II SA/Kr 96/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Sygn. akt II SA/Kr [...] UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 4 sierpnia 2017 r. nr [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. Budowa budynku hotelowego wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy [...] w K.". Od decyzji tej odwołanie złożyli B. i J. T.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 listopada 2017 r., znak [...] - działając na mocy art. 59 ust. 1, art.56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, dalej jako u.p.z.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. nr 23 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie z ogólną zasadą, jaką jest wolność zabudowy, ustanowioną w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych w ustawach, do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza prawem chronionego interesu publicznego lub osób trzecich. Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 k.p.a., w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Dalej przywołano art. 4 ust. 2, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., a także art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Zwrócono też uwagę na art. 55 w zw. z art. 64 u.p.z.p., z którego wynika moc wiążąca decyzji o warunkach zabudowy dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. W świetle przytoczonych przepisów nie powinno budzić wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy, co do zasady wydawana jest na etapie poprzedzającym wystąpienie inwestora o pozwolenie na budowę, inicjuje zatem proces inwestycyjny, a tym samym może dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już zrealizowanej lub będącej w trakcie realizacji. W przedmiotowej sprawie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zostało już zrealizowane. Na działce objętej wnioskiem istnieje budynek o funkcji hotelowej o parametrach wskazanych we wniosku. Ustalono także, że w stosunku do tegoż budynku toczy się tzw. postępowanie naprawcze w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z pozyskanej informacji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w postępowaniu tym zapadła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia 20 stycznia 2017 r. nr [...] nakładająca na inwestorów obowiązek doprowadzenia zrealizowanej inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz infrastrukturą techniczną, zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...] i [...] obr. [...], wykonanej z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 25 października 2000 r. w zakresie samowolnej zmiany sposobu użytkowania na obiekt budowlany świadczący usługi hotelarskie do stanu poprzedniego w terminie do dnia 31 października 2017 r. Postępowanie odwoławcze od tej decyzji toczy się przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego i do tej pory nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji. Jak wskazuje się w orzecznictwie zasadniczy obowiązek organu nadzoru budowlanego w postępowaniu naprawczym, o którym mowa w art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane, polega na rozstrzygnięciu o tym, co należy uczynić, aby określone roboty budowlane (obiekt budowlany), w przypadkach wskazanych w art. 50 tej ustawy, doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Rozstrzygnięcie to organ nadzoru budowlanego wydaje w stosunku do inwestora, który na skutek różnych zdarzeń, znalazł się w sytuacji odbiegającej od typowego i prawidłowego toku realizowania zamierzenia inwestycyjnego, a polegającej na tym, że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z obowiązującym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym albo z dokonanym zgłoszeniem. Zauważyć również trzeba, iż konstrukcja art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane daje organowi orzekającemu w sprawie dwa uprawnienia: pierwsze - do nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych i drugie - do nałożenia wykonania określonych czynności lub robót budowlanych (por. wyroki NSA z 19 maja 2015 r. sygn. akt II OSK [...] i z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK [...]) . Projekt budowlany zamienny powinien przy tym uwzględniać zmiany wynikające z wykonanych już robót budowlanych. Obowiązkiem organu jest sprawdzenie projektu zamiennego w zakresie objętym regulacją art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, mającą odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, a zwłaszcza w zakresie zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i przepisami techniczno-budowlanymi. Nie można wykluczyć, iż w przypadku, gdy inwestor sporządzi i przedstawi zamienny projekt budowlany, którego założenia nie będą odpowiadały przepisom, orzeczony zostanie nakaz rozbiórki obiektu lub jego części (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK [...], NSA z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK [...]). Z powyższego wynika, że w sytuacji, w której w stosunku do zrealizowanej z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego inwestycji prowadzone jest postępowanie naprawcze w trybie ustawy Prawo budowlane nie ma możliwości, aby inwestor sam, we własnym zakresie składał nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla tego samego zamierzenia. Dla zamierzenia tego funkcjonuje, bowiem w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy, na podstawie której wydano pozwolenie na budowę, od którego ustaleń inwestor odstąpił realizując swoją inwestycję. Zgodność tak zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ocenia w tej sytuacji organ nadzoru budowlanego. Jak wskazano w wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Kr [...]: "Zatwierdzić w postępowaniu naprawczym projekt budowlany zamienny organ może tylko wtedy, kiedy stwierdzi, iż zrealizowany obiekt jest zgodny z parametrami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy. To, że projekt