III OSK 655/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 383/21 o odrzuceniu skargi K. C. na czynność Rektora Uniwersytetu [...] w K. w przedmiocie nieprawidłowego przeprowadzenia egzaminu magisterskiego oraz nieprawidłowości przy wystawianiu ocen postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną; 2. odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 383/21 odrzucił skargę K. C. na czynność Rektora Uniwersytetu [...] w K. w przedmiocie nieprawidłowego przeprowadzenia egzaminu magisterskiego oraz nieprawidłowości przy wystawianiu ocen. Sąd pierwszej instancji wskazał, że K. C. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynność Rektora Uniwersytetu [...] w K. w przedmiocie nieprawidłowego przeprowadzenia egzaminu magisterskiego oraz nieprawidłowości przy wystawianiu ocen. W skardze szeroko opisała nieprawidłowe jej zdaniem postępowanie uczelni związane z przeprowadzeniem egzaminu magisterskiego oraz wystawiania poszczególnych ocen. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o jej odrzucenie twierdząc, że brak jest aktu lub czynności, które to mogłyby podlegać kontroli sądu administracyjnego, nie ma też żadnego postępowania, w którym mógłby pozostawać w zwłoce. W piśmie z [...] kwietnia 2021 r. skarżąca, pomimo wezwania Sądu, nie wskazała zaskarżonego aktu lub czynności, twierdząc, że zaskarża decyzję na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2018 poz. 1668 z późn. zm.). Sąd pierwszej instancji, badając kwestię dopuszczalności skargi stwierdził, że uczelnia wyższa jest podmiotem działającym w formie zakładu administracyjnego. Jest to jednostka organizacyjna niebędąca organem państwowym ani organem samorządu. Zakłady administracyjne zostały powołane do wykonywania zadań publicznych, przede wszystkim poprzez prowadzenie działalności usługowej i są uprawnione do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych. Zakład administracyjny (publiczny) jako jedna z form decentralizacji administracji publicznej nie podlega władzy hierarchicznej organów administracji rządowej i sprawuje funkcje administracji publicznej samodzielnie, korzystając z władztwa zakładowego. Istotę władztwa zakładowego stanowi zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu (w tym wypadku ze studentami), jak również z osobami, które znalazły się na terenie zakładu w innym charakterze. W zakładzie administracyjnym proces realizacji zadań publicznych przebiega w obrębie szeroko pojętej jego organizacji. Organy zakładu administracyjnego podejmują wobec jego użytkowników tzw. akty zakładowe, które mogą mieć charakter aktów zewnętrznych jak i wewnętrznych. Akty zakładowe wewnętrzne, co do zasady, nie podlegają kontroli instytucji zewnętrznych wobec uczelni, co wynika z przyznania tym zakładom szerokiej autonomii. Sądowa kontrola aktów organów uczelni uzależniona jest od ustalenia czy jest to decyzja administracyjna podjęta w indywidualnej sprawie studenta. Sprawą indywidualną użytkownika zakładu publicznego, jakim jest uczelnia wyższa, są takie sytuacje, kiedy rozstrzygnięcie organu uczelni dotyczy sfery praw i obowiązków studenta i - co ważne - wywiera bezpośredni skutek na zewnątrz. Kontroli sądów administracyjnych nie podlegają bowiem akty zakładowe wewnętrzne, a więc takie, które nie wywołują skutków prawnych poza obszarem działania uczelni wyższej. Dalej Sąd wyjaśnił, że ustawodawca nie zdecydował się poddać kontroli sądów administracyjnych wszystkich decyzji podejmowanych w indywidualnych sprawach studentów. Kognicji sądów administracyjnych podlegają decyzje mające podstawę prawną w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r. poz. 85 ze zm., dalej: "P.s.w.n."). Zgodnie z powołaną ustawą w drodze decyzji administracyjnej organy uczelni mają obowiązek rozstrzygać np. w sprawach: przyjęcia na studia (art. 72 ust. 3), stwierdzenie nieważności dyplomu (art. 77 ust. 5) stypendiów (art. 86 ust. 2), skreślenia z listy studentów (art. 108 ust. 3). Z powyższego wynika zatem, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają akty zakładowe zewnętrzne, czyli rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków studenta, a przesądzające o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego, jako że są one decyzjami administracyjnymi. Końcowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że od wymienionych wyżej aktów należy odróżnić rozstrzygnięcia organów szkoły znajdujące podstawę prawną w wewnętrznych źródłach prawa, np. w regulaminie studiów czy wydanych na jego podstawie uchwałach rady danego wydziału. Skoro nie są to przepisy o charakterze powszechnie obowiązującym, to mogą stanowić one podstawę prawną jedynie rozstrzygnięć związanych z tokiem studiów indywidualnie określonego studenta, które jednak nie przesądzają ostatecznie o jego sytuacji prawnej (nie mają charakteru zewnętrznego). Tego rodzaju aktem czy czynnością jest wystawianie ocen czy zasady realizowania egzaminu magisterskiego. Są to czynności wewnętrzne, skierowane na wywołanie konkretnych i indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, w ramach istniejącego stosunku zakładowego, przy czym sam fakt jego podjęcia bądź nie, jak w przypadku zarzucanej organowi bezczynności w tym zakresie, nie wywiera bezpośredniego skutku na istnienie tego stosunku. Ewidentnie bowiem na sytuację strony wpływ miał dopiero wynik końcowy niniejszego postępowania, np. decyzja o skreśleniu z listy studentów. Dopiero skreślenie z listy studentów ma charakter zewnętrzny i po wyczerpaniu środków zaskarżenia może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Z tego uprawnienia skarżąca skutecznie skorzystała zaś w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1084/20. Reasumując, Sąd wskazał, że skoro sprawa wstawiania ocen oraz przebiegu egzaminu magisterskiego jest wyłącznie czynnością/aktem zakładowym wewnętrznym i nie posiada cech aktu administracyjnego: decyzji, postanowienia czy innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. i z tego względu nie podlega kontroli sądu administracyjnego, dlatego też niedopuszczalna jest wniesienie skargi tym zakresie. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę. Skarżąca wywiodła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od postanowienia z 25 czerwca 2021 r. Zaskarżonemu postanowieniu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, a to: art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 253 § 2 p.p.s.a., poprzez wyznaczenie pełnomocnika z urzędu już po wydaniu zaskarżonego postanowienia, co uniemożliwiło pełnomocnikowi zapoznanie się z aktami sprawy na wcześniejszym etapie postępowania i odniesienie do stanowiska Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego przed wydaniem zaskarżonego postanowienia; art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi, w sytuacji, gdy skarga jest dopuszczalna, a rozpoznanie sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego; art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, czego przejawem było niezakwalifikowanie czynności związanych z niedopuszczeniem skarżącej do egzaminu magisterskiego jako czynności z zakresu administracji publicznej, a która to czynność, dotycząca uprawnień skarżącej powinna podlegać kontroli sądów administracyjnych. W związku ze wskazanymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, wyznaczenie w niniejszej sprawie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a także o zasądzenie na rzecz adwokata Marcina Imiołka kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przestawiła argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. Rektor Uniwersytetu [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie całości oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie organ oświadczył, że odstępuje od żądania rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 287/21 toczyła się między tymi samymi stronami sprawa dotycząca tych samych zarzutów i okoliczności, które podnoszone są w niniejszym postępowaniu. Do odpowiedzi na skargę kasacyjną organ dołączył kserokopię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 287/21. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie wskazać należy, że zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi tego rodzaju postanowienie. Sąd drugiej instancji nie jest jednak związany wnioskiem strony. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając zawartą w art. 7 p.p.s.a. zasadę szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania i występujący w przedmiotowej sprawie jedynie problem prawny, rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Przechodząc natomiast do oceny podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów zwrócić należy uwagę, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc po uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają zatem zawarte w niej podstawy. Związanie podstawami kasacyjnymi polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten jest uprawniony jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości istniały. Zakres kontroli wyznacza zatem autor skargi kasacyjnej, wskazując które normy prawa zostały naruszone. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek powołania przez skarżącego konkretnych przepisów prawa, którym jego zdaniem, uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji w zw. z art. 253 § 2 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z 18 czerwca 2021 r., sygn. akt III SPP/Wa 37/21 ustanowił dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, który został wyznaczony zarządzeniem [...]z [...] lipca 2021 r. Pełnomocnik z urzędu nie był w żaden sposób ograniczony w działaniach na rzecz strony. Miał zapewniony dostęp do akt sprawy. Po jej rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, co nastąpiło zgodnie ze zdaniem drugim § 3 art. 55 p.p.s.a., doręczono pełnomocnikowi odpis postanowienia o odrzuceniu skargi, umożliwiając jego zaskarżenie, co też uczynił. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 , poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Granice kognicji rzeczowej sądu administracyjnego doprecyzowane zostały w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, jak wynika dalej z przepisów § 2a i § 3 art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wyszczególnienie w art. 3 p.p.s.a. aktów i czynności ma charakter wyczerpujący i stanowi katalog zamknięty (enumeracja pozytywna), co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż w nim wskazanych, nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, uczelnia wyższa jest podmiotem działającym w formie zakładu administracyjnego. Jest to jednostka organizacyjna niebędąca organem państwowym ani organem samorządu. Zakłady administracyjne zostały powołane do wykonywania zadań publicznych, przede wszystkim przez prowadzenie działalności usługowej i są uprawnione do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych. Zakład administracyjny (publiczny) jako jedna z form decentralizacji administracji publicznej nie podlega władzy hierarchicznej organów administracji rządowej i sprawuje funkcje administracji publicznej samodzielnie, korzystając z władztwa zakładowego. Istotę władztwa zakładowego stanowi zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu, jak również z osobami, które znalazły się na terenie zakładu w innym charakterze. W zakładzie administracyjnym proces realizacji zadań publicznych przebiega w obrębie szeroko pojętej jego organizacji. Wynika to z faktu, że grupa społeczna złożona z użytkowników zakładu administracyjnego ma zawsze (w danym przedziale czasu) charakter mniej lub bardziej zamknięty. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych, aktów organów uczelni dotyczących sfery aktów administracyjnych wewnętrznych nie wydaje się w drodze decyzji administracyjnych. Wynika to z faktu, że jednostronne działania prawne organów zakładu, skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych w ramach stosunku zakładowego, które nie wpływają na sam byt tego stosunku, nie wymagają wydawania decyzji indywidualnych (por. E. Ochendowski: Zakład administracyjny jako podmiot administracji państwowej, Poznań 1969, s. 214). Takie wewnętrzne akty zakładowe, nie podlegają reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego i nie są bezpośrednio zaskarżalne do sądu administracyjnego. Zaskarżeniu natomiast podlegają akty zakładowe zewnętrzne, czyli rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków, a przesądzające o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego, zatem wywierające bezpośredni skutek na zewnątrz. Do zdarzeń niepodlegających reżimowi Kodeksu postepowania administracyjnego w judykaturze zalicza się m.in.: zgodę dziekana wydziału na podjęcie dodatkowych studiów na innym kierunku tej samej bądź innej uczelni (por. wyrok NSA z 16 czerwca 1987 r., SA/Wr 227/87), czy odmowę udzielenia przez organ szkoły wyższej urlopu dziekańskiego (por. postanowienie NSA z 12 czerwca 1990 r., SA/Kr 368/90). Kognicji sądów administracyjnych podlegają decyzje mające podstawę prawną w ustawie, zaś rozstrzygnięcia uczelni mające podstawę prawną w takich wewnętrznych źródłach prawa, jak regulamin studiów, mają charakter aktów wewnętrznych i nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 18 września 2012r., I OSK 1583/12). Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. P.s.w.n., organizację studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Skoro zatem istnieje możliwość uregulowania organizacji i toku studiów przez organy uczelni, oznacza to, że ustawodawca nie zdecydował się poddać wszystkich decyzji podejmowanych w indywidualnych sprawach kontroli sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie skarżąca przedmiotem zaskarżenia uczyniła nieprawidłowe przeprowadzenie egzaminu magisterskiego oraz nieprawidłowości przy wystawianiu ocen. W tak zakreślonym przedmiocie skargi uznać należało, że zakwestionowane postępowanie uczelni związane z prowadzeniem zajęć i egzaminowaniem skarżącej, nie mieści w żadnej z wymienionych na wstępie w art. 3 § 2 p.p.s.a. kategorii spraw podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Kwestie te podlegają weryfikacji wyłącznie w trybie i na zasadach określonych w statucie uczelni oraz regulaminie studiów, a zatem nie można ich uznać za akty o charakterze zewnętrznym. Nie wymagają one wydania indywidualnej decyzji administracyjnej, podlegającej kontroli sądowej, bowiem nie wywierają bezpośrednio jakiegokolwiek skutku na zewnątrz, w postaci nawiązania, odmowy nawiązania, przekształcenia bądź rozwiązania stosunku zakładowego. W konsekwencji takie akty lub czynności podejmowane w takich sprawach nie podlegają jurysdykcji sądowej. Wobec powyższego wniesiona w niniejszej sprawie skarga, jako dotycząca czynności nieobjętej zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a ) podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzekł Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto wskazać należy, że skarżąca na wezwanie Sądu z [...] marca 2021 r. do usunięcia braków formalnych skargi, nie wskazała daty oraz numeru zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia). Wobec tego zasadnie Sąd pierwszej instancji przeszedł do całościowej oceny dopuszczalności wniesionej w niniejszej sprawie skargi. Także w dacie wniesienia przez skarżącą skargi w niniejszej sprawie, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pod sygn. akt III SA/Kr 287/21 toczyła się sprawa ze skargi skarżącej na czynność Rektora Uniwersytetu [...] w K. w przedmiocie nieprawidłowego przeprowadzenia egzaminu magisterskiego oraz nieprawidłowości przy wystawianiu ocen, czyli w przedmiocie tożsamym z tym w rozpoznawanej sprawie. Okoliczność ta także stanowi o niedopuszczalności niniejszej skargi, bowiem stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 206 p.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na trudną sytuację materialną skarżącej, która została opisana w postanowieniach referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 czerwca 2021 r. oraz 14 lipca 2021 r., sygn. akt III SPP/Kr 37/21, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie należało odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Natomiast o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika orzeka wojewódzki sąd administracyjny (art. 254 p.p.s.a.)