I SA/Rz 406/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na czynność Starosty Powiatowego w postaci wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za kwiecień 2020 roku 1) stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, 2) zasądza od Starosty Powiatowego na rzecz skarżącej "A." Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. "A." (dalej: Spółka/Skarżąca), reprezentowana przez adwokata W.O., wniosła skargę na czynność Starosty Powiatowego w postaci wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za miesiąc kwiecień 2020 r. zł w łącznej kwocie - 38406,41 zł, wynikającej z niewypłacenia dotacji dla słuchaczy "B." w kwocie 14401,45 zł, "C." w kwocie 5174,66 zł, "D." w kwocie 13615,84 zł oraz "E." w kwocie 5214,46 zł. Skarżąca jako podstawę prawną wniesienia skargi podała art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 17 zwanej dalej u.f.z.o.) oraz art. 50 §1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami powszechnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) w związku z art. 53 § 2, art. 54 § 1 oraz art. 57 § 1 P.p.s.a. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej w miesiącu kwietniu 2020 r. oraz o uznanie obowiązku wypłaty przez organ na rzecz skarżącej dotacji we właściwej kwocie, a także o zasądzenie od Zarządu Powiatu na rzecz Spółki kosztów postępowania sądowego wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 2 P.p.s.a. W ocenie Skarżącej, poprzez dokonaną czynność doszło do naruszenia: - art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. w związku z § 10 ust. 1 i 1a oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz.U. z 2020r., poz. 493, dalej: rozporządzenie MEN), poprzez nieprzekazanie dotacji w wysokości równej kwocie przewidzianej na jednego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego stosownie do liczby słuchaczy, którzy w lutym 2020 r. spełnili warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 2 u.f.z.o. w terminie do 30 kwietnia 2020 r. na rachunki bankowe placówek oświatowych, podczas gdy szkoły spełniły wymagane przepisami prawa przesłanki do otrzymania dotacji, a tym samym brak było podstaw do zaniżenia kwoty jej wypłacenia. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że jest organem prowadzącym szkoły niepubliczne, dla których wypłacana jest dotacja oświatowa, o której mowa w art. 26 ust. 2 u.f.z.o. Dokonując wypłaty dotacji za kwiecień 2020 r. Zarząd Powiatu potrącił kwotę 38.406,41 zł, która jego zdaniem była nienależna, nie wskazując jednocześnie, z jakich powodów dokonuje zaniżenia dotacji. Przytaczając regulacje, zawarte w art. 26 ust. 2, art. 34 ust. 1 u.f.z.o oraz § 10 ust. 1 i 1a rozporządzenia MEN Skarżąca podniosła, że organ niesłusznie wypłacił szkołom dotację w zaniżonej kwocie a jego działanie jest niezgodne z obowiązującymi przepisami. Organ dotujący jest zobowiązany do wypłaty części dotacji do ostatniego dnia miesiąca. Tym samym nie może dowolnie decydować o wypłacie dotacji. Wypłacenie dotacji w zaniżonej kwocie, bez wcześniejszego wskazania, z jakich powodów do takiego zaniżenia dojdzie, pozbawia stronę możliwości złożenia jakichkolwiek wyjaśnień oraz ustosunkowania się do zarzutów organu administracji. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że powiat bez wydania decyzji nie może samodzielnie dokonać potrącenia z kolejnej transzy dotacji. Zwrot kwot dotacji następuje w drodze decyzji, za wyjątkiem art. 34 ust. 3, który to przepis w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania. Przesłanką wydania takiej decyzji jest stwierdzenie, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem lub została pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Powyższe potwierdza m.in. wyrok WSA z dnia z dnia 13 grudnia 2012 r. syg. I SA/Sz 701/12. Spółka wyjaśniła, że skarga została wniesiona na czynność Zarządu Powiatu z uwagi na treść § 3 Uchwały Nr [...] Rady Powiatu z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół i placówek oświatowych prowadzonych na terenie Powiatu przez inne niż Powiat osoby prawne i osoby fizyczne, a także trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania W ocenie Strony, czynność polegająca na odmowie wypłaty dotacji jest czynnością administracyjną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 47 