I SA/Wa 2807/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 2020 r; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz Województwa [...] kwotę 100 (sto) złotych. Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], jedn. ewid. [...][...] decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [....] o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, została przeznaczona pod realizację inwestycji pn.: "Rozbudowa lewego wału [...] [...], od km wały[...] do ok. [...] (od km rzeki [...] do km [...]) wraz z rozbudową wału cofkowego rzeki [...] tj. prawego wału [...][...] od km wału [...] do km [...], w [...]". Ww. decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] lutego 2015 r., znak: [...]. W konsekwencji jej prawo własności z dniem [...] lutego 2015 r. przeszło na własność Województwa [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].10.2020 r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej kpa), Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej jako organ/minister) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania za udziały w ww. nieruchomości i o zobowiązaniu Zarządu Województwa [...] w [...], w imieniu Województwa [...], do wypłaty ww. odszkodowania (...). W uzasadnieniu organ podał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2010 r., o szczególnych zasadach przygotowywania inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 933, ze zm., dalej jako specustawa) oraz przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2020 r. poz. 65, ze zm., dalej: ugn) wraz z przepisami wykonawczymi wydanymi w oparciu o ww. ustawę. Organ przywołał art. 9 pkt. 5 lit a, art. 20 ust. 1, 2, 3 i 8 i art. 21 specustawy, a następnie art. 134 ust. 1, 3 i 4 ugn, art. 154 ust. 1 ugn, wskazał na operat szacunkowy z [....] listopada 2019 r. i szeroko opisał stan ww. nieruchomości a także ustalenia rzeczoznawcy. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż to Państwowe Gospodarstwo [...] [...][...] jest podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania, minister wyjaśnił, że z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa Prawo wodne z 20 lipca 2017 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm., dalej jako ustawa). Podał, że na mocy art. 2 pkt 2 specustawy w zw. z art. 515 ustawy PGW Wody Polskie zyskało status inwestora w miejsce marszałka województwa działającego w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa oraz wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Wskazując na treść art. 545 ust. 3 pkt 13 ustawy, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji wydawanych na podstawie specustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, organ odwołał się do kategorycznej regulacji zawartej w art. 526 ustawy. Stanowi on, iż z dniem wejścia w życie ustawy (czyli z dniem 1 stycznia 2018r.) PGW Wody Polskie wykonuje zadania marszałków województw związane z utrzymaniem wód oraz pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną, a także inwestycjami w gospodarce wodnej. Dalej minister podkreślił, iż [....] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] (MZMiUW), jest wojewódzką samorządową jednostką budżetową, finansowaną z budżetu województwa [...]. Wskazał, że skutkiem uregulowań ustawy Prawo wodne jest przejście na PGW Wody Polskie większości kompetencji samorządu województwa wynikających z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w zakresie utrzymania wód oraz prowadzenia inwestycji w gospodarce wodnej, które to zadania do końca 2017 r. realizowane były w imieniu Marszałka Województwa przez MZMiUW. Pomimo to organ podał, że powołane przepisy ustawy nie znajdą zastosowania, ponieważ w swej treści odnoszą się do mienia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną i jego reprezentacji przez Wody Polskie, natomiast przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Województwa [...], co zdaniem ministra czyni niezasadnym zobowiązanie PGW Wody Polskie do wypłaty ustalonego odszkodowania. Organ przywołał jednocześnie § 2 ust. 2 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia[...] października 2017 r. w sprawie likwidacji [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], wg którego należności i zobowiązania zlikwidowanego [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] nie wymienione w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, przejmuje Urząd Marszałkowski Województwa [...] w [...], i przyjął że skoro zobowiązanie do wypłaty odszkodowania za sporną nieruchomość nie mieści się w ramach upoważnienia zawartego w ustawie Prawo Wodne, to zgodnie z przepisami uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2017 r., powinno być przejęte przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] w [...]