II SA/Gd 172/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 stycznia 2021 r., Nr [...] w sprawie kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych oddala skargę. A. (dalej także jako Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 stycznia 2021 r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg i Zieleni z 13 lipca 2020 r. nr [..], wymierzającą Spółce karę pieniężną w wysokości 76 786,53 zł za umieszczenie w dniach od 30 grudnia 2019 r. do 9 marca 2020 r. (tj. od dnia wszczęcia postępowania do dnia usunięcia) tablicy reklamowej w formie banera reklamowego z reklamą na umieszczonego na ścianie wjazdu do garażu podziemnego budynku Centrum Handlowego przy Alei G. w G., o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 106,43 m2, niezgodnie z przepisami uchwały Krajobrazowej. Tą samą decyzją umorzono postępowanie w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej i nałożenia obowiązku dostosowania opisanej wyżej tablicy reklamowej do postanowień Uchwały Krajobrazowej, prowadzone w odniesieniu do B. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ pierwszej instancji podczas kontroli przeprowadzonej 12 grudnia 2019 r. stwierdził umieszczenie tablicy reklamowej w formie banera reklamowego z reklamą o powierzchni 106,43 m2 o treści "[..]..." na ścianie wjazdu do garażu podziemnego budynku Centrum Handlowego przy Alei G. w G., służącej ekspozycji reklamy. Pismem z 18 grudnia 2019 r. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej w formie banera reklamowego niezgodnie z przepisami Uchwały Krajobrazowej, powiadomiono B. i A. o obowiązujących przepisach i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie oraz możliwości złożenia wyjaśnień, a także o planowanym na dzień 10 stycznia 2020 r. przeprowadzeniu oględzin. Przeprowadzone 10 stycznia 2020 r. i 27 stycznia 2020 r. oględziny potwierdziły dalsze umieszczenie przedmiotowej tablicy reklamowej w formie banera reklamowego na ścianie wjazdu do garażu podziemnego w budynku Centrum Handlowego. W dniu 16 stycznia 2020 r. do stron postępowania zostało skierowane wezwanie do przedłożenia wszelkich wyjaśnień, dowodów, informacji, dokumentów mających znaczenie w aspekcie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie przedmiotowej tablicy reklamowej. Kolejna kontrola zgodności usytuowania reklam z zasadami i warunkami Uchwały Krajobrazowej przeprowadzona 9 marca 2020 r. wykazała usunięcie tablicy reklamowej. W odpowiedzi na wezwanie organu pełnomocnik B. w piśmie z 7 lutego 2020 r. wyjaśnił, że podkonstrukcją reklamową, o której mowa w § 2 ust. 15 umowy najmu, jest element mocujący tablicę reklamową na fasadzie budynku, a podmiotem wykonującym montaż była M. B., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [..]. Montaż tablicy reklamowej w formie banera reklamowego wykonany został na zlecenie A., a demontaż wykonany został na zlecenie Spółki B., po uprzednim kilkukrotnym wezwaniu Spółki A. jako najemcy do dostosowania reklam do obowiązujących przepisów prawa, a następnie do usunięcia reklam. Wskazano też, że forma, wygląd i rodzaj reklamy zostały wybrane i przygotowane przez A., a B. wyraziła jedynie akceptację (brak sprzeciwu) na gruncie organizacyjnym. Ponadto strona stwierdziła, że jako wynajmujący nie sprawdza legalności i poprawności wielu aspektów działań operacyjnych najemców, jak np. walidacja terminali płatniczych, prawo do dysponowania marką, itp. ponieważ najemca wszystkie tego rodzaju kwestie organizuje w swoim imieniu i na swoje ryzyko. To również najemca zobowiązany jest prowadzić swoją działalność zgodnie z obowiązującymi przepisami. W opinii spółki B. akceptacja wizualizacji reklam przez B. nie zwalnia A. z obowiązku dopełnienia wszelkich wymogów formalnych, w tym niezbędnych pozwoleń administracyjnych. Natomiast w piśmie z 7 maja 2020 r. skierowanym do organu Spółka A. wyjaśniła, że podkonstrukcjami pod znak reklamowy, o których mowa w § 2 ust. 15 umowy najmu, są elementy umożliwiające zamontowanie znaków reklamowych najemcy na elewacji Centrum Handlowego oraz, że opracowując wizualizacje i projekt reklamy dostosowała go do przygotowanej przez Spółkę B. podkonstrukcji pod znak reklamowy, a zarówno rodzaj, jak i forma reklamy zostały uzgodnione i zaakceptowane przez B. Jednocześnie pełnomocnik strony poinformował, że montaż tablicy reklamowej w formie banera reklamowego został zlecony przez A. J. