę i doświadczenie w zakresie kształcenia osób na trenera, czy instruktora sportu. KPG zauważył, że strona nie legitymuje się ani uprawnieniami trenera, ani instruktora sportu. Strona była szkolona przez osoby posiadające jedynie uprawnienia "prowadzącego strzelanie" (wyjaśnienia Fundacji "Kierunek Ultra") oraz tytuł instruktora. Zgodnie z zasadami obowiązującymi w sporcie do prowadzenia zajęć na kursie instruktorskim wymagane jest posiadanie co najmniej tytułu trenera klasy drugiej. Z przedłożonych do akt dokumentów wynika, iż kurs Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego w systemie Point Shooting trwał 30 godzin, a Instruktora Strzelania Bojowego – 75 godzin lekcyjnych. Kształcenie instruktorów sportu w strzelectwie sportowym w ramach PZSS trwa łącznie 210 godzin, w tym 80 godzin to część ogólna, a 130 godzin to część specjalistyczna. Kurs instruktora sportu AWF obejmuje zaś 180 godzin zajęć programowych i składa się z bloków: 60 godzin zajęć teoretycznych, 90 godzin dyscypliny kierunkowej (strzelectwo sportowe) oraz 30 godzin praktyki instruktorskiej w klubie sportowym. Z uwagi na powyższe, zdaniem KGP, brak jest podstaw by uznać, że uzyskane przez stronę uprawnienia są wystarczające do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. W ocenie Komendanta Głównego Policji okoliczność, że strona zamierza szkolić inne osoby z w pełni sprawnej broni palnej powoduje, iż musi wykazać się odpowiednimi uprawnieniami, które będą dawały gwarancję odpowiednich szkoleń. Strona nie posiada uprawnień trenera lub instruktora sportu strzeleckiego, zatem nie został spełniony jeden z ustawowych warunków do uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. Organ zauważył, że prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP. Dostęp do broni nie ma charakteru powszechnego. Posiadanie oraz używanie broni i amunicji, stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp do broni w polskim systemie prawnym jest poddany daleko idącym ograniczeniom. Rygorystyczne unormowanie dostępu jednostki do broni podyktowane jest z jednej strony przysługującym państwu monopolem na stosowanie środków przemocy, a z drugiej strony koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skoro prawo do broni jest reglamentowane, to wykładnia przepisów ustawy o broni i amunicji zmierzać winna w kierunku zawężającym, a nie rozszerzającym. Organ zauważył również, że warunki posiadania pozwolenia na broń palną do celu sportowego, nie są tożsame z przesłankami do uzyskania pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego. W pierwszym przypadku, zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, wymagane jest członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim oraz patent i licencja PZSS. Rozszerzenie stronie prawa do posiadania dodatkowych jednostek broni palnej do celu sportowego, orzeczona decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], pozostaje bez wpływu na sposób rozpatrzenia wniosku w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego. R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 41 ustawy o sporcie poprzez niezasadne i dowolne uznanie, że nie wykazał ważnej przyczyny posiadania broni z uwagi na brak odpowiednich uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, w sytuacji gdy nie istnieją "odrębne przepisy" określające uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, a przepisy ustawy o sporcie mogą być stosowane odpowiednio; - art. 6 k.p.a. poprzez podjęcie decyzji w sprawie wydania pozwolenia na broń palną sportową, podczas gdy skarżący wnioskował o wydanie pozwolenia na broń do celów szkoleniowych z wyłączeniem pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm i celowe skierowanie czynności dowodowych w innym zakresie aniżeli domagała się tego strona; - art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady przestrzegania praworządności, słusznego interesu obywateli i interesu społecznego; - art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez naruszenie zasady równouprawnienia, bezstronności, proporcjonalności i pewności prawa polegające na promowaniu monopolu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego do wykazywania ważnej przyczyny, o której mowa w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji; - art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które odnosi się wyłącznie do kwestii teoretycznych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego Komendant Główny Policji powielił błędy organu I instancji. Strona nie ubiegała się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni do celów sportowych, a do celów szkoleniowych. Podmiotem, który może nadawać uprawnienia instruktorów czy trenerów jest również Instytut Kształcenia "Forma" czy Fundacja Kierunek "Ultra". Organy obu instancji powinny zatem dokładnie przeanalizować załączone do akt sprawy zaświadczenia o ukończonych kursach i ocenić, czy skarżący nabył odpowiednie kompetencje do prowadzenia szkoleń. W niniejszej sprawie nie została wzięta pod uwagę okoliczność odbycia szkolenia – kursu instruktora strzelectwa w systemie Point Shooting oraz instruktora strzelania bojowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie gwarantuje wśród praw obywatelskich prawa do posiadania broni. Co więcej, powyższa problematyka w polskim systemie prawnym jest wręcz przeciwnie regulowana, bowiem jest poddana daleko idącym ograniczeniom. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego. Zatem poza wypadkami określonymi w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2012 r., poz. 576), nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – by mogła z niego nadal korzystać. Innymi słowy, prawodawca obwarował warunkami zasady wydawania pozwoleń na broń, łącząc je z celem, jakiemu ma służyć dany rodzaj broni. Zatem ustawodawca, reglamentując dostęp do posiadania broni, wprowadza wymogi, których spełnienie implikuje pozytywną dla strony decyzję. Stosownie natomiast do treści art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. W rozpoznawanej sprawie – wobec pozytywnej opinii środowiskowej o skarżącym – nie budzi wątpliwości fakt, że – jak słusznie zauważył organ – wymieniony nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Z kolei w myśl art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach szkoleniowych, zaś skarżący we wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. – co należy szczególnie zaakcentować – zwrócił się o wydanie mu pozwolenia na broń właśnie w takim celu. Skoro zaś tak, to według art. 10 ust. 3 pkt 7 za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności posiadanie uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich – dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. Dodać w tym miejscu należy, że zawarty w tym przepisie łącznik "oraz" oznacza koniunkcję łączną. Innymi słowy zatem, do spełnienia ważnej przyczyny jest konieczne kumulatywnie spełnienie obu przesłanek, tj. posiadanie uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, jak również udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący zarejestrował działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich, spór dotyczy natomiast tego, czy dokumenty przedstawione przez skarżącego potwierdzają, że posiada on uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Trzeba zacząć od stwierdzenia, że w porządku prawnym nie ma odrębnych przepisów dotyczących prowadzenia szkoleń odnoszących się bezpośrednio do szkoleń o charakterze strzeleckim. Wobec tego za te odrębne przepisy należy uznać, zdaniem Sądu, przepisy ustawy o sporcie, ponieważ sportem w rozumieniu tej ustawy są wszelkie formy aktywności fizycznej, a zatem również strzelectwo (art. 2 ust.1 tej ustawy). Przepis art. 41 ustawy o sporcie reguluje kwestie dotyczące tytułów zawodowych w sporcie: trenera i instruktora sportu. Przewiduje również, że prowadzenie zajęć w zakresie sportu w określonych w ust. 1 formach organizacyjnych (w związku sportowym albo w klubie sportowym) wymaga posiadania tytułu (kwalifikacji) trenera lub instruktora sportu. Zdaniem Sądu odesłanie zawarte w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji jest skierowane do wspomnianego wyżej art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie. Jest to jednakże wyłącznie odesłanie do określonych w tym przepisie rodzajów uprawnień, a więc tytułów albo kwalifikacji trenera i instruktora sportu. Regulacja art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie ma charakter ogólny, wykraczający swoim zakresem poza prowadzenie zajęć w zakresie sportu strzeleckiego. Należy go zatem stosować jedynie odpowiednio, z pominięciem przewidzianych w nim ograniczeń wymagań posiadania uprawnień trenera lub instruktora sportu jedynie do określonych tam form organizacyjnych prowadzonej działalności w zakresie sportu. Taka teza wynika zdaniem Sądu z treści art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, które to przepisy stawiają wymaganie posiadania uprawnień do prowadzenia szkoleń, niezależnie od organizacyjnej formy prowadzenia tych szkoleń. Inaczej mówiąc, osoba zamierzająca prowadzić szkolenia w zakresie strzelectwa powinna legitymować się uprawnieniami przewidzianymi w art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie (tytułem trenera lub instruktora), bez względu na formę organizacyjną, w jakiej takie szkolenie prowadzi. Posługiwanie się bronią, również w celach szkoleniowych, z uwagi na specyfikę tego zajęcia i związane z nim zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego niewątpliwie wymaga posiadania odpowiedniego przygotowania w tym zakresie, formalnie potwierdzonego odpowiednimi uprawnieniami. Interpretacja art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie zaprezentowana przez skarżącego prowadzi zaś do wniosku, że taką działalność szkoleniową mógłby prowadzić osoba (przedsiębiorca), nieposiadająca w tym zakresie odpowiednio potwierdzonych kwalifikacji. Ze względów wyżej przedstawionych takie stanowisko należy, zdaniem Sądu, uznać za całkowicie nieuprawnione. Sąd podziela stanowisko organu, że ukończenie przez skarżącego kursu "Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego w systemie Point Shooting" w 2019 r. organizowanego przez Fundację "[...]", potwierdzone zaświadczeniem nr [...] (k-26 akt administracyjnych) oraz kursu "Instruktora w Strzelectwie Bojowym" prowadzonego przez Instruktora Kształcenia "[...]" w