budowlany został sporządzony przez osobę uprawnioną nie zwalnia organu od jego oceny zgodności z ustaleniami poczynionymi w decyzji o warunkach zabudowy". Zdaniem organu odwoławczego nie było dopuszczalne złożenie przez inwestora - T. M. - wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i prowadzenie postępowania w sprawie przez organ I instancji. W toku pozostaje, bowiem postępowanie naprawcze prowadzone w stosunku do przedmiotowej inwestycji. Ogólna zasada, że inwestor może ubiegać się o ustalenie warunków zagospodarowania danego terenu nawet kilkakrotnie przedstawiając we wnioskach różne warianty zamierzenia inwestycyjnego ma zastosowanie do zamierzeń inwestycyjnych, a nie do inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do tych ostatnich dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. "Nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie, co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego. Ze względów systemowych wykluczyć należy sytuację, aby w przedmiocie tej samej inwestycji bądź inwestycji częściowo zrealizowanej w sposób niezależny od siebie toczyły się dwa odrębne postępowania: jedno - nadzorcze o charakterze naprawczym lub legalizacyjnym, a drugie w przedmiocie warunków zabudowy" (tak NSA w powoływanym już wyżej wyroku z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK [...]). Nawet jednak w sytuacji, w której przyjęty zostałby pogląd odmienny, zgodnie z którym przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane może znaleźć analogiczne zastosowanie w ramach postępowania naprawczego, rozpatrywanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy w sprawie przedmiotowej nie byłoby dopuszczalne. Wniosek ten został, bowiem złożony przez inwestora z własnej inicjatywy, w oderwaniu od postępowania przed organami nadzoru budowlanego prowadzonego w stosunku do zrealizowanej inwestycji objętej wnioskiem. Takie dwutorowe prowadzenie postępowań (z jednej strony naprawczego przez organami nadzoru budowlanego, z drugiej nowego o ustalenie warunków zabudowy) w stosunku do tej samej, zrealizowanej już inwestycji, jest niedopuszczalne. Na poparcie tego stanowiska powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Z powyższego wynika, że postępowanie w sprawie niniejszej podlegać winno umorzeniu, bowiem nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T. M., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego: < art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że brak jest możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która została zrealizowana, < art. 63 ust. 1 i 2 w zw. z art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i darowaniu przestrzennym, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że brak jest możliwości wydania na rzecz inwestora decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która jest w trakcie realizacji lub została już zrealizowana, podczas gdy przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wykluczają możliwości wydania na rzecz inwestora kolejnych decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do tego samego terenu, nawet po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w odniesieniu do tego terenu, < art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji poprzez naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej oraz równości obywateli wobec prawa, polegające na różnicowaniu sytuacji prawnej obywateli bez uzasadnionej przyczyny, poprzez uznanie, że w przypadku inwestycji zrealizowanych bez żadnych pozwoleń administracyjnych istnieje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, natomiast takiej możliwości nie ma w przypadku odstąpienia przez inwestora od warunków określonych w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, < art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy odstępstwo projektu jest dopuszczalne w świetle decyzji o warunkach zabudowy, w oparciu o którą została wydana pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę, < art. 7 i 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, < art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, < art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, < art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieprecyzyjne sformułowanie rozstrzygnięcia w zakresie odnoszącym się do liczby brył, na jakie należy podzielić objęty decyzją budynek. Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że inwestycja była realizowana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę. Podkreślił, że skarżący jest pokrzywdzony działaniem nierzetelnego dewelopera. Budynek uzyskał pozwolenie na budowę około 2000 roku i miał być to budynek z mieszkaniami na wynajem. Firma zarządzająca tym budynkiem bez zgody współwłaścicieli przekształciła go w budynek o funkcji hotelowej. Po odzyskaniu władania tym budynkiem właściciele podjęli decyzję o doprowadzeniu go do zgodności z prawem (nie jest nawet odebrany do użytkowania), przy czym przy istniejących zmianach w substancji budynku zupełnie nieopłacalne byłoby zmienianie jego funkcji z hotelowej na wielomieszkaniową. Początkowo legalizacja odbywała się w nawiązaniu do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], zgodnie z którym budynek ten miał funkcję hotelową. Jednakże plan został wyeliminowany z obrotu prawnego ,stąd konieczność legalizacji w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji szczegółowo przeanalizowało obowiązujące przepisy prawa, dochodząc do prawidłowego wniosku, iż nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania i zakończenie go merytoryczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, za wyjątkiem sytuacji, gdy taką możliwość przewidują wprost przepisy ustawy Prawo budowlane. Nie budzi wątpliwości ustalony w sprawie stan faktyczny, sprowadzający się do dwóch istotnych dla sprawy okoliczności: budynek objęty postępowaniem jest już zrealizowany i toczy się w stosunku do niego postępowanie w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane przed organami nadzoru budowlanego. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. jest całkowicie pozbawiony podstaw. Sąd całkowicie podziela wykładnię przepisów zaprezentowaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarówno przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i przepisy ustawy Prawo budowlane muszą być interpretowane łącznie. Wynika z nich, że – co do zasady - decyzja o warunkach zabudowy jest wcześniejszym etapem procesu budowlanego niż decyzja o pozwoleniu na budowę (w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), która z kolei poprzedza rozpoczęcie robót budowlanych. Ustalenia decyzji WZ są dla organu administracji architektoniczno – budowlanej wiążące na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę. Istotą takiej decyzji jest określenie parametrów przyszłej zabudowy w oparciu o istniejący na danym obszarze stan zabudowy – w zakresie jej funkcji, a także linii zabudowy, wysokości planowanego obiektu, szerokości elewacji frontowej, powierzchni zabudowy itp. Celem tej procedury jest zapewnienie ładu przestrzennego rozumianego, jako "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Od tej zasady ustawodawca wprowadził wyjątek w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Mianowicie w trakcie tzw. postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie, w którym nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie między innymi zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Analogiczne uregulowania zawierają art. 49b i art. 71a ustawy Prawo budowlane, natomiast nie zawiera go art. 51 ustawy Prawo budowlane. Z tego względu, zgodnie z zasadą, że wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzająco – nie można dopuścić możliwości procedowania w przedmiocie warunków zabudowy w sytuacjach innych niż wprost wymienione w przepisach prawa tj. w art. 48, art. 49b bądź art. 71a ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżącego taka sytuacja świadczy o naruszeniu art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji poprzez naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej oraz równości obywateli wobec prawa, bowiem bez uzasadnionej przyczyny różnicuje się sytuację podmiotów realizujących zabudowę całkowicie bez pozwolenia na budowę oraz po jej uzyskaniu, lecz z odstępstwami od takiej decyzji. Zarzut ten nie może odnieść skutku, bowiem ustawodawca, wprowadzając dwa różniące się od siebie tryby legalizacji robót budowlanych wykonanych nielegalnie, uznał za właściwe odmienne uregulowanie tych sytuacji. Rozważania na temat zasadności i zgodności z Konstytucją takiego zróżnicowania wychodzą poza granice niniejszej sprawy. W żadnym wypadku nie można również zgodzić się – wbrew stanowisku skarżącego – na przenoszenie do trybu wskazanego w art. 51 ustawy Prawo budowlane rozważań Trybunału Konstytucyjnego dotyczących terminu ustalenia warunków zabudowy w zakresie trybu określonego w art. 48 ustawy Prawo budowlane, a zawartych w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. P [...]. Skarżący podnosi, że "przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wykluczają możliwości wydania na rzecz inwestora kolejnych decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do tego samego terenu, nawet po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w odniesieniu do tego terenu". Z takim stanowiskiem można się zgodzić, jednakże nie odnosi się ono do sytuacji faktycznej istniejącej w niniejszej sprawie, – w której nie tylko wydano pozwolenie na budowę, ale zrealizowano inwestycję z odstępstwami od tej decyzji. Co do dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji już istniejącej, w stosunku do której toczy się postępowanie w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. IV SA/Po [...] (LEX nr 2411518): "Sąd orzekający aprobuje pogląd, że nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy dla już realizowanej lub zrealizowanej inwestycji niezależnie od działań legalizacyjnych organów nadzoru budowlanego podejmowanych co do robót budowlanych rozpoczętych bądź prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że realizuje obowiązek legalizacji nałożony na niego przez organ nadzoru budowlanego. W takiej sytuacji to do kompetencji organu nadzoru budowlanego należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. (patrz wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. II OSK [...]). (...) w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym (jak w niniejszej sprawie) na podstawie art. 50-51 p.b. organ nadzoru budowlanego nie może nałożyć na inwestorów obowiązku złożenia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organ odwoławczy słusznie wskazał, że z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50 i 51 p.b. (por.: wyroki NSA: z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II OSK [...], z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK [...], wyroki WSA w Poznaniu z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. II SA/Po [...], a także z dnia 20 sierpnia 2014 r. o sygn. IV SA/Po [...])". Podzielając całkowicie powyższe rozważania należy uznać za prawidłowe stanowisko Kolegium zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, - że brak jest możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która została zrealizowana. Tym samym za nieuzasadnione uznaje się te zarzuty skargi, które dotyczyły naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść skutku. Zaskarżona decyzja została szczegółowo i zrozumiale uzasadniona, stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a, zgodnie z zasadą określoną w art. 8 i 11 k.p.a. Jak wynika z powyższych rozważań, po przeprowadzeniu kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji okazała się ona prawidłowa, a zatem skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).