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [..], z kolei demontaż wykonany został na zlecenie Spółki B. Ponadto pełnomocnik strony oświadczył, iż w związku z faktem, że podkonstrukcje reklamowe zostały przygotowane i zainstalowane przez B., a wymiary, wizualizacje oraz rozmieszczenie reklam zostały uzgodnione z właścicielem Centrum Handlowego, to właśnie B., jako właściciel nieruchomości, powinien być stroną niniejszego postępowania administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika Spółki A. wyrażonym w kolejnym piśmie, fakt że B. zlecił demontaż przedmiotowej tablicy reklamowej w formie banera reklamowego, udowadnia, że poczuwa się do odpowiedzialności za umieszczenie tablicy reklamowej, i to właściciel nieruchomości powinien być adresatem rozstrzygnięcia. Dyrektor Zarządu Dróg i Zieleni decyzją z 13 lipca 2020 r. wymierzył Spółce A karę pieniężną w wysokości 76 786,53 zł za umieszczenie w dniach od 30 grudnia 2019 r. do 9 marca 2020 r. (tj. od dnia wszczęcia postępowania do dnia usunięcia) wyżej opisanej tablicy reklamowej w formie banera niezgodnie z przepisami uchwały Krajobrazowej. Tą samą decyzją umorzono postępowanie w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej i nałożenia obowiązku dostosowania opisanej wyżej tablicy reklamowej do postanowień Uchwały Krajobrazowej, prowadzone w odniesieniu do B. Organ wskazał, że § 2 ust. 1 uchwały nr XLVIII/1465/18 Rady Miasta z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta - tzw. uchwały krajobrazowej - (Dz. Urz. Woj. Nr 2018, poz. 1034 z dnia 19 marca 2018 r.) zakazuje sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych innych, niż wskazane w uchwale. Ww. tablica reklamowa nie spełnia ustaleń zawartych w Uchwale Krajobrazowej, gdyż niedopuszczalne jest umieszczanie tablicy reklamowej w formie banera reklamowego na ścianie wjazdu do garażu podziemnego. Z kolei zgodnie z art. 37d ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), dalej jako u.p.z.p., podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy, a do tych uchwał zalicza się uchwała krajobrazowa, podlega karze pieniężnej. W ocenie organu postępowanie wyjaśniające oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalają na stwierdzenie, że A. jest podmiotem, który umieścił ww. tablicę reklamową w formie banera reklamowego niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej. Mimo, że właściciel Centrum Handlowego, Spółka B., aktywnie uczestniczył w procesie akceptacji wizualizacji, wymiarów i rozmieszczenia reklam na ścianie wjazdu do garażu podziemnego w budynku Centrum Handlowego, to podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie przedmiotowej tablicy reklamowej w formie banera reklamowego jest A., którego działalność handlowa była promowana niniejszą tablicą reklamową z reklamą o treści "[..]...". Dowodzi tego całokształt zgromadzonego materiału: wyjaśnienia stron,(w szczególności pełnomocnika A. z 7 maja 2020 r.), postanowienia umowy najmu łączącej strony (§ 2 ust. 15 umowy najmu), czy zlecenie wykonawcy montażu reklam dokonane przez A. Ustalenia te czynią, zdaniem organu, bezprzedmiotowym postępowanie w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej B. Organ wyjaśnił dalej, że decyzja wydana na podstawie art. 37d ust.1 u.p.z.p. jest tzw. decyzją związaną i na organie administracji publicznej spoczywa prawny obowiązek nałożenia kary na podmiot dokonujący umieszczenia tablicy reklamowej/ urządzenia reklamowego niezgodnie z uchwałą krajobrazową i działanie to nie może być rozpatrywane w formie uznania administracyjnego. Kwestia wysokości kary za umieszczenie tablicy reklamowej/urządzenia reklamowego jest uregulowana w ustawie o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym i zgodnie z jej art. 37d ust. 8 - jest iloczynem pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności ustalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej, powiększonym o 40-krotność uchwalonej przez rade gminy stawki części stałej tej opłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie A. decyzją z 12 stycznia 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie Kolegium wskazało, że strona odwołująca się nie negowała faktu, treści, rozmiaru, miejsca oraz czasu umieszczenia przedmiotowej reklamy na elewacji budynku Centrum Handlowego od strony ul. J. Ponadto nie są też negowane ustalenia organu o niezgodności reklamy z obowiązującymi na terenie Miasta przepisami prawa miejscowego, jak też wysokość nałożonej przez organ kary pieniężnej. Istota wniesionego odwołania sprowadza się do - zdaniem strony - błędnego nałożenia kary pieniężnej na stronę odwołująca się, zamiast na właściciela obiektu. Odnosząc się do tego zarzutu Kolegium uznało go za nieuzasadniony, gdyż to strona odwołującą się jest podmiotem, który umieścił reklamę i której jest właścicielem. Faktem jest, że opisana w § 2 ust. 15 umowy najmu z 2 lipca 2019 r. podkonstrukcja umieszczona na fasadzie budynku i przeznaczona pod znak reklamowy strony odwołującej została sfinansowana przez obie strony postępowania. Jednak sama w sobie ta konstrukcja nie stanowi reklamy w rozumieniu definicji ustawowej, a jest tylko elementem, do którego reklama ma być przymocowana. Dopiero na tej podkonstrukcji stronie odwołującej się przysługuje, zgodnie z powyższym przepisem umowy najmu, uprawnienie do umieszczenia oznaczeń reklamowych, co wprost wskazał np. na stronie pierwszej swojego pisma z 29 