u.f.z.o., do kognicji sądów administracyjnych należą wszystkie czynności podejmowane przez organ dotujący, dotyczące ustalenia wysokości lub przekazania dotacji i stanowią czynność z zakresu administracji publicznej, podlegającą kognicji sądów administracyjnych. W związku z faktem, że, zgodnie a art. 34 ust. 1 u.f.z.o., dotacja wypłacana jest do ostatniego dnia danego miesiąca, dotacja za kwiecień winna zostać wypłacona w całości do 30 kwietnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że w dniu 31 marca 2020r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 marca 2020 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz. U. z 2020 r. poz. 564, dalej: rozporządzenie zmieniające). Zgodnie z zapisami tego rozporządzenia, w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do końca miesiąca, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania szkół, dotacja dla uczniów szkół policealnych oraz szkół dla dorosłych przysługuje na każdego ucznia, który w lutym 2020 r. spełnił warunek uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych. W związku z powyższym, naliczenie dotacji za miesiąc kwiecień 2020 r. nastąpiło zgodnie z ww. zasadą. Dotacja przysługuje na każdego ucznia, który w lutym 2020 r. spełnił warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 2 u.f.z.o. Organ wskazał, że naliczona dotacja za miesiąc kwiecień wyniosła łącznie 24.601,00 zł tj. dla: "B." - 7 879,00 zł, "C." - 9 190, 00 zł, "D." - 0 zł, "E." - 7 532,00 zł Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że z treści skargi wynika, że jej przedmiotem nie jest uchwała, aktualizacja, ustalenie dotacji, ale sama czynność przekazania kwoty dotacji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ podniósł, że kognicji sadów administracyjnych nie podlega czynność techniczna, polegająca na wypłacie kwoty dotacji, która nie spełnia przesłanek, pozwalających uznać ją za czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Organ argumentował, że regulacja zawarta w art. 47 u.f.z.o. wyraźnie wskazuje, jakie czynności organu dotującego stanowią czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Aktualnie zatem nie może budzić wątpliwości, które sprawy z zakresu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, należą do kognicji sądów administracyjnych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Zarząd Powiatu podniósł, że są one bezpodstawne w kontekście przepisów rozporządzenia MEN bowiem, naliczenie dotacji za miesiąc kwiecień 2020 r. nastąpiło zgodnie z § 1 pkt 1a ww. rozporządzenia. W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2020 r. skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi organu na skargę. Strona podniosła, że organ błędnie przyjął, że zaskarżona czynności nie mieści się w zakresie art. 47 u.f.z.o. Zdaniem Skarżącej, nie można przyjąć, że skoro przepis art. 47 u.o.f.z.o. nie odsyła wprost do art. 34 ust. 1 u.o.f.z.o., to ocena czynności wypłaty dotacji nie leży w kognicji sądów administracyjnych. Z odesłania do art. 26 u.o.f.z.o. jednoznacznie wynika, że czynności podejmowane przez organ dotujący, dotyczące ustalenia wysokości lub przekazania dotacji stanowią czynność z zakresu administracji publicznej i podlegają kognicji sądów administracyjnych. Nie może natomiast budzić wątpliwości fakt, że kwestia wypłaty dotacji w prawidłowej wysokości mieści się w zakresie ustalenia i przekazania dotacji. W tym kontekście Skarżąca powołała się na postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 9 maja 2019 r., IV CSK 490/18, w którym wskazano, że ustawodawca dopiero w art. 90 ust. 11 ustawy o systemie oświaty, dodanym ustawą nowelizującą z dnia 24 czerwca 2016 r. i obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. przyjął, że przyznanie dotacji, o których mowa w art. 90 ust. 1a-8 ustawy o systemie oświaty, stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jeszcze wyraźniej tę samą kwestię uregulował art. 47 u.f.z.o., której art. 80 pkt f uchylił z dniem 1 stycznia 2018 r. art. 90 ust. 11 ustawy o systemie oświaty. Przepis ten stanowi, że czynności podejmowane przez organ dotujący, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jednak dla oceny powództwa o zapłatę dotacji za okres poprzedzający wyżej wymienione nowelizacje należy stosować dotychczasowe zasady