II SA/Kr 474/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Firma A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r., znak [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Burmistrz Miasta Z. postanowieniem z 18 grudnia 2020 r., znak:[...] negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału działek ewidencyjnych: nr [...] o powierzchni 0,1785 ha, [...] o powierzchni 0,1609 ha z działki ewid. nr [...] w obr. [...] o powierzchni 0,3394 ha, nr [...] o powierzchni 0,0688 ha, nr [...] o powierzchni 0,0688 ha z działki ewid. nr [...] w obr. [...] o powierzchni 0,1376 ha, położonych w Z. - pod względem zgodności z ustaleniami "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: [...]" przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 10 grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. M. z dnia 8 marca 2010 r., nr [...], poz. 385) zmienionego uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 9 września 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 29 września 2010 r., nr [...], poz. 3765), dalej "m.p.z.p.". Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1990), dalej "u.g.n.", oraz art. 123-125 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że projektowane działki [...], [...], [...] i [...] znajdują się w obszarze, w którym Miasto Z. posiada obowiązujący m.p.z.p., w terenach o przeznaczeniu UT-5 - terenach zabudowy usług turystyki. M.p.z.p. zawiera następujące ustalenia ogólne i szczegółowe, istotne w kontekście podziałów geodezyjnych: § 14. Ustala się następujące zasady i warunki podziału nieruchomości w terenach przeznaczonych pod zainwestowanie: 1) w granicach obszaru planu nie wskazuje się terenów przewidzianych do scalania i podziału nieruchomości, zgodnie z przepisami odrębnymi; 2) ustala się warunki podziału nieruchomości zgodnie z przepisami szczegółowymi dla poszczególnych terenów; 3) ograniczenia podziałów nieruchomości nie dotyczą: a) warunków wydzielenia nieruchomości na cele obiektów infrastruktury technicznej, b) warunków wydzielenia dróg oraz dojazdów i dojść koniecznych z wykluczeniem wydzielania terenów wód płynących, pod drogi, dojazdy i dojścia konieczne, c) podziałów na powiększenie działki sąsiedniej; 4) każdorazowo dopuszcza się podziały wzdłuż linii rozgraniczających tereny wyznaczonych na rysunku planu. § 19. Obowiązujące ustalenia dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem: UT- 5 (pow. 2,9610 ha): 1) przeznaczenie terenu: a) podstawowe przeznaczenie terenu — zabudowa usług turystyki, w szczególności usługi hotelarskie, b) uzupełniające przeznaczenie terenu: * usługi gastronomii, * usługi sportu i rekreacji, * usługi nieuciążliwe pomocnicze do usług sportu i rekreacji i usług hotelarskich, np.: wypożyczalnie i serwisy sprzętu sportowego, usługi kosmetyczne, fryzjerskie itp., * obiekty techniczne, administracyjne i socjalne; (...) 3) zasady i warunki podziału nieruchomości — minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki budowlanej – 10000 m2. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji stwierdził, że celem podziału jest wydzielenie działek przeznaczonych na powiększenie sąsiednich nieruchomości i utworzenie jednej nieruchomości. Po dokonaniu połączenia działek zgodnie z wnioskiem otrzymujemy działki o powierzchni 3602 m2 oraz 2473 m2. W obydwu przypadkach nie uzyskano wymaganego normatywu tj. 10000 m2. Ponadto organ wyjaśnił, że zapis dotyczący braku ograniczeń podziałów w sytuacji powiększenia działki sąsiedniej odnosi się do przypadku, w którym działka dzielona po podziale utrzymuje wymagany normatyw. W przedmiotowym podziale żadna z działek nie zachowuje wymaganego normatywu. Organ uznał, że działki o znacznie mniejszej powierzchni planuje się jeszcze zredukować, a łączenie z innymi działkami w żaden sposób nie poprawia bilansu powierzchni. W ocenie organu I instancji proponowany przez wnioskodawcę projekt podziału nie służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie. Celem określonym w planie jest zabudowa usług turystyki, w szczególności usług hotelarskich na działkach o powierzchni 10000 m2. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła na ww. postanowienie zażalenie. Zarzuciła, że podział działek nr [...] oraz [...] w celu wydzielenia działek na powiększenie działek sąsiednich, a to działki nr [...] oraz [...], jest zgodny z m.p.z.p. Skarżąca stwierdziła, że ograniczenie podziałów nieruchomości nie ma zastosowania do podziałów na powiększenie działek sąsiednich. W jej ocenie wyznaczenie normatywu nowowydzielanej działki budowlanej 10000 m2 dla obszaru UT-5 jest właśnie takim ograniczeniem, które nie ma zastosowania w przypadku podziału działek na powiększenie działki sąsiedniej. W tym kontekście całkiem niezrozumiałe jest stwierdzenie organu, że: "zapis dotyczący braku ograniczeń podziałów w sytuacji powiększenia dziatki sąsiedniej odnosi się do przypadku, w którym działka dzielona po podziale utrzymuje wymagany normatyw". Stwierdzenie to jest, zdaniem skarżącej, pozbawione jakiegokolwiek oparcia w przepisach