stycznia 2020 r. pełnomocnik A. Podnoszone przez stronę odwołującą się kwestie uprzedniego uzgodnienia między stroną, a wynajmującym co do wyglądu reklamy nie pozwalają na uznanie, że to wynajmujący, czyli Spółka B., powinien być obciążony karą pieniężną na podstawie art. 37d ust. 2 ustawy. Przepis ten w niniejszej sprawie nie może być zastosowany, gdyż dowody zebrane w sprawie nie pozostawiają wątpliwości, że sama reklama została przygotowana i umieszczona przez stronę odwołującą się, w takiej, a nie innej formie na wykonanej podkonstrukcji. Tym samym zasadne było zastosowanie przez organ pierwszej instancji dyspozycji art. 37d ust. 1 u.p.z.p. Ponadto, reklama została umieszczona przez stronę odwołująca się (lub na jej zlecenie) i stanowi własność strony odwołującej się. Dlatego to na A. ciążył obowiązek dopełnienia wszystkich wymogów formalnych w związku z umieszczeniem na elewacji budynku Centrum Handlowego, w tym jej zgodności z obwiązującą od kwietnia 2018 r. uchwałą Krajobrazową i uzyskaniu odpowiednich pozwoleń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 stycznia 2021 r. Spółka A. wniosła o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 13 lipca 2020 r. Zarzucono przy tym organowi naruszenie: 1) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i pominięcie przy wydaniu zaskarżonej decyzji istotnych okoliczności faktycznych, z których wynika, że to Spółka B. była podmiotem, który zainstalował i przygotował podkonstrukcję pod tablicę reklamową oraz że tablica reklamowa ta została przedstawiona przez skarżącą do akceptacji Spółki B. i umieszczona na budynku Centrum Handlowego stanowiącego własność tej spółki; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję i nałożyć karę pieniężną na Spółkę B. oraz umorzyć postępowanie w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej i nałożenia obowiązku dostosowania tablicy reklamowej do postanowień uchwały krajobrazowej albo usunięcia tablicy reklamowej A.; 3) art. 37d ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 16b oraz art. 2 pkt 16a poprzez odwołanie się przez organ do pojęcia "reklamy" w miejsce pojęcia "tablicy reklamowej" użytego w art. 37d ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy oba pojęcia zostały zdefiniowane w u.p.z.p. i nie mogą być stosowane zamiennie; 4) art. 37d ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 16b u.p.z.p. poprzez odmowę uznania, że podkonstrukcja pod tablicę reklamową, zgodnie z art. 2 pkt 16 d u.p.z.p. stanowi integralną część tablicy reklamowej, a w konsekwencji odmowę uznania, że uczestnik postępowania - B., który zainstalował i przygotował podkonstrukcję pod tablicę reklamową, jest podmiotom, o którym mowa w art. 37d ust. 1 u.p.z.p. i podlega karze pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej niezgodnej z przepisami uchwały krajobrazowej; 5) art. 37d ust. 1 u.p.z.p. poprzez nałożenie kary pieniężnej na A. w sytuacji, w której Spółka ta nie jest podmiotem, który umieścił tablicę reklamową niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej. W ocenie skarżącej spółki organ, stosując art. 37d ust. 1 u.p.z.p., pominął legalną definicję pojęcia "tablicy reklamowej" i posługując się w jej miejsce pojęciem "reklamy". Posługiwanie się pojęciem "reklamy" w miejsce pojęcia "tablica reklamowa" jest niedopuszczalne i nie znajduje podstaw prawnych. Nieprzeprowadzenie przez Kolegium analizy pojęcia "tablica reklamowa" doprowadziło do przyjęcia błędnych wniosków i nieprawidłowego rozstrzygnięcia. Kolegium pominęło również to, że konstrukcja, na której montowana jest tablica reklamowa, jest integralną część tablicy reklamowej, zgodnie z art. 2 pkt 16b u.p.z.p., stosownie do którego tablicą reklamową jest "przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami". Wobec tego należy przyjąć, że za podmiot umieszczający tablicę reklamową, o którym mowa w art. 37d ust. 1 u.p.z.p. należy uznać podmiot, który przygotowuje i instaluje konstrukcję, do której mocowana jest następnie pozostała część tablicy reklamowej. W niniejszej sprawie podmiotem tym pozostaje właściciel nieruchomości - B. Przygotowanie konstrukcji jest pierwszym i podstawowym elementem, bez którego przymocowanie pozostałej części tablicy reklamowej do budynku nie byłoby możliwe. Przygotowanie konstrukcji przez B. inicjowało proces zamieszczenia tablicy reklamowej na elewacji Centrum Handlowego. Podmiot ten był też podmiotem decyzyjnym, wskazywał miejsce na umieszczenie tablicy reklamowej, miał też wpływ na wygląd, rodzaj i formę tablic reklamowych Wynika to z wiadomości e-mail z 28 czerwca 2019 r. oraz wizualizacji reklam z komentarzami wynajmującego, przedstawionych przez skarżącego w piśmie z 28 kwietnia 2020 r. Podsumowując stwierdzono, że podmiotem, który umieścił tablicę reklamową i powinien zostać uznany za stronę postępowania w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej wskazanej w art. 37d u.p.z.p., jest spółka B. Nie bez znaczenia pozostaje też okoliczność, że B. zleciła demontaż przedmiotowej tablicy reklamowej, a co za tym idzie - poczuwa się do odpowiedzialności za jej umieszczenie. