II SA/Wa 1558/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej I. Z. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej "Ministrem") decyzją z [...] maja 2020r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku I. Z. (zwanej dalej "Skarżącą") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2018r. nr [...], odmawiającą wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020r., poz. 723 ze zm., zwanej dalej "u.z.e.f."). W podstawie prawnej powołano art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256 ze zm., zwana dalej "k.p.a.") w związku z art. 8a u.z.e.f. Z uzasadnienia decyzji odwoławczej Ministra wynika, że Skarżąca we wniosku z [...] czerwca 2017r. (data wpływu [...] czerwca 2017r.) wystąpiła o zastosowanie wobec Niej art. 8a u.z.e.f. Minister w ww. decyzji z [...] sierpnia 2018r. odmówił wyłączenia stosowania ww. przepisów, gdyż służba Skarżącej przed 31 lipca 1990r., uznana za służbę na rzecz totalitarnego państwa, nie była pełniona krótkotrwale i brak jest dowodów, aby służba po 12 września 1989r. była pełniona z narażeniem zdrowia i życia, przy czym sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Policji i wynikające z nich prawdopodobieństwo możliwości zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie zdrowia i życia, nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f. Zdaniem Ministra Skarżąca nie legitymowała się też wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. W związku z tym ani postawa, ani osiągnięcia strony ani charakter służby i warunki jej pełnienia nie uzasadniały stwierdzenia, że sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, który pozwoliłby na skorzystanie z uprawnień wynikających z przepisów u.z.e.f. Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreśliła, że ww. decyzja odmowna jest krzywdząca, a organ zastosował domniemanie winy. Jedyną winą Skarżącej było to, że urodziła się za wcześnie. Skarżąca pracowała w Centralnym Biurze Adresowym (PESEL), działającym razem z Centralną Kartoteką Kryminalną, gdzie "Praca była ciężka i nie miała nic wspólnego z polityką", jak też nigdy nie brała ona "udziału w żadnych działaniach przeciwko ówczesnej opozycji." Skarżąca stwierdziła też, że na podstawie przebiegu służby w resorcie spraw wewnętrznych istnieją przesłanki do pozytywnego rozpatrzenia jej prośby. Minister ponownie rozpatrując sprawę podkreślił, że Skarżąca pełniła służbę od [...] października 1979r. do [...] czerwca 2006r. - przez 26 lat, 8 miesięcy i 1 dzień, z czego na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b u.z.e.f. - od [...] października 1979r. do [...] grudnia 1981r. - przez 2 lata, 2 miesiące i 3 dni. Zdaniem Ministra okresu pełnienia przez Skarżącą służby na rzecz totalitarnego państwa nie można uznać za krótkotrwały, gdyż trudno mówić w odniesieniu do okresu ponad dwóch lat o "chwilowości", czy "przejściowości", czy o noszeniu znamion "tymczasowości" w ujęciu wykładni językowej. Ww. okres w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby - nie może być oceniony jako krótkotrwały. Ponadto z dokumentów przekazanych przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwany dalej: "IPN"), obejmujących materiały archiwalne z akt osobowych o sygn. IPN [...], przekazanych za pismem z [...] października 2017r. i z [...] lutego 2020r., wynika, że Skarżąca zwróciła się do Departamentu Kadr MSW w [...] [...] maja 1979r. "o przyjęcie do służby w organach MSW", doskonale zdając sobie sprawę z charakteru pracy w ww. komórkach. Skarżąca wskazała w ww. podaniu, że jej mąż – W. "był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa MSW". W życiorysie załączonym do podania z [...] maja 1979r. wskazała "Dzięki gestii MSW otrzymałam większe mieszkanie (...) i obecnie pragnęłabym podjąć pracę w resorcie MSW, z którym wciąż czuję się mocno związana." Skarżąca nie podjęła więc służby przypadkowo, lecz w pełni świadomie i ze względu na ponad dwuletni okres jej pełnienia – była to służba trwała. Czas realizacji obowiązków służbowych na rzecz totalitarnego państwa nie miał charakteru tymczasowego, doraźnego czy epizodycznego i Skarżąca z całą pewnością przez ten okres dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań i ich charakterem. Minister, odnosząc się do przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f. - rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989r. - stwierdził, że jej ocena winna każdorazowo być opracowana, na podstawie charakteru zadań realizowanych przez