II SAB/Kr 86/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. D. S.A. z siedzibą w K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w K. w sprawie dotyczącej uszkodzenia przewodu napowietrznej linii elektroenergetycznej oddala skargę Pismem z dnia 16 marca 2021 r. T. D. S.A. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] – [...] w K. w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wywołanej pismami T. D. S.A. w K. z dnia 8 kwietnia 2020 r. oraz z dnia 13 maja 2020 r. dotyczącymi uszkodzenia (zerwania) przewodu elektroenergetycznej linii napowietrznej średniego napięcia SN-15 kV w O. przy ul. [...], znak sprawy: [...] Skarżąca zarzuciła organowi dopuszczenie się bezczynności w sprawie rozumianej jako niewydanie w terminie określonym w art. 35 i 36 § 1 k.p.a. decyzji lub postanowienia, co spowodowane było naruszeniem przez organ przepisów prawa, tj.: 1) art. 15 k.p.a. poprzez zamknięcie skarżącej drogi postępowania administracyjnego i pozbawienia prawa do skontrolowania stanowiska organu w drodze instancji administracyjnej, a następnie sądowej; 2) art. 227 k.p.a. poprzez błędne zakwalifikowanie pisma skarżącej jako skargi, a nie jako wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego; 3) art. 61 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania żądania wyrażonego w pismach skarżącej z 8 kwietnia 2020 r. i z dnia 13 maja 2020 r. w sytuacji, gdy było to konieczne; 4) art. 61a § 1 i § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy było to konieczne. Skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dla powiatu [...] do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie oraz wydania rozstrzygnięcia w terminie 1 (jednego) miesiąca; 2) stwierdzenie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. dla powiatu [...] dopuścił się bezczynności przy rozpoznawaniu sprawy, 3) stwierdzenie, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dla powiatu [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądzenie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dla powiatu [...] na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że pismem z dnia 8 kwietnia 2020 r. T. D. S.A. poinformowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dla powiatu [...], że w wyniku wykonywania robót ziemnych związanych z niwelacją terenu przy ul. [...] w O. w dniu 25 marca 2020 r., na obszarze prowadzonych robót budowlanych doszło do zerwania przewodu elektroenergetycznej linii napowietrznej średniego napięcia SN-15 kV. Jak wskazano z uzasadnieniu pisma, bezpośrednim powodem powstałej awarii było zahaczenie czynnych i będących "pod napięciem" przewodów ww. linii podczas rozładunku pojazdu ciężarowego. Powstałe z tego powodu zwarcie spowodowało nadpalenie i zerwanie przewodu nieizolowanej linii oraz uszkodzenie słupa średniego napięcia, a także przepalenie przewodu oddalonego o ok. 1,8 km od miejsca prowadzenia ww. prac, co doprowadziło do pożaru trawy (w kierunku istniejących zabudowań). Nie ulega wątpliwości, co zostało już wskazane w piśmie do PINB, że opisana sytuacja stworzyła bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia, jak również mienia. W dniu 13 maja 2020 r. Spółka po raz kolejny poinformowała PINB o ponownym zerwaniu w dniu 12 maja 2020 r. dwóch przewodów nieizolowanej linii napowietrznej podczas ciągle prowadzonych robót ziemnych związanych z niwelacją terenu na nieruchomości zlokalizowanej w O. przy ul. [...]