I SA/Gd 197/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w postępowaniu uproszczonym w dniu 16 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi F. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 18 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 stycznia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 – dalej jako "kpa"), w zw. z art. 34 § 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 – dalej jako "u.p.e.a."), w związku z art. 13 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), po rozpatrzeniu zażalenia F. K. – dalej: "podatnik" lub "Skarżący" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z dnia 30 listopada 2020 r. w przedmiocie zarzutu dotyczącego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 lipca 2020 r. nr [...] wystawionego przez wierzyciela - Prezydenta Miasta (dalej: "wierzyciel" lub "Prezydent"), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Organ egzekucyjny - Naczelnik US, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego. Podstawą wszczęcia był ww. tytuł wykonawczy z dnia 14 lipca 2020 r., wystawiony przez wierzyciela - Prezydenta Miasta, z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres listopad i grudzień 2019 r. oraz styczeń i luty 2020 r. w kwocie należności głównej po 32 zł za każdy miesiąc. Zawiadomieniem z dnia 22 lipca 2020 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo - Kredytowej. Dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomienie otrzymał 29 lipca 2020 r. Pismem z dnia 31 lipca 2020 r. dłużnik udzielił odpowiedzi, że podatnik nie jest członkiem i nie posiada rachunku w SKOK. Odpis zawiadomienia wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono podatnikowi w dniu 28 lipca 2020 r. W piśmie z dnia 28 lipca 2020 r. podatnik zaskarżył zawiadomienie o zajęciu wierzytelności i tytuł wykonawczy w całości. Wobec wątpliwości co do środka zaskarżenia, organ egzekucyjny pismem z dnia 26 sierpnia 2020 r. wezwał podatnika do sprecyzowania podania. W odpowiedzi na ww. wezwanie podatnik stwierdził, że nie jest właścicielem nieruchomości i dlatego nie ma podstaw prawnych do żądania jakichkolwiek opłat. Pismem z dnia 29 września 2020 r. Naczelnik US wystąpił do wierzyciela o ustosunkowanie się do sformułowanego przez podatnika zarzutu. Postanowieniem z dnia 12 października 2020 r. Prezydent oddalił zarzut nieistnienia obowiązku jako niezasadny. Pismem z dnia 26 października 2020 r. wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, iż postanowienie z dnia 12 października 2020 r. jest ostateczne. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2020 r. Naczelnik US uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony. Pismem z dnia 5 grudnia 2020 r. podatnik wniósł zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika US, w którego treści stwierdził, że jest właścicielem nieruchomości, który winien ponosić opłaty, ale fakt ten nie ma znaczenia. Podatnik wniósł o odrzucenie "roszczenia w całości jako bezprawnego" z uwagi na brak dowodów na to, że jest właścicielem nieruchomości. Skarżący domagał się również poinformowania organów ścigania o popełnieniu przestępstwa przez K. H. i D.A. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2021 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przywołując treść art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 33 § 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a. stwierdził, że zarzuty są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w początkowej fazie prowadzenia egzekucji administracyjnej, celem wyjaśnienia - przy udziale wierzyciela - określonych wątpliwości dotyczących podstaw do prowadzenia tego postępowania. Organ egzekucyjny jest bowiem organem wykonawczym. Działa on na wniosek wierzyciela i nie jest uprawniony do badania zasadności oraz wymagalności obowiązku, który ten nałożył na określony podmiot (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Procedura rozpatrywania tego środka jest przy tym ścisłe określona. Organ egzekucyjny nie może dokonać tego w sposób dowolny. Jeżeli zobowiązany w ramach tego środka składa zarzut nieistnienia obowiązku, którego podstawą jest przepis art. 33 § 1 pkt 1., organ egzekucyjny jest zobligowany prawnie do uzyskania stanowiska wierzyciela. Stanowisko to przybiera formę postanowienia, na które zobowiązany może złożyć zażalenie. Jak wynika z powyższego, przed wydaniem postanowienia przez organ egzekucyjny zarzuty rozpatruje wierzyciel. Dopiero gdy postępowanie przed wierzycielem zostanie zakończone (na skutek posiadania przez postanowienie wierzyciela przymiotu ostateczności), postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Postanowienie wierzyciela w przypadku określonych zarzutów jest dla organu egzekucyjnego wiążące (zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a.). Związanie stanowiskiem wierzyciela oznacza natomiast to, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do orzeczenia inaczej niż wierzyciel. W opinii organu odwoławczego, wiążący charakter stanowiska wierzyciela dotyczy zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1). Dyrektor IAS wyjaśnił, że w poszanowaniu tych regulacji Naczelnik US wystąpił do wierzyciela, by ten wyraził swoje stanowisko w zakresie zgłoszonego zarzutu. Zarzut został rozpoznany przez wierzyciela ostatecznym postanowieniem z dnia 12 października 2020 r., w wyniku czego Naczelnik US wydał dniu 30 listopada 2020 