funkcjonariusza oraz sposobu ich realizacji i zaangażowania. W związku z tym wziął pod uwagę stanowisko Komendanta Głównego Policji (zwany dalej: "KGP") zawarte w piśmie z [...] listopada 2017r. i w informacji dotyczącej przebiegu służby z [...] października 2017r. KGP stwierdził, że Skarżąca rzetelnie realizowała zadania i obowiązki w ww. okresie, na co wskazują informacje zawarte w opiniach służbowych i wnioskach o mianowanie na kolejne, wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe. W aktach nie stwierdzono informacji o wymierzonych karach dyscyplinarnych ani dokumentów potwierdzających udział Skarżącej w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Z pisma KGP z [...]października 2017r. wynika, że analizowano przebieg służby Skarżącej z uwzględnieniem informacji dotyczących zajmowanych stanowisk i pełnionych funkcji, uzyskanych awansów w stopniu i stanowisku służbowym, podwyżek, dodatków do uposażenia o charakterze uznaniowym, opinii służbowych ze wskazaniem okresów opiniowania i ogólnej oceny, informacji o otrzymanych orderach i odznaczeniach państwowych (Brązowa Odznaka "Za Zasługi dla Ochrony Porządku Publicznego", Brązowa Odznaka w Służbie Narodu, Brązowy Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Srebrna Odznaka "Zasłużony Policjant", Złoty Medal za Zasługi dla Policji, Złoty Medal za Długoletnią Służbę) i udzielonych wyróżnieniach. Minister wskazał też, że w zasobach archiwalnych brak jest dokumentów wskazujących na udział Skarżącej w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia, Skarżącej nie wydano też zaświadczeń uprawniających podwyższenie emerytury, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2005r. Nr 86, poz. 734, ze zm., zwane dalej "Rozporządzeniem"). Minister w związku z tym przyjął, że Skarżąca rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po 12 września 1989r. Minister stwierdził jednak, że przebieg służby Skarżącej nie pozwala przyjąć, by w sprawie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek" wynikający z art. 8a ust. 1 u.z.e.f. Uprawnienie z tego przepisu ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby jest oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami – w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Obie przesłanki wskazane w art. 8a u.z.e.f. muszą zostać spełnione łącznie. Ustawodawca konstruując ww. przepis, pomiędzy przesłanką pierwszą i drugą, użył spójnika "oraz", zatem jego intencją było traktowanie obu wymogów w sposób łączny. W przeciwnym razie prawodawca użyłby np. spójnika "lub" (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2019r. sygn. akt I OSK 1976/19). Zdaniem Ministra w przypadku Skarżącej, pomimo posiadania odznaczeń państwowych i resortowych przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" z art. 8a ust. 1 pkt 1 u.z.e.f. nie została spełniona, więc organ nie miał możliwości wyłączenia w stosunku do Skarżącej stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. Minister dodatkowo wskazał, że z informacji IPN o przebiegu służby z [...] maja 2017r. nr [...], wynika, że Skarżąca pełniła od [...]października 1979r. do [...]grudnia 1981r., służbę w jednej z jednostek enumeratywnie wymienionych w art. 13b u.z.e.f., a WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 31 lipca 2019r. sygn. akt II SA/Wa 748/19 stwierdził, że w świetle art. 13b u.z.e.f. wystarczające jest wykazanie, że wnioskodawca pełnił służbę w jednej z enumeratywnie wymienionych w nim instytucji, czy formacji, która to służba musi być uznana za służbę na rzecz totalitarnego państwa i organ nie posiada w tym zakresie żadnej swobody. Wystarczający jest zatem fakt pełnienia służby w tych instytucjach i formacjach, natomiast rzeczywisty charakter zadań i obowiązków funkcjonariusza jest obojętny w świetle art. 13b u.z.e.f. 2. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doprecyzowanej pismem pełnomocnika Skarżącej z 9 marca 2021r., wniosła o uchylenie ww. decyzji Ministra z [...] maja 2020r. i zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: a) art. 8a ust. 1 u.z.e.f. przez błędną wykładnię, polegającą na ustaleniu, że obie przesłanki muszą być spełnione łącznie w celu wyłączenia stosowania art. 15c, 22a, 24a u.z.e.f.; b) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - przez niezgromadzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i ograniczenie środków dowodowych zarówno przez organ pierwszej i drugiej instancji, a w konsekwencji błędne zdefiniowanie pojęcia krótkotrwałej