. Wskazano przy tym, że po raz kolejny przyczyną powstałej awarii było zahaczenie przewodów ww. linii podczas rozładunku pojazdu ciężarowego. Ponadto wskazano również, że prowadzone prace mogą spowodować, że odległość pomiędzy linią napowietrzną SN a poziomem gruntu będzie niezgodna z obowiązującymi przepisami. Do ww. pism załączono zdjęcia z miejsca, w którym prowadzone są prace ziemne oraz protokoły dotyczące uszkodzenia elementów sieci elektroenergetycznej. Powyższe pisma zostały przez PINB zakwalifikowane jako skargi, w efekcie czego organ w dniu 28 grudnia 2020 r. zawiadomił Spółkę, że w jego ocenie brak jest podstaw do wszczęcia postępowania z uwagi na wykonaną naprawę linii elektroenergetycznej. Skarżąca nie miała możliwości odwołania się od zawiadomienia o sposobie rozstrzygnięcia wydanego przez PINB. W dniu 26 stycznia 2021 r. Spółka wniosła ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy przez PINB w terminie wynikającym z art. 35 i n. k.p.a. (bezczynność) w sprawie wszczętej pismami T. D. S.A., złożonymi do PINB dnia 8 kwietnia 2020 r. oraz 13 maja 2020 r. Pismem z dnia 23 lutego 2021 r., doręczonym na adres Spółki w dniu 2 marca 2021 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że w jego przekonaniu w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do zastosowania trybu, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (dotyczącego możliwości wniesienia ponaglenia). Ponadto WINB wskazał, że skarżąca nie złożyła w PINB formalnego wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej, stanowisko to jest o tyle nieuzasadnione, że to obowiązkiem organu było prawidłowe zakwalifikowanie pisma Spółki jako wniosku o wszczęcie postępowania i podjęcie niezbędnych działań, bez względu na sposób zatytułowania pisma. To treść, a nie nazwa środka prawnego nadana przez wnoszącego decyduje o jego kwalifikacji prawnej przez organ. Zdaniem skarżącej, opisany powyżej sposób postępowania organów należy uznać za wadliwy. W konsekwencji uzasadnione jest twierdzenie, że od kwietnia 2020 r. PINB pozostaje w stanie bezczynności rozumianej jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia. Dalej skarżąca zaprezentowała analizę prawną, podkreślając w szczególności, że pojęcie bezczynności nie jest związane wyłącznie z niepodejmowaniem przez organ jakichkolwiek działań, ale obejmuje ono również sytuację, kiedy organ podjął pewne czynności w sprawie, ale pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji. Skarga musi zawierać zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika, a tym samym pismo może być uznane za skargę jedynie, gdy dotyczy działania czy zaniechania organu państwowego, samorządowego, organizacji społecznych lub ich pracowników. Pisma Spółki dotyczące uszkodzenia przewodów przy pracach prowadzonych na terenie nieruchomości przy ul. [...] w O. zostały błędnie zakwalifikowane przez PINB jako skargi. Nie sposób bowiem uznać, że dotyczą one jakiegokolwiek działania lub zaniechania organu, a wręcz przeciwnie, oczywistym jest, że opisanych w nich naruszeń dopuścił się inwestor w rozumieniu art. 17 Prawa budowlanego realizujący roboty na nieruchomości przy ul. [...] w O.. Co istotne, PINB nie wyjaśnił, z jakich względów pisma Spółki zaklasyfikował jako skargi, co ma doniosłe skutki nie tylko w sferze proceduralnej jako takiej (błędnie nie wydano decyzji czy też postanowienia), ale również w uniemożliwieniu skorzystania z konstytucyjnego prawa dwuinstancyjności postępowania. W konsekwencji niewłaściwej klasyfikacji organ nie wydał bowiem decyzji administracyjnej, od której służyłoby odwołanie, a jedynie zawiadomił o sposobie załatwienia skargi, na co nie przysługuje środek zaskarżenia. Tym samym PINB uniemożliwił Spółce zaskarżenie orzeczenia do organu wyższej instancji i przeprowadzenie merytorycznej kontroli zasadności i prawidłowości wydanej decyzji. Taki sposób załatwienia sprawy (zawiadomienie) zamknął skarżącej drogę postępowania administracyjnego i pozbawił ją praw procesowych, a zwłaszcza prawa do skontrolowania stanowiska organu w drodze administracyjnej, a następnie sądowej. Obowiązek PINB w zakresie merytorycznego rozpoznania żądania wyrażonego w pismach Spółki z 8 kwietnia 2020 r. i 13 maja 2020 r. wynika z art. 61 k.p.a. Jeżeli wnoszący podanie powołuje się na interes prawny, ustalenie zasadności tego żądania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu jednostce wnoszącej prawa do czynnego udziału. Powyższego obowiązku PINB nie