. Wskazał przy tym na art. 45 ust 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2019 r., poz. 512 ze zm.). W skardze na powyższą decyzję Województwo [...] zarzuciło ministrowi naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 933 ze zm, tj. specustawy), polegające na zobowiązaniu Zarządu Województwa [...] do wypłaty odszkodowania ustalonego w decyzji, zamiast podmiotu właściwego, będącego w sprawie stroną, tj. Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...][...] Regionalnego Zarządu Gospodarki [...] w [...]. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w jej części zobowiązującej do wypłaty odszkodowania Zarząd Województwo [...] i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 19 ust. 4 i 20 ust. 2 specustawy nieruchomości lub ich części ujęte w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stała się ostateczna. Właścicielowi takiej nieruchomości przysługuje odszkodowanie, którego wysokość ustala wojewoda w drodze decyzji. Budowle regulacyjne oraz przeciwpowodziowe (w tym wały przeciwpowodziowe w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121, dalej jako d. ustawa) zaliczano do urządzeń melioracji wodnych podstawowych – zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1a - jeżeli służyły celom, o których mowa w art. 70 ust. 1 d. ustawy (art. 71 ust. 1 pkt 5 d. ustawy). Urządzenia melioracji wodnych podstawowych, wg art. 72 ust. 1 d. ustawy stanowią własność Skarbu Państwa i są wykonywane na jego koszt. Wyjątki w tym zakresie przewidywał art. 72 ust. 2 d. ustawy. Stanowił on, że urządzenia melioracji wodnych podstawowych mogą być wykonywane na koszt innych osób prawnych lub osób fizycznych, a także współfinansowane: 1) z publicznych środków wspólnotowych (...) oraz 2) z innych środków publicznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich 5, oraz w ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020; 3) ze środków jednostek samorządu terytorialnego na podstawie porozumienia, do którego zawarcia upoważnione są podmioty, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 i 4. Programowanie, planowanie, nadzorowanie wykonywania urządzeń melioracji wodnych podstawowych oraz ich utrzymywanie należało do marszałka województwa, który realizował je jako zadania z zakresu administracji rządowej (art. 75 ust. 1 i 2 d. ustawy). A zatem województwo, czyli jednostka samorządu terytorialnego, działając poprzez marszałka województwa, wykonywało te zadania jako zlecone, nie będąc przy tym właścicielem ww. urządzeń (art. 72 ust. 1 ustawy). Jak niekiedy przyjmowano w orzecznictwie, w sprawach określonych w art. 75 ust. 1 i 2 d. ustawy marszałek województwa występował w roli przedstawiciela ustawowego Skarbu Państwa (stationes fisci ) w ramach lex specialis płynącego z art. 11 d. ustawy (vide wyrok SA w Warszawie z 30-01-2014 I Aca 603/13, LEX nr 1454618). W orzecznictwie od lat sporne było, kto jest legitymowany biernie w sprawach szkód regulowanych przepisami d. ustawy. W wyroku z 27 maja 2015 r., II CSK 480/14 (niepubl.) Sąd Najwyższy stwierdził, że chociaż zgodnie z art. 72 ust. 1 d. ustawy urządzenia melioracji wodnych podstawowych stanowią własność Skarbu Państwa i co do zasady są wykonywane na jego koszt to utrzymywanie tych urządzeń zgodnie z art. 75 ust. 1 powierzono marszałkowi województwa, który w myśl art. 11 ust. 4 d. ustawy wykonuje to zadanie przez samorząd województwa, który ponosi odpowiedzialność za jego realizację. Stanowisko to zostało podtrzymane w wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r., II CSK 401/16, OSNC 2018, nr 1, poz. 12. Pojęcie zadań z zakresu administracji rządowej używane jest w systemie prawa nie w kontekście wykonywania uprawnień właścicielskich Skarbu Państwa (dominium), lecz celem określenia zadań, które należą do administracji rządowej, jednak przepisem ustawy zlecono je jednostce samorządu terytorialnego (art. 166 ust. 2 Konstytucji). Jeżeli źródłem wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej przez jednostkę samorządu terytorialnego jest ustawa, to odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu tego zadania zgodnie z art. 417 § 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2004 r. ponosi wyłącznie jednostka samorządu terytorialnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt III CZP 57/19, Lex nr 2786142, a także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II CSK 480/14, niepubl., oraz z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II CSK 401/16, OSNC 2018, Nr 1, poz. 12). W kontrolowanej sprawie nie mamy jednak do czynienia z odpowiedzialnością za szkody wyrządzone przez marszałka województwa przy wykonywaniu zadań zleconych z zakresu administracji rządowej bądź szkody wyrządzonej w związku z zaniechaniami województwa, lecz z odpowiedzialnością za ich utworzenie i wybudowanie. Powyższe obowiązki w świetle przywołanych wyżej przepisów d. ustawy obciążały Skarb Państwa. Zasadnie zatem skarżący zarzucił, że inwestycja w zakresie budowli przeciwpowodziowych polegająca na rozbudowie lewego wału [...], od km [...] do ok. [...] (od km rzeki [....] do km [...]) wraz z rozbudową wału cofkowego [...][...] tj. prawego wału [...][...] od km wału [...] do km [...] w [...], na potrzeby której dokonano wywłaszczenia ww. nieruchomości - była zadaniem rządowym ustawowo zleconym samorządowi. Województwo [...] musiało być wnioskodawcą w imieniu Skarbu Państwa w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji przeciwpowodziowej. Na podstawie art. 573 ustawy Prawo wodne, z dniem 1.01.2018 roku utraciła moc dawna ustawa z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne i z tym dniem na podstawie art. 525 ust. 2 ustawy zostało utworzone Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, które reprezentuje Skarb Państwa oraz wykonuje uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa m.in. w stosunku do wód stanowiących własność Skarbu Państwa, co do których stosowne obowiązki i prawa właścicielskie uprzednio w imieniu Skarbu Państwa wykonywał marszałek województwa. Wynika to wprost z treści art. 526 ustawy. PGW Wody Polskie wykonują aktualnie zadania marszałków województw związane z utrzymaniem wód oraz minia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną a także zadania związane z inwestycjami w gospodarce wodnej. Stąd finansowanie inwestycji określonej w przywołanej na wstępie decyzji z [...] czerwca 2013 r. znak: [...] o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych – obciąża PGW Wody Polskie. Stosownie do art. 528 ust. 1 pkt 2 ustawy z dniem jej wejścia w życie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości gruntowych położonych w [...], nieruchomości pod wałami przeciwpowodziowymi oraz wałów przeciwpowodziowych wraz z urządzeniami wodnymi związanymi z nimi funkcjonalnie, przyległych do wód, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 i 4 d. ustawy, a także położonych na tych nieruchomościach budynków oraz innych urządzeń. Ww. podmiot, na zasadach płynących z art. 534 ust. 5 ustawy przystępuje do toczących się postępowań, których stronami są m.in. marszałkowie województw w sprawach wynikających z przepisów d. ustawy (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 1039/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 maja 2018 r., sygn. akt II SA/GI 89/18 oraz wyrok tut. Sądu z 21 sierpnia 2020 r. w sprawie I SA/Wa 2771/19, LEX nr 3084353). Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości. Podmiotem zobowiązanym do zapłaty odszkodowania za grunty przejęte pod budowę wałów przeciwpowodziowych w ocenie Sądu pozostaje PGW Wody Polskie. Jakkolwiek skarga zmierzała do uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie w części dotyczącej określenia podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania, to jednak Sąd uznał, że nie jest związany jej granicami, i uchylił obie decyzje w całości. Postępowanie powinno toczyć się od początku z udziałem podmiotu zobowiązanego, a więc PGW Wody Polskie ( art. 134 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b i c ppsa). Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a następnie w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stosowanie do treści art. 20 ust. 1 specustawy – w prawidłowy sposób określi podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).