prawa, w tym w m.p.z.p. Na próżno bowiem szukać zapisów m.p.z.p., z których wynikałby wymóg utrzymania normatywu 10000 m2 dla działki po podziale, w sytuacji podziału na powiększenie działki sąsiedniej. Skarżąca zarzuciła, że przyjęcie stanowiska organu prowadziłoby do całkowicie nielogicznych wniosków, zgodnie z którymi podział, do którego nie stosuje się ograniczeń (m.in. podział na powiększenie działek sąsiednich), w szczególności normatywu minimalnej powierzchni, jest możliwy jeżeli jest zgodny z przepisami ograniczającymi wprowadzającymi normatyw. Skarżąca nie zgodziła się również z twierdzeniem organu I instancji, że: "celem określonym w planie jest zabudowa usług turystyki, w szczególności hotelarskich, na działkach o powierzchni 10000 m2". W jej ocenie, żaden z zapisów m.p.z.p. nie przewiduje takiego ograniczenia. Co więcej przyjęcie takiego ograniczenia skutkowałoby brakiem możliwości zabudowy dopuszczonej planem miejscowym dla obszaru UT-5, bowiem bodaj tylko jedna działka mogłaby spełnić taki warunek. Skarżąca uważa, że wprowadzone ograniczenie dotyczy wyłącznie podziału działek, a nie ich zabudowy, a nadto nie ma zastosowania w przypadkach określonych w § 14 m.p.z.p. Gdyby Rada Miasta Z. chciała wprowadzić minimalną powierzchnię działki, na której realizowana może być zabudowa usług turystycznych, to musiałaby to w jasny sposób sformułować poprzez wprowadzenie postanowienia, zgodnie z którym zabudowa może odbywać się na działkach nie mniejszych niż 10000 m2. Takiego jednak postanowienia m.p.z.p. nie przewiduje. Skarżąca zarzuciła ponadto, że wcześniej organ dokonywał podziału działek (wydawał pozytywne opinie do wstępnych projektów podziału), które zarówno przed, jak i po podziale, nie spełniały normatywu 10000 m2. Jako przykład dołączyła kopię postanowienia Burmistrza Miasta Z. z 2 stycznia 2020 r. znak: [...] W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zaopiniowanie, iż wstępny projekt podziału działek ewidencyjnych nr [...], [...], położonych w obrębie [...], jest zgodny z m.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 11 lutego 2021 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przywołał treść art. 93 ust. 1 i ust. 4, art. 97 i art. 98 u.g.n. Wskazał, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W zasadzie o tym, w jaki sposób będzie podzielona nieruchomość, decyduje jej właściciel. Jeżeli projektowany podział nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nikt poza właścicielem nieruchomości nie może decydować o sposobie przebiegu granic działek na jego nieruchomości. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n. ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o podział nieruchomości i jest wiążące, przesądzając o rozstrzygnięciu w tym zakresie sprawy z wniosku o dokonanie podziału nieruchomości. Pozytywna opinia stanowi podstawę do opracowania właściwego projektu podziału nieruchomości, negatywna natomiast przesądza o odmowie zatwierdzenia projektu. Wydanie stosownej opinii w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n. nie przesądza, że podział nieruchomości faktycznie nastąpi, gdyż może ono zakończyć się na tym etapie. Wydane w trybie tego przepisu postanowienie w żaden sposób nie rozstrzyga też o prawie własności nieruchomości. Wyłącznym celem tego postępowania jest zbadanie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, a nie rozstrzygnięcie wszystkich kwestii związanych z podziałem nieruchomości. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony projekt podziału nie spełnia warunków wskazanych w art. 93 ust. 1 i ust. 2 u.g.n. Organ II instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie ustalenia planistyczne odnieść należy do całości nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] i nr [...] oraz do każdej z działek, która miałaby powstać na skutek jej podziału. Następnie kluczowe znaczenie odgrywa udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Przez zgodność z ustaleniami planu rozumieć należy zarówno zgodność dotyczącą przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Oznacza to, że dopuszczalny jest tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w jego wyniku będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w m.p.z.p. Z akt sprawy wynika, że działki podlegające podziałowi znajdują się w obszarze, dla którego obowiązuje Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: [...]" - w terenach o symbolu UT-5 - terenach zabudowy usług turystyki. W § 19 pkt 3 m.p.z.p., ustalającym zasady i warunki podziału nieruchomości, została wskazana minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki budowlanej – 10000 m2, przy czym z treści § 14 pkt 3 litera c planu wynika, że ograniczenia podziałów nieruchomości nie dotyczą podziałów na powiększenie działki sąsiedniej. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca podziału poinformował w swoim wniosku z 19 listopada 2020 r., że nowo wydzielona działka ewidencyjna nr [...] z nowo wydzieloną działką ew. nr [...] oraz dz. ew. nr [...] i [...] będą stanowiły jedną nieruchomość. Również nowo wydzielone działki ewidencyjne nr [...] i [...] będą stanowiły jedną nieruchomość. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał, że przedłożony projekt podziału jest niezgodny z planem miejscowym, gdyż zapis dotyczący braku ograniczeń podziałów w sytuacji powiększenia działki sąsiedniej odnosi się do przypadku, w którym działka dzielona po podziale utrzymuje wymagany normatyw, a w przedmiotowym podziale żadna z działek nie zachowuje wymaganego normatywu. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotny jest fakt, że zgodnie z planem miejscowym minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki budowlanej w terenie, w którym położone są działki podlegające podziałowi, ma wynosić 10000 m2. Nie ulega wątpliwości organu, że żadna z dzielonych działek nie posiadała wymaganej powierzchni już przed podziałem - dz. ew. nr [...] ma pow. 0,3394 ha, natomiast dz. ew. nr [...] ma pow. 0.1376 ha. Zatem obydwie mogły być podzielone tylko przy zastosowaniu wyjątków przewidzianych w planie, w których ograniczenia podziałów nieruchomości nie dotyczą, tj.: - warunków wydzielenia nieruchomości na cele obiektów infrastruktury technicznej, - warunków wydzielenia dróg oraz dojazdów i dojść koniecznych z wykluczeniem wydzielania terenów wód płynących, pod drogi, dojazdy i dojścia konieczne, - podziałów na powiększenie działki sąsiedniej. Analiza przesłanych dokumentów potwierdza, że żaden ze wskazanych tutaj wyjątków nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Nie mamy bowiem do czynienia z wydzieleniem nieruchomości na cele obiektów infrastruktury technicznej, ani też z wydzieleniem dróg oraz dojazdów i dojść koniecznych z wykluczeniem wydzielania terenów wód płynących, pod drogi, dojazdy i dojścia konieczne. Aby można było mówić o powiększeniu nieruchomości sąsiedniej, to musimy mieć do czynienia z konkretną nieruchomością sąsiednią, istniejącą w momencie podziału, na rzecz której dokonujemy wydzielenia określonej działki. W rozpatrywanej sprawie intencją wnioskodawców w rzeczywistości nie było wydzielenie działki w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości, lecz dokonanie podziału dwóch działek na cztery działki w celu ich następnego połączenia w dwie działki o innej konfiguracji i powierzchni. Żadna z nowoprojektowanych działek nie uzyskuje powierzchni przewidzianej w planie (10000 m2), a zatem nie można powiedzieć, że celem podziału było powiększenie nieruchomości sąsiedniej, umożliwiające jej wykorzystanie zgodnie z zapisami planu. Opiniując projekt podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie i czy służy temu przeznaczeniu. Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Dopuszczalny jest tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w jego wyniku będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie dokonanie podziału zgodnie z wnioskiem strony nie służy realizacji celu wskazanego w m.p.z.p. Podział ewidencyjny nieruchomości pełni funkcję służebną wobec miejscowego planu zagospodarowania. Tego rodzaju podział poprzedza podział prawny nieruchomości, który następuje na skutek przeniesienia własności, wyodrębnionych na skutek podziału geodezyjnego, działek ewidencyjnych gruntu. W ten sposób stają się one odrębnymi nieruchomościami. Podział geodezyjny musi uwzględniać warunki zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, aby przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać, zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania, określonymi w planie. Stanowisko powyższe znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładem jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2020 r., sygn. I OSK 2721/19, w którym sąd stwierdził, że ewidencyjny podział nieruchomości ma umożliwić w przyszłości dokonanie prawnego podziału nieruchomości tak, aby wydzielane działki stały się odrębnymi nieruchomościami podlegającymi obrotowi prawnemu. Te właśnie wydzielane działki muszą być tak ukształtowane, aby teren w ich granicach spełniał wymagania do zagospodarowania zgodnie z obowiązującym planem miejscowym. Na tym polega zachowanie kryterium zgodności podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 93 ust. 1 u.g.n. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżącej, jeżeli dokonuje się wydzielenia działki na powiększenie sąsiedniej nieruchomości, to ograniczenia podziału nie dotyczą tylko działki przeznaczonej na ten cel. Wydzielona działka, która nie zostaje przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości, musi natomiast spełniać wszystkie wymagane warunki, w tym warunki w zakresie minimalnej powierzchni. W niniejszej sprawie organ II instancji nie może ustosunkować się do zarzutu, że wcześniej organ dokonywał podziału działek (wydawał pozytywne opinie do wstępnych projektów podziału), które zarówno przed, jak i po podziale nie spełniały normatywu 10000 m2, gdyż postanowienie Burmistrza Miasta Z. z 2 stycznia 2020 r. znak: [...], na które powołała się skarżąca, nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. [...] Spółka