II SAB/Wa 50/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Przewodniczącego Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. oddala skargę Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Przewodniczącemu Konferencji Rektorów Szkół Polskich, zwanej dalej "Konferencją", bezczynność przy rozpatrywaniu wniosku z [...] października 2020 r., o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wyjaśnień złożonych wobec Konferencji przez Rektora Uniwersytetu [...] w [...], zwanego dalej "Rektorem", wobec wniesionej do niej przez Wnioskodawcę skargi. W skardze wniesiono o: - zobowiązanie Przewodniczącego Konferencji do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] października 2020 r., - stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - wymierzenie podmiotowi zobowiązanemu grzywny. Wnioskodawca zarzucił naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie; doszło do naruszenia prawa do uzyskania informacji, mającej przymiot publicznej, - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji", poprzez jego niezastosowanie; nie udostępniono wnioskowanych informacji w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku; nie są zaś one udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej. W uzasadnieniu skargi podniesiono: - Wnioskodawca wystąpił o udostępnienie informacji publicznej listem poleconym; dostarczono go do Kancelarii Ogólnej Uniwersytetu [...][...] października 2020 r.; w podaniu wskazano, że Wnioskodawca zwrócił się - [...] maja 2020 r. - do Konferencji ze skargą na Rektora, ze względu na ignorowanie przezeń agresji słownej i fizycznej, której doświadczyło dwu pracowników uczelni - sprawcą zaś był trzeci; sprawę tę zgłosili Rektorowi pracownicy Instytutu [...] na piśmie ([...] grudnia 2018 r.); [...] czerwca 2020 r. Rektor opublikował w periodyku akademickim oświadczenie pt. "Czuję się zniesławiony"; dał tam wyraz oburzeniu m.in. wobec złożenia na nań przez Wnioskodawcę skargi do Konferencji, gdyż wynikła stąd konieczność składania wyjaśnień z jego strony; Wnioskodawca dowiedział się stąd, że Rektor składał w tej sprawie jakieś wyjaśnienia do Konferencji, - Konferencja jest podmiotem zobowiązanym, w rozumieniu art. 4 ustawy o informacji, żądane - składane przed Konferencją - wyjaśnienia Rektora, nie dotyczą jego indywidualnej sprawy, lecz osoby, która reprezentuje uczelnię wyższą w ramach Konferencji, - w związku z tym - na podstawie ustawy o informacji - wniesiono o udzielenie informacji w przedmiocie wyjaśnień złożonych do Konferencji przez Rektora i przesłanie ich kopii (na podany adres korespondencyjny), - wobec wniosku przesłano - 9 listopada 2020 r. - odpowiedź, gdzie wskazano: "(...) informacje posiadane przez KRASP, w naszej opinii, nie mają charakteru informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust 1 Ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie dotyczą bowiem sprawy publicznej, ale sprawy indywidualnej, to jest konkretnego działania lub braku działania w sprawie nauczyciela akademickiego.", - do dnia złożenia skargi (datowana 30 listopada 2020 r.) Wnioskodawca nie otrzymał żądanych informacji od zobowiązanego podmiotu, - w niniejszej sprawie pomiot zobowiązany dopuścił się bezczynności w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, - w pierwszej kolejności wymaga rozstrzygnięcia, czy Przewodniczący Konferencji jest podmiotem zobowiązanym, w rozumieniu ustawy o informacji; zgodnie z art. 337 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r., poz. 85 ze zm.), zwanej dalej "ustawą - Prawo o szkolnictwie", uczelnie akademickie mogę utworzyć Konferencję; z jej statutu wynika, że realizuje ona cele i zadania określone w ustawie - Prawo o szkolnictwie. Konferencja ma osobowość prawną oraz stosuje się do niej odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2019 r., poz. 713 ze zm.), - wskazuje to, że Konferencja - jako organizacja zrzeszająca środowiska akademickie - znajduje swoje umocowanie w przepisach prawa; realizuje