wykładni przepisów o drodze sądowej w sprawach tego rodzaju (art. 1 i art. 1991 KPC), nawet jeżeli w stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2017 r. można było znaleźć argumenty przemawiające za właściwością sądów administracyjnych w zakresie kontroli legalności czynności polegającej na obliczeniu wysokości i wypłaceniu dotacji. Zdaniem Skarżącej nie można przyjąć, że wypłata dotacji nie mieści się w katalogu czynności określonych w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a., do których zalicza się m.in. czynności materialno-techniczne, akty rejestracji lub wykreślenia z rejestru. W dalszej kolejności Spółka argumentowała, że czynność wypłaty dotacji nie jest decyzją ani postanowieniem. Jest skierowana bezpośrednio do szkół, których organem prowadzącym jest Skarżąca i którym przysługuje prawo do dotacji oświatowej. Wypłata przedmiotowej dotacji bez wątpienia posiada charakter publiczny, bowiem przekazywane szkołom kwoty stanowią środki pieniężne pochodzące z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Ponadto, przedmiotowa czynność skierowana jest do szkół, których organem prowadzącym jest prywatna spółka, a więc do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie i służbowo Zarządowi Powiatu , co także wynika z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. W związku z powyższym Skarżąca stanęła na stanowisku, że czynność wypłaty dotacji spełnia wszystkie ww. elementy, a tym samym jest czynnością materialno - techniczną i podlega kognicji sądów administracyjnych. Skarżąca podniosła również, że dokonana z 1 dniem kwietnia 2020r. zmiana rozporządzenia MEN powoduje, że w zakresie rozliczeń począwszy od 1 kwietnia 2020r. dochodzi niejako do zamrożenia stanu z miesiąca lutego 2020r. i przeniesienia go na kolejne miesiące począwszy od 1 kwietnia 2020r. Z treści § 10 ust. 1a rozporządzenia MEN wynika, że wymóg posiadania statusu ucznia, jak i spełnienia frekwencji dotyczy lutego 2020r. Tym samym dotacja należna jest na wszystkich uczniów, którzy byli nimi w miesiącu lutym i spełnili wymóg. Nie jest należna na uczniów, którzy rozpoczęli naukę w takim terminie, iż niemożliwym było spełnienie w lutym 2020r. wymogu frekwencji, nawet jeśli w miesiącu marcu uczestniczyli w zajęciach. Skarżąca wskazała również, że od dnia 11 kwietnia 2020r. nie stosuje się art. 34 ust. 3 u.f.z.o. Podstawą wypłacenia dotacji są zatem dane z lutego 2020 r. i nie mogą być dokonywane żadne potrącenia. W piśmie procesowym z dnia 1 października 2020 r. Zarząd Powiatu wyjaśnił, że w miesiącu styczniu 2020r. została dokonana wypłata dotacji na zgłoszoną przez Skarżącą liczbę słuchaczy - łącznie: 656 dla: "B." - 343 "C." - 176 "D." -119 "E." - 18 W miesiącu lutym Spółka zweryfikowała powyższe dane, wskazując na liczbę słuchaczy z 50% frekwencją (tylko dla nich przysługiwała dotacja). Dotacja na miesiąc luty 2020 r. została pomniejszona z uwagi na różnicę, pomiędzy dotacją przekazaną a przysługującą (zgodnie z art. 34 ust. 3 u.f.z.o.). w związku z rozporządzeniem w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz. U. z 2020 r. poz. 564). Powiat dokonał wypłaty dotacji zgodnie z zasadą wyrażoną w § 10 pkt 1a rozporządzenia MEN. Organ wskazał również, że w niektórych szkołach, prowadzonych przez Spółkę, dotacja pobrana w miesiącu styczniu przewyższała należną dotację w miesiącach od marca do czerwca 2020 r. Ponadto, w międzyczasie, w związku z otrzymaną metryczką subwencji oświatowej, kwota dotacji na jednego słuchacza została zaktualizowana. Dokonano stosownego wyrównania od stycznia do maja 2020r. Od czerwca dotacja wypłacana jest według zaktualizowanych stawek. Zarząd Powiatu stwierdził więc, że dotacja została wypłacona w prawidłowej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Natomiast w myśl art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z ugruntowanego w doktrynie stanowiska, odnoszącego się do określonych przywołanym przepisem przesłanek warunkujących właściwość sądów administracyjnych w sprawach z tego rodzaju skarg wynika, że za akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; 3) podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się, między innymi, jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną (zob. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ZNSA 2006 nr 2, s. 18 - 19). Ratio legis uregulowania prawnego rozszerzającego kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji lub postanowień, będących przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., związane jest z umożliwieniem sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej oraz potrzebą zapewnienia im gwarancji procesowych w ich relacjach z organami administracji publicznej oraz w zakresie zadań realizowanych przez te organy (zob. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska (red. T. Woś), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, Warszawa 2012, s. 69-70). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wypłata dotacji oświatowej, która zdaniem Skarżącej, nastąpiła w zaniżonej wysokości. Podstawę prawną wypłaty dotacji stanowiła zaś ustawa o finansowaniu oświaty, która w art. 47 stanowi, że czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.. W ocenie Sądu, czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 47 u.f.z.o., to wszelkie czynności podejmowane przez organ dotujący w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji. Brzmienie powołanego przepisu wskazuje bowiem, że zwroty "o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a" odnoszą się do określonych organów dotujących i rodzajów dotacji, a nie do rodzajów czynności. Z treści art. 47 u.f.z.o. nie wynika zatem żadne ograniczenie co do kategorii czynności, które podlegają tej regulacji. Wbrew twierdzeniom organu nie można uznać, że wypłata dotacji jest wyłącznie czynnością techniczną przekazania środków finansowych, bowiem stanowi ona finalny rezultat ustalenia wysokości dotacji dla konkretnego podmiotu, dokonanego na podstawie konkretnych regulacji prawnych, do stosowania których uprawniony jest organ administracji. Z powyższych względów Sąd w niniejszym składzie nie podziela prezentowanego w orzecznictwie innych sądów poglądu, że wypłata dotacji stanowi wyłącznie czynność techniczną, przekazania fizycznego środków finansowych, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych, jako czynność z zakresu administracji publicznej. Niezależnie od powyższego nie sposób również pominąć tego, że regulacja art. 47 u.f.z.o. miała jednoznacznie rozstrzygnąć spór co do właściwej drogi – cywilnej czy administracyjnej w sprawach dotyczących dotacji, a treść omawianego przepisu świadczy o tym, że ustawodawca uznał za właściwą w tym przedmiocie drogę sądowoadministracyjną. W związku z powyższym brak podstaw do kwestionowania tego, że czynności polegające na ustaleniu wysokości i przekazaniu dotacji stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., poddane kognicji sądów administracyjnych, a w związku z powyższym zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek organu o odrzucenie skargi uznać należy za bezpodstawny. Dokonując oceny legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie czynności należy stwierdzić, że organ nie uzasadnił w sposób jasny i konkretny powodów pomniejszenia kwoty dotacji przyznanej "B." , "C." , "D." oraz "E." . W odniesieniu do wyliczeń i zarzutów strony skarżącej organ w piśmie z dnia 1 października 2020 roku poprzestał na wskazaniu, jaką kwotę dotacji wypłacił Skarżącej w styczniu 2020r. Organ stwierdził również, że dotacja za luty 2020r. została pomniejszona z uwagi na różnicę pomiędzy dotacją przekazaną o przysługującą w związku z rozporządzeniem zmieniającym rozporządzeniem MEN z dniem 31 marca 2020 roku. Ponadto organ wskazał, że w niektórych szkołach, dotacja pobrana w miesiącu styczniu przewyższała dotację należną w miesiącach od marca do czerwca 2020r. Nie wiadomo jednak, jaka była kwota nadpłaty i w jaki sposób organ wyliczył kwotę dotacji za kwiecień 2020r., bo tego nie przedstawiono. Organ wyjaśniając, że dokonał stosownego wyrównania za okres od stycznia do maja 2020 roku nie przedstawił metodologii obliczeń, stanowiących podstawę do pomniejszenia ostatecznie wypłaconej kwoty dotacji. Nie przedstawił elementów kalkulacyjnych, które określałyby sposób obliczenia należnej Skarżącej dotacji. Według obowiązujących przepisów niepubliczne szkoły, w których nie jest realizowany obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, otrzymują na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, z których uczeń nie został