służby; d) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - przez niezgromadzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i ograniczenie środków dowodowych zarówno przez organ pierwszej i drugiej instancji, a w konsekwencji błędne uznanie, że Skarżąca pełniła służbę na rzecz państwa totalitarnego; e) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego i uniemożliwienie ustosunkowania się stronie do zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, w szczególności bez akt osobowych Skarżącej; f) art. 75 § 1 k.p.a. przez ograniczenie przez organy obu instancji środków dowodowych, w szczególności bez akt osobowych Skarżącej i informacji z IPN, co w konsekwencji uniemożliwiło dokonanie oceny przesłanek z art. 8a u.z.e.f.; g) art. 80 k.p.a. przez brak zgromadzenia całego materiału dowodowego, w szczególności akt osobowych Skarżącej i informacji z IPN, co uniemożliwiło dokonanie oceny przesłanek z art. 8a u.z.e.f.; h) art. 8a u.z.e.f. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie brak jest przesłanek do wyłączenia przepisów o obniżeniu świadczenia; i) art. 13b ust. 1 pkt 4 u.z.e.f. przez jego błędną wykładnię i zastosowanie i uznanie, że Skarżąca pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, gdy ustawa wprost wskazuje datę końcową uznania pracy w Milicji Obywatelskiej (dalej zwana "MO") jako służbę na rzecz państwa totalitarnego, a Skarżąca rozpoczęła służbę w MO wiele lat po wskazanej w ustawie dacie. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów z akt osobowych Skarżącej, w celu wykazania: daty rozpoczęcia służby, pełnienia służby w MO, okresu, przez jaki służba była pełniona, przebiegu służby, braku możliwości uznania, że służba była pełniona na rzecz państwa totalitarnego. Skarżąca wskazała, że spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 8a u.z.e.f., bo służba w jednostkach MO jest traktowana jako służba na rzecz totalitarnego państwa do 14 grudnia 1954r. Skarżąca rozpoczęła [...] października 1979r. służbę w MO, a więc wiele lat po 14 grudnia 1954r. Skarżąca do 1990r. przebywała na urlopie wychowawczym, czego nie można uznać jako służbę na rzecz państwa totalitarnego. Ponadto kryterium służby na rzecz totalitarnego państwa winno być oceniane na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w tym także na podstawie indywidualnych czynów i ich weryfikacji pod kątem naruszenia podstawowych praw i wolności człowieka. W preambule ustawy z 18 października 2006r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz.U. z 2021r., poz. 255 ze zm., zwana dalej "ustawa lustracyjna") zamieszczono definicję służby na rzecz państwa totalitarnego. Skarżąca powołała się na pozytywną weryfikację, co pozwoliło jej po 1990r. pracować w Policji. Skarżąca podzieliła pogląd NSA wyrażony w wyroku z 14 lipca 2020r. sygn. akt I OSK 2514/19 (LEX nr 3042631), że kryteria krótkotrwałości i rzetelności mają charakter pomocniczy w ustaleniu, czy w sprawie zachodzi szczególny przypadek. Brak spełnienia jednego z nich nie wyłącza możliwości spełnienia się przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku. Użycie spójnika "oraz" nie oznacza koniunkcji w znaczeniu łącznego spełnienia się przesłanek. Minister ponadto nie wyjaśnił dlaczego okres służby Skarżącej nie jest traktowany jako krótkotrwały, gdy uznał, że brak spełnienia tej przesłanki uniemożliwia zastosowanie art. 8a u.z.e.f. Skarżąca podała, że wniosek o przyznanie mieszkania wynikał z trudnej sytuacji osobistej i majątkowej, a nie świadczył o przywiązaniu do struktur politycznych ówczesnej Polski. 3. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zakresie konieczności spełnienia obu przesłanek z art. 8a u.z.e.f. i oceny czy w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga ma usprawiedliwione podstawy, choć nie tylko z powodów w niej wskazanych. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), gdyż Skarżąca w skardze wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a Minister nie sprzeciwił się temu w odpowiedzi na skargę, składając ponadto w piśmie z 14 października 2020r. wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm., zwana dalej "P.u.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą zaskarżyła Skarżąca, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a. 