ona cele i zadania, określone w przepisach ustawy - Prawo o szkolnictwie, a jej działania odnoszą w prosty sposób się do sfery publicznej; jest więc podmiotem zobowiązanym - na gruncie ustawy o informacji; wydaje się również, że zobowiązany podmiot faktu tego nie kwestionuje, - w obecnym stanie faktycznym zobowiązany podmiot zdaje się kwestionować, aby wnioskowana informacja miała walor informacji publicznej; w jego ocenie, składane przez rektora uczelni będącej członkiem Konferencji wyjaśnienia mają charakter sprawy indywidualnej, - Rektor reprezentuje jednak uczelnię wyższą, realizując zadania publiczne w zakresie oświaty i nauki, dysponuje też funduszami publicznymi; stąd też wyjaśnienia składane przed zobowiązanym podmiotem mają charakter informacji publicznej; Rektor, składając wyjaśnienia - zgodnie ze statutem Konferencji - reprezentował uczelnię wyższą; występował tym samym w imieniu podmiotu publicznego, - wyjaśnienia złożone przez Rektora mają z pewnością walor informacji publicznej i podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o informacji. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Konferencji wniósł o jej oddalenie; w uzasadnieniu wskazano: - zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o informacji, informację publiczną w rozumieniu ustawy stanowi "każda o sprawach publicznych"; nie każde zatem działanie zobowiązanego podmiotu będzie przedmiotem informacji publicznej, lecz tylko takie, które zawiera dodatkowy element - w postaci "sprawy publicznej", - zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej oraz polemiki z dokonanymi ustaleniami (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 610/11, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), - przy definiowaniu pojęcia "sprawa publiczna" nie można pominąć art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.; prawo do informacji wiąże on z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne; działalność organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych może być przedmiotem informacji publicznej w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa; sprawą publiczną jest zatem działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych wcześniej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, opubl. LEX nr 78063), - zadaniem Konferencji - jako instytucji przedstawicielskiej środowiska szkolnictwa wyższego i nauki, o charakterze opiniodawczym wobec organów władzy publicznej - jest współdziałanie z organami władzy publicznej w sprawach dotyczących szkolnictwa wyższego, nauki i kultury (art. 337 ust. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie), - do zadań Konferencji nie należy interweniowanie w indywidualnych sprawach poszczególnych uczelni - w tym członkowskich; w szczególności - ani na mocy ustawy - Prawo o szkolnictwie, ani na mocy statutu Konferencji - w zakresie jej zadań nie leży zajmowanie się sprawami dyscyplinarnymi i innymi nieprawidłowościami na poszczególnych uczelniach; w § 2 statutu Konferencji wprost wskazano, że jej działalność nie narusza autonomii uczelni członkowskich; Konferencja nie jest instytucją powołaną do rozpatrywania skarg i odwołań od podejmowanych w uczelniach decyzji; skarga na Rektora, skierowana przez Wnioskodawcę do Konferencji, nie znajduje prawnego umocowania, - wniosek z [...] października 2020 r. o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie wyjaśnień złożonych Konferencji przez Rektora i przesłanie ich kopii nie mógł zostać uwzględniony, albowiem odnosił się do informacji w sprawie indywidualnej; Przewodniczący Konferencji nie dopuścił się zatem bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. W piśmie (k. 40), stanowiącym replikę do odpowiedzi na skargę, Wnioskodawca dodatkowo podniósł: - w pierwszej części odpowiedzi na skargę Przewodniczący Konferencji kwestionuje, że niniejsza sprawa stanowi publiczną; w jego ocenie zakwalifikowanie danej sprawy jako indywidualnej, wyłącza możliwość udostępnienia tej kategorii