z o.o. w W. wniosła na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 11 lutego 2021 r. znak [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez bezpodstawne dokonanie przez organ ustalenia, iż "w rozpatrywanej sprawie intencją wnioskodawcy w rzeczywistości nie było wydzielenie działki w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości, lecz dokonanie podziału dwóch działek na cztery działki w celu ich następnego połączenia w dwie działki o innej konfiguracji i powierzchni" podczas, gdy żaden z przeprowadzonych w sprawie dowodów nie daje podstawy do takowego ustalenia, a sam organ nie podaje, na podstawie jakich dowodów dokonał takiego ustalenia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenie art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. w związku z § 14 pkt. 3 lit. c m.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie skutkujące błędnym ustaleniem, iż przedłożony przez skarżącą projekt podziału nieruchomości jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego, co miało wpływ na wynik sprawy, - naruszenie § 19 pkt 3 m.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż z powołanego postanowienia można wywieźć ustalenie, iż działka znajdująca się na terenie oznaczonym symbolem UT-5 może zostać zagospodarowana zgodnie z celem przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tych gruntów tylko jeśli posiada minimum 10000 m2 powierzchni, co miało wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu zarzutów skargi podniosła, że 20 listopada 2020 r. złożyła wniosek o wydanie opinii w sprawie wstępnego projektu podziału działek ewidencyjnych nr [...] i [...] zgodnie z m.p.z.p. We wniosku skarżąca wskazała, że wydzielona działka ewidencyjna nr [...] (obręb [...]) wraz z nowo wydzieloną działką ewidencyjną nr [...] (obręb [...]) oraz z działkami ewidencyjnymi nr [...], [...] (obręb [...] będą stanowiły jedną nieruchomość, która posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...]. Natomiast nowo wydzielone działki ewidencyjne nr [...] i [...] będą stanowiły jedną nieruchomość, która przylega bezpośrednio do drogi publicznej ul. [...]. Zdaniem skarżącej stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest całkowicie bezpodstawne, błędne i niezgodne z prawem. Skarżąca przywołała treść art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. oraz § 14 pkt 3 lit. c m.p.z.p. Zdaniem skarżącej organ w zaskarżonym postanowieniu w sposób zupełnie nieuprawniony przyjął, iż projektowany podział działek ewidencyjnych nr [...] i [...], jest niezgodny z m.p.z.p., podczas gdy podział tychże działek ewidencyjnych jest dokonywany w celu powiększenia dwóch istniejących działek sąsiednich, a to działek o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...], obręb [...]. Obie te działki (dz. nr ewid. [...] oraz [...]) są: - skonkretyzowane, - istnieją i istniały w momencie składania wniosku w niniejszej sprawie, - są sąsiednie wobec działek, które zgodnie z wnioskiem miały ulec podziałowi (dz. nr ewid. [...] oraz [...]). Zdaniem skarżącej wskutek wnioskowanego przez skarżącą podziału: - powstałaby powiększona nieruchomość, składająca się ze wspomnianych wyżej działek sąsiednich [...] oraz [...], a także nowopowstałej [...] (część ulegającej podziałowi działki [...]) oraz nowopowstałej [...] (część ulegającej podziałowi działki [...]), - powstałaby nieruchomość składająca się z nowopowstałych działek [...] (część ulegającej podziałowi działki [...]) oraz [...] (część ulegającej podziałowi działki [...]), która jest już nieruchomością zabudowaną budynkiem hotelowo-apartamentowym, a więc jest już zagospodarowana zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w m.p.z.p. Skarżąca zgodziła się ze stwierdzeniem organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż żadna z powiększonych wskutek podziału wynikającego z wniosku w niniejszej sprawie nieruchomości nie uzyska powierzchni 10000 m2. Wskazała przy tym, że zgodnie ze wskazanym wyżej m.p.z.p. uzyskanie tegoż parametru (10000 m2 powierzchni) przez powiększoną wskutek podziału nieruchomość sąsiednią nie stanowi w żaden sposób przesłanki warunkującej zastosowanie wyjątku przewidzianego w powołanym wyżej § 14 pkt. 3 lit. c m.p.z.p. Uzależnianie przez organy obu instancji stwierdzenia zgodności projektowanego podziału działki dokonywanego w celu powiększenia nieruchomości sąsiedniej z m.p.z.p od faktu uzyskania przez te nieruchomości sąsiednie po projektowanym podziale parametru 10000 m2 powierzchni nie znajduje jakiegokolwiek oparcia w przepisach m.p.z.p., jak i w jakikolwiek innym przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Sam fakt dokonywania podziału nieruchomości na powiększenie działki sąsiedniej, który ma miejsce w niniejszej sprawie powoduje, iż ograniczenia podziałów nieruchomości przewidziane we wskazanym wyżej m.p.z.p. (a tym samym wymóg minimalnej powierzchni nowo wydzielanej działki wynoszący min. 10000 m2 przewidziany w § 19 m.p.z.p.) nie dotyczą tegoż podziału, gdyż jest on dokonywany w celu powiększenia działki sąsiedniej. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Powołane przepisy, ani żadne inne nie uprawniają organu do tworzenia dodatkowych, nieznajdujących oparcia w zapisach m.p.z.p., przesłanek warunkujących możliwość podziału nieruchomości, a taką przesłanką jest powołana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia "hipotetyczna możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym". Ustalenia m.p.z.p. są jasne - jeśli podział nieruchomości następuje w celu powiększenia działki sąsiedniej, to nie stosuje się do niego żadnych ograniczeń przewidzianych w m.p.z.p., a więc nie stosuje właściwie tylko i wyłącznie ograniczenia przewidzianego w § 19 pkt. 3 m.p.z.p. (bo innych ograniczeń tam nie ma). Organ, który jest zobowiązany działać na podstawie i w granicach prawa, nie jest uprawniony do wyinterpretowywania w tymże zakresie dodatkowych wymogów, które w m.p.z.p. się nie znajdują. Wobec powyższego skarżąca wskazała, że zarzut naruszenia art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. w zw. z art. § 14 pkt. 3 lit. c m.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie jest uzasadniony, a naruszenie tychże przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej nie znajduje oparcia w żadnym zapisie lub postanowieniu m.p.z.p. ustalenie organów, iż działka położona w terenach o symbolu UT-5 - terenach zabudowy usług turystyki może zostać zagospodarowana zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w m.p.z.p. tylko, jeśli jej minimalna powierzchnia wynosi 10000 m2. Organ całkowicie błędnie przywołuje w tymże zakresie wspomniany wyżej § 19 pkt 3 m.p.z.p., którego treść brzmi: "3) zasady i warunki podziału nieruchomości – minimalna powierzchnia nowowydzielanej działki budowlanej - 10000 m2". Powołany zapis odnosi się tylko i wyłącznie do zasad i warunków podziału nieruchomości i w żaden sposób nie stanowi podstawy do ustalenia, iż działka znajdująca się na terenie oznaczonym symbolem UT-5 może zostać zagospodarowana zgodnie z celem przewidzianym w m.p.z.p. dla tych gruntów tylko jeśli posiada minimum 10000 m2 powierzchni - takie ustalenie organu w zaskarżonym postanowieniu (jak i organu I instancji) jest kompletnie nieuprawnione i niepoparte żadnym zapisem lub postanowieniem m.p.z.p. Wobec powyższego skarżąca wskazała, że zarzut naruszenia przez organ art. § 19 pkt 3 m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię w niniejszej sprawie jest uzasadniony, a naruszenie tego przepisu również miało istotny wpływ na wynik sprawy i również przyczyniło się do negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej. Skarżąca zarzuciła, że ustalenie organu odnośnie rzekomej intencji podziału nie znajduje żadnego oparcia w materiale dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, a sam organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie wskazał dowodów, na podstawie których dokonał ustaleń w zakresie rzekomych intencji skarżącej. Skarżąca wskazała, iż jedyne istotne ustalenie faktyczne, które organy w niniejszej sprawie na podstawie zebranego materiału dowodowego mogły i winne były dokonać, to takie, iż wnioskowany podział nieruchomości spowoduje powiększenie nieruchomości sąsiedniej, składającej się z działek nr ewid. [...] oraz [...]. Skarżąca podniosła, że w związku z powyższym zasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez dokonanie przez organ ustaleń faktycznych, które nie wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż na to ustalenie faktyczne powołał się organ utrzymując w mocy postanowienie I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że z treści wniosku wyraźnie wynika, że wbrew zarzutom skargi, podział nie był dokonywany w celu powiększenia nieruchomości sąsiedniej. W wyniku podziału miała powstać nieruchomość składająca się z dwóch nowowydzielonych działek tj. dz. ew. nr [...] i dz. ew. nr [...], z których żadna nie istniała samodzielnie w obrocie prawnym. W tym przypadku nie mamy do czynienia z powiększeniem nieruchomości sąsiedniej, lecz z utworzeniem nowej nieruchomości. Zamiarem wnioskodawcy było ponadto, aby nowo wydzielona działka ewidencyjna nr [...] z nowo wydzieloną działką ew. nr [...] oraz dz. ew. nr [...] i [...] stanowiły jedną nieruchomość. Dokonując oceny zaproponowanego podziału Kolegium uznało, że żadna z nowoprojektowanych działek nie uzyskuje powierzchni przewidzianej w planie (10000 m2), a zatem nie można powiedzieć, że celem podziału było powiększenie nieruchomości sąsiedniej, umożliwiające jej wykorzystanie zgodnie z zapisami planu. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko, iż skoro żadna z dzielonych działek nie posiadała wymaganej powierzchni już przed podziałem - dz. ew. nr [...] ma pow. 0,3394 ha, natomiast dz. ew. nr [...] ma pow. 0.1376 ha, to obydwie mogły być podzielone tylko przy zastosowaniu wyjątków przewidzianych w planie. Zdaniem Kolegium, wbrew twierdzeniom skarżącej, działka, która nie zostaje przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości musi spełniać wszystkie wymagane warunki, w tym warunki w zakresie minimalnej powierzchni. Zgodnie z planem miejscowym minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki budowlanej w terenie, w którym położone są działki podlegające podziałowi ma wynosić 10000 m2. Żadna z nowoprojektowanych dziatek nie uzyskuje po podziale i ewentualnym połączeniu powierzchni przewidzianej w planie (10000 m2), a zatem nie można uznać, że celem podziału było powiększenie nieruchomości sąsiedniej, umożliwiające jej wykorzystanie zgodnie z zapisami planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji i mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że w prawidłowo ustalonym przez organy stanie faktycznym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, nie naruszają prawa. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741), dalej: "u.p.z.p.", miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Z art. 6 u.p.z.p. wynika, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Badanie zgodności podziału z planem miejscowym wymaga więc uprzedniego dokonania jego wykładni, skoro jest to akt prawa miejscowego. Przy interpretacji przepisów planu miejscowego należy stosować wszelkie obowiązujące reguły wykładni prawa, a więc wykładnię systemową, celowościową i gramatyczną. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy u.g.n. (rozdziału 1 - Podziały nieruchomości; działu III - Wykonywanie, ograniczanie lub pozbawianie praw do nieruchomości), ponieważ nie zostały spełnione przesłanki art. 92 ust. 1 u.g.n. wyłączającego przepisy tej ustawy w odniesieniu do podziału nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych lub wykorzystywanych (w braku planu) na cele rolne i leśne. Przepis art. 93 ust. 1 u.g.n. stanowiący materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy przewiduje, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Z art. 93 ust. 4 u.g.n. wynika natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustawodawca w znacznym stopniu wyjaśnił treść i znaczenie kryterium podziału polegające na badaniu zgodności z planem miejscowym, ponieważ w art. 93 ust. 2 u.g.n. wskazał, że zgodność z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Powyższe oznacza, że przy zatwierdzaniu projektu podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu, ale także, czy podział służy temu przeznaczeniu. Zatem dodatkowym kryterium dopuszczalności zatwierdzenia podziału z punktu widzenia jego zgodności z planem jest konieczność badania możliwości przyszłego gospodarowania nowo utworzonych działek, właśnie zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. Oznacza to, że organ w ramach dokonywanej oceny zgodności podziału z ustaleniami planu musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy proponowany przez wnioskodawcę projekt podziału służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (tak: G. Bieniek i in. w Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2007, wyd. 2, str.354 i nast. oraz np.: WSA w Warszawie w wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. II SA/Wa 2355, Lex nr 235307). Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że przedmiotowa nieruchomość złożona z działek ewidencyjnych nr [...] i [...] obr[...] położonych w Z., stanowiąca przedmiot projektu podziału, jest położona w terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: [...]" uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 10 grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. M. z dnia 8 marca 2010 r., nr [...], poz. 385) zmieniony uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 9 września 2010 r. (Dz. Urz. Woj. M. z dnia 29 września 2010 r., nr [...], poz. 3765). Projektowany podział miałby polegać na utworzeniu działek o nr [...] o powierzchni 0,1785 ha i nr [...] o powierzchni 0,1609 ha z działki ewid. nr [...] o powierzchni 0,3394 ha, oraz działek nr [...] o powierzchni 0,0688 ha i nr [...] o powierzchni 0,0688 ha z działki ewid. nr [...] w o powierzchni 0,1376 ha. Nowo wydzielone działki nr [...] i [...] miałyby stanowić jedną nieruchomość wraz z działkami nr [...] i [...], natomiast drugą nieruchomość miałyby stanowić nowo wydzielone działki nr [...] i [...]. Organy rozstrzygające w przedmiocie podziału nieruchomości miały obowiązek badać zgodność proponowanego podziału z zapisami tego planu odnośnie każdej z ww. nowopowstających działek. Z części graficznej m.p.z.p. wynika, że przedmiotowe działki są położone w obszarze, który Miasto Z. przeznaczyło jako teren oznaczony symbolem UT-5 pod tereny zabudowy usług turystyki. W szczegółowych zasadach podziału wynikających z § 19 pkt 3 m.p.z.p., ustalającym zasady i warunki podziału nieruchomości na tym obszarze, została wskazana minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki budowlanej – 10000 m2, przy czym z treści § 14 pkt 3 lit. c planu wynika, że ograniczenia podziałów nieruchomości nie dotyczą podziałów na powiększenie działki sąsiedniej. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy i co było bezsporne, nie ulega wątpliwości w sprawie, że żadna z dzielonych ani powstających działek nie posiada ww. wymaganej powierzchni. Dz. ew. nr [...] ma pow. 0,3394 ha, natomiast dz. ew. nr [...] ma pow. 0.1376 ha. Zatem obydwie istniejące działki mogły być podzielone tylko przy zastosowaniu wyjątków przewidzianych w m.p.z.p. w § 14 pkt 3, w których ograniczenia podziałów nieruchomości nie dotyczą tj.: a) warunków wydzielenia nieruchomości na cele obiektów infrastruktury technicznej, b) warunków wydzielenia dróg oraz dojazdów i dojść koniecznych z wykluczeniem wydzielania terenów wód płynących, pod drogi, dojazdy i dojścia konieczne, c) podziałów na powiększenie działki sąsiedniej. Bezsporne w sprawie jest, że w sprawie nie mają zastosowania wskazane wyżej wyjątki (lit. a i lit. b), dotyczące celów obiektów infrastruktury technicznej, ani też wydzielenia dróg oraz dojazdów i dojść koniecznych z wykluczeniem wydzielania terenów wód płynących, pod drogi, dojazdy i dojścia konieczne. Jak natomiast trafnie wskazał organ II instancji, aby można było mówić o powiększeniu nieruchomości sąsiedniej, w chwili podziału musi istnieć konkretna nieruchomość sąsiednia, na rzecz powiększenia której miałoby się dokonać wydzielenie określonej działki objętej wyjątkiem z § 14 pkt 3 lit. c m.p.z.p. Organ odwoławczy słusznie dostrzegł, że zgodnie z zaproponowanym przez wnioskodawcę wstępnym projektem podziału działek, wynikającą z treści wniosku intencją wnioskodawcy w rzeczywistości nie było wyłącznie wydzielenie działek w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości, lecz dokonanie podziału dwóch działek na cztery działki w celu ich następnego połączenia w dwie działki o innej konfiguracji i powierzchni, z tym że do jednej z nich zaplanowano dołączyć działki nr [...] i nr [...], o powierzchni odpowiednio 0,0345 ha i 0,0960 ha (k. 13, k. 1 i 2 akt adm.). Dlatego też, jako że żadna z nowoprojektowanych działek nie uzyskałaby powierzchni przewidzianej w planie (10000 m2), nie sposób uznać, by celem podziału dla każdej z mających powstać działek, było powiększenie nieruchomości sąsiedniej, umożliwiające jej wykorzystanie zgodnie z zapisami planu. Opiniując projekt podziału nieruchomości organy muszą brać pod uwagę przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie i czy służy temu przeznaczeniu. Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z przepisami m.p.z.p., uprawnione organy prawidłowo udzieliły negatywnej odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Co istotne, należy powtórzyć, że ocena ta dotyczy całości dzielonej nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Za dopuszczalny należy uznać tylko taki podział nieruchomości, który umożliwia po podziale zagospodarowanie powstałych działek w wyższym stopniu zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego. Organy prawidłowo doszły do konkluzji, że w rozpatrywanej sprawie dokonanie podziału zgodnie z wnioskiem strony nie służy realizacji celu wskazanego w m.p.z.p. Organ II instancji trafnie wskazał, że podział ewidencyjny nieruchomości pełni funkcje służebną wobec miejscowego planu zagospodarowania. Tego rodzaju podział poprzedza podział prawny nieruchomości, który następuje na skutek przeniesienia własności wyodrębnionych na skutek podziału geodezyjnego działek ewidencyjnych gruntu. W ten sposób mogą stać się one odrębnymi nieruchomościami. Podział geodezyjny musi zatem uwzględniać warunki zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, aby ewentualni przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania, określonymi w m.p.z.p. Na tym właśnie polega zachowanie kryterium zgodności podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 93 u.g.n. Powyższych konkluzji nie może zmienić skądinąd prawdziwe twierdzenie skarżącej, że działki nr [...] oraz [...] są skonkretyzowane, istnieją i istniały w momencie składania wniosku w niniejszej sprawie, a także są sąsiednie wobec działek, które zgodnie z wnioskiem miały ulec podziałowi (konkretnie do dz. nr [...]). Powyższe nie zmienia jednak faktu, że działki nr [...] i [...] nie są sąsiednie do nowo zaplanowanych działek nr [...] (część ulegającej podziałowi działki [...]) oraz [...] (część ulegającej podziałowi działki [...]). Wobec braku spełnienia dla nowych działek wyznaczonych w m.p.z.p. normatywów powierzchni minimalnej nie może mieć tu decydującego znaczenia powołana w skardze i niekwestionowana okoliczność, że mająca powstać nieruchomość składająca się z nowopowstałych działek [...] oraz [...], jest już nieruchomością zabudowaną budynkiem hotelowo-apartamentowym, a więc jest już zagospodarowana zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w m.p.z.p. Należy dostrzec, że przyjęcie forsowanej przez skarżącą wykładni § 14 pkt 3 lit. c w zw. z § 19 pkt 3 m.p.z.p., według której w przypadku powiększenia chociażby jednej działki sąsiedniej przez jedną z wydzielanych nowopowstałych działek, wnioskodawca zwolniony byłby z wykazania spełnienia przez wszystkie nowopowstałe nieruchomości warunku minimalnej powierzchni przewidzianej w m.p.z.p., prowadziłoby do umożliwienia stosunkowo łatwego