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Ministra w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że zabrakło w niej dostatecznego rozważenia "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a u.z.e.f. w kontekście krótkotrwałości służby Skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, jak również rzetelności wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Sąd w związku z tym za przedwczesne, a co za tym idzie za dowolne uznał oceny Ministra wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd wyjaśnia, że u.z.e.f., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed 2 stycznia 1999r. i którzy w okresie od 22 lipca 1944r. do 31 lipca 1990r. pełnili służbę w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne, pobierane po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili. Zgodnie z art. 15c ust. 1 u.z.e.f., w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b u.z.e.f., i która pozostawała w służbie przed 2 stycznia 1999r., emerytura wynosi: 1) 0% podstawy wymiaru - za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b; 2) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2-4. Stosownie do art. 15c ust. 2 u.z.e.f. przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1-3a, 5 i 6 u.z.e.f. stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 u.z.e.f., jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b u.z.e.f. Na mocy art. 15c ust. 3 u.z.e.f. wysokość emerytury ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z art. 15c ust. 4 u.z.e.f. w celu ustalenia wysokości emerytury, zgodnie z ust. 1-3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 u.z.e.f. Na mocy art. 15c ust. 5 u.z.e.f. przepisów ust. 1 - 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego. Zgodnie natomiast z art. 22a ust. 1 u.z.e.f. w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10% podstawy wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa w art. 13b, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy. Przepis art. 22a ust. 2 u.z.e.f. stanowi, że w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i została zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia 1990r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej grupy inwalidzkiej. Zgodnie z art. 22a ust. 3 u.z.e.f. wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Art. 22a ust. 4 u.z.e.f. stanowi, że w celu ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, zgodnie z ust. 1 i 3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 u.z.e.f. Przepisy art. 13a u.z.e.f. stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 22a ust. 5 u.z.e.f. przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed 1990r., bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego. Stosownie do art. 8a ust. 1 u.z.e.f. minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zgodnie z art. 8a ust. 2 u.z.e.f. do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 u.z.e.f. Wskazać także należy, że decyzja wydana na podstawie art. 8a u.z.e.f. ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Jakkolwiek sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres, tym niemniej w jej toku należy zastanowić się czy organ administracji – Minister – ustalił i rozważył istotne w sprawie okoliczności faktyczne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego, który powinien być w sprawie zastosowany, jak również czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zgodnie z celem danej normy prawnej, oraz czy dokonał wyboru prawidłowej wykładni stosowanego przepisu prawa i czy dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do wydania decyzji uznaniowej. W doktrynie podnosi się, że obowiązkiem Sądu przy takim zakresie kontroli jest sprawdzenie czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, tj. czy rozstrzygnięcie nie nosi charakteru dowolnego, a przede wszystkim czy organ uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie wystarczająco zindywidualizowanymi przesłankami (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2009, s. 404-405). Sąd w sprawach uznania administracyjnego bada zatem, czy decyzja organu nie jest arbitralna (dowolna) lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Uznaniowość w doktrynie i orzecznictwie ujmowana jest jako szczególny rodzaj dyskrecjonalnej kompetencji organu, której granice wyznacza - wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - zasada związania administracji publicznej prawem (por. M. Jaśkowska [w:] System Prawa Administracyjnego. Tom 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski i A. Wróbel, Warszawa 2010, s. 222 i nast.). Warto powołać także pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 15 