III OSK 1697/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 28 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 137/21 odrzucającego skargę G. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r. znak KOA/3698/Ni/20 w przedmiocie skargi na działanie organu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 22 czerwca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 137/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę G. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 2 grudnia 2020 r. znak KOA/3698/Ni/20 w przedmiocie skargi na działanie organu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że niedopuszczalna jest skarga na postanowienie wydane w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to ma charakter wpadkowy i nie przysługuje na nie zażalenie, a w konsekwencji także skarga do sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył G. C., zaskarżając je w całości. Zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1. art. 52 § 1 p.p.s.a. przez błędne uznanie niedopuszczalności skargi w niniejszej sprawie, pomimo iż zgodnie ze wskazanym przepisem skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu co miało miejsca w niniejszej sprawie, 2. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przez błędne odrzucenie skargi, pomimo iż zgodnie ze wskazanym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a wskazanego przepisu, 3. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. przez brak właściwego i wszechstronnego rozpoznania sprawy w zakresie podstaw do ustalenia bezczynności po stronie prezydenta miasta Z. w sprawie wniosku skarżącego z 5 grudnia 2020 roku. W oparciu o tak sformułowane zarzuty G. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie z urzędu wniósł o zasądzenie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu, oświadczając że wynagrodzenie to nie zostało mu przekazane ani w całości, ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną postanowienia. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Na wstępie wskazać należy, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z powyższych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. np. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14, LEX nr 1989272). Rozpatrywana w tych granicach skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako niezawierająca usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO w Warszawie z 2 grudnia 2020 r. znak KOA/3698/Ni/20, w którym organ uznał, że Prezydent Miasta Z. nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłości w sprawie rozpatrzenia wniosku z 5 października 2020 r. o sprostowanie protokołu zdawczo-odbiorczego dla mieszkania przy [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) zwanej dalej "k.p.a." Skarżący kasacyjnie skutecznie nie zakwestionował stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż postanowienie to nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, wobec czego nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). W szczególnie nie był trafny zarzut naruszenia art. 52 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie określa kognicji sądu administracyjnego, a ustanawia on jedynie wymóg wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Aby skarga była dopuszczalna, przedmiot zaskarżenia musi jednak wpisywać się w kognicję sądu administracyjnego, określoną w art. 3 § 2 - § 3 p.p.s.a. Dlatego Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 52 § 1 p.p.s.a. przez błędne odrzucenie skargi w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia. Bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Ponownie przypomnieć należy, że przedmiotem skargi było postanowienie wydane na skutek ponaglenia skarżącego, a nie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skoro Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. normującego dopuszczalność skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, to nie naruszył tego przepisu. Podobnie Sąd Wojewódzki nie naruszył art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. Zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem WSA w Warszawie odrzucił skargę, stosując art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odrzucenie skargi oznacza jej niedopuszczalność i opiera się na przesłankach formalnoprawnych. Wobec odrzucenia skargi Sąd ten nie wydał wyroku i nie rozstrzygał w przedmiocie legalności postanowienia SKO w Warszawie z 2 grudnia 2020 r. znak KOA/3698/Ni/20. Z tego względu Sąd nie stosował przytoczonych wyżej przepisów k.p.a. i nie mógł ich naruszyć, co przesądza o bezzasadności także tego zarzutu. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w postanowieniu o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.