II SA/Łd 379/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy linii SN oraz stacji transformatorowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r., nr[...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. M.-F., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 170, lok. 7, kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. A.B. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie legalności budowy linii SN oraz stacji transformatorowej. Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy linii SN oraz stacji transformatorowej zlokalizowanej na działce nr ewid. 810/3, 810/7, 810/8, obręb [...], gm. B.. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, odwołanie wniosła I. P., w którym stwierdziła, że organ latami lekceważy prawomocne postanowienie nr [...] z dnia [...] stwierdzające samowolę budowlaną, które uzyskało przymiot ostateczności w dniu 23 kwietnia 2015 r. Postanowieniem tym nałożono na właściciela samowoli dwa obowiązki, które ten wykonał 1,5 roku po terminie i 2,5 roku po terminie wskazanym w tym postanowieniu. Zgodnie z prawem samowola nie podlega legalizacji i nie ma możliwości jej remontu, nie można jej także użytkować, bo grozi to katastrofą budowlaną. Dlatego właściciel samowoli nie starał się o legalizację samowoli, ale o decyzję na budowę nowej linii kablowej SN 15kV i nowej stacji kontenerowej w nowym zgodnym z prawem miejscu (decyzja z dnia [...]) oraz decyzję o rozbiórce starej kompletnie zużytej samowoli, której nie można użytkować (decyzja z dnia [...], Nr [...]). Właściciel samowoli oczekuje decyzji nakazującej wyłączenie z użytkowania samowoli budowlanej będącej w katastrofalnym stanie technicznym lub rozbiórki kompletnie zużytej samowoli. W piśmie z dnia 6 maja 2019 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, I. P. wskazała, że do dnia 31 sierpnia 1979 r. na posesji była użytkowana jedna linia SN 15kV umocowana na dwóch podwójnych drewnianych słupach, co wyraźnie widać na zdjęciach, którą rozebrano po podłączeniu nowego transformatora i trzech linii SN 15kV, w odległości ok. 5 m od domu odwołującej. Po wybudowaniu samowoli budowlanej w 1979 r. stacja transformatorowa umieszczona została na 4 żelbetowych słupach naprzeciw domu sąsiadów po drugiej stronie ulicy, ale tym razem już naprzeciw środka tego domu (a przedtem na skraju domu) tzn. ok. 5 m od miejsca, w którym był umieszczony do 1979 r. stary transformator. W tej sytuacji odwołująca zakwestionowała pogląd organu, iż linia 15kV wybudowana prawdopodobnie w latach 1958-1959, przebudowana została (w istniejącej trasie) na podstawie decyzji z dnia [...]. Po tej linii nie ma śladu, bo została zdemontowana jesienią 1979 roku po podłączeniu do użytkowania nowych samowolnie zrealizowanych urządzeń elektroenergetycznych na posesji odwołującej się. Co najmniej 5 m różnicy w odległości nowej linii od starego jej przebiegu, to nie jest – zdaniem odwołującej się - umieszczenie jej w "istniejącej trasie", zatem linię wybudowano w nowej, równoległej trasie. Organ powiatowy wie, iż decyzja z dnia [...] to zupełnie inna inwestycja na innej posesji. Odwołująca się podkreśliła przy tym, że w Ł. są trzy stacje transformatorowe i są trzy decyzje (z 1975, 1979 i 1983 r.) na budowę linii SN 15kV, każda zakończona transformatorem. Każda jest odrębną budowlą i ww. decyzje nie mają ze sobą nic wspólnego. Owszem do akt z 1975 roku jest dołączony kawałek fikcyjnej mapy (niezgodnej z rzeczywistością) posesji odwołującej, spreparowanej dla potrzeb w trakcie przenoszenia na przełomie lat 1981/1982 trzeciej samowolnie zrealizowanej linii SN 15kV (wszystkie linie SN po 15kV każda i stacja trafo zrealizowano samowolnie w 1979 roku). Zdaniem odwołującej się, organ od dnia 30 listopada 2016r. wie, iż wszystkie urządzenia elektroenergetyczne samowolnie zrealizowane zużyte i uszkodzone grożą katastrofą budowlaną. W złożonej przez właściciela samowoli budowlanej ekspertyzie (str. 13) wyraźnie napisano, że linia nie może być użytkowania, niezbędne jest zamontowanie nowych "uziomów", gdyż uziemienie zostało zużyte (str. 12). Wszystkie żelbetowe słupy (9 szt.) mają ubytki betonu w ten sposób, że widać skorodowane konstrukcje wsporcze słupów, a dwa słupy się chylą w stronę przeciwną od domu. W ocenie odwołującej się, po pionizacji słupów odległość linii od domu wyniesie ok. 1 m, a nadto linia znajdzie się nad dachem użytkowanego budynku gospodarczego z drewnem i inwentarzem żywym. Eksperci wykonujący na zlecenie właściciela ekspertyzę techniczną w dniu 22 listopada 2016r. zmierzyli, że odległości pomiędzy podwójnymi, równoległymi liniami SN po 15kV każda wyniosła 9 m, podczas gdy powinna wynosić nie mniej niż 20 m. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, iż w dniu 16 czerwca 2014 r. I. P. złożyła w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w B. pismo z prośbą o przeprowadzenie kontroli "budowy linii NN, linii SN ze stacją trafo" wraz z 11 żelbetowymi słupami, położonych na terenie działek nr ewid. 810/3, 810/4, 810/6, 810/7, 810/8 w miejscowości [...], obręb [...]. W toku oględzin przeprowadzonych w dniu 7 sierpnia 2014 r. organ powiatowy ten ustalił, iż na działce nr ewid. 810/3 znajduje się stacja transformatorowa (na 4 słupach), na działkach nr ewid. 810/4, 810/6, 810/7 i 810/8 znajdują się 2 linie energetyczne po 15 kV każda i 11 słupów. Według oświadczenia I. P. "do roku 1979 były 2 słupy i 1 linia, w 1979 roku na podstawie decyzji z dnia [...] zostały postawione słupy żelbetowe w ilości 15 sztuk w innym miejscu niż drewniane, powstały 3 linie po 15 kV. Na przełomie lat 1981-82 przestawiono całą linię poza posesję i pozostało 11 słupów, ale były nowe linie, nowy przebieg, nowe słupy, nowy transformator. Istniejąca do 1979 r. linia została zlikwidowana wraz ze słupami i transformatorem po dniu 31 sierpnia 1979 r., jej pozostałości są nadal w płocie działki nr 810/8". Z kolei W. H. – pełnomocnik spółka A S.A. Oddział Ł. - Teren Rejon Energetyczny B. R. (dalej jako: "spółka A") przedłożył podczas kontroli decyzję Wojewody [...] z dnia [...], którą po rozpatrzeniu wniosku "A" Ł. udzielono pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej linie NN i SN ze stacją trafo w Ł., mapę nr [...] z inwentaryzacją linii NN i SN, mapę nr [...] sporządzoną na okoliczność remontu istniejącej linii SN 15 kV w miejscowości [...], protokół Nr [...] z dnia [...] odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji robót inwestycyjnych i po kapitalnym remoncie linii 15 kV i stacji trafo w miejscowości [...], protokół Nr [...] z dnia [...] odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji robót inwestycyjnych i po kapitalnym remoncie linii NN i stacji StSa [...]