grudnia 2008r. sygn. akt I OSK 622/08 (dostępny na www.nsa.gov.pl), który Sąd orzekający w sprawie Skarżącego, w pełni podziela, że użycie w tekście przepisu pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ administracji publicznej do "doprecyzowania" (skonkretyzowania) tego pojęcia przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy i kontekstu normatywnego, w którym to pojęcie funkcjonuje. (...) Uznanie administracyjne, a więc upoważnienie organu administracji publicznej do dokonania wyboru konsekwencji prawnych stosowanej normy prawa administracyjnego, może być zrealizowane dopiero po dokonaniu interpretacji, a więc nie dotyczy ani wykładni tekstu prawnego, ani oceny występujących faktów, ani nawet wykładni pojęć nieostrych. W sytuacji, gdy w sprawie występują niedookreślone przesłanki podjęcia decyzji, to uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ stosujący prawo danego rozumienia określonego pojęcia musi być bardzo szczegółowe, pełne i przekonujące. (...) Organ stosujący prawo jest więc zobowiązany do udowodnienia poprawności przyjętego przez siebie rozumienia danego pojęcia i przedstawienia argumentów przemawiających za przyjęciem określonego sposobu rozumowania. Stopień dyskrecjonalności działania organu konkretyzują normy prawa materialnego. W sprawie rozpatrywanej takim przepisem jest art. 8a ust. 1 u.z.e.f., który zawiera wymienione wyżej przesłanki, oparte na pojęciach niedookreślonych (nieostrych), a więc zawierających elementy ocenne. Tym samym obligatoryjne było dokonanie przez Ministra w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji interpretacji pojęć, którymi posługuje się ustawodawca w treści art. 8a ust. 1 u.z.e.f., a następnie odniesienie się do tych przesłanek oraz ich rozważenie (wyważenie) na tle okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy. 4. Sąd, biorąc powyższe pod uwagę uznał, że skarga, oceniana na mocy ww. kryteriów, wynikających z P.p.s.a. i P.u.s.a., zasługiwała na uwzględnienie, gdyż Minister przy wydawaniu ww. decyzji przekroczył granice uznania administracyjnego, a wadliwości proceduralne, których się dopuścił mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odmowa wyłączenia stosowania ww. przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. była więc przedwczesna, a wydanej w sprawie decyzji nie uzasadniono w sposób dostateczny, zgodnie z wymogami przewidzianymi w szczególności w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. Sąd stwierdza, że w orzecznictwie Sądów administracyjnych obu instancji, w okolicznościach faktycznych analogicznych do rozpoznawanej sprawy wyrażano stanowisko wskazujące na potrzebę dokonania wykładni art. 8a ust. 1 u.z.e.f. zgodnie z jednoznacznie wyrażoną wolą prawodawcy, przez odkodowanie w treści tego przepisu trzech kumulatywnych przesłanek do zastosowania wyjątku (por. m.in. wyroki WSA w Warszawie z 17 września 2019r. sygn. akt II SA/Wa 670/19; 18 listopada 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1087/19, 3 grudnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1221/19, 11 marca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 2062/19, 15 lipca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 38/20 - dostępne na www.nsa.gov.pl). Sąd wskazuje ponadto, że podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z: 14 lipca 2020r. sygn. akt I OSK 2514/19; 5 listopada 2020r. sygn. akt I OSK 532/20 (dostępne na www.nsa.gov.pl), do których odwołał się pełnomocnik Skarżącej w piśmie procesowym uzupełniającym skargę, że organ badając, czy została spełniona przez wnioskodawcę norma z art. 8a u.z.e.f., powinien przede wszystkim zbadać, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, a pomocniczą rolę w tym ustaleniu pełnią dwa kryteria: - kryterium krótkotrwałej służby oraz kryterium rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków. Przy czym sam brak spełnienia któregoś z pomocniczych kryteriów wskazanych w punktach 1 i 2 art. 8a ust. 1 u.z.e.f. nie wyłącza możliwości spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków". Sąd w związku z tym stwierdza, że o szczególnie uzasadnionym przypadku mogą świadczyć pewne wyjątkowe, czy szczególne okoliczności związane z przesłankami zastosowania art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.e.f. Nie tylko zatem będą to wybitne osiągnięcia w służbie, ale także np. okoliczności związane z samą służbą przed 31 lipca 1990r., a więc np. wyjątkowo krótki okres służby przed tą datą, czy nawet rodzaj