obejścia przez właściciela kilku sąsiednich działek wymogu określonego w § 19 pkt 3 m.p.z.p. Dlatego też trzeba stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącej, uzależnianie stwierdzenia zgodności z m.p.z.p. projektowanego podziału działki dokonywanego w celu powiększenia nieruchomości sąsiedniej od faktu uzyskania przez pozostałe, niewykorzystane do powiększenia działek sąsiednich po projektowanym podziale, parametru 10000 m2 powierzchni, znajduje oparcie w systemowej wykładni przepisów m.p.z.p. Innymi słowy w przypadku, gdy powiększana działka nie spełnia normatywu powierzchni, wydzielona działka, która nie zostaje przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości, musi spełniać wszystkie wymagane warunki, w tym warunki w zakresie minimalnej powierzchni. Odnosząc się natomiast do argumentu, że w obszarze UT-5 znajduje się tylko jedna działka o pow. ponad 10000 m2, konieczne jest zauważenie, że nie jest rolą organów uzgadniających ani Sądu w niniejszej sprawie, ocena celowości regulacji przyjętej w m.p.z.p. Należy przy tym wskazać, że odwołanie się przez organy do możliwości realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym nie jest dodatkową przesłanką nieznajdującą oparcia w zapisach m.p.z.p. warunkującą możliwość podziału nieruchomości, a oczywistym i logicznym wnioskiem wynikającym z treści i celu art. 93 ust. 1 i ust. 2 u.g.n. w zw. z § 19 i § 14 m.p.z.p. Organy nie stwierdziły przy tym, jak zarzuciła skarżąca, że działka znajdująca się na terenie oznaczonym symbolem UT-5, mniejsza niż 10000 m2, nie może zostać zagospodarowana zgodnie z celem przewidzianym w m.p.z.p., a jedynie, że nowowydzielane działki mają dla celów m.p.z.p. spełniać dodatkowy warunek powierzchni określony w § 19 pkt 3 tego aktu, o czym zdecydował uprawniony organ planistyczny. W przedstawionym powyżej zakresie stanowisko organów obu instancji jest tożsame i - zdaniem Sądu - prawidłowe. Ustawowe zasady podziału działek, w oparciu o badanie zgodności zaproponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, dotyczą każdej nowo wydzielanej działki powstającej z działki dzielonej, za wyjątkiem zamkniętego katalogu sytuacji kiedy ustawa dopuszcza dokonanie podziału niezależnie od ustaleń planu miejscowego (np. w sytuacjach wymienionych w art. 95 u.g.n.). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie miała miejsca, a więc postanowienia planu miejscowego winny być respektowane w stosunku do każdej z działek, czy też składającej się z nich nieruchomości, powstałych w wyniku podziału działek nr [...] i [...]. Niedopełnienie obowiązków co do wielkości terenów o określonym przeznaczeniu w zakresie nowopowstałych nieruchomości powoduje, że podział jest niedopuszczalny, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Prawidłowe rozstrzygnięcie postanowieniem w przedmiocie zgodności proponowanego podziału nieruchomości z m.p.z.p. ma tym donioślejsze znaczenie, że organ jest związany takim postanowieniem na etapie wydawania decyzji podziałowej. Przy prowadzeniu analizowanej sprawy organy obu instancji nie naruszyły zasad postępowania administracyjnego określonych w K.p.a., ponieważ stanowisko zawarte w decyzjach uwzględnia zaistniały stan faktyczny i prawny mający wpływ na prawa i obowiązki nie tylko wnioskodawcy, ale i interes publiczny. Organy obu instancji wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Dokonane ustalenia znajdują oparcie w aktach administracyjnych. W związku z tym Sąd nie dopatrzył się uchybień w toku prowadzonego postępowania. Nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani procesowego. Wszystkie etapy postępowania zostały przeprowadzone prawidłowo. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zapewniły stronie możliwość wypowiedzenia się w sprawie oraz odpowiedziały w postanowieniach na jej zastrzeżenia. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem składniki wymienione w art. 124 K.p.a. Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego z podnoszonych w skardze przepisów K.p.a., u.g.n. ani m.p.z.p. Organ odwoławczy należycie, zgodnie z art. 124 K.p.a., rzetelnie odniósł się także do wszystkich zarzutów zażalenia. Odnosząc się natomiast do kwestii załączonego do zażalenia postanowienia Burmistrza Miasta Z. z 2 stycznia 2020 r. znak: [...], pozytywnie opiniującego planowany podział działek, należy podkreślić, że z jego uzasadnienia jednoznacznie wynika, iż celem ww. zaakceptowanego podziału było wydzielenie działek na powiększenie sąsiedniej nieruchomości drogowej – drogi publicznej ul. [...]. Zatem okoliczności tej sprawy nie są podobne do sprawy niniejszej, a brak spełnienia normatywu 10000 m2 był w tamtym przypadku uzasadniony przez regulację § 14 pkt 3 lit. b m.p.z.p. Podsumowując, w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy co do wydanego rozstrzygnięcia, z poszanowaniem art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a., dokonały kontroli projektu podziału nieruchomości w aspekcie zgodności z przepisami m.p.z.p. Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.