I SA/Wa 42/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi O. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 256 z późn. zm.), dalej ,,kpa", art. 1 i art.2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r. poz.570) w związku z art. 1 ust 2 pkt 2, art. 2, art. 4, art. 10 ust.2, art. 13a, art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r., poz. 2407 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania O. S. od decyzji z dnia [...] września 2020r. nr [...] utrzymało ją w mocy. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżący O. S. złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy 2019/2021 na rzecz syna I. S. i córki M. S.. Skarżący jest cudzoziemcem posiadającym obywatelstwo ukraińskie. Razem z dziećmi i żoną zamieszkuje w Polsce, na terenie miasta [...]. Do wniosku skarżący załączył kopię swej wizy oraz paszportu, kserokopię umowy o pracę z dnia [...].04.2020r. zawartą z firmą "[...]" na okres od [...].04.2020r. do [...].10.2020r. wraz z oświadczeniem o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi i zezwoleniem Wojewody [...] z dnia [...].05.2020r. na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenie na pracę Wojewody [...] z dnia [...].02.2019r. wraz z umową o pracę z dnia [...].05.2019r. z firmą [...] ,,[...]" zawartą na okres od [...].05.2019 do [...].04.2020r. oraz świadectwem pracy za ww. okres. Skarżący załączył również postanowienie Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z dnia [...].07.2020r., z którego wynika, że decyzją z dnia [...].03.2020r. Wojewoda [...] odmówił mu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał, że sprawa nadal jest w toku, ponieważ od decyzji Wojewody [...] złożył odwołanie. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] odmówiono O. S. przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz ww. na okres świadczeniowy 2019/2021. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie skarżący złożył odwołanie. Organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że materialnoprawną podstawę jej wydania stanowi art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zgodnie z tym przepisem świadczenie określone w ustawie przysługuje zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcom, którzy spełniają ściśle wymienione tam przesłanki i legitymują się odpowiednimi dokumentami. SKO wskazało, że skarżący nie spełnia wymogu uzyskania świadczenia, a podnoszone przez niego okoliczności w postaci pobytu w Polsce, posiadania pozwolenia na pracę, zatrudnienia, uczęszczania dzieci do polskich szkół nie są wystarczające aby spełnić przesłanki wskazane w ustawie. Skarżącemu odmówiono bowiem udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a jest to jedna z obowiązkowych przesłanek, jaką należy spełnić by móc ubiegać się o świadczenie wychowawcze. Zdaniem Kolegium nie zostały zatem spełnione przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia na syna skarżącego, wynikające z ustawy z dnia 11 lutego 2016 r., a organ I Instancji prawidłowo ocenił zebrane w sprawie wszystkie dowody przedstawione przez O. S.. W ocenie SKO także zarzuty naruszenia prawa procesowego oraz zarzut naruszenia art. 15zd ustawy z dnia 02 marca 2020r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19 nie zasługują na uwzględnienie. W tym zakresie SKO podzieliło zapatrywania organu I instancji i przyjęło je za własne. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożył skarżący zarzucając jej: naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7, 77 i 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny przedstawionego przez skarżącego materiału dowodowego i na tej podstawie uznanie, iż skarżący nie spełnia wymogów ustawowych uprawniających do pobrania przez niego jako cudzoziemca świadczenia wychowawczego na rzecz swoich małoletnich dzieci l. i M. S. , podczas gdy złożone przez niego dokumenty w postaci kserokopii wizy oraz paszportu O. S., kserokopii umowy o pracę z dnia [...].04.2020r. zawartej na okres od [...].04.2020r. do [...].10.2020r. wraz z oświadczeniem o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi i zezwoleniem Wojewody [...] z dnia [...].05.2020 r. na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także zezwolenie na pracę Wojewody [...] z dnia [...].02.2019r. wraz z umową o pracę z dnia [...].05.2019r. zawartą na okres od [...].05.2019r. do [...].04.2020r. oraz świadectwa pracy za ww. okres, jak również informacja o wystąpieniu przez cudzoziemca w dniu [...].06.2019r. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, oświadczenie O. S. o odwołaniu się od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].03.2020r. odmawiającej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, wskazują, iż pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z rodziną jest legalny, jego syn uczęszcza do publicznej szkoły, a córka do miejskiego przedszkola, a zatem świadczenie wychowawcze winno zostać mu przyznane; art. 9 kpa poprzez uznanie, iż organ I instancji w sposób prawidłowy poinformował wnioskującego o dokumentach jakie należy złożyć, aby uzyskać wnioskowane świadczenie, podczas gdy samo wskazanie stronie, że może złożyć dodatkowe dokumenty mające znaczenie dla sprawy oraz skopiowanie treści przepisu w treść pisma kierowanego do strony bez wyjaśnienia o jakie dokumenty organowi chodzi nie stanowi o należytym i wyczerpującym poinformowaniu strony bez znajomości prawa, a nadto jest cudzoziemcem i nie rozumie prawniczego języka w jakim została przekazana mu informacja w zakresie przesłanek do uzyskania przedmiotowego świadczenia, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż skarżący nie może ponosić negatywnych skutków niezrozumienia pouczenia co do żądanych przez organ dokumentów; naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż skarżący nie spełnia wymogów wskazanych w ww. przepisie do uzyskania świadczenia wychowawczego na rzecz jego dzieci podczas gdy przedkładając dokumenty opisane w zarzucie 1 niniejszej skargi wykazał swój związek z Rzeczpospolitą Polską, fakt legalnego pobytu na terytorium Polski oraz fakt uczęszczania jego dzieci do publicznej szkoły i miejskiego przedszkola, a ponadto O. S. posiadał zezwolenie na pracę wydane na okres powyżej 9 miesięcy tj. od dnia [...].04.2019r. do dnia [...].04.2020r., co winno uzasadniać przyznanie mu wnioskowanego świadczenia wychowawczego na rzecz małoletnich dzieci l. S. i M. S.; art. 15zd ustawy z dnia 02 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COViD-19. innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 poz. 274) poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji okoliczności, iż skarżący w dacie wydawania tejże decyzji przebywał i nadal przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej legalnie, oczekując na rozpatrzenie jego odwołania od decyzji Wojewody [...] odmawiającej mu zezwolenia na pobyt czasowy, długotrwałej bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, co spowodowało, iż zamiast w lipcu 2019r. decyzja odmawiająca O. S. zezwolenia na pobyt czasowy została wydana dopiero w dniu [...] marca 2020r., co znacząco wpłynęło na niezakończenie sprawy w II instancji do chwili obecnej i niedysponowaniem w chwili wydawania decyzji przez MOPS zezwoleniem na pobyt czasowy odwołującego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, mimo iż złożone w sprawie do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy dokumenty uzasadniają uwzględnienie jego wniosku w powyższym zakresie. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej ,,ppsa" sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2407), dalej ,,ustawa z dnia 11 lutego 2016 r." Stosownie do treści art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. świadczenie wychowawcze przysługuje zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: obywatelom polskim; cudzoziemcom: do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską dwustronnych umów międzynarodowych o zabezpieczeniu społecznym, przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 i 2282 oraz z 2018 r. poz. 107, 138 i 771), jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy, przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie: zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub – w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na warunkach określonych w art. 139n ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt i pracę na okres nieprzekraczający dziewięciu miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej; przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 lub art. 151b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. W myśl art. 4 ust. 2 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo opiekunowi prawnemu dziecka, albo dyrektorowi domu pomocy społecznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej odmówiły przyznania skarżącemu O. S. przedmiotowego świadczenia wnioskowanego na rzecz jego małoletnich dzieci uznając, że skarżący nie spełnia przesłanek do jego przyznania określonych ww. ustawą. Jak wskazano O. S. nie należy do żadnej kategorii osób wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy. Zdaniem Sądu stanowisko organów jest prawidłowe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego ocenionego przez organy administracji publicznej w sposób wszechstronny, wnikliwy i swobodny, a