informacji; argumentacja ta abstrahuje od tego, kto jest podmiotem danego postępowania oraz jaki jest jego przedmiot; nawet gdy ciągu podejmowanych czynności nie można zakwalifikować jako postępowania sensu stricto - opartego na wyraźnej podstawie normatywnej - to - jeżeli podmiotem tych czynności jest osoba pełniąca funkcję publiczną - informacje o podejmowanych czynnościach są objęte zakresem ustawy o informacji, - Rektor - reprezentując uczelnię wyższą i składając wyjaśnienia przed Przewodniczącym Konferencji - nie występował jako osoba prywatna, lecz jako reprezentant uczelni, - istotny jest też kontekst, w którym Rektor uczelni składał wyjaśnienia; miały one związek ze skargą do Przewodniczącego Konferencji; w sprawie bezspornie ustalono, że Rektor uczeni - w nieokreślonym trybie - składał wyjaśnienia w związku ze złożoną skargą; brak racjonalnych powodów, aby wyjaśnienia składane przez Rektora wyjmować spod zakresu udostępnienia informacji publicznej, - Przewodniczący Konferencji podjął też próbę dowodzenia, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej; w sprawie status prawny Konferencji nie jest kwestionowany przez żadną ze stron; przyznają one bowiem, że dany podmiot działa na podstawie ustawy - Prawo o szkolnictwie; normatywne jego umocowanie powoduje, że nie ma argumentów dla zakwestionowania statusu prawnego Konferencji na gruncie ustawy o informacji; realizuje ona cele oraz zadania, określone w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym, - w odpowiedzi na skargę wskazywano, że do zadań Konferencji nie należy podejmowanie interwencji w indywidualnych sprawach poszczególnych uczelni; w tym kontekście jest istotne, czy działania podmiotu podejmowane bez wyraźnej podstawy prawnej są również objęte zakresem ustawy o informacji; nie kwestionowano faktu, że Rektor składał wyjaśnienia w związku z wpłynięciem skargi; w konsekwencji możliwe są dwie interpretacje - założenia, że: - działania podejmowane przez Konferencji znajdowały oparcie w określonych aktach normatywnych lub też - nie miały one wyraźnej podstawy prawnej; jeżeli podejmowana przez Przewodniczącego Konferencji interwencja znajdowała właściwe podstawy prawne, to brak tu jakichkolwiek kontrowersji; gdyby natomiast działanie te nie miało normatywnego umocowania - było podejmowane poza określonym reżimem prawnym - może powstać wątpliwość, czy informacja o takich działaniach wyłączona jest ze sfery dostępu do informacji publicznej; nie powinno to jednak budzić wątpliwości, podejmowane poza regulacjami prawnymi działania organów powinny bowiem także być przedmiotem społecznej kontroli; co za tym idzie informacja o takich działania powinna stanowić informację publiczną, - podsumowując, Przewodniczący Konferencji jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o informacji; dodatkowo wyjaśnienia składane przez rektora uczelni wyższej, reprezentującego uczelnię wyższą, stanowią informację publiczną; koniunkcyjne wstąpienie tych dwóch elementów powoduje, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji (bądź innego podmiotu, realizującego zadania publiczne), w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego aktu lub nie dokonano czynności - w szczególności czy spowodowała to zawiniona lub nie- opieszałość organu (patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym, obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy zostanie ona udostępniona - nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem "publiczna", bądź organ nie dysponuje w ogóle wskazaną informacją, powiadamia o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. akt II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny, w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, do którego skierowano wniosek. Trafna jest argumentacja Przewodniczącego, sformułowana w odpowiedzi na skargę, gdzie wywiedziono, że żądana informacja nie stanowi publicznej, w rozumieniu ustawy o informacji. Przede wszystkim trzeba wskazać, że podmiotem, któremu