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przeprowadzona przez sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Kolegium z 12 stycznia 2021 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit a – c p.p.s.a., a więc z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł tego rodzaju uchybień także w stosunku do decyzji organu I instancji. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie uczyniono decyzje administracyjne wydane w sprawie administracyjnej kary pieniężnej nałożonej w związku z naruszeniem postanowień tzw. uchwały krajobrazowej. Należy bowiem zauważyć, że na mocy art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), dalej jako u.p.z.p, rada gminy została uprawniona do ustalenia w formie uchwały zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Tego rodzaju uchwała jest nazywana uchwałą krajobrazową. Celem tego rodzaju aktu prawa miejscowego jest uporządkowanie przestrzeni publicznej, a przyjęte w u.p.z.p. regulacje dotyczące tej uchwały wprowadzają w istocie prymat ochrony krajobrazu. Przy czym, przepisy ustawy nie przewidują obowiązku podjęcia uchwały krajobrazowej – ma ona charakter fakultatywny. Wpływa to także na władztwo gminy w ustalaniu treści uchwały, gdyż może ona przewidywać całkowity zakaz sytuowania obiektów reklamowych, jak również przewidywać rozwiązania pośrednie, polegające na ograniczeniach o charakterze częściowym. Tego rodzaju rozwiązania mogą zaś dotyczyć zarówno samego obiektu reklamowego (jego parametrów i materiału, z jakiego ma zostać wykonany) – ograniczenia przedmiotowe, jak i jego usytuowania – ograniczenia obszarowe (zob. T. Brzezicki, Kara za niezgodne z prawem umieszczenie reklamy, Przegląd Podatkowy, 8/2016, s. 35-40). W dniu 22 lutego 2018 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr XLVIII/1465/18 z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta (Dz. Urz. Woj. z 2018 r., poz. 1034). Uchwała ta weszła w życie w dniu 3 kwietnia 2018 r. Co istotne dla niniejszej sprawy, ustawodawca wprowadzając możliwość podjęcia uchwały krajobrazowej i określenia w niej zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, jednocześnie przewidział zastosowanie określonych instrumentów finansowych związanych z usytuowaniem reklam. Mianowicie, art. 37d u.p.z.p. przewidział karę pieniężną za umieszczenie tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej. Kara ta jest wymierzana przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w drodze decyzji i obejmuje okres od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów uchwały albo usunięcia tablicy lub urządzenia (art. 37d ust. 2 i 3). Ponadto, zgodnie z ust. 5 omawianego przepisu, w przypadku, gdy w dniu wydania ww. decyzji tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe nie są zgodne z przepisami uchwały krajobrazowej w decyzji tej określa się wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wydania decyzji, oraz obowiązek dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów uchwały albo usunięcia tablicy lub urządzenia. Ustawodawca określił sposób ustalania wysokości przedmiotowej kary w ten sposób, że stanowi ona iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności uchwalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 17a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 oraz z 2021 r. poz. 401), powiększony o 40-krotność uchwalonej przez radę gminy stawki części stałej tej opłaty, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1 (art. 37d ust. 8). W tym zakresie wskazać trzeba, że Rada Miasta nie podjęła uchwały określającej wysokości stawek opłaty reklamowej, w związku z czym do kar związanych ze sprzecznym z uchwałą krajobrazową usytuowaniem tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych zastosowanie znajdzie art. 37d ust. 9 u.p.z.p., który w takim wypadku przewiduje, że wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami uchwały krajobrazowej. Wskazać też trzeba, że w art. 2 pkt 16a-16c u.p.z.p. ustawodawca zdefiniował pojęcia reklamy, tablicy reklamowej i urządzenia reklamowego, które to pojęcia mają istotne znaczenie w kontekście wymierzenia kar administracyjnych. Ewentualne sankcje finansowe są bowiem powiązane nie z samą reklamą, rozumianą jako upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne (art. 2 pkt 16), lecz z tablicami reklamowymi lub urządzeniami reklamowymi. Tablicą reklamową jest natomiast przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklama naklejana na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem (art. 2 pkt 16b). Z kolei jako urządzenie reklamowane ustawodawca rozumie przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem (art. 2 pkt 16c). Wynika z tego, że powyższe pojęcia mają