wykonywanych zadań albo treść czynności służbowych mogących mieć mniej lub bardziej bezpośredni związek z działaniami charakterystycznymi dla państwa totalitarnego (por. np. prawomocne wyroki WSA w Warszawie z: 10 kwietnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 2344/18; 17 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 2547/19). Zdaniem Sądu, Minister, ustalając stan faktyczny sprawy w kontekście przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" i odnosząc się do przesłanki krótkotrwałości zupełnie pominął i nie wyjaśnił Skarżącej dlaczego w ujęciu proporcjonalnym nie było możliwe uznanie służby Skarżącej za służbę krótkotrwałą. Sąd stwierdza, że z uzasadnień ww. decyzji, wydanych przez Ministra w obu instancjach, wynika, że całkowity okres pełnionej przez Skarżącą służby wynosił 26 lat, 8 miesięcy i jeden dzień. Minister ustalił także, że służba Skarżącej na rzecz totalitarnego państwa wynosiła 2 lata, 2 miesiące i 3 dni. Minister w decyzji z [...] sierpnia 2018r. przyjął, że okres pełnionej przez Skarżącą służby na rzecz totalitarnego państwa wynosił ok. 10% całej służby. Skarżąca kwestionowała tą okoliczność we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając, że w proporcjonalnym ujęciu okres jej służby na rzecz totalitarnego państwa był krótszy i wynosił 8% całego okresu służby. Minister w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do tego aspektu sprawy, co nie może być uznane za prawidłową realizację zasad: prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., jak też zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a. i stanowi o istotnym naruszeniu ww. przepisów. Zdaniem Sądu powyższe procentowe ustalenie okresu służby Skarżącej jest nieprawidłowe i powinno być zweryfikowane przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Ministra, który wydał zaskarżoną decyzję. Z wyliczeń matematycznych wynika bowiem, że w ujęciu proporcjonalnym służba Skarżącej na rzecz totalitarnego państwa wynosiła ok. 8,2%, czyli była okresem proporcjonalnie krótszym do przyjętego przez Ministra i tym samym wadliwie ocenionym przez organ administracyjny, co nie budzi zaufania i narusza art. 8 k.p.a. Już z tego powodu należało uznać, że doszło do naruszenia przez Ministra przy wydawaniu ww. decyzji wskazanych w skardze przepisów, przede wszystkim przez brak prawidłowego zrealizowania zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Wadliwość ta powinna być naprawiona w toku ponownego rozpoznawania sprawy, w kontekście oceny przez Ministra w decyzji uznaniowej wypełnienia przesłanki krótkotrwałości służby Skarżącej na rzecz totalitarnego państwa w ujęciu proporcjonalnym. Stwierdzić też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2019r. sygn. akt I OSK 1895/19 przyjął, że krótkotrwałość służby byłego funkcjonariusza należy oceniać z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji byłego funkcjonariusza, przede wszystkim z uwzględnieniem całego okresu jego służby. W określonych stanach faktycznych nie ma przeszkód do kwalifikowania służby kilkuletniej jako mającej charakter "krótkotrwały" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 u.z.e.f. W tym zakresie warto podnieść, że jako pewnego rodzaju wskazówkę interpretacyjną, że w trakcie prac nad treścią art. 8a u.z.e.f. wskazywano, że co najmniej 20% całego okresu służby funkcjonariusza można uznać za okres krótkotrwałej służby (por. zapis Posiedzenia Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji (nr 76) i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (nr 55) z 14 grudnia 2016 r. Sejm VIII Kadencji, s. 19). W sytuacji, gdy okres służby w organach wymienionych w art. 13b u.z.e.f. jest stosunkowo i proporcjonalnie krótki do okresu całej służby Skarżącej, można uznać, że spełniona została przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 u.z.e.f. Godzi się też przypomnieć, że w rozumieniu potocznym okresy pracy określa się pojęciem krótkotrwały przede wszystkim z perspektywy osoby, która nabyła już uprawnienia emerytalne po przepracowaniu kilkudziesięciu lat. Te przypadki musiał mieć bowiem przede wszystkim na względzie prawodawca, przyjmując wskazaną regulację - dotyczącą także świadczeń emerytalnych. Z tej perspektywy zasady doświadczenia życiowego potwierdzają, że pojęcie krótkotrwałej pracy (analogicznie służby) odnoszone jest z reguły do ogólnego czasu aktywności zawodowej osób, w tym świadczenia pracy na rzecz poszczególnych pracodawców. W sprawie nie można również