I SAB/Wr 228/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V.K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić Stronie skarżącej kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi. V.K. (dalej jako Skarżący, Strona) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bezczynność Wojewody D. (dalej jako: Organ, Wojewoda) w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zawiadomieniem z 22 lipca 2020 r. pozostawił wniosek Strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę bez rozpoznania. Organ wskazał, że pismem z 17 maja 2019 r. wezwał Stronę do uzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie podpisanego przez podmiot powierzający wykonywanie pracy załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, który dołącza się w przypadku ubiegania się przez cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Podkreślił Organ, że Skarżący został poinformowany, iż żądany załącznik może podpisać osoba uprawniona do podejmowania tego typu czynności na podstawie danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym albo Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej lub osoba upoważniona na podstawie stosownego pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zew zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której Stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie, o czym stanowi art. 52 § 2 p.p.s.a. W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania, powołane przepisy uzupełnia art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowiąc, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przywołane regulacje kreują zatem obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przewidzianego w ustawie, który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie i przewidują ponaglenie jako właściwy środek zaskarżenia poprzedzający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 § 2 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie Skarżący wniósł ponaglenie12 sierpnia 2020 r., natomiast zawiadomienie o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania Organ wydał 22 lipca 2020 r. (doręczenie 2 sierpnia 2019 r.). Sąd podkreśla, że skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać jedynie w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje Stronie możliwość wniesienia skargi do Sądu. Postępowanie przed Wojewodą Dolnośląskim, któremu Strona zarzuciła bezczynność Wojewody, zostało wszczęte wnioskiem Strony z 30 lipca 2018 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Postępowanie to zostało zakończone w dacie doręczenia (tj. 2 sierpnia 2019 r.) zawiadomienia Organu z 22 lipca 2019 r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Strony, z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku (por. uchwała Naczelnego Sadu Administracyjnego z 3 września 2013 r. o sygn. akt I OPS 2/13 – dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie CBOSA). Sąd oceniając zasadność skierowanego przez Organ wezwania z 17 maja 2019 r. nr [...] uznał podobnie jak Wojewoda, że wezwanie o doręczenie podpisanego przez podmiot powierzający wykonywanie pracy załącznika nr 1 do wniosku było uzasadnione, albowiem pierwotnie złożony załącznik podpisała osoba, której umocowanie do reprezentacji podmiotu powierzającego wykonanie pracy nie wynikało z danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zasadności wezwania nie kwestionowała również Strona. Niewątpliwie Strona nie udzieliła jednak odpowiedzi na to wezwanie, czego konsekwencją było ww. pozostawienie wniosku Strony bez rozpoznania. W oparciu o akta administracyjne Sąd nie stwierdził wad w postępowaniu Organu skutkującym wydaniem przez Wojewodę zawiadomienia z 22 lipca 2019 r. Równocześnie uwzględniając fakt złożenia wniosku Strony o przywrócenie terminu do uzupełnienia wskazanych w wezwaniu Organu z 17 maja 2019 r. braków, należy stwierdzić (poza negatywnymi rozstrzygnięciami w tym przedmiocie Organu jak i Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców), że okoliczność ta nie wpływa na ocenę legalności wspomnianego zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, które musi być oceniane na moment jego wydania i doręczenia. Tym samym wniesienie do sądu administracyjnego skargi na postanowienie Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z 14 kwietnia 2020 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody z 19 sierpnia 2019 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie Stronie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie ma znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Ewentualne pozytywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu powoduje jedynie przywrócenie uchybionego terminu wyznaczonego do dokonania określonej czynności. Na gruncie analizowanej sprawy kluczowe znaczenie ma kwestia granic czasowych wniesienia ponaglenia. Innymi słowy wyjaśnienia wymaga, czy może być ono wniesione w toku postępowania administracyjnego, czy także po jego zakończeniu. Sąd stoi na stanowisku zbieżnym z zaprezentowanym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2020 r. o sygn. akt II OSK 3732/18 oraz uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r.(oba dostępne w CBOSA), że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania/bezczynność organu w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, które się toczy i nie zostało zakończone. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Wniesienie w rozpoznawanej sprawie ponaglenia już po zakończeniu postępowania administracyjnego nie może zostać uznane za środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.), który służył stronie przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.) w dacie jego wniesienia. Strona nie wyczerpała środka zaskarżenia – nie złożyła ponaglenia w trakcie trwającego postępowania, którego wyczerpanie warunkowało dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, o czym orzeczono w punkcie II postanowienia.