szeroki zakres i odnoszą się on do wszystkich nośników informacji stanowiącej reklamę. Są to bowiem zarówno powierzchnie płaskie (tablice reklamowe), jak i obiekty więcej niż dwuwymiarowe (urządzenia reklamowe; T. Brzezicki, Kara za niezgodne z prawem umieszczenie reklamy, Przegląd Podatkowy, 8/2016, s. 35-40). Przechodząc na grunt uchwały krajobrazowej, należy wskazać, że w § 2 ust. 1 i 2 uchwałodawca lokalny ustanowił zakaz sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych innych niż określone w niniejszej uchwale. Dopuszczono sytuowanie wyłącznie takich rodzajów tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w przepisach uchwały, na zasadach i warunkach określonych w przepisach uchwały, z zastrzeżeniem, że do tablic reklamowych i urządzeń reklamowych stanowiących szyldy w niniejszej uchwale określa się zasady i warunki ich sytuowania, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być sytuowane na danej nieruchomości. Dopuszcza się sytuowanie wyłącznie takich rodzajów szyldów, o których mowa w § 8 ust. 5, na zasadach i warunkach określonych w przepisach uchwały. Z kolei, w § 4 ust. 1 pkt 1 omawianego aktu, stanowiącym tzw. słowniczek, zdefiniowano pojęcie baneru reklamowego uznając, że jest to tablica reklamowa, wykonana z tkanin, tekstyliów lub folii z tworzyw sztucznych. Co istotne, w § 9 pkt 1 lit. b tiret trzecie Rada zakazała sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych m.in. w formie banerów reklamowych i siatek reklamowych. Natomiast w ustaleniach szczegółowych dla obszaru S1 dopuszczono sytuowanie baneru reklamowego lub innej tablicy reklamowej, wcześniej niewymienionej, na elewacji nieposiadającej otworów okiennych (z wyłączeniem otworów okiennych klatek schodowych, pomieszczeń technicznych, piwnic i poddaszy), do której nie przylega żaden obiekt lub płaszczyzna ściany innego budynku oraz o wysokości nie mniejszej niż 9 m, liczonej od poziomu terenu do wysokości dolnej krawędzi okapu dachu przy elewacji, na której sytuowana jest reklama (§ 14 ust. 3 pkt 10 lit. a). Jak wynika z akt sprawy, budynek Centrum Handlowego, znajdujący się przy ul. G., położony jest w strefie S1 uchwały krajobrazowej. W niniejszej sprawie nie jest zaś kwestionowane, że – jak jednoznacznie ustalił organ na podstawie prowadzonych w terenie wizji – w dniach od 30 grudnia 2019 r. do 9 marca 2020 r., a więc po wejściu w życie uchwały krajobrazowej, na wjeździe do garażu podziemnego Centrum znajdowała się tablica reklamowa w formie baneru o wymiarach dłuższy bok 4,60 m, krótszy bok 0,35 m, długość 43 m i łącznej powierzchni 106,43 m2. Nie jest też kwestionowane, jak również uchybień w zakresie tych ustaleń nie stwierdził sąd, że tego rodzaju tablica reklamowa narusza wskazane przepisy uchwały krajobrazowej. Za jej umieszczenie organ wymierzył zaś karę administracyjną, której wysokość i sposób ustalenia również nie jest przedmiotem sporu. Kwestią sporną jest natomiast to, jaki podmiot winien zostać ową karą obciążony. Zgodnie bowiem z art. 37d ust. 1 u.p.z.p. podmiotem, który podlega karze pieniężnej za naruszenie postanowień uchwały krajobrazowej jest podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe. Zdaniem sądu, adresatem kary pieniężnej nie muszą być osoby związane prawnie z nieruchomością, na której umieszczono tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe (zob. M.J. Nowak, Kary pieniężne wymierzane za naruszenie uchwały reklamowej, LEX/el. 2017). W szczególności nie jest wymagane, aby był to właściciel, gdyż w tym zakresie ustawodawca przewiduje pewną hierarchię podmiotów. Mianowicie, zgodnie z art. 37d ust. 2 u.p.z.p. dopiero jeżeli nie jest możliwe ustalenie podmiotu, który umieścił tablicę lub urządzenie, karą pieniężną można obciążyć odpowiednio właściciela, użytkownika wieczystego lub posiadacza samoistnego nieruchomości lub obiektu budowlanego, na których umieszczono tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe. W związku z tym odpowiedzialność właściciela nieruchomości i innych podmiotów, jest odpowiedzialnością fakultatywną w sytuacji, gdy nie jest on podmiotem, który umieścił reklamę, a którego nie można ustalić w sposób jednoznaczny (zob. T. Brzezicki, Kara za niezgodne z prawem umieszczenie reklamy, Przegląd Podatkowy, 8/2016, s. 35-40). Ponadto, a co ma istotne znaczenie w kontekście ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, nie sposób przyjąć, że osobą umieszczającą tablicę lub urządzenie reklamowe jest osoba fizyczna lub osoby (pracownicy firmy montażowej), którzy na zlecenie przedsiębiorcy posadowili, tj. dokonali fizycznego przytwierdzenia tablicy lub urządzenia na nieruchomości. Należy bowiem zauważyć, że taka tablica lub urządzenie ma na celu promowanie osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne, a więc to przede wszystkim reklamodawca jest przede wszystkim zainteresowany umieszczeniem tablicy lub urządzenia reklamowego, uprzednio