II SA/Wa 2421/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w W. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Telewizja Polska S.A. z siedzibą w W. decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] na podstawie art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówiła Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w W. udostępnienia "wszystkich wydań "[...]’' emitowanych w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2020 r." W uzasadnieniu TP S.A. wskazała m.in., że wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r. wnioskodawca zwrócił się o udzielenie informacji w w/w zakresie. Wskazano, że w toku pracy Spółka stwierdziła, że zakres wnioskowanych informacji jest obszerny i obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka przytoczyła art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wskazała, że zgodnie z treścią art. 6 tej ustawy informacje żądane przez wnioskodawcę stanowią informację publiczną. Spółka przytoczyła następnie treść art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy stwierdzając, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną. Przywołano poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w zakresie rozumienia pojęcia informacji publicznej przetworzonej. Spółka wskazała następnie, że uzyskanie dostępu do archiwum nagrań video audycji informacyjnych z anteny związane jest z czasochłonną procedurą, a udostępnienie nagrań dodatkowo wymaga zgód formalnych dysponenta oraz czynności technicznych, takich jak przegląd/selekcja, przegranie i eksport plików. TVP nie ma do dyspozycji bazy czy narzędzi, które umożliwiałyby zaznaczanie w bazie i wysyłanie do odbiorców gotowych plików z nagraniami Internetem w sposób prosty i szybki. Spółka podniosła, że do kwietnia 2018 rejestracja wydań audycji informacyjnych z anteny odbywała się w Telewizyjnej Agencji Informacyjnej na płytach DYD. Usługi z wykorzystaniem tych nośników realizowano wg ścieżki: wniosek- zgoda dysponenta (Dyrektora TAI) – wyszukanie i pobranie nośnika z Wideoteki TAI – przegląd i przegranie na zestawie montażowym Działu Sprzedaży Usług – ew. umowa licencyjna – wystawienie faktury – weryfikacja płatności – wysyłka materiału przez Internet. Od kwietnia 2018 r. audycje informacyjne rejestrowane są na serwerze, do którego nie ma bezpośredniego dostępu. W celu uzyskania nagrania danej audycji lub przedziału czasowego konieczne jest zgłoszenie takiej potrzeby w Wideotece TAI, która wgra audycje do katalogu założonego dla danego użytkownika/pracownika. Kolejna czynność to przegranie audycji na własny dysk i wydęcie poszukiwanego fragmentu. Tak jak poprzednio procedura udostępniania nagrań wnioskodawcom zewnętrznym jest następująca: wniosek - zgoda dysponenta (Dyr. TAI) “ zgłoszenie wewnętrzne w Wideotece TAI - selekcja i kopiowanie - ew. umowa licencyjna - wystawienie faktury - weryfikacja płatności - wysyłka materiału przez Internet. Każda poszukiwana audycja musi być skopiowana w ten czasochłonny sposób i z tego powodu kontrahent jest zawsze obciążany kosztami technicznymi przegrania. Dla uproszczenia TVP stosuje najniższą stawkę cennikową (95 zł + VAT za każde 1/2h pracy). Powyższa procedura odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której TVP korzysta z nagrań całych audycji z anteny. TVP nie jest w stanie wyliczyć ewentualnych przybliżonych kosztów przegrania dla wnioskodawcy, ponieważ użyte przez niego określenie "wszystkie wydania [...]" jest nieprecyzyjne - nie wiadomo, czy przedmiotem udostępnienia mają być tylko wydania główne, czy także dodatkowe 3 wydania co dzień, co znacząco zwiększy zakres pracy przy zaciąganiu plików, wyszukaniu i przegraniu. Spółka wskazała, że biorąc pod uwagę, iż wniosek jest obszerny udzielenie informacji wymagałoby wykonania w/w czynności. Organ bowiem nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu. Spółka podniosła, że przy ocenie szczególności dla interesu publicznego ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, ale również to, czy może ona zostać konkretnie wykorzystana dla dobra publicznego. Zdaniem Spółki wnioskodawca nie wykazał w przedmiotowej sprawie, że informacje które zamierza uzyskać nie dotyczą wyłącznie jego interesu, że działa on w interesie publicznym, a informacje, których ujawnienia się domaga mają szczególne znaczenie dla funkcjonowania państwa. Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej przysługuje jedynie temu wnioskodawcy, który wykaże, w chwili składania wniosku, swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Tego, w opinii Spółki, wnioskodawca również nie wykazał. Decyzja Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stowarzyszenie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzuciło naruszenie: - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), w zakresie w jakim przepisy te stanowią normatywną podstawę prawa do informacji publicznej, przez nieprawidłowe, gdyż niespełniające warunku konieczności, proporcjonalności oraz naruszające istotę prawa do informacji publicznej ograniczenie w niniejszej sprawie prawa do informacji publicznej. - art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, przez błędne przyjęcie, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej było udostępnienie informacji przetworzonej, - art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., w zakresie w jakim organ zaniechał czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że na stronie [...] znajdują się nagrania wiadomości z określonego okresu. Zatem TVP S.A. każdorazowo posiada wyodrębnione pliki [...]. Z odpowiedzi na wniosek oraz z uzasadnienia decyzji można byłoby wywnioskować, że po tym jak nagrania usuwane są ze strony internetowej [...] to również znikają ze wszystkich nośników w TVP S.A. Organ nie ustalił zakresu koniecznych czynności poza wskazaniem na uzyskanie nagrań programów informacyjnych, a nie wnioskowanych nagrań [...]. Zdaniem skarżącego organ naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wskazał, że opis czynności nie odnosi się do przedmiotu wniosku oraz to, że trudno dać wiarę, że TVP S.A. nie posiada nagrań [...]. Skarżący wskazał też, że uzasadnienie skarżonej decyzji charakteryzuje się takim poziomem ogólności, że praktycznie mogłoby być przywoływane w każdej sprawie o udostępnienie informacji publicznej. Telewizja Polska S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu jednakże z powodów innych niż w niej podniesione. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W ocenie Sądu Spółka dokonała w tej sprawie błędnej wykładni art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), zwanej dalej u.d.i.p. w związku z art. 6 tej ustawy, co doprowadziło do ich niewłaściwego zastosowania. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Spółka naruszyła jednocześnie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Żądanie zawarte w punkcie 1 wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] maja 2020 r., co do którego organ rozstrzygnął w zaskarżonej decyzji, tj. żądanie udostępnienia wszystkich wydań "[...]" emitowanych w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2020 r., nie stanowi żądania udostępnienia informacji o sprawie publicznej. TVP S.A. w sprawie tej błędnie uznała, że wydania [...], o których mowa we wniosku Stowarzyszenia, stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tryb udzielania informacji, o których mowa w m.in. ust. 1 określają ustawy, w tym u.d.i.p. Ustawa ta służy zatem realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2d u.d.i.p.), o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym o treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (lit.a), o stanowiskach zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu karnego (lit. b), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Zatem, gdy mowa o podmiotowym prawie do uzyskiwania informacji (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) należy przez nie rozumieć prawo do informacji m.in. o statusie prawnym podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., organach i osobach sprawujących funkcje, ich kompetencjach, majątku publicznym, stanowiskach zajętych w sprawach publicznych, treści decyzji administracyjnych, czy innych rozstrzygnięć. Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa. W sprawie niniejszej tymczasem, rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, nie chodzi o uzyskanie informacji o sprawie publicznej, ale o udostępnienie materiału prasowego. Stowarzyszenie domagało się bowiem udostępnienia opublikowanych w prasie materiałów. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1914), materiałem prasowym jest każdy opublikowany lub przekazany do opublikowania w prasie tekst albo obraz o charakterze informacyjnym, publicystycznym, dokumentalnym lub innym, niezależnie od środków przekazu, rodzaju, formy, przeznaczenia czy autorstwa. Dziennikiem jest ogólnoinformacyjny druk periodyczny lub przekaz za pomocą dźwięku oraz dźwięku i obrazu, ukazujący się częściej niż raz w tygodniu (art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo prasowe). Skoro programy telewizyjne realizowane przez telewizyjnego nadawcę publicznego nie stanowią informacji publicznej, to stwierdzić należy, że błędna wykładnia przez Spółkę art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 6 tej ustawy doprowadziła do niewłaściwego zastosowania powołanych przepisów, a w konsekwencji nieuprawnionego wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., co miało wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie drugim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 200 zł.