wypełnił. Jeśli zatem organ nadzoru budowlanego otrzymał wniesione do niego pismo, to powinien był potraktować je przede wszystkim jako impuls do wszczęcia postępowania. Następnie, mając na uwadze treść art. 61a § 1 i § 2 k.p.a., powinien był dokonać wstępnej oceny i ustalić, czy pochodzi ono od strony postępowania oraz czy postępowanie może zostać wszczęte. Jeśli okoliczności te organ oceniłby w sposób negatywny (np. doszedłby do przekonania, że postępowanie z jakiegokolwiek powodu nie może być wszczęte), powinien był zastosować art. 61a § 1 k.p.a. i wydać zaskarżalne postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jeśli zaś wstępna kontrola wypadłaby pozytywnie, organ powinien był prowadzić postępowanie właściwe dla danych okoliczności stanu faktycznego (zastosować przepisy merytoryczne mające w sprawie zastosowanie) i zakończyć je wydaniem w sprawie decyzji merytorycznej (względnie o umorzeniu postępowania). Zakwalifikowanie pism wniesionych przez Spółkę jako skarg, a w konsekwencji zawiadomienie przez PINB o sposobie załatwienia sprawy jest nieprawidłowe, bowiem organ powinien wszcząć w tej sprawie postępowanie, zakończone wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia. PINB naruszył art. 61 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a tym samym zamknięcie drogi do możliwości złożenia środka zaskarżenia do organu II instancji, celem weryfikacji postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (gdyby takie zapadło). W świetle powyższego należy uznać, że od kwietnia 2020 r. PINB pozostaje w stanie bezczynności, bowiem nie podejmuje istotnych czynności mimo ustawowego obowiązku ich podjęcia, a w tym nie wydaje merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. przeprowadzono czynności inspekcyjno-wyjaśniające w związku z pismem T. D. S.A. Oddział w K. z dnia 8 kwietnia 2020 r. oraz pismem z dnia 13 maja 2020 r. dotyczącymi uszkodzenia przewodu elektroenergetycznej linii napowietrznej średniego napięcia SN-15kV na terenie posesji przy ul. [...] w O., gm. Ś. G.. W pismach tych zwrócono się o przeprowadzenie kontroli i zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Ponadto do pism tych załączono protokoły dotyczące uszkodzenia elementów sieci elektroenergetycznej oraz dokumentację zdjęciową. W treści protokołów wskazano, iż cyt. "T. D. dokona naprawy uszkodzenia i obciąży sprawcę kosztami naprawy uszkodzenia". Przez teren posesji przy ul. [...] - dz. nr [...] w O., gm. Ś. G. przebiega linia elektroenergetyczna napowietrzna średniego napięcia SN-15kV. Podczas czynności kontrolnych w terenie przeprowadzonych w dniu 9 października 2020 r. ustalono, iż przewody ww. linii elektroenergetycznej zostały naprawione niezwłocznie po zerwaniu. Nie stwierdzono również, aby w zbliżeniu z linią elektroenergetyczną prowadzone były roboty budowlane. Ponadto z treści pism T. D. S.A. wynika, iż na terenie dz. nr [...] w O. wykonano roboty ziemne, po których aktualna odległość poziomu terenu od kabli linii SN-15kV wynosi 5,16m. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych cyt: "§ 55.1. Nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż: 1) 3 m - dla linii o napięciu znamionowym nieprzekraczającym 1 kV; 2) 5 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 1 kV, lecz nieprzekraczającym 15 kV". Wobec powyższego zawiadomieniem Nr [...] z dnia 28 grudnia 2020 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. poinformował T. D. S.A. o sposobie załatwienia skargi oraz wyjaśnił, iż w przypadku przeprowadzenia czynności kontrolno-wyjaśniających, w wyniku których nie dochodzi do stwierdzenia naruszenia przepisów Prawa Budowlanego, PINB kieruje do skarżącego zgodnie z art. 238 k.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi. W ocenie organu zarzut bezczynności jest bezzasadny. Organ nadzoru budowlanego ustosunkował się w trybie art. 238 k.p.a. do treści pism T. D. S.A., w którym wnioskowano o przeprowadzenie kontroli. W żadnym z pism nie wnioskowano o wszczęcie postępowania administracyjnego, zatem nie było również podstaw do odmowy wszczęcia postępowania przez PINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu administracji. Stosownie do art. 12 ust. 