zawierając określoną umowę z właścicielem lub zarządcą tej nieruchomości (zob. M.J. Nowak, Kary pieniężne wymierzane za naruszenie uchwały reklamowej, LEX/el. 2017). W tym więc kontekście to właśnie reklamodawca, przedsiębiorca zlecający fizyczne umieszczenie tablicy lub urządzenia, jest podmiotem "umieszczającym", a w konsekwencji podlegającym karze pieniężnej. Z taką zaś sytuacją, w ocenie sądu, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak bowiem ustalono, właścicielem budynku, na którym umieszczono sporną tablicę reklamową w formie banera jest B., natomiast właścicielem reklamy jest A. (pismo Spółki A. z 8 stycznia 2020 r i pismo Spółki B. z 30 stycznia 2020 r.). Z przedłożonej korespondencji mailowej wynika z kolei, że fizycznego montażu tablicy dokonała firma [..] zajmująca się pracami na wysokościach (vide: mail z 9 grudnia 2019 r.). Powyższy fakt został też przyznany przez skarżącą w wyjaśnieniach z 28 kwietnia 2020 r. Skoro więc nie jest sporne, że fizycznego montażu tablicy dokonała firma zewnętrzna, działająca na zlecenie A., to w ocenie sądu nie można przyjąć, aby to firma [..] była podmiotem, o którym mowa w art. 37d ust. 1 u.p.z.p. Nie działała ona bowiem we własnym interesie, ani nie osiągała dalszych korzyści z obecności tablicy na budynku. Nie ona też była inicjatorem umieszczenia tablicy. Przechodząc zaś do rozstrzygnięcia kwestii, czy podmiotem umieszczającym tablicę był A., czy też B. należy wskazać, że podmioty te łączyła umowa najmu, zawarta 12 lipca 2019 r. Umowa ta dotyczyła wynajmu lokalu nr [..] (sala sprzedaży) w budynku Centrum Handlowego w celu sprzedaży sprzętu [..]. W § 2 pkt 15 tej umowy wskazano, że wynajmujący zainstaluje podkonstrukcję pod znak reklamowy najemcy na fasadzie, zgodnie z podziałem kosztów w skazanym w załączniku nr 7 do umowy. Pozostałe koszty produkcji, montażu, a także konsumpcji mediów i bieżącego utrzymania znaku reklamowego najemcy obciążają najemcę. Wizualizację znaku reklamowego najemcy na fasadzie Centrum Handlowego oraz wizualizację oznaczeń reklamowych najemcy wewnątrz Centrum Handlowego zawiera Załącznik nr 7 do umowy. Zgodnie z dalszymi wyjaśnieniami stron, zamontowane nośniki są zgodne z przesłanymi do A. wytycznymi właściciela Centrum oraz posadowione na przygotowanych przez niego konstrukcjach (vide: pismo A. z 8 stycznia 2020 r.) Najemca opracował więc wizualizację i projekt reklam, dostosowując go do przygotowanej przez wynajmującego podkonstrukcji pod znak reklamowy. Zarówno wymiary, wizualizacje jak i rozmieszczenie reklam zostały uzgodnione z wynajmującym i przez niego zaakceptowane zgodnie z zapisami umowy najmu. Z uwagi zatem na to, iż podkonstrukcję pod znaki reklamowe przygotował i zainstalował wynajmujący, to on winien być stroną toczącego się postępowania w sprawie kary pieniężnej (vide: pismo A. z 28 kwietnia 2020 r.). Z kolei, Spółka B. twierdziła, że ustalenia co do oznaczeń reklamowych zawarte w załączniku do umowy najmu, jako ustalenia biznesowe stron, jedynie wskazywały miejsca na elewacji i w budynku centrum, które mogły zostać wykorzystane za umieszczenie reklam A. Istnienie podkonstrukcji nie determinowało rodzaju reklamy najemcy (vide: pismo Spółki B. z 7 lutego 2020 r.). Strony wyjaśniły także, że owa podkonstrukcja to element umożliwiający zamocowanie znaków reklamowych najemcy na elewacji (wyjaśnienia A. z 28 kwietnia 2020 r.), to element mocujący na fasadzie tablicę reklamową przygotowaną i powieszoną na zlecenie A. (wyjaśnienia B. z 14 kwietnia 2020 r.). Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, sąd uznał, że prawidłowo w niniejszej sprawie organy jako podmiot umieszczający tablicę reklamową w sposób naruszający postanowienia uchwały krajobrazowej uznały A. Należy bowiem zauważyć, że inicjatorem ujawnienia na elewacji budynku tablicy reklamowej był najemca lokalu usługowego, w celu promocji swoich produktów. On też ustalił techniczne warunki, takie jak forma, wygląd, rodzaj i wymiary planowanej tablicy, do czego dostosował się wynajmujący, wykonując podkonstrukcję. W tym zakresie nie sposób uwzględnić twierdzeń skarżącej, że to tablica reklamowa została dostostosowana do przygotowanej podkonstrukcji, jak twierdzi A. w wyjaśnieniach z 28 kwietnia 2020 r. Z przedłożonej umowy najmu i jej załączników wynika bowiem, że w momencie zawarcia umowy strony dysponowały już wizualizacjami tablic reklamowych przygotowanymi przez najemcę, na podstawie których wstępnie można było określić ich lokalizację oraz wymiary. Brak natomiast było danych dotyczących podkonstrukcji, do której – jak twierdzi skarżący – dostosowywano owe wizualizacje. W związku z tym sąd za wiarygodne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym uznał, że punktem wyjścia były przygotowane wizualizacje tablic reklamowych, do których właściciel budynku wykonał podkonstrukcje, nie zaś owe podkonstrukcje. Zdaniem sądu, nie można też zgodzić się z twierdzeniem, że podkonstrukcja jest elementem konstrukcyjnym tablicy reklamowej, zatem jej umieszczenie oznacza umieszczenie tablicy reklamowej. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że tablicą reklamową jest przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklama naklejana na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Wprawdzie więc podkonstrukcja została wykonana pod podane wymiary tablicy wskazane przez najemcę, który będzie za jej pomocą reklamował swoje produkty, lecz sama podkonstrukcja jest elementem odrębnym od tej tablicy. Samo jej umieszczenie bowiem nie spełnia celu, w jakim umieszcza się tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe, tj. nie promuje żadnych produktów, usług, osób czy przedsiębiorstw. Stanowi wyłącznie element umieszczony na elewacji budynku, który niekonieczne musi zostać powiązany z tablicą reklamową. Nie ulega natomiast wątpliwości, że tablica reklamowa służąca ekspozycji reklamy, została wykonana przez A. Co więcej, tablica ta musiała posiadać takie elementy konstrukcyjne, które umożliwiały jej zamontowanie na podkonstrukcji. Potwierdza to fakt, że po przekazaniu tablicy firmie zewnętrznej, było możliwe jej zamocowanie z użyciem elementów, która zawierała sama tablica. W związku z tym, należy stwierdzić, że Spółka B., jako właściciel budynku, dokonała wyłącznie przygotowania elewacji, jednakże przygotowanie to nie determinowało tego, że na podkonstrukcji zostanie cokolwiek umieszczone. Wprawdzie możliwość taka wynikała z łączącej strony umowy, jednakże samodzielne istnienie tej podkonstrukcji nie oznaczało umieszczenia tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego, gdyż nie służyło reklamowaniu. Taki cel spełniała dopiero zamontowana na budynku tablica reklamowa. W związku z tym, w świetle odpowiedzialności z art. 37d ust. 1 u.p.z.p. bez znaczenia pozostaje zgoda i przygotowania właściciela budynku. Wprawdzie bowiem zaakceptował on fakt umieszczenia tablicy, a także jej wymiary i wygląd, poprzez brak sprzeciwu wobec zaproponowanej koncepcji, jednakże z materiału dowodowego nie wynika, że właściciel sam podejmował działania dotyczące umieszczenia tablicy reklamowej na przygotowanej przez niego podkonstrukcji. Dlatego też nie mogą odnieść skutku twierdzenia skarżącej, wskazujące na to, że tablica reklamowa została dostosowana do podkonstrukcji, jako że pozostają bez wpływu dla określenia podmiotu, który w rzeczywistości umieścił tablicę reklamową. Działania właściciela nie stanowią bowiem o umieszczeniu przez ten podmiot tablicy reklamowej lub urządzenia służących reklamie. Ponadto, to nie właściciel zainicjował procedurę umieszczania tablicy reklamowej, lecz działał zgodnie z wytycznymi skarżącej – nie on ustalił wymiary tablicy, a tym samym obszar zajęcia elewacji obiektu, lecz A., co wprost wynika w pism i stanowisk stron. Obie Spółki zgodnie bowiem wskazały, że wizualizacje i wymiary tablicy przygotowała skarżąca. Jakkolwiek więc akceptację przez właściciela budynku umieszczenia tablicy reklamowej niezgodnie z warunkami uchwały krajobrazowej można ocenić krytycznie, to jednak nie aktualizuje ona odpowiedzialności tego podmiotu z art. 37d u.p.z.p. Kluczowe w powyższych rozważaniach jest natomiast to, że sama skarżąca wprost przyznała, że to ona zleciła montaż tablicy. Tego rodzaju stwierdzenie znajduje się na stronie 2 wyjaśnień złożonych 28 kwietnia 2020 r. w odpowiedzi na wezwanie organu. Powyższe oświadczenie koresponduje z innymi zebranymi w sprawie dowodami, w szczególności z pismami firmy [..], która domagała się przesłania zlecenia na wykonanie prac montażowych (wiadomość e-mail z 9 grudnia 2019 r.). To wszystko oznacza, że to reklamodawca posłużył się firmą zewnętrzną, która specjalizowała się w pracach na wysokościach i mogła dokonać bezpiecznego montażu. Co istotne, to właśnie owa tablica zawierała w sobie reklamę, a więc podlegała regulacjom uchwały krajobrazowej – nie zaś sama podkonstrukcja. Dla powyższej oceny nie ma też znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, że to Spółka B. zleciła demontaż spornej tablicy firmie [..]. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że Spółka B. kontaktowała się z właścicielem reklamy, wzywając go do dostosowania jej do wymogów uchwały krajobrazowej (vide: pisma z 30 stycznia 2020 r. i z 7 lutego 2020 r. skierowane przez B. do A.). Jednakże, tylko ze względu na brak reakcji skarżącej, zlecenie demontażu reklamy wyszło od B. Zdaniem sądu, prawidłowo więc orzekające w sprawie organy na podstawie tak zebranego materiału dowodowego skierowały decyzję nakładającą karę pieniężną na podstawie art. 37d ust. 1 u.p.z.p. do skarżącej – A. Nie jest przy tym zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., którego skarżąca upatruje w niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, skoro sama strona w swoich wyjaśnieniach z 28 kwietnia 2020 r. przyznała fakt