r. postanowienie, uznając wniesiony zarzut za nieuzasadniony. W opinii organu odwoławczego, zgodnie z wiążącym organy egzekucyjne obu instancji postanowieniem wierzyciela, podatnik złożył w dniu 23 maja 2013 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jako "inny podmiot" na wskazanej nieruchomości, wykazując do opodatkowania jedno gospodarstwo domowe (1-2 osobowe) i należną opłatę w wysokości 19 zł miesięcznie. Tak samo uczynił podatnik składając kolejną deklarację w związku ze zmianą metody obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami na terenie Gminy w dniu 4 lutego 2016 r., wykazując do naliczenia opłaty dwie osoby i należną opłatę w wysokości 23 zł miesięcznie. W związku ze zmianą wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie Gminy, Prezydent Miasta zgodnie z art. 6 m ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1439 ze zm.) – dalej: "u.c.p.g.", ustalił dla podatnika wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 32 zł. Wskazane zawiadomienie zostało skutecznie doręczone podatnikowi w dniu 23 maja 2019 r. i jak wskazał wierzyciel, podatnik jest winny dokonać stosownych opłat. Jak wskazał dalej wierzyciel w ostatecznym stanowisku w związku z niewniesieniem przez podatnika opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 01.11.2019 r. do 29.02.2020 r. (4 miesiące) Prezydent wystosował do podatnika w dniu 22 maja 2020 r. upomnienie, które zostało skutecznie doręczone w dniu 26 maja 2020 r. W związku z brakiem zapłaty Prezydent w dniu 14 lipca 2020 r. wystawił na podatnika ww. tytuł wykonawczy, który skierował do egzekucji. Dyrektor IAS wyjaśnił, że wierzyciel podniósł również, że zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości (...) są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zgodnie z art 6i ust. 1 pkt. 1 przywołanej ustawy, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Wierzyciel wskazał wprost na treść art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Dyrektor IAS wskazał, że powyższa definicja ma charakter zakresowy. Zostały w niej wymienione kategorie podmiotów, które mogą zostać uznane za właścicieli nieruchomości w znaczeniu omawianej ustawy. Wskazany przez ustawodawcę krąg podmiotów mogących być adresatami obowiązków związanych z gospodarowaniem odpadami komunalnymi jest szeroki. Wynika to z potrzeby zapewnienia prawidłowej i powszechnej realizacji celów i funkcji ustawy. Końcowo wierzyciel wskazał, że zgodnie z informacją uzyskaną od firmy świadczącej usługi odbioru odpadów komunalnych na terenie Gminy, z ww. nieruchomości odpady komunalne odbierane są zgodnie z harmonogramem. Tym samym wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. W opinii Dyrektora IAS, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych w sytuacji, w której nieruchomość nie jest zamieszkiwana przez jej właściciela i od kilku lat jest wynajmowana, to pozbawione argumentów jest twierdzenie, że to wyłącznie właściciel nieruchomości jest zobowiązany do składania deklaracji i ponoszenia opłaty zagospodarowanie odpadami komunalnymi. Odnosząc się końcowo do wniosku o złożenie zawiadomienia na podstawie art. 304 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeksu postępowania karnego (Dz.U. 2020 r. poz. 30 z późn. zm.) Dyrektor IAS wskazał, że nie jest w posiadaniu dowodów o popełnionym przestępstwie przez wskazane osoby. Jeżeli jednak podatnik jest w posiadaniu takich dowodów, to ma prawny obowiązek poinformować organy ścigania o popełnionym przestępstwie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 18 stycznia 2021 r. Skarżący zaskarżył w/w postanowienie w całości uznając je za bezzasadne. We wnioskach końcowych Skarżący wniósł o całkowite odrzucenie roszczeń K. H. jako bezzasadnych, nie mających żadnego potwierdzenia w dokumentach, a powodowanych jedynie chęcią osiągnięcia nienależnych korzyści majątkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia 18 stycznia 2021 r., którym Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 30 listopada 2020 r. w przedmiocie zarzutu dotyczącego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego z dnia 14 lipca 2020 r. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6)niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Stanowisko wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a, jest wiążące dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Należy podkreślić, iż funkcją zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a jest doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, odnoszącego się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do przyczyn związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, podkreślenia wymaga, że regulacja taka nie występuje w przypadku innych środków prawnych. W orzecznictwie wskazuje się, że wyjaśnienie tej kwestii znajduje się w unormowaniu zawartym w art. 29 § 1 in fine u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Obie normy prawne ustanawiają wyraźną granicę między postępowaniem rozpoznawczym, a egzekucyjnym oraz zakreślają granice uprawnień organów egzekucyjnych. Relacja między unormowaniem zawartym w art. 29 § 1 u.p.e.a. a podstawami zarzutów określonymi w art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. sprawia więc, że organ egzekucyjny zobowiązany jest nie uwzględnić zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdy wierzyciel, zajmując merytoryczne stanowisko, nie potwierdzi zasadności stawianych