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W myśl art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga okazała się niezasadna. Stan faktyczny w niniejszej sprawie – przytoczony zarówno w skardze, jak i w odpowiedzi na skargę – jest zasadniczo bezsporny. Skarżąca skierowała do organu dwa pisma z dnia 8 kwietnia 2020 r. i z dnia 13 maja 2020 r., które zainicjowały czynności kontrolne i na które organ odpowiedział w sposób właściwy dla postępowania skargowego. Organ nie uznał zatem wspomnianych pism skarżącej za podanie z żądaniem wszczęcia postępowania jurysdykcyjnego. Oceniając zaistniały stan rzeczy, wypada zauważyć, że przed wprowadzeniem do kodeksu postępowania administracyjnego art. 61a przyjmowano – przynajmniej w niektórych koncepcjach – że stwierdziwszy brak podstaw do wszczęcia postępowania, mimo wniesionego podania, organ mógł pozostać bierny, a to, czy nie ocenił wspomnianych podstaw błędnie, podlegało kontroli w postępowaniu inicjowanym ówczesnym zażaleniem do organu wyższego stopnia tudzież skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Obecnie – gdy obowiązuje art. 61a k.p.a. – kwestia istnienia podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w zasadzie wymyka się spod oceny Sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu; kwestia ta może być badana dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję (gdy organ rozstrzygnął ją pozytywnie) lub na postanowienie odmowne (gdy organ rozstrzygnął ją negatywnie). Obecnie też organ – ilekroć ma do czynienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania – powinien albo podjąć czynności jurysdykcyjne, albo w przepisanej prawem formie odmówić ich podjęcia. W przeciwnym razie naraża się na zarzut bezczynności. Trzeba jednak podkreślić – z drugiej niejako strony – że sam wniosek o wszczęcie postępowania ma z punktu widzenia aktualizacji powyższych powinności organu znaczenie kluczowe, konstytutywne. W szczególności w razie braku takiego wniosku niepodobna czynić organowi zarzutu, że nie wydał postanowienia z art. 61a k.p.a. A w niniejszej sprawie analiza pism skarżącej z dnia 8 kwietnia 2020 r. i z dnia 13 maja 2020 r. – zdaniem Sądu – jednoznacznie wskazuje, że nie miały one znamion wniosku o wszczęcie postępowania, nawet przy uwzględnieniu bardzo odformalizowanego charakteru podań w świetle przepisów k.p.a. Pisma te zawierały opis określonego zdarzenia (awarii) i prośbę o zajęcie stanowiska w sprawie (pismo z dnia 8 kwietnia 2020 r.) tudzież wniosek o niezwłoczne przeprowadzenie kontroli (pismo z dnia 13 maja 2020 r.). Tak sformułowanym żądaniom organ uczynił zadość. Pisma, o których mowa, nie zawierają natomiast żądania wszczęcia postępowania ani innego żądania, które wskazywałoby na oczekiwanie podjęcia czynności jurysdykcyjnych (np. żądania wydania określonej decyzji administracyjnej). Pismo z dnia 13 maja 2020 r. wskazuje przy tym, że zgłoszenie następuje "celem rzetelnej realizacji i wykonywania nałożonych na nas przepisami prawa obowiązków" – nie jest to zatem powołanie się na interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zauważyć też należy, że skarżąca jest wyspecjalizowanym przedsiębiorcą i dokonywała "zgłoszenia" w związku z prowadzoną działalnością – co również nie jest bez znaczenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż skarżąca dysponuje rozeznaniem, wiedzą i możliwościami pozwalającymi na zainicjowanie czynności jurysdykcyjnych w przewidziany prawem sposób, tj. przez złożenie podania z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego w określonej sprawie. Taka możliwość jest wciąż aktualna i dotychczasowe czynności organu nie stoją temu na przeszkodzie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.