pominąć, że ustawodawca za "państwo totalitarne" uznał okres od 22 lipca 1944r. do 31 lipca 1990r., czyli 46 lat. Tym samym z tym okresem możliwe było zestawienie 2 lat, 2 miesięcy i 3 dni służby Skarżącej pełnionej na rzecz totalitarnego państwa, jak również zestawienie z okresem pełnionej przez Skarżącą służby w ogóle - 26 lat i 8 miesięcy i 1 dnia. Sąd podziela ponadto stanowisko NSA wyrażone w ww. wyroku z 13 grudnia 2019r. sygn. akt I OSK 1895/19, że w określonych stanach faktycznych nie ma przeszkód do kwalifikowania służby kilkuletniej jako mającej charakter "krótkotrwały" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 u.z.e.f. Sąd zauważa ponadto, że z perspektywy 26 lat i 8 miesięcy i 1 dnia służby Skarżącej, okres 2 lat 2 miesięcy i 3 dni służby na rzecz państwa totalitarnego, może być potocznie określony jako krótkotrwały. Tym samym - zdaniem Sądu – w zaskarżonej decyzji Minister w sposób nieuzasadniony przyjął zawężające rozumienie pojęcia "krótkotrwałości", o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 1 u.z.e.f., pomijając przy tym cel uchwalenia w procesie legislacyjnym ustawy z 16 grudnia 2016r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2016r., poz. 2270). Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie analizował ponadto przesłanki "krótkotrwałości" w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a u.z.e.f., choć miał taki obowiązek, z uwagi na potrzebę językowej wykładni art. 8a u.z.e.f., jak również ze względu na podnoszone przez Skarżącą okoliczności. Sąd wskazuje ponadto, że wszelkie wadliwości proceduralne zaskarżonej decyzji należy uznać za znaczące w kontekście braku umożliwienia Skarżącej, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Sąd w związku z tym za słuszny i zasadny uznaje podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia ww. przepisu w związku z art. 77 § 1 k.p.a., tym bardziej, że Minister przez blisko 3 lata rozpoznawał wniosek Skarżącej o zastosowanie w sprawie art. 8a u.z.e.f. Warto też wskazać, że stosownie do art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby Minister w drodze adnotacji utrwalił w aktach sprawy przyczyny odstąpienia od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a. Sąd stwierdza ponadto, że jakkolwiek Minister przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie umożliwił Skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., co mogłoby przyczynić się do prawidłowego załatwienia sprawy w krótszym terminie, ale – wbrew stanowisku Skarżącej - dysponował aktami osobowymi Skarżącej (k. 93-116 akt administracyjnych) oraz informacją z IPN, wskazującą, że Skarżąca pełniła służbę na rzecz państwa totalitarnego w okresie od [...] października 1979r. do [...] grudnia 1981r. (k. 23 akt administracyjnych). Tym samym w tym zakresie podnoszone przez Skarżącą zarzuty, w tym naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., jak również przedkładane przed Sądem wnioski dowodowe nie mogły być uznane za zasadne, także z tego względu, że wbrew stanowisku Skarżącej, Minister przed wydaniem w pierwszej instancji ww. decyzji z [...] sierpnia 2018r., zawiadomił Skarżącą w trybie art. 10 i art. 81 k.p.a. o przysługujących jej prawach (k. 44, 45 akt administracyjnych), co zaowocowało złożeniem przez Skarżącą [...] marca 2018r. pisma wraz z załącznikami zawierającymi dowody. Sąd zwraca jednak uwagę, że przedłożone przez Skarżącą w toku postępowania administracyjnego dokumenty nie były przedmiotem analizy organu administracyjnego i w tym zakresie za zasadne należało uznać zarzuty skargi o naruszeniu przez Ministra w stopniu istotnym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., szczególnie w kontekście przesłanki rzetelności pełnionej przez Skarżącą służby po 12 września 1989r., jak również przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a u.z.e.f. W toku ponownie prowadzonego postępowania Minister powinien wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności faktyczne wynikające ze złożonych przez Skarżącą dowodów, jak również umożliwić Skarżącej przedłożenie innych dowodów, m.in. tych, które załączono do pisma uzupełniające skargę, z uwagi na zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Art. 106 § 1 P.p.s.a. umożliwia Sądowi przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. Dodatkowo stwierdzić należy, że do kompetencji Sądu nie należy wyręczanie organu administracyjnego, który nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu, przy analizie