VI SA/Wa 994/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz B. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z "(...)" września 2020 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej odmówił B. K. udostępnienia dokumentów zawartych w aktach wzoru przemysłowego. Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 251 ust. 21 i art. 113 ustawy z 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2020 r., poz. 286 ze zm.) – zwanej dalej "p.w.p." oraz art. 252 p.w.p. i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.". Postanowienie wydano w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 3 września 2020 r. skarżący zwrócił się do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o udostępnienie decyzji tego organu z "(...)" kwietnia 2019 r. wydanej w stosunku do A. F., odmawiającej rejestracji wzoru przemysłowego pod tytułem "Symbol graficzny", dokonanego pod numerem "(...)". W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ – odwołując się do zamieszczonej w art. 1 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) – zwanej dalej "u.d.i.p." normy kolizyjnej wyjaśnił, że w tej sprawie podstawą rozstrzygnięcia powinny być przepisy p.w.p. Wskazał, że uwzględnienie żądania mogłoby zagrozić prawnie uzasadnionym interesom uprawnionego w rozumieniu art. 251 ust. 21 p.w.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono organowi naruszenie art. 251 ust. 1 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 251 ust. 21 p.w.p., art. 113 p.w.p. i art. 6 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, mimo że postępowanie zwieńczone decyzją, której udostępnienia skarżący się domagał, zostało prawomocnie zakończone wyrokiem WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1257/19, art. 1 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p. poprzez niezastosowanie, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. poprzez błędne pouczenie o kwocie wpisu sądowego od skargi. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) oraz prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zagadnienie udostępniania akt postępowań prowadzonych przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej unormowane zostało dwutorowo: w przepisach p.w.p. oraz – subsydiarnie, z mocy art. 2 ust. 1 u.d.i.p., stosowanych przepisach tej ostatniej ustawy. Dostęp do akt w trybie art. 251 ust. 1 i 2 p.w.p. odnosi się do żądań skierowanych w odniesieniu do postępowań pozostających w toku. Przesądza o tym treść sformułowania "w każdym stadium postępowania", którym posłużył się ustawodawca w art. 251 ust. 1 p.w.p. Nie ulega wątpliwości, a pogląd ten wyrażono także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 20 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 459/07, LEX nr 480219), że ograniczenie to dotyczy także wniosków rozpoznawanych w trybie art. 251 ust. 2 p.w.p. Rozszerza on bowiem katalog legitymowanych do przeglądania akt postępowania o dodatkowe, niewymienione w art. 251 ust. 1 p.w.p. podmioty. Nie odnosi się natomiast do żądań wystosowanych po zakończeniu postępowania. Terminy, do których przepis ten odsyła, odnoszą się natomiast do tych, unormowanych w art. 43 i 44 p.w.p., a przewidzianych na nieujawnianie informacji o zgłoszeniach. Z tego powodu wnioski o udostępnienie akt złożone przez niebędące stronami podmioty po zakończeniu postępowania administracyjnego rozpoznawać należy na podstawie przepisów u.d.i.p., stosowanych w zakresie nieuregulowanym przez przepisy p.w.p. Akta te, co również było już przedmiotem analizy orzecznictwa sądowego (zob. wyrok NSA z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stanowią informację publiczną, choć nie wszystkie zawarte w nich materiały powinny podlegać udostępnieniu, a to z uwagi na potrzebę rozważenia ochrony pewnych danych, na przykład osobowych, bądź objętych tajemnicą prawnie chronioną. Decyzja administracyjna, w świetle art. 6 ust. 2 u.d.i.p., stanowi dokument urzędowy, który co do zasady powinien podlegać udostępnieniu, o ile nie zachodzą, wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, ku temu przeszkody. Wydane w tej sprawie postanowienie zapadło na podstawie mających walor procesowy przepisów p.w.p., z pominięciem wskazanej wyżej materialnoprawnej regulacji u.d.i.p., która powinna znajdować zastosowanie w tej sprawie. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie dotknięte jest naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy a zarazem prawa materialnego, które wywarło wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniosek skarżącego ponownie należy uczynić to z uwzględnieniem regulacji u.d.i.p., uwzględniając to, że w myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo dostępu do informacji publicznej służy każdemu, a decyzja administracyjna, jak już wskazano, stanowi podlegający udostępnieniu dokument, o ile nie występują, znajdujące umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, przeszkody blokujące uwzględnienie takiego żądania. Mając powyższe na uwadze, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania, w postaci uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego, Sąd postanowił na podstawie art. 200 tej ustawy.