zarzucano w skardze bezczynność w skardze był Przewodniczący Konferencji. Ponieważ Konferencja jest podmiotem spoza sfery administracji publicznej w bezczynności może pozostawać tylko ona sama nie zaś jej organ (Przewodniczący). Brak precyzji w oznaczeniu podmiotu, któremu zarzucono bezczynność nie zwalniało jednak sadu z obowiązku oceny, czy w istocie Konferencja – jako podmiot dysponujący osobowością prawną (tak art. 337 ust. 5 ustawy – Prawo o szkolnictwie), nie pozostawała w bezczynności, wobec braku udostępnienia żądanej informacji przez wskazany w skardze jej organ (Przewodniczącego). W danym zakresie należy wskazać, co następuje. Działająca analogicznie do stowarzyszeń Konferencja (tak art. 337 ust. 6 ustawy – Prawo o szkolnictwie), co w zasadzie bezsporne, należy do podmiotów generalnie obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji. Nie zaprzeczano zresztą temu w odpowiedzi na skargę. Co trafnie zauważa Wnioskodawca, dany podmiot wykonuje zadania publiczne – określone art. 337 ust. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie. Jest nim współdziałanie z organami władzy publicznej w sprawach, dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki. Z tego tytułu należy do kręgu podmiotów, które są obowiązane udzielać informacji publicznej - gdy żądane dane pozostają w związku ze wskazanym działaniem. Przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, nie mogą jednak pozostawać bez znaczenia pewne istotne uwarunkowanie, gdy chodzi o ogólne reguły udostępnienie informacji publicznej. Otóż - gdy chodzi o podmioty realizujące zadania Państwa w strukturach administracji bądź są powołane przez Państwo w innych formach dla realizacji jego zadań - w orzecznictwie ukształtował się jednolity pogląd, że przepisy o dostępie do informacji publicznej muszą być wykładane szeroko. Oznacza to w praktyce akceptowanie, po stronie tego rodzaju podmiotów publicznych, znacznego zakresu obowiązków w danym zakresie. Chodzi mianowicie o powinności: organizacji przyjmowania wniosków i ich opracowania (w tym rejestracja, informowanie o braku możliwości ich rozpatrzenia w terminie a także ich rozważanie, co do meritum), przygotowania żądanych materiałów lub pisemnych odpowiedzi bądź wydawanie decyzji odmownych oraz przesyłania stosownych pism do wnioskodawców. Wiąże się to z potrzebą zapewnienia - dla realizacji tych działań - stosownych środków. Koncepcja szerokiego wykładania obowiązków w danym zakresie nie może być jednak uznana za trafną, przy ustalaniu granic obowiązków podmiotów spoza sfery instytucji stricte publicznych. Chodzi bowiem o realizację powinności publicznoprawnych, które jednocześnie nie są generalnie refundowane ze środków publicznych. Nie ma mianowicie stosownych regulacji w danym zakresie – o charakterze ogólnym czy też szczególnych - dotyczących działającej na podstawie przepisów ustawy o stowarzyszeniach Konferencji, której powołanie jest dla uczelni wyższych nota bene dobrowolne (tak art. 337 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie). W takim przypadku - skoro określone reguły nie dotyczą wyłącznie uprawnień obywatelskich do uzyskania stosownej informacji, lecz także sfery obowiązków (zakresu faktycznych obciążeń organizacyjnych i finansowych, nałożonych na obowiązany do udzielania informacji podmiot) - nie może znaleźć zastosowania szeroka wykładnia przepisów o prawie do informacji. Należy je natomiast wykładać ściśle. W tym kontekście trzeba zwrócić uwagę, że prawodawca - określając w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji. podmioty obowiązane do udzielania informacji publicznej spoza sfery administracji i instytucji państwowych - wskazał, że dotyczy to sytuacji wykonywania przez nie zadań publicznych lub dysponowania majątkiem publicznym. Co, godne podkreślenia, ograniczeń takich nie wymieniono, wskazując inne podmioty spoza administracji także obowiązane do udzielania informacji - tak art. 4 ust. 2 ustawy o informacji. Przyjęto tam inne kryteria ich