. W protokole oględzin odnotowano ponadto, że po oględzinach w obecności W. H. oraz I. P. nie stwierdzono pozostałości linii energetycznej, we wskazanym miejscu istnieje ogrodzenie ze słupów drewnianych i plecionka z drutu aluminiowego. Jeden ze słupów żelbetowych łączący linię 15 kV ze stacją transformatorową jest przechylony (w kierunku wschodnim) i według I. P. grozi zerwaniem linii i pożarem. Przedstawiciel spółka A S.A. oświadczył, że nie ma wstępu na działkę (brak zgody I. P.), w celu pionizacji słupa. Ponadto w dniu 7 sierpnia 2014 r. I. P. złożyła w organie kopie dokumentów dotyczących przebudowy odcinka linii SN 15 kV. Następnie w dniu 17 września 2014 r. spółka A S.A. złożyła dokumenty dotyczące budowy linii NN, SN i stacji trafo zrealizowanej w oparciu o decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Wojewoda [...] pismem z dnia 4 marca 2015 r. stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. – na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), powoływanej dalej jako: "Prawo budowlane z 1994 r.",- nałożył na spółka A obowiązek opracowania i przedstawienia, w terminie do dnia 15 lipca 2015 r., oceny technicznej dotyczącej prawidłowości eksploatacji oraz prawidłowości budowy i przebudowy spornej stacji transformatorowej wraz z linią energetyczną SN 15 kV oraz obowiązek uzyskania i przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla samowolnie zrealizowanej linii SN 15 kV wraz ze stacją transformatorową. W dniu 23 lipca 2015 r. organ powiatowy przeprowadził oględziny linii energetycznej SN 15 kV zlokalizowanej na działce nr ewid. 810/8, w sprawie możliwości wystąpienia zagrożenia zdrowia i życia w związku ze stanem technicznym (przechyleniem) słupa linii. W trakcie oględzin nie stwierdzono złego stanu technicznego słupa, wskazując, że jest on trwale związany z gruntem, przechylony w kierunku wschodnim. W tak ustalonym stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] nakazał spółka A S.A. rozbiórkę stacji transformatorowej na działce nr ewid. 810/3 wraz z linią energetyczną SN 15kV, biegnącą przez działki nr ewid. 810/3, 810/7, 810/8 obręb [...], gm. B.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W ponownie prowadzonym postępowaniu w dniu 29 października 2015 r. W. H. wyjaśnił, że spółka A S.A. nie posiada w zasobach archiwalnych żadnej dokumentacji prawnej związanej z przebudową linii w 1985 roku, której inwestorem była Kopalnia Węgla Brunatnego B.. Dokumenty te nie zostały przekazane spółka A S.A. i mogą znajdować się w zasobach archiwalnych kopalni lub Archiwum Państwowym. Nadto wskazał, że przebudowa linii związana była z budową budynku mieszkalnego w Ł. nr 15, którego inwestorem był C. P. i I. P.. Wojewoda [...] w piśmie z dnia 23 listopada 2015 r. poinformował, iż nie odnaleziono w zasobach urzędu dokumentacji dotyczącej przebudowy linii. Następnie spółka A pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. poinformowała, że podstawowa linia zasilająca miejscowość [...] (stacja 15/0,4 kV - nr [...] na działce nr ewid. 810/3) powstała kilkadziesiąt lat temu i KWB B. nie była inwestorem tego obiektu. W 1975 roku w związku z rozpoczęciem działalności Kopalni podjęto prace w zakresie budowy ujęcia wodociągowego w miejscowości [...] wraz z siecią wodociągową oraz linią energetyczną 15kV. Linia ta w porozumieniu z gestorem sieci elektroenergetycznej (zakładem energetycznym) została wpięta do istniejącej linii w rejonie ww. stacji transformatorowo-rozdzielczej, a w rejonie ujęcia wodociągowego zbudowana została stacja 15/0,4kV nr [...]. W tym zakresie w dniu 5 września 1975 r. zostało wydane przez Wojewódzki Zarząd B w P. pozwolenie na budowę. Zrealizowane obiekty (stacja wodociągowa, sieć wodociągowa i linia zasilająca 15kV) były przedmiotem odbioru w dniu 29 grudnia 1978 r. wraz z dyspozycją przekazania linii 15kV do zakładu energetycznego. W dniu 18 stycznia 2016 r. w siedzibie organu powiatowego stawił się W. K., który oświadczył, iż linia energetyczna w miejscowości [...] została wybudowana w latach 1958-1959, była to linia drewniana, pojedyncza. W latach 1979-1980 nastąpiła przebudowa linii SN i NN polegająca na powstaniu drugiej nitki po stronie południowej drogi prowadzącej przez wieś. Linia została połączona w środku wsi z części od strony zakrętu (lewa) i (prawa) do transformatora. W. K. wyjaśnił, iż mieszka w środkowej części wsi, więc nie wie, jak realizowano przebudowę linii. W chwili obecnej W. K. na swojej działce ma słup betonowy, który powstał przy przebudowie, pierwotnie słupa nie było. Podczas budowy nie było możliwości lokalizacji słupa w tym samym miejscu. Decyzja z dnia [...], Nr [...] dotyczy linii 15kV zasilającej stację wodociągową, ale nie dotyczy działek I. P., nie ma ich w ogóle na mapie, przebiega ok. 200 m od wsi. Archiwum Państwowe w P. przy piśmie z dnia 25 stycznia 2016 r. przekazało uwierzytelnione kopie dokumentacji związanej z decyzją Wojewódzkiego Zarządu B w P. z dnia [...], znak [...]. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie legalności budowy stacji transformatorowej oraz linii SN i NN, w którym wydano w dniu [...] ostateczne postanowienie Nr [...] nakładające na spółka A S.A., obowiązek opracowania i przedstawienia oceny technicznej dotyczącej prawidłowości eksploatacji oraz prawidłowości budowy i przebudowy stacji transformatorowej wraz z linią energetyczną SN 15 kV oraz obowiązek uzyskania i przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla samowolnie zrealizowanej linii SN 15 kV wraz ze stacją transformatorową. Następnie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, postanowieniem z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił własne postanowienie z dnia [...] i orzekł o umorzeniu postępowania w trybie art. 81c Prawa budowlanego z 1994 r. i na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), powoływanej dalej jako: "Prawo budowlane z 1974 r.", w zw. z art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r., zobowiązał spółka A do dostarczenia, w terminie do dnia 24 czerwca 2016 r., ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości eksploatacji oraz prawidłowości budowy i przebudowy samowolnie zrealizowanej linii SN 15kV wraz ze stacją transformatorową. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], Nr [...], uchylił w całości ww. postanowienie, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W ponownie prowadzonym postępowaniu w dniu [...] spółka A złożyła ocenę techniczną nr [...] prawidłowości budowy i przebudowy stacji transformatorowej wraz z linią energetyczną SN 15kV. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., nakazał spółka A realizację robót budowlanych polegających na wykonaniu zabezpieczenia antykorozyjnego konstrukcji wsporczych stanowisk słupowych nr 20, 21, 22 oraz słupowej stacji transformatorowej linii energetycznej SN (wraz z uzupełnieniem tabliczek numeracyjnych oraz ostrzegawczych). Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], uchylił ww. decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...]wydał decyzję Nr [...], którą – na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. – nakazał spółka A wykonanie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, zgodnie z punktem 13 "Oceny technicznej prawidłowości eksploatacji oraz prawidłowości budowy i przebudowy stacji transformatorowej wraz z linią energetyczną SN 15kV". Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], uchylił ww. decyzję w całości, a sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia Prowadząc ponownie postępowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 8 sierpnia 2018 r. w trybie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie materiałami, w terminie 3 dni. Następnie w dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję Nr [...], którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy linii SN oraz stacji transformatorowej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...]., Nr [...], po rozpoznaniu odwołania I. P., uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy linii SN oraz stacji transformatorowej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpoznaniu odwołania I. P., uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W tak ustalonym stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] wydał kwestionowaną w odwołaniu decyzję. W dalszej części uzasadnienia organ wojewódzki po dokonaniu wykładni przepisu art. 105 § 1 k.p.a. wyjaśnił, iż w sprawie niezbędna jest analiza obowiązujących w dacie budowy linii SN przepisów prawa. Jego zdaniem, Prawo budowlane z 1974 r. regulowało m.in. projektowanie i budowę oraz utrzymanie i rozbiórkę obiektów budowlanych, do których zaliczano zarówno budynki oraz sieci energetyczne i telekomunikacyjne (art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.). Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego z 1974 r., roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego z 1974 r. przewidywał, że właściwy Minister określi w drodze rozporządzenia zakres, warunki i tryb uzyskania pozwolenia na budowę, rodzaje robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz rodzaje robót zwolnionych od obowiązku zgłoszenia. Na podstawie tej delegacji Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska wydał w dniu 20 lutego 1975 r. rozporządzenie w sprawie nadzoru urbanistycznego (Dz. U. Nr [...], poz. [...] ze zm.). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, inwestor obowiązany był uzyskać od właściwego organu decyzję o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej. Uzyskanie takiej decyzji wymagało wykonanie stałych sieci lub linii uzbrojenia terenu: wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych i na paliwa płynne z wyjątkiem sieci i linii uzbrojenia terenu poszczególnych nieruchomości, pasów drogowych, obszarów kolejowych i lotnisk. Uzyskanie pozwolenia na budowę obowiązuje w razie inwestycji, dla których zgodnie z przepisami w § 9 jest wymagane uzyskanie przez właściwy organ miejsca i warunków realizacji inwestycji (§ 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Podsumowując organ stwierdził, iż w dacie budowy linii SN 15kV ze stacją transformatorową inwestor zobowiązany był do uzyskania pozwolenia na budowę, a brak takiej decyzji skutkował oceną, iż zachodzi samowola budowlana. Podkreślił przy tym, że do obiektów wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, a których budowę zakończono przed dniem 1 stycznia 1995 r., na mocy art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., zastosowanie mają przepisy art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W zależności zatem od wyników przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, właściwy organ nadzoru budowlanego może nakazać wykonanie określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.) lub wydać decyzję nakazującą rozbiórkę danego obiektu (art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r.). Następnie organ, odwołując się uprzednio do treści art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., podkreślił, iż organ powiatowy w kwestionowanej w odwołaniu decyzji wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż na podstawie decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego z dnia [...], Nr [...], zatwierdzona została budowa linii NN i SN ze stacją trafo w Ł.. Z załączonej do decyzji dokumentacji projektowej (rys. [...]) wynika, że roboty budowlane polegały na wymianie 13 słupów, wykonaniu nowej linii 15 kV z przewodami przebiegającej po dotychczasowej trasie oraz na wymianie stacji transformatorowej w miejscu istniejącej SB-21 na nową STSa [...]. Istniejące słupy żelbetowe pozostawiono bez zmian. Jak zaakcentował organ, poszukiwania decyzji o pozwoleniu na budowę linii nie przyniosły pozytywnego rezultatu. Natomiast według oświadczenia W. a K. z dnia 18 stycznia 2016 r., linia wybudowana była w latach 1958-1959. W toczącym się postępowaniu, w sprawie legalności budowy linii 15 kV i stacji trafo, na odcinku od słupowej stacji transformatorowej nr [...] (według oznaczeń wynikających ze złożonej do akt oceny technicznej) do stanowiska słupowego nr 21, organ powiatowy stwierdził, że zakres ww. decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego z dnia [...] obejmował wymianę stacji trafo z SB-21 na STSa [...], a dalej za stanowiskiem słupowym nr 21 wymianę słupów i linii energetycznej po dotychczasowej trasie. Organ odwoławczy wskazał następnie, że organ powiatowy podkreślił, iż decyzja Wojewódzkiego Zarządu B w P. z dnia [...], Nr [...], obejmowała budowę linii 15 kV i stacji trafo we wsi [...]. Z załączonego planu realizacyjnego linii 15 kV - sekcja 45-56 (20), na którym zaznaczono istniejącą linię 15 kV i nowoprojektowaną linię 15 kV wynika, że linia była budowana równoległe do istniejącej linii 15 kV (przebudowanej na podstawie decyzji z 1979 roku), a projektowana stacja transformatorowa słupowa typowa STS-20/100 znajdowała się w pobliżu projektowanej stacji wodociągowej w Ł.. Ponadto nowoprojektowany słup (oznaczony na planie realizacyjnym nr l/K-12, a w ocenie technicznej jako stanowisko słupowe nr 20) został połączony z istniejącym słupem linii 15 kV (oznaczonym w ocenie technicznej jako stanowisko słupowe nr 21). Zgodnie z tym planem odległość słupa nr 20 od istniejącej linii 15 kV (przechodzącej przez stanowisko słupowe nr 21 i słupową stację transformatorową) wynosiła ok. 8,5 m, z kolei odległość słupa nr 22 od tej linii wynosiła ok. 12,1 m. Organ powiatowy zaznaczył, że wyniki pomiarów odczytane z kserokopii planu realizacyjnego stanowią orientacyjne określenie (ze względu na skażenie skali przez wykonane ksero) odległości linii 15 kV istniejącej (budowanej najprawdopodobniej w latach 1958-1959) od budowanej linii 15 kV do stacji wodociągowej w Ł.. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż Starosta [...] decyzją z dnia [...], Nr [...], udzielił spółka A pozwolenia na przebudowę przyłącza napowietrznego wraz z wewnętrzną linią zasilającą, wyniesienie układu pomiarowego na zewnątrz budynku, rozbiórkę stacji transformatorowej słupowej 15/0,4 kV, rozbiórkę linii napowietrznej 15 kV, rozbiórkę linii 0,4 kV na działce nr ewid. 812, 811, 810/8, 810/7, 810/6, 810/4, 810/3, 908/2 obręb [...], gmina B.. Na podstawie projektu zagospodarowania terenu, będącego załącznikiem do ww. decyzji, na którym naniesiono obie linie 15 kV, tj. linię 15 kV przebudowaną na podstawie decyzji z 1979 r. (oznaczoną nr 1) i linię 15 kV zrealizowaną w oparciu o pozwolenie z 1975 r. (oznaczoną nr 2), organ – po dokonaniu pomiarów – stwierdził, że odległość słupa nr 20 od linii 15 kV (oznaczonej nr 2) wynosi ok. 10,5 m, natomiast odległość słupa nr 22 od linii wynosi ok. 11,5 m. Organ powiatowy wskazał, iż z porównania odległości obu linii 15 kV, tj. mierzonej według planów stanowiących załączniki do pozwolenia na budowę linii 15 kV z 1975 roku, a odległościami mierzonymi według projektu zagospodarowania terenu wynika, że różnice te wynoszą ok. 2 m (przy słupie nr 20) i ok. 0,6 m (przy słupie nr 22). W ocenie organu pierwszej instancji, wskazane różnice są niewielkie i nie stanowią istotnego odstępstwa od zatwierdzonego planu realizacyjnego i decyzji Wojewódzkiego Zarządu B w P. z dnia [...], Nr [...], która obejmowała budowę linii 15 kV i stacji trafo we wsi [...]. Organ powiatowy wyjaśnił również, że na rys. nr [...], stanowiącym załącznik do decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego z dnia [...] widoczna jest trzecia linia energetyczna 15 kV (oznaczona nr 3) oprócz dwóch ww. Linia ta została przebudowana, na wniosek S. P., na podstawie projektu przebudowy linii 15 kV w Ł. wykonanego przez Kopalnię Węgla Brunatnego B.. Projekt przebudowy sporządzono w dniu 16 kwietnia 1981 r. Do projektu załączono szkic sytuacyjny, dotyczący przebudowy linii 15 kV, a z opisu technicznego przebudowy wynika, że ze względu na projektowaną budowę budynku mieszkalnego właścicielki gruntu, zaistniała konieczność przebudowy istniejącej linii 15 kV biegnącej ze wsi [...] do leśniczówki K.. Zaprojektowano przebudowę w ten sposób, iż zdemontowano odcinek linii napowietrznej 15 kV pomiędzy dwoma słupami krańcowymi, zlikwidowano odcinek linii kablowej 15 kV zasilający bezpośrednio stację K. Nr [...], a w celu zapewnienia zasilania tej stacji odgałęzienie kablowe od istniejącej linii napowietrznej należy ustawić w odległości 15 m od słupa Nr [...] słup krańcowy [...] z odłącznikiem liniowym, odgromnikami i głowicą kablową. Połączenie między słupami Nr [...] i Nr [...] należy wykonać stosując luźne zawieszenie przewodów. Według Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, powyższe wskazuje, że została zlikwidowana trzecia linia napowietrzna 15 kV, część linii kablowej 15 kV oraz został wykonany nowy słup, który połączono ze słupem istniejącej linii 15 kV (słup oznaczony nr 22) w celu zapewnienia zasilania dla linii 15 kV K.. Zdaniem organu, potwierdzeniem wykonania przebudowy linii 15 kV (oznaczonej nr 3) jest decyzja Urzędu Miasta i Gminy B. z dnia [...]., Nr [...], udzielająca C. P. i I. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w Ł. nr 15 (działka nr ewid. 1795). Na załączniku graficznym do tej decyzji – planie realizacyjnym zagospodarowania przestrzennego, brak jest linii 15 kV kolidującej z budynkiem mieszkalnym, ale widoczne są pozostałe dwie linie 15 kV. Organ wojewódzki, za organem powiatowym, zwrócił uwagę, że na podstawie decyzji z dnia [...] wydano pozwolenie na budowę linii 15 kV G.-[...] dla zasilania stacji wodociągowej w Ł.. Jednak jak zapisano w decyzji, wniosek o jej wydanie obejmował budowę linii 15 kV dla drugostronnego zasilania stacji wodociągowej [...], tj. dodatkowej linii energetycznej dla zasilania stacji wodociągowej, a nie przebudowę istniejącej linii 15 kV wybudowanej na podstawie decyzji z 1975 roku. W ocenie organu, potwierdza to wyjaśnienie Spółka B i Spółka C S.A. zawarte w piśmie z dnia 2 grudnia 2015 r., w którym wskazano, że w dniu 3 października 1983 r. zostało wydane pozwolenie na budowę linii 15 kV z G. do nowej stacji 15/04 kV nr [...] dla zasilania rezerwowęgo stacji wodociągowej w Ł., a nadto wyjaśnienia W. a K., który wskazał, że decyzja z dnia [...] dotyczy linii 15 kV zasilającej stację wodociągową [...]. Nie dotyczy ona działek odwołującej, nie ma ich w ogóle na mapie, przebiega ok. 200 m od wsi. Reasumując, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że linia 15 kV oznaczona nr 1 – wybudowana prawdopodobnie w latach 1958-1959 – została przebudowana (w istniejącej trasie) na podstawie decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego z dnia [...], Nr [...]. Z kolei równolegle biegnąca linia 15 kV oznaczona nr 2 została wykonana w oparciu o decyzję Wojewódzkiego Zarządu B w P. z dnia [...] Nr [...]. Mając na względzie wyżej przedstawione ustalenia organu I instancji, organ II instancji stwierdził, że nie można uznać, by w odniesieniu do przedmiotowych linii SN 15kV oraz stacji transformatorowej z lokalizacją na działkach nr ewid. 810/3, 810/7, 810/8, obr. Ł., gm. B., zasadne było prowadzenie postępowania w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., bowiem w obrocie prawnym pozostają ww. decyzje administracyjne udzielające notabene zgody na ich realizację. Przepis art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. ma zastosowanie w przypadku, gdy obiekt budowlany powstał w warunkach tzw. samowoli budowlanej, czyli bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Z sytuacją taką nie mamy do czynienia w sprawie. Z tej przyczyny, w sprawy nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowanie wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie, czy sporna inwestycja narusza przepisy planistyczne obowiązujące w dacie orzekania przez organ oraz czy powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Kwestia ta mogłaby być przedmiotem rozważań organu nadzoru budowlanego dopiero wówczas, gdyby inwestor nie dopełnił obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że budynek mieszkalny odwołującej został wybudowany na podstawie decyzji Urzędu Miasta i Gminy B. z dnia [...], Nr [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego oraz udzieleniu C. P. i I. P. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 114 m2, powierzchni użytkowej 84 m2, kubaturze 785 m3 i powierzchni całkowitej 228 m2. Skoro do realizacji ww. budynku mieszkalnego doszło już po wybudowaniu spornych linii SN 15 kV, to tym samym kwestia ich odległości do tego obiektu budowlanego nie powinna podlegać ocenie organów nadzoru budowlanego. Nowopowstająca inwestycja winna być dostosowana, pod względem usytuowania, do istniejącej już zabudowy. Z tego względu, zarzuty odwołującej dotyczące niezachowania odległości linii SN do budynku mieszkalnego, organ ocenił jako niezasadne. Następnie organ odwoławczy odwołując się do treści złożonej przez gestora sieci "Oceny technicznej prawidłowości eksploatacji oraz prawidłowości budowy i przebudowy stacji transformatorowej wraz z linią energetyczną SN 15 kV", wskazał, że "dla linii SN 15 kV (wedle normy PN-E/ 05100-1) dla obliczonej odległości między przewodami b=1m bezpieczna odległość pozioma powinna wynosić od trudno dostępnej części budynku 1,6 m, a od łatwo dostępnej części budynku 2,6 m. Norma PN-EN 50423 dla przewodów gołych w linii o napięciu powyżej 1 kV do 45 kV prowadzonej w pobliżu budynków określa odstęp izolacyjny (poziomy) równy 3 m. Tymczasem odległość skrajnego przewodu linii SN od budynku mieszkalnego (krawędzi dachu) zlokalizowanego na działce nr ewid. 810/3 wynosi ok. 6,5-7 m, zatem wymagana odległość przewodu od budynku została zachowana. W toku oględzin przeprowadzonych przez organ odwoławczy na terenie nieruchomości w dniu 18 grudnia 2019 r. stwierdzono, że odległość między rzutem skrajnego przewodu, a rzutem rynny (najbardziej wystający element dachu) wynosi 6,70 m. Dokonane zatem przez organ pomiary w pełni odpowiadają ustaleniom wynikającym z ww. ekspertyzy. Zdaniem organu, bez przedstawienia rzetelnie uzasadnionych argumentów, podważanie prawidłowości opinii nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że decyzja oparta na ustaleniach zawartych w złożonej przez spółka A ekspertyzie (ocenie technicznej), jest wadliwa. Odnosząc się natomiast do kwestii odległości pomiędzy równoległymi liniami SN, które biegną przez nieruchomości, organ podkreślił, iż pismem z dnia 17 grudnia 2018 r. spółka A poinformowała, że z rysunku nr [...] pt. Plan realizacyjny linii 15 kV sekcja 45-46 (20) wynika, że najmniejsza odległość pomiędzy osiami projektowanej linii 15 kV oraz istniejącej linii 15 kV do stacji transformatorowej, przy stanowisku słupowym nr 1 wynosi 10 m. Uwzględniając układy przewodów obu linii, odległość pomiędzy skrajnymi przewodami dwóch linii napowietrznych jest zgodna z pkt 9.2.3 Polskiej Normy PN-E-5100-1:1998 Elektroenergetyczne linie napowietrzne – Projektowanie i budowa. Odległość pomiędzy równoległymi liniami SN 15kV została zmierzona również przez organ podczas oględzin w dniu 18 grudnia 2019 r., kiedy ustalono, iż odległość ta wynosi 9 m. Nieznaczna różnica w ustaleniach dokonanych przez organ odwoławczy, a danymi zawartymi w ww. piśmie z dnia 17 grudnia 2018 r. spółka A, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem uzyskany pomiar jest zgodny z wymogami stawianymi w Polskiej Normie PN-E-5100-1:1998 r. Ponadto organ podkreślił, że przed organami nadzoru budowlanego toczyło się postępowanie w sprawie stanu technicznego linii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 578/18, oddalił skargę I. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...], uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], Nr [...], i nakazującą spółka A – z rygorem natychmiastowej wykonalności – usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, dotyczących stanu technicznego stacji transformatorowej 15/0,4kV nr [...] w Ł. gm. B., znajdującej się na działce nr ewid. 810/3 wraz z linią energetyczną SN 15kV biegnącą przez działki nr ewid. 810/3, 810/7, 810/8 obr. [...], gm. B., poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na: wykonaniu pionizacji stanowiska słupowego nr 21, wykonaniu dodatkowych uziomów dla stanowisk słupowych nr 20, 21, 22 oraz stacji transformatorowej SN/nN w celu uzyskania wymaganych wartości rezystencji uziemienia, uzupełnieniu brakujących oznaczeń na poszczególnych słupach oraz wykonaniu konserwacji słupów i stacji transformatorowej, zgodnie z pkt 13 opracowania pt. "Ocena techniczna prawidłowości eksploatacji oraz prawidłowości budowy i przebudowy stacji transformatorowej 15/0,4 kV nr [...] w Ł. gm. B., znajdującej się na działce nr 810/3 wraz z linią energetyczną SN 15 kV biegnąca przez działki nr ewid. 810/3, 810/7, 810/8 obręb [...], gm. B.". Zdaniem organu odwoławczego, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, stąd jedynie potwierdzenie wyrokiem fałszerstwa mapy dołączonej do dokumentacji projektowej z 1975 roku mogłoby podważyć ocenę prawną zaprezentowaną w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Konkludując [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż skoro linie SN 15kV wraz ze stacją trafo powstały legalnie, tj. na podstawie pozwoleń na budowę, które pozostają w obrocie prawnym, to brak jest podstaw do kwestionowania zapisów oraz rozwiązań w decyzjach tych zawartych. Organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji do weryfikacji działań organów wydających zgodę na realizację określonego przedsięwzięcia budowlanego. W sprawie i tak nie byłoby możliwe stwierdzenie nieważności decyzji udzielających pozwolenia na budowę spornych linii, ponieważ minęło 10 lat od daty ich wydania i wejścia do obrotu prawnego. Z ustaleń organów obu instancji wynika, że inwestycja została zrealizowana zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową, co również wyklucza ingerencję na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Z tych przyczyn organ odwoławczy utrzymał w mocy kwestionowaną w odwołaniu decyzję organu I instancji. Ponadto stwierdził, że z przyczyn szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu decyzji zarzuty odwołania nie mogą wpłynąć na zmianę stanowiska organów nadzoru budowlanego. W skierowanej na powyższą decyzję skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I. P. wskazała na naruszenie: a) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji I instancji pomimo występowania przesłanek świadczących o tym, iż ww. inwestycja stanowi samowolę budowlaną, co stwierdza również postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]; b) przepisów postępowania, tj.: - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieustalenie czy spółka A posiadał pozwolenie na budowę spornej linii SN oraz stacji transformatorowej z uwagi na brak stosownych dokumentów, przez co jego działanie może zostać uznane faktycznie za bezprawne; - art. 10 i art. 61 § 4 k.