zwolniony na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 44zb ustawy o systemie oświaty, dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będącej dla tych szkół organem rejestrującym, w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego (art. 26 ust. 2 u.f.z.o.) Z przepisu tego wynika zatem, że co do zasady, dotacja przysługuje na każdą osobę, która posiada status ucznia danej szkoły niepublicznej, a ponadto spełniła wymóg frekwencji w danym miesiącu (uczestnictwo w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych). W związku z wejściem w życie § 10 ust.1 Rozporządzenia MEN, do ustalania dotacji za okres od dnia 1 marca 2020 r. do końca miesiąca, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania szkoły, wyłączone zostało stosowanie m.in. powołanego wyżej art. 26 ust.2 u.f.z.o., ale wyłącznie w zakresie dotyczącym uzależnienia otrzymania dotacji na ucznia od jego uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych. Nie został wyłączony wymóg posiadania statusu ucznia danej szkoły. Zgodnie natomiast z § 1a ust. 2 rozporządzenia zmieniającego z 20 marca 2020r., dotacja, o której mowa w ust. 1, przysługuje na każdego ucznia, który w lutym 2020 r. spełnił warunek, o którym mowa odpowiednio w art. 26 ust. 2 lub art. 41 ust. 2 u.f.z.o.. Ponadto w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania szkoły, wyłączone zostało również stosowanie przepisu art. 34 ust. 3 u.f.z.o., który dotyczył korygowania dotacji w sytuacji, gdy faktyczna liczba uczniów okazała się inna niż będąca podstawą przekazanej dotacji. Zatem przyznanie dotacji oświatowej w kwietniu 2020r. uzależnione zostało od liczby osób posiadających w kwietniu status ucznia danej szkoły, natomiast wymóg frekwencyjny odnosi się do stanu z lutego 2020r, czyli dotacja przysługuje na każdego ucznia, który w lutym 2020 r. spełnił warunek uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych. Zgodnie z wyrażonymi w art. 9 k.p.a. i w art 11 k.p.a. zasadami informowania i przekonywania, organy administracji powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji czy akceptacji innego sposobu załatwienia sprawy bez potrzeby stosowania środków przymusu czy uruchamiania procedur odwoławczych. Skoro strona w toku postępowania przedstawia swoje stanowisko ze stosownym wyliczeniem, obowiązkiem organu było doń ustosunkowanie się, a nie forsowanie własnego przekonania, niepopartego stosownym wyliczeniem, bo to nie buduje zaufania do organów administracji i poczucia, że sprawa została wszechstronnie rozważona i oceniona z uwzględnieniem stanowiska strony, czego logiczną konsekwencją jest sposób załatwienia. Przedstawione przez organ w niniejszej sprawie informacje nie pozwoliły na weryfikację prawidłowości przyznania i wypłacenia dotacji Skarżącej, ze względu na zbytnią ogólnikowość i brak jakiegokolwiek wskazania sposobu (elementów kalkulacyjnych) obliczenia dotacji. Organ nie odniósł się w wystarczający sposób do argumentacji przedstawionej przez Stronę skarżącą, stwierdzając jedynie arbitralnie i dowolnie, że dokonał obliczenia dotacji w sposób prawidłowy. Taki sposób załatwienie sprawy ewidentnie narusza wskazane wyżej zasady postępowania administracyjnego. Mając więc na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględnił skargę i stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Wprawdzie zastrzeżenia Skarżącej dotyczyły jedynie niewypłaconej części dotacji, jednak Sąd stwierdził bezskuteczność całej czynności, gdyż art. 146 § 1 P.p.s.a. nie przewiduje stwierdzenia bezskuteczności czynności w części, a poza tym, z uwagi na brak przedstawienia pełnego sposobu wyliczenia dotacji przez organ, Sąd nie miał możliwości zweryfikowania i orzeczenia o uprawnieniu Skarżącej w tym zakresie. Dokonując ponownie wyliczenia przedmiotowej dotacji organ winien przede wszystkim ustosunkować się w sposób jasny i pełny do żądania Skarżącej w tym zakresie, przedstawić sposób wyliczenia dotacji, z uwzględnieniem wszystkich jej elementów kalkulacyjnych, a także wyjaśnić swoje stanowisko odnośnie dotacji na każdego z uczniów. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) Sąd zasądził na rzecz Skarżącej kwotę 680 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składa się zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.