identyfikacji. Przesłanki wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 mają kluczowe znaczenie. Precyzują bowiem – wedle intencji prawodawcy - zakres informacji, jakie mogą mieć charakter określany mianem publicznych, gdy dotyczy to działalności podmiotów spoza sfery instytucji publicznych. Informacjami publicznymi są więc wówczas nie wszelkie - dotyczące działania owych podmiotów - lecz wyłącznie związane z wykonywaniem przez nie zadań publicznych lub dysponowania środkami publicznymi. Nie ma, więc kluczowego znaczenia np. szeroki zakres informacji wymienionych w art. 6 ustawy o informacji. Wskazano tam ogólnie kategorie informacji, mających charakter publicznych. Natomiast zakres obowiązku udostępniania informacji przez podmioty wskazane w art. 4 w ust. 1 pkt 5 danej ustawy determinuje materialnie również brzmienie danego pkt 5. W rozpatrywanej sprawie żądano udostępnienie konkretnej informacji – stanowiska, jakie zajął rektor jednej z uczelni wobec skierowanej do Konferencji skargi. Trafnie wywiedziono więc w odpowiedzi na skargę, że - skoro załatwienie tego rodzaju spraw nie należy do ustawowych prerogatyw Konferencji - informacje związane z procedowaniem w takich przypadkach nie są objęte obowiązkiem udostępniania informacji publicznej, gdy chodzi o dany podmiot. Nie mają znaczenia w tym kontekście wywody Wnioskodawcy, gdzie podnosi on, że stanowisko jakie zajął rektor uczelni w danej kwestii - ze względu na pełnioną przezeń funkcję - może mieć charakter informacji publicznej. Jeżeli tak faktycznie jest to – pomimo tego - nie jest do jej udostępnienia zobligowany podmiot, działający poza strukturą administracji publicznej - powołany do wykonywania zadań publicznych jedynie w określonym ustawą zakresie. Bez znaczenia jest także w rozpoznawanej sprawie, czy prowadzenie danego rodzaju spraw przez Konferencję - np. zwrócenie się o zajęcie stanowiska do rektora uczelni, a następnie jego przyjęcie do wiadomości - pozostaje w ogóle w kompetencjach tego podmiotu (np. w kontekście zadań wskazanych w ak. 3 preambuli czy § 17 lit. c przyjętego z woli założycieli danego stowarzyszenia jego statutu). Działalność Konferencji, wykraczająca poza wykonywanie zadań publicznych bądź gospodarowaniem środkami, o ile stanowią publiczne, nie należy do sfery udostępnianej przez dany podmiot informacji publiczne. Analogicznie nie jest nią objęta działalność innych stowarzyszeń - funkcjonujących w myśl przepisów ustawy - Prawo o stowarzyszeniach – poza sfera realizacji zadań publicznych czy gospodarowania środkami publicznymi. Wykracza też poza granice tej sprawy, czy dany rektor uczelni byłby obowiązany do udostępnienia informacji w kwestii stanowiska, jakie zajął - wobec zapytania ze strony Konferencji - w przedmiotowej sprawie. Mogłoby to być przedmiotem oceny Sądu wyłącznie w razie rozpatrywania skargi na bezczynność Rektora. Jedynie na marginesie wypada dodać, że w judykaturze ugruntowane jest trafne stanowisko, wedle którego zapytania, dotyczące sposobu załatwienia sprawy, nie podlegają rozpatrywaniu wedle reguł udostępniania informacji publicznej, gdy żądania pochodzą od osoby która daną sprawę zainicjowała (pytania we własnej sprawie). Na kwestię te zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę, lecz nie ma ona znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdy Konferencja nie jest w ogóle zobowiązana do udostępnianie informacji publicznej w kwestiach poruszanych w żądaniu Wnioskodawcy. Chybione są w takiej sytuacji zarzuty skargi, zarówno dotyczące naruszenia przywołanych tam przepisów prawa materialnego, zakreślających obowiązek udostępnienia informacji publicznej, w tym sformułowanych na szczeblu Konstytucji RP, jak i w ustawie o informacji, a także reguł procedowania w przypadku wpływu wniosku o udzielenie informacji publicznej (termin udzielenia informacji). Wobec wskazanych okoliczności sprawy uzasadnione było oddalenie skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. ----------------------- 11