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, poprzez brak merytorycznego odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów skarżącej i niesprawdzenie ich w sposób merytoryczny i faktyczny w postępowaniu dowodowym; - art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i brak właściwego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podjętego przez organ rozstrzygnięcia, a w szczególności poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż spółka A posiadał pozwolenie na budowę linii SN oraz stacji transformatorowej; - art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy obowiązkiem organu odwoławczego było w związku z ww. uchybieniami uchylenie decyzji I instancji w całości; - art. 10 § 1 i art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności w postaci braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego przez organ II instancji; c) sprzeczność istotnych ustaleń organu I instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy, a to brak wyjaśnienia popartego dowodami niebudzącymi wątpliwości i przyjęcie, że spółka A posiadał pozwolenie na budowę linii SN oraz stacji transformatorowej, pomimo istnienia w obrocie prawnym postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] i co faktycznie legalizuje w trakcie trwania postępowania naruszenie prawa. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W motywach skargi skarżąca zakwestionowała prawidłowość oceny organu powiatowego, iż linia 15 kV oznaczona nr 1, która miała zostać wybudowana w latach 1958-1959, została przebudowana i to w istniejącej trasie na podstawie istniejącej decyzji Wojewódzkiego Biura Planowana Przestrzennego z dnia [...], Nr [...]. Również błędnie – zdaniem skarżącej – organ powiatowy przyjął, że równoległa linia 15 kV oznaczona nr 2 została wykonana w oparciu o decyzję Wojewódzkiego Zarządu B w P. z dnia [...]., Nr [...]. Okoliczności te stoją w sprzeczności z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], Nr [...], w którym to organ wprost stwierdził, że lina SN 15 kV wraz ze stacją transformatorową są samowolą budowlaną. Potwierdziła to decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], nr [...]. Również [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. potwierdził ten fakt w decyzji z dnia [...], Nr [...] oraz w piśmie z dnia [...]r. W ocenie skarżącej, organ wojewódzki błędnie przyjął, że znajdują się w obrocie prawnym decyzje udzielające zgody na realizację linii SN 15 kV oraz stacji transformatorowej na działkach skarżącej. Organ nie może w taki sposób czynić ustaleń faktycznych i "dopasowywać" istniejących decyzji do zastanego stanu faktycznego. Przywołane decyzje nie dotyczą spornej samowoli, ponieważ faktycznie dotyczą innych, niezrealizowanych inwestycji. Przebieg linii SN nie jest uwidoczniony na załącznikach graficznych w sposób odzwierciedlający obecne ich położenie. Zdaniem skarżącej, w 1959 roku została wybudowana tylko jedna linia średniego napięcia oraz transformator, przy czym linia przebiegła tylko na 2 słupach. Dopiero w 1979 roku samowolnie przebudowano linię i postawiono nowe słupy (13 nowych słupów na 3 liniach ze stacją trafo) – w innym miejscu niż pierwotny przebieg – na których ulokowano 3 linie energetyczne. W tym czasie rozmontowano też jedną z linii (powstałą w 1959 roku), a nową linię przeniesiono poza działki skarżącej w latach 1981-1982. Dlatego też decyzje, na które powołują się organy, nie mają zastosowania w sprawie, ponieważ dotyczą innych inwestycji energetycznych we wsi [...]. Natomiast z uwagi na brak precyzyjnych załączników graficznych nie sposób obecnie wskazać, iż faktycznie mają one zastosowanie w sprawie. Tym bardziej, że Zakład Energetyczny nie dysponował nimi, a jedynie już po ostatecznym stwierdzeniu samowoli budowlanej zaczął powoływać się na decyzje z 1975 i 1979 roku, wykorzystując fakt, że w ich treści jest wspomniany obręb geodezyjny [...]. Ze zdjęć lotniczych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z 1973 i 1983 roku wynika jednoznacznie, iż Zakład Energetyczny od samego początku realizował prace na działce skarżącej w sposób zupełnie dowolny, niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Dlatego w sprawie z uwagi na fakt niedopełnienia przez inwestora warunku uzyskania pozwolenia na budowę, powinien znaleźć zastosowanie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., a zatem powinny być również przeprowadzone w pełni ustalenia w zakresie, czy sporna inwestycja narusza przepisy planistyczne w dacie orzekania oraz czy powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Skarżąca podkreśliła przy tym, że zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a. W ocenie skarżącej, organ powinien dokonać prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i w zależności od wyników tego postępowania podjąć właściwe rozstrzygnięcia. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącej, w sprawie organy nie uczyniły zadość obowiązkowi wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszyły art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem bezkrytycznie przyjęły, że decyzja Wojewódzkiego Biura Planowana Przestrzennego z dnia [...], Nr [...] oraz decyzja Wojewódzkiego Zarządu B w P. z dnia [...] Nr [...], dotyczą spornej inwestycji. Tymczasem z zebranego materiału dowodowego w sprawie, np. wzmiankowanych zdjęć lotniczych, zeznań świadka W. a K. czy pierwszych oględzin jasno wynika, że Zakład Energetyczny stosownymi decyzjami na budowę sieci nie dysponował. Dlatego organ powiatowy wydał decyzję o nakazie rozbiórki i stwierdził w sposób ostateczny samowolę budowlaną już w 2015 roku. Wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, nie wszystkie okoliczności faktyczne zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione. W szczególności dotyczy to kwestii decyzji z lat 70-tych, które faktycznie są "dopasowane" do istniejących obecnie okoliczności. Tym bardziej, że nie były one weryfikowane w terenie oraz nie znajdują potwierdzenia w innym materiale dowodowym. Nie ma bowiem śladu dokumentacji technicznej w zakresie spornych linii pochodzącej z lat 70-tych. Nie można z całą pewnością tego braku tłumaczyć faktem rzekomego jej zniszczenia lub zatopienia (jak robił to przedstawiciel zakładu energetycznego), ponieważ na te okoliczności również nie ma żadnego dowodu. Skarżąca podkreśliła, że niewątpliwie ciężar udowodnienia zaistnienia przesłanek warunkujących umorzenie postępowania spoczywał na organach (art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.). Strona może, ale nie musi, podejmować inicjatywy. Przy czym zarówno brak inicjatywy dowodowej, jak i brak zaprzeczenia stanowisku organu, nie oznacza przyznania okoliczności i nie zastępuje postępowania dowodowego. Dodatkowo skarżąca podniosła, iż w toku postępowania w sposób jasny i precyzyjny wskazywała, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że lina SN 15 kV wraz ze stacją transformatorową, są samowolą budowlaną, co potwierdziła też decyzja organu powiatowego z dnia [...], decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] i pismo tego organu z dnia [...] Organ odwoławczy oprócz przytoczenia w uzasadnieniu decyzji historii postępowania nie poczynił żadnych własnych ustaleń i nie dokonał merytorycznej weryfikacji zarzutów i twierdzeń skarżącej, ograniczając się jedynie do przytoczenia argumentacji organu pierwszej instancji, co niewątpliwie nie spełnia przesłanek rozpoznania odwołania. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 17 sierpnia 2020 r., zatytułowanym "Odpowiedź na skargę", pełnomocnik uczestnika postępowania spółka A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. wniósł o oddalenie skargi, podzielając stanowisko [...]ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 20 sierpnia 2020 r. skarżąca poparła skargę. Jej pełnomocnik, popierając skargę, wniósł przy tym o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Z kolei pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi. W dniu 27 sierpnia 2020 r. do akt sprawy wpłynęło pismo skarżącej stanowiące głos do protokołu rozprawy z dnia 20 sierpnia 2020 r., w którym skarżąca podtrzymała argumentację zaprezentowaną na poparcie skargi, przedkładając w tym celu stosowną dokumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie Sąd, dokonując w zakreślonych wyżej granicach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji [...]ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], Nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie legalności budowy linii SN oraz stacji transformatorowej - stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja ta narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co tym samym uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości. W tym kontekście przede wszystkim Sąd nie podziela stanowiska [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy motywował wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie legalności budowy ww. linii SN oraz stacji transformatorowej i w związku z tym zachodziły podstawy do utrzymania w mocy tej decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślić należy, że na tle art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, przyjęto, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zapada wówczas, gdy organ odwoławczy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, stosownie do art. 15 k.p.a., uzna, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Innymi słowy – wtedy, gdy podziela stanowisko organu I instancji co do prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy (zob. np. W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, s. 178). Zauważyć przy tym należy, że w postępowaniu odwoławczym obowiązują te same zasady co w postępowaniu przed organem I instancji, w zakresie zebrania całego materiału dowodowego i jego pełnej oceny (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), uwzględniającej znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy (art. 80 k.p.a.). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Jednakże swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: po pierwsze - opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie - ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń, dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny. W końcu, po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten wymaga, aby uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (por. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 sierpnia 2012 r., II SA/Łd 426/12, dostępny w CBOSA, pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ zobowiązany jest przy tym odnieść się do zarzutów i argumentacji strony zawartych w odwołaniu. Nieodniesienie się do tych argumentów jest naruszeniem art. 7 i art. 7b k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2018r., IV SA/Gl 384/18, dostępny w CBOSA, pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z perspektywy powyższych podstawowych zasad postępowania administracyjnego (zasad kształtujących właściwy przebieg postępowania wyjaśniającego) Sąd stwierdził, iż organy nie sprostały powyższym obowiązkom, w tym zwłaszcza zastrzeżenia Sądu budzi realizacja przez organy obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w jej następstwie ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, leżąca u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. W tym względzie zauważyć należy, że w niniejszej sprawie na przełomie lat 2014/2020 zapadło kilka rozstrzygnięć szczegółowo wskazanych na wstępie, pośród których szczególnego zwrócenia uwagi wymaga decyzja kasacyjna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Nr [...] (uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] Nr [...] o umorzeniu przedmiotowego postępowania w sprawie legalności budowy linii SN oraz stacji transformatorowej na wskazanych działkach), poddana kontroli tut. Sąd w drodze wyroku z dnia 22 listopada 2019 r., II SA/Łd 260/10, o oddaleniu sprzeciwu spółka A S.A. w L. Oddział w Ł.. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że powołanie się przez organ I instancji na pozostające w obrocie prawnym akty administracyjne, tj. decyzję Wojewódzkiego Zarządu B w P. z dnia [...] Nr [...] oraz decyzję Wojewódzkiego Biura Planowana Przestrzennego z dnia [...], Nr [...], znak: [...] jest niewystarczające do uznania, że w sprawie zastosownie powinien mieć art. 105 § 1 k.p.a. W związku z tym organ I instancji zobowiązany został do szczegółowego wyjaśnienia zakresu inwestycji objętych tymi decyzjami administracyjnymi, w tym do dokonania wszechstronnej oceny, czy inwestycje te polegały na budowie nowej linii SN 15 kV i stacji transformatorowej, czy też były związane z przebudową już istniejącej linii SN 15 kV i stacji transformatorowej (jeśli tak, to jaki był przebieg linii istniejącej), tudzież z jej remontem, bądź wymianą poszczególnych elementów linii na elementy nowe. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że wyjaśnienie ponad wszelką wątpliwość tejże właśnie kwestii, znajdujące swoje odzwierciedlenie w motywach przyszłej decyzji organu I instancji, dopiero będzie mogło stanowić punkt wyjścia dla skutecznego odparcia zarzutu zawartego w odwołaniu z dnia 15 stycznia 2019 r., a mianowicie, że decyzja z dnia [...] dotyczy inwestycji, która "(...) przebiega w odległości kilkuset metrów w stronę południową od (...) posesji (...)" należącej do Pani I. P.". Nadto w ramach powyższej oceny organ odwoławczy zauważył, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. całkowicie pominął fakt, że w latach 80-tych ubiegłego wieku miała miejsce przebudowa sieci SN. Okoliczność ta była wielokrotnie powoływana przez I. P. w jej pismach procesowych składanych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Co więcej, analiza akt dowodzi, iż kopie dokumentów odnoszących do tej inwestycji znajdują się w aktach sprawy i dostarczone zostały przez I. P.. Biorąc pod uwagę te ustalenia organ odwoławczy podkreślił, że owa dokumentacja powinna stanowić przedmiot oceny w toku ponownie toczącego się postępowania. Kwestią wymagającą wyjaśnienia, zdaniem organu, pozostaje bowiem, na czym de facto polegała przedmiotowa przebudowa, czy w związku z przebudową doszło do zmiany usytuowania słupów SN, a przede wszystkim, czy tego rodzaju roboty budowlane wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na ich realizację. W przekazanej przez I. P. dokumentacji, w ocenie organu, zachodził brak takiego pozwolenia. W ramach realizacji powyższych obowiązków wynikających z ww. decyzji kasacyjnej z dnia [...] organ I instancji, jak wskazuje lektura decyzji pierwszoinstancyjnej, ustalił, że linia 15 kV oznaczona nr 1 - wybudowana prawdopodobnie w latach 1958-1959 – została przebudowana (w istniejącej trasie) na podstawie decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego z dnia [...], Nr [...], znak: [...]. Z kolei rownolegle biegnąca linia 15 kV oznaczona nr 2 została wykonana w oparciu o decyzję Wojewódzkiego Zarządu B w P. z dnia [...], Nr [...]. W motywach zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. pogląd ten podzielił, wskazując, że skoro przedmiotowe linie SN 15 kV wraz ze stacją trafo powstały legalnie, tj. na podstawie pozwoleń na budowę, które pozostają w obrocie prawnym, to tym samym zachodzi brak podstaw do kwestionowania zapisów i rozwiązań zawartych w tych decyzjach. Wyklucza to ingerencję na podstawie przepisów Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, dokonane przez organ I instancji ustalenia, które utrzymując w mocy decyzję I instancji podzielił organ odwoławczy, nie rozwijały powyższych wątpliwości - wskazanych w decyzji kasacyjnej z dnia [...] i co więcej, wobec wykazanego braku możliwości odnalezienia pozwolenia na budowę linii 15 kV - nie dawały podstaw do przyjęcia, iż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową. Organy ustaliły wprawdzie zakres inwestycji, aczkolwiek nie potwierdziły, że decyzje dotyczą przedmiotowej inwestycji. Tego więc stanowiska nie można uznać za wystarczające dla skutecznego odparcia zarzutu odwołania, do którego odwoływał się [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w decyzji kasacyjnej z dnia [...], a mianowicie, że decyzja z dnia [...] dotyczy inwestycji, która przebiega w odległości kilkuset metrów w stronę południową od (...) posesji (...) należącej do I. P.. Niewątpliwie prawidłowość powyższych ustaleń organu wymagała konfrontacji z argumentacją strony i złożonymi przez nią dowodami. Wszakże wskazywała ona w toku postępowania, iż ze zdjęć lotniczych, zeznań świadka W. K., czy pierwszych oględzin, jasno wynika, że Zakład Energetyczny stosownymi decyzjami na budowę sieci nie dysponował. Dlatego, w jej ocenie - organ powiatowy wydał decyzję o nakazie rozbiórki i stwierdził w sposób ostateczny samowolę budowlaną już w 2015 roku. Rozważenia wymagała przy tym podnoszona przez skarżącą w toku postępowania kwestia, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że lina SN 15 kV wraz ze stacją transformatorową, są samowolą budowlaną, co potwierdziła też decyzja organu powiatowego z dnia [...], decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] i pismo tego organu z dnia 13 października 2016 r. Tymczasem organ nie dopełnił tego obowiązku, wskazując jedynie lapidarnie w końcowej części uzasadnienia decyzji, że zarzuty formułowane przez skarżącą nie mogą mieć wpływu na zmianę stanowiska organów nadzoru budowalnego. Taka postawa organu, w istocie ignorująca stanowisko strony postępowania, dobitnie świadczy o niedopełnieniu obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, brak zaś konfrontacji z twierdzeniami strony, w tym brak odniesienia się do złożonych przez nią dowodów, stanowi o wadliwym dokonaniu oceny materiału dowodowego w warunkach przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów w niniejszej sprawie, o której mowa w art. 80 k.p.a. Zgodzić się przyjdzie również ze skarżącą, że organ odwoławczy oprócz przytoczenia w uzasadnieniu decyzji przebiegu postępowania nie poczynił żadnych własnych ustaleń i nie dokonał merytorycznej weryfikacji zarzutów i twierdzeń skarżącej ograniczając się jedynie do przytoczenia argumentacji organu I instancji, co niewątpliwie nie spełnia przesłanek rozpoznania odwołania, a ponadto wskazuje na brak dopełnienia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Na kanwie powyższych rozważań należało stwierdzić, że organy nie wykazały, iż pozostające w obrocie prawnym akty – wskazane wyżej decyzje administracyjne bezspornie dotyczą przedmiotowych linii SN i 15kV, a co za tym idzie, że w sprawie zastosowanie powinien mieć art. 105 § 1 k.p.a. Brak odniesienia się do przeciwnej argumentacji skarżącej nie dawał podstaw do wyrażenia takiego stanowiska, co powoduje, że decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie była przedwczesna, a jej utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy nieuprawnione. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd podzielił zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 10 i art. 61 § 4 k.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, poprzez brak merytorycznego odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów skarżącej, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i brak właściwego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podjętego przez organ rozstrzygnięcia, a w szczególności poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż spółka A posiadała pozwolenie na budowę linii SN oraz stacji transformatorowej, art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy obowiązkiem organu odwoławczego było w związku z ww. uchybieniami uchylenie decyzji I instancji w całości, a ponadto naruszenia art. 10 § 1 i art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności w postaci braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego przez organ drugiej instancji. Rozpatrując ponownie sprawę organ obowiązany będzie ustalić stan faktyczny sprawy z uwzględnieniem okoliczności wskazywanych przez skarżącą i przedstawianych przez nią dowodów. Dopiero tak zgromadzony i wszechstronnie oceniony, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, materiał dowodowy umożliwi prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy legalności budowy linii SN oraz ww. stacji transformatorowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.) MR ----------------------- 2