S., potwierdzone zaświadczeniem z dnia [...] grudnia 2019 r. (k-9 akt administracyjnych) nie można traktować jako posiadanie uprawnienia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, a więc uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Bez wątpienia nie można utożsamiać ukończenia kursu – niezależnie nawet od będącej przedmiotem szkolenia tematyki – z posiadaniem tytułu trenera lub instruktora sportu w rozumieniu art. 41 ustawy o sporcie. Czym innym jest bowiem fakt ukończenia kursu, szkolenia, a czym innym fakt nabycia tytułu zawodowego w sporcie. Co prawda wyjaśnienia Prezesa Zarządu Fundacji "[...]" z dnia [...] marca 2020 r. zdają się potwierdzać, iż kurs Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego w systemie Point Shooting kończył się egzaminem oraz że skarżący zdał ten egzamin z wynikiem pozytywnym, to jednak samo zaświadczenie nr [...] tego faktu nie potwierdza, jak również nie potwierdza faktu, iż uzyskane uprawnienia są uprawnieniami Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego w Systemie Point Shooting. Nie sposób też nie zauważyć, iż – jak wyjaśnia Polski Związek Strzelectwa Sportowego w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. (k-81 akt administracyjnych) – termin "strzelectwo bojowe" w sporcie strzeleckim nie występuje. Ten rodzaj strzelań występuje w wojsku i w służbach, a uprawnienia trenera lub instruktora strzeleckiego mogą być podstawą do ubiegania się w tych służbach o taki specyficzny tytuł pozwalający na prowadzenie szkolenia z żołnierzami lub funkcjonariuszami służb. Są to zatem dwie różne sfery uprawnień instruktorskich wynikające z różnego zakresu szkoleń. Dlatego też przyjąć należy, iż ukończenie przez skarżącego kursu "Instruktora w Strzelectwie Bojowym" nie może stanowić podstawy do uznania, iż skarżący posiada uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Podobnie należy ocenić fakt ukończenia przez skarżącego kursu "Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego w systemie Point Shooting" w 2019 r. Przeszkolenia – jak wynika z wyjaśnień Fundacji "[...]" (k- 83 akt administracyjnych) – udzielały bowiem osoby posiadające jedynie uprawnienia "prowadzącego strzelanie", a nie osoby z tytułem trenera sportu. Trudno przyjąć, iż osoba mająca jedynie uprawnienia "prowadzącego strzelanie" mogłaby wyszkolić instruktora sportu w strzelectwie sportowym. Z przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U. z 2000 r. nr 18, poz. 234) wynika, że prowadzący strzelanie "organizuje" to strzelanie (wydaje polecenia wyjęcia broni, wydaje komendę rozpoczęcia strzelania i przyjmuje zgłoszenia zakończenia strzelania) i jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo osób przebywających na strzelnicy. Prowadzący strzelanie wykonuje więc jedynie określone czynności porządkowe, sam nie używając broni. Prowadzący szkolenie w zakresie strzelania musi natomiast legitymować się określoną wiedzą merytoryczną i posiadać umiejętności dotyczące nie tylko obchodzenia się z bronią, ale również znać metodykę (sposoby) przekazywania tej wiedzy i umiejętności osobom szkolonym. Jeżeli zatem wnioskodawca nie posiada uprawnień trenera lub instruktora sportu strzeleckiego, to w takiej sytuacji nie jest spełniony jeden z ustawowych warunków uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. Ratio legis takiego unormowania jest w pełni uzasadnione, albowiem przez wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego istnieje potrzeba, by użycie broni w każdym przypadku nie zagrażało zdrowiu lub życiu innych osób, jak i potrzeba egzekwowania obowiązków posiadacza broni, zapewniającego odpowiednie warunki jej używania w ramach profesjonalnie prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Nie chodzi zatem jedynie o subiektywne odczucia i intencje strony zainteresowanej uzyskaniem pozwolenia na broń (interes strony), ale także o bezpieczeństwo jej używania zgodnie z przeznaczeniem (interes społeczny). Interes społeczny wymaga tutaj działań o charakterze prewencyjnym, dlatego organy Policji powinny dokonywać oceny, czy wnioskodawca spełnia warunki do uzyskania broni, aby nie dopuścić do sytuacji, gdy broń, której posiadanie jest w zasadzie monopolem państwowym, dostała się w niepowołane ręce lub została wykorzystana w sposób sprzeczny z prawem, czy choćby była użytkowana brew zasadom bezpieczeństwa. To zaś wskazuje, że w przypadku, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych, nie można mówić o nieuwzględnieniu jego słusznego interesu jako strony. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący nie posiada wymaganych uprawnień do prowadzenia szkoleń o charterze strzeleckim, to nie zachodzi jedna z przesłanek w postaci ważnej przyczyny, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, co – w myśl wcześniejszych wywodów w przedmiocie kumulatywnego charakteru przesłanek z tego przepisu, choćby pozostałe z nich były spełnione – jest okolicznością determinującą decyzję o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów szkoleniowych. Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o sporcie są niezasadne. Sąd nie dostrzegł także naruszeń prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.