przez zobowiązanego zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1135/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zwrócić uwagę, że rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593; wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie uznał podniesiony przez Skarżącego w piśmie z dnia 28 lipca 2020 r. (uzupełnionym pismem z dnia 28 sierpnia 2020 r.) zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. związany z prowadzoną egzekucją na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego z dnia 14 lipca 2020 r. za bezzasadny. Naczelnik US rozpatrzył zarzut Skarżącego na podstawie art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. będący - w ocenie Sądu - właściwym przepisem w tej sytuacji. Z kolei stan faktyczny opisany w zaskarżonym postanowieniu był oparty na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym na wniesionym przez Skarżącego piśmie zawierającym zarzut. Przechodząc do oceny podniesionego przez Skarżącego zarzutu, Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Rozpoznając zarzut nieistnienia obowiązku, którego podstawą jest przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny jest zobligowany prawnie do uzyskania stanowiska wierzyciela. Stanowisko to przybiera formę postanowienia, na które zobowiązany może złożyć zażalenie. Jak wynika z powyższego, przed wydaniem postanowienia przez organ egzekucyjny zarzuty rozpatruje wierzyciel. Dopiero gdy postępowanie przed wierzycielem zostanie zakończone (na skutek posiadania przez postanowienie wierzyciela przymiotu ostateczności), postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Należy podkreślić, że postanowienie wierzyciela w przypadku określonych zarzutów jest dla organu egzekucyjnego wiążące (zgodnie z powołanym poniżej art. 34 § 1 u.p.e.a.). Związanie stanowiskiem wierzyciela oznacza natomiast to, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do orzeczenia inaczej niż wierzyciel. Wiążący charakter stanowiska wierzyciela dotyczy zgłoszonego przez Skarżącego zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Zdaniem Sądu, Naczelnik US zasadnie zatem wystąpił do wierzyciela, by ten wyraził swoje stanowisko w zakresie zgłoszonego zarzutu. Zarzut został rozpoznany przez wierzyciela ostatecznym postanowieniem z dnia 12 października 2020 r., w wyniku czego Naczelnik US wydał dniu 30 listopada 2020 r. postanowienie uznające wniesiony przez Skarżącego zarzut za nieuzasadniony. Zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela, przedmiotowy tytuł wykonawczy z dnia 14 lipca 2020 r. został wystawiony w związku z niewniesieniem przez Skarżącego opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 01.11.2019 r do 29.02.2020 r. (4 miesiące). Prezydent wystosował do Skarżącego upomnienie, a w związku z brakiem zapłaty wystawił na Skarżącego ww. tytuł wykonawczy, który skierował do egzekucji. W ocenie Sądu, Dyrektor IAS dokonując oceny nałożonego na stronę obowiązku wynikającego z ww. tytułu wykonawczego zasadnie stwierdził, że zgodnie z wiążącym organ egzekucyjny oraz organ odwoławczy ostatecznym postanowieniem wierzyciela z dnia 12 października 2020 r., Skarżący złożył w dniu 23 maja 2013 r. stosowną deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (opłata obowiązywała w okresie od 01.07.2013 r. do 31.12.2015 r.) jako "inny podmiot" na wskazanej nieruchomości. Skarżący złożył kolejną deklarację w związku ze zmianą metody obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie Gminy w dniu 4 lutego 2016 r. (za okres od 01.01.2016 do 30.06.2019r.), a następnie w związku ze zmianą wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, Prezydent, zgodnie z art. 6 m ust. 2a u.c.p.g. ustalił dla Skarżącego wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 32 zł, którą Skarżący winien opłacić. Wierzyciel wskazał, że zgodnie z informacją uzyskaną od firmy świadczącej usługi odbioru odpadów komunalnych na terenie Gminy, z wskazanej nieruchomości odpady komunalne odbierane są zgodnie z harmonogramem. Tym samym wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. W ocenie Sądu, Dyrektor IAS prawidłowo wskazał w wydanym postanowieniu, mając na względzie stanowisko wierzyciela, że definicja zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. ma charakter zakresowy. Zostały w niej wymienione kategorie podmiotów, które mogą zostać uznane za właścicieli nieruchomości w znaczeniu omawianej ustawy. Wskazany przez ustawodawcę krąg podmiotów mogących być adresatami obowiązków związanych z gospodarowaniem odpadami komunalnymi jest szeroki. Wynika to z potrzeby zapewnienia prawidłowej i powszechnej realizacji celów i funkcji ustawy. Przy czym pozbawione argumentów jest twierdzenie, że to wyłącznie właściciel nieruchomości jest zobowiązany do składania deklaracji i ponoszenia opłaty zagospodarowanie odpadami komunalnymi. Sądy wskazują, że ponoszenie opłat za gospodarowanie odpadami winny obciążać podmiot, który je wytwarza, (wyrok NSA z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 676/17, wyrok WSA w Gliwicach z 10 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/GL 333/18, wyrok WSA w Poznaniu z 21 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Po 510/18). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Zaskarżone postanowienie zawiera ponadto wszystkie elementy postanowienia wymienione w art. 124 § 1 i § 2 kpa, w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.