zlecenia montażu tablicy, a która to tablica została wcześniej przez skarżącą przygotowana, czego także nie kwestionuje. Wobec tych informacji, ich ocena w kontekście pozostałego materiału dowodowego, musiała prowadzić do wniosku, że umieszczenia tablicy reklamowej na wjeździe do garażu Centrum Handlowego dokonała skarżąca, jako przedsiębiorca, który za pomocą tej tablicy zmierzał do reklamowania swoich produktów i osiągania z tego korzyści handlowych. Wszechstronna analiza dowodów, obejmująca zarówno dowody zebrane przez organ, jak i przedłożone przez strony, która w ocenie sądu nie nosi znamion dowolności naruszającej art. 80 k.p.a., nie pozwoliła natomiast na jednoznaczne przypisanie odpowiedzialności za naruszenie uchwały krajobrazowej B.., jako właścicielowi budynku. W tych okolicznościach nie było więc podstaw do zastosowania art. 37d ust. 2 u.p.z.p., gdyż jak wskazano, odpowiedzialność właściciela jest wyłącznie fakultatywna i zależy od dwóch okoliczności: uznania, że właściciel jest podmiotem umieszczającym tablicę lub urządzenie reklamowe – czego nie udało się w niniejszej sprawie potwierdzić oraz braku możliwości ustalenia faktycznego sprawcy umieszczenia tablicy lub urządzenia. Ta zaś ostatnia przesłanka, zdaniem sądu, została w sprawie spełniona. Stwierdzonej przez sąd prawidłowości wydanych decyzji nie podważa zarzut, że w decyzji odwoławczej Kolegium posługuje się pojęciem reklamy, w miejsce pojęcia tablicy reklamowej. Jakkolwiek bowiem zarzut ten jest trafny, a Kolegium stosowało nieprawidłową nomenklaturę, to jednak uchybienie w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze bowiem, w decyzji organu pierwszej instancji, która nakłada karę pieniężną prawidłowo posłużono się pojęciem tablicy reklamowej w odniesieniu do przedmiotu sprawy. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że kara została wymierzona za naruszenie uchwały krajobrazowej w zakresie umieszczenia tablicy reklamowej, nie zaś reklamy. Ponadto, konfrontacja użytych w decyzji Kolegium zwrotów z dowodami, do których się odnosi wskazuje, że chodziło w rzeczywistości o tablicę reklamową. Kolegium zaś nieprawidłowo z punktu widzenia rzetelności działań organu i profesjonalizmu, posługiwało się pojęciem reklama, które odnosi się nie do zmaterializowanego obiektu, lecz do treści, którą ta prezentuje, promując osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne. Ponadto, jak już wskazano we wcześniejszych rozważaniach, samo wykonanie podkonstrukcji nie mogło być uznane za umieszczenie tablicy reklamowej, gdyż nie spowodowało przedstawienia reklamy, a taki jest cel umieszczania tablic lub urządzeń reklamowych na różnych obiektach. W takim więc sensie odniesienie się przez Kolegium do reklamy, zamiast tablicy reklamowej nie narusza przepisów prawa. Reasumując, przeprowadzona przez sąd kontrola nie potwierdziła zarzucanych w skardze naruszeń przepisów postępowania, ani prawa materialnego, które zasadnym czyniłyby uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. Rozstrzygnięcia te zapadły bowiem po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, zgodnym z regułami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w uzasadnieniach decyzji prawidłowo podano zarówno faktyczne, jak i prawne podstawy orzeczenia. Orzekające organy dokonały też prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, w szczególności uznały, że podkonstrukcja pod tablicę reklamową nie stanowi integralnej części tej tablicy, na co wskazywały też zebrane w sprawie dowody i w konsekwencji zasadnie zastosowały art. 37d ust. 1, ust. 4 i ust. 9 u.p.z.p. nakładając karę pieniężną za umieszczenie w dniach 30 grudnia 2019 r. – 9 marca 2020 r. na ścianie wjazdy do garażu podziemnego budynku Centrum Handlowego przy Alei G. w G. tablicy reklamowej o łącznej powierzchni ekspozycji reklamy 106,43 m2, obciążając wymierzoną kwotą A., jako podmiot umieszczający ww. niezgodnie z postanowieniami obowiązującej uchwały krajobrazowej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako niezasadną. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie w związku z toczącym się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowaniem na skutek wystąpienia przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 166/18. Postępowanie to dotyczy bowiem zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 37a ust. 9 u.p.z.p., w zakresie w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 u.p.z.p., warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana została zaś na podstawie art. 37d ust. 1 u.p.z.p. i dotyczy tablicy reklamowej umieszczonej na obiekcie budowlanym już po wejściu w życie uchwały krajobrazowej. Zatem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku postępowania przez Trybunałem Konstytucyjnym w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., w brzmieniu z daty orzekania) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).