dowodów, które powinny być ocenione w pierwszej kolejności przez organ w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu niezrozumiałe ponadto, a tym samym naruszające ww. przepisy - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. - w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, było stwierdzenie Ministra w kontekście dowodów znajdujących się w aktach sprawy, że Skarżąca nie legitymowała się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Rację ma Skarżąca, że Jej osiągnięcia należało rozpatrywać w kontekście wykonywanych przez nią obowiązków służbowych i powierzonych Jej zadań oraz porównywać je do obowiązków i zadań wykonywanych przez inne osoby na analogicznych stanowiskach, a nie zestawiać z funkcjonariuszami, którzy pełnili inny rodzaj służby. Inna jest bowiem specyfika prowadzenia spraw biurowych i wiążących się z tym obowiązków, a inna wiąże się np. z wykonywaniem obowiązków, do których niezbędne jest posiadanie broni służbowej. Dodatkowo Sąd stwierdza, że zarówno sama Skarżąca załączyła w sprawie wiele dokumentów wskazujących na jej ponadprzeciętne zasługi (k. 48-69 akt administracyjnych), jak również Minister dysponował obszernym materiałem dowodowym, nadesłanym przez KGP, który wskazywał, że Skarżąca legitymowała się w ramach powierzonych Jej obowiązków, sukcesami, które należało w sposób należyty rozpatrzeć z punktu widzenia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Ocen należycie umotywowanych próżno jednak szukać w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do konkretnych dowodów znajdujących się w aktach. Decyzja zawiera bowiem przede wszystkim oceny ogólnikowe, które nie odnoszą się do konkretnych dowodów i nie pozwalają uznać, że należycie wypełniono treść art. 80 k.p.a. Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdawkowo ustosunkował się bowiem do otrzymanych przez Skarżącą awansów i odznaczeń, co nie oznaczało prawidłowej realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ powinien natomiast wyjaśnić w związku, z jakimi okolicznościami były one przyznawane Skarżącej, gdyż było to istotne szczególnie w kontekście przesłanki wskazanej w art. 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f., jak również z uwagi na "szczególnie uzasadniony przypadek", o jakim mowa w art. 8a ust. 1 u.z.e.f. Można tylko przypomnieć, że z art. 16 ust. 1 ustawy z 16 października 1992r. o orderach i odznaczeniach (Dz.U. z 1992r. Nr 90, poz. 450 ze zm.) wynika, że Krzyż Zasługi jest nagrodą dla osób, które położyły zasługi dla Państwa lub obywateli spełniając czyny przekraczające zakres ich zwykłych obowiązków, a przynoszące znaczną korzyść Państwu lub obywatelom. Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, że o szczególnie rzetelnie wykonywanej służbie po 31 lipca 1990r. mogą świadczyć nagrody i awanse, których istotą jest przecież podkreślenie wyjątkowej postawy funkcjonariusza (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 60/19, dostępny na www.nsa.gov.pl). Skoro zatem Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie kwestionuje, że Skarżącą wielokrotnie nagradzano i awansowano, ale w sposób szczegółowy i zindywidualizowany nie ocenia okoliczności, które przyczyniły się do tego, jak również spowodowały wydanie znajdujących się w aktach pozytywnych opinii służbowych, czy też przyznanie ww. odznaczeń w postaci Brązowej Odznaki "Za Zasługi dla Ochrony Porządku Publicznego", Brązowej Odznaki w Służbie Narodu, Brązowego Krzyża Zasługi, Srebrnego Krzyża Zasługi, Srebrnej Odznaki "Zasłużony Policjant", Złotego Medalu za Zasługi dla Policji, Złotego Medalu za Długoletnią Służbę, powinien ponownie przeanalizować sprawę w ww. zakresie, tak aby w sposób pełny zrealizować art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Dokonywanie ocen ogólnikowych, które nie odnoszą się do okoliczności faktycznych, wynikających z akt administracyjnych sprawy, nie mieści się w zasadzie prawdy obiektywnej i narusza zasadę przekonywania. 5. Minister przy ponownym rozpoznaniu sprawy weźmie pod rozwagę stanowisko Sądu przedstawione w niniejszym uzasadnieniu i dokona zindywidualizowanych ocen stanu faktycznego z uwzględnieniem wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i obowiązujących przepisów prawa, tak aby możliwe było wydanie prawidłowej decyzji uznaniowej. 6. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. i art. 132 P.p.s.a. wydał rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku, o uchyleniu zaskarżonej decyzji.