zatem korzystającego z ochrony art. 7, 77 i 80 kpa jednoznacznie wynika, że O. S. występując o przyznanie świadczenia wychowawcze na swoje dzieci załączył szereg dokumentów oraz zezwoleń stwierdzających fakt jego zamieszkania, pracy na terytorium Polskich oraz uczęszczania małoletnich dzieci do polskich szkół. Skarżący przedłożył także postanowienie Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2020 r., z którego wynika, że decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Wojewoda [...] odmówił mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski, wskazując jednocześnie, że od ww decyzji złożył odwołanie, a sprawa jest nadal w toku. Zdaniem Sądu okoliczności te nie są jednak podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Powołany wyżej art. 1 ust.2 pkt 2 ustawy zawierający zamknięty katalog osób uprawnionych do świadczenia, nie wymienia cudzoziemców przebywających na terytorium RP i nie posiadających – tak jak skarżący – zezwolenia na pobyt czasowy. Aby ubiegać się o wskazane świadczenie cudzoziemiec zamieszkujący na terytorium RP musi natomiast spełniać wymogi określone w powołanym art. 1 ust. 2 pkt ustawy, tj. legitymować się stosownymi dokumentami szczegółowo w tym przepisie wymienionymi. Do dokumentów takich zalicza się m.in. kartę pobytu z adnotacją ,,dostęp do rynku pracy" czy też właśnie zezwolenie na pobyt czasowy. Wśród uprawnionych do ubiegania się o nie przepisy rozporządzenia nie wymieniają jednakże cudzoziemca, któremu odmówiono zezwolenia na pobyt czasowy. Słusznie zatem organy orzekające uznały, że skarżący nie spełnia materialnoprawnych przesłanek, wynikających z ustawy . Dla rozstrzygnięcia sprawy prawnie irrelewantne są natomiast dołączone do wniosku pozostałe dokumenty, które powołuje w swojej skardze O. S.. Sąd orzekający nie kwestionuje także tego, że pobyt skarżącego i jego rodziny w Polsce miałby być nielegalny. Jak już wskazano wyżej, aby cudzoziemiec mógł uzyskać świadczenie wychowawcze na rzecz swoich małoletnich dzieci, musi spełnić ściśle określone przesłanki i legitymować się jednym ze wskazanych w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy dokumentem. Wskazany w powołanym przepisie katalog przesłanek ma natomiast charakter enumeratywny, a więc organy administracji publicznej, jak i orzekający w sprawie Sąd nie mają kompetencji żeby stosowaćwykładnię rozszerzającą lub odmówić stosowania niektórych przepisów ustawy. Podkreślić przy tym należy, że to Państwo (prawodawca) ustala zasady udzielania pomocy społecznej podmiotom pozostającym w określonej relacji z państwem polskim, a szczególnie podmiotom przebywającym legalnie na terytorium RP z prawem do rynku pracy. Możliwości pomocy społecznej nie są zaś nieograniczone i stosowne wsparcie nie jest udzielane wszystkim potrzebującym Polakom, a także - co oczywiste - wszystkim cudzoziemcom, zwłaszcza tym którzy nie spełniają przesłanek do jego uzyskania. Tym samym nie można mówić o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Odnosząc się natomiast do powołanego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 9 kpa, stwierdzić należy, że jest on niezasadny. W tym miejscu należy wskazać, że do obowiązków organu wynikających z tego przepisu należy konieczność poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę. Zdaniem Sądu obowiązek ten nie ma jednak charakteru bezwzględnego, a organ I instancji sprostał mu, co potwierdziło SKO w zaskarżonej decyzji. Z wezwania z dnia [...] września 2020 r., adresowanego do skarżącego wprawdzie nie wynika, jakie konkretne dokumenty powinien on przedłożyć, aby uzyskać wnioskowane świadczenie, jednakże wskazuje jakie konkretnie trzeba spełnić przesłanki, by je uzyskać. Organ wskazał przy tym, że Wojewoda [...] odmówił O. S. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, jednocześnie przywołując całą treść art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, z której wynika że świadczenie może uzyskać cudzoziemiec, który posiada takie zezwolenie. Wezwanie to – wbrew temu co twierdzi skarżący nie jest skomplikowane w swojej treści. Jest napisane jasnym i czytelnym językiem, które zrozumieć powinien nawet skarżący, będący co prawda cudzoziemcem, ale od kilku lat posiadający ośrodek interesów życiowych na terytorium RP. Sąd orzekający podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 1817/18, który wskazał że obowiązek z art. 9 kpa nie może być rozumiany jako obowiązek udzielania stronie postępowania porady prawnej. Skoro skarżący twierdzi, że pismo organu administracji było dla niego niezrozumiałe, to mógł on zasięgnąć porady prawnej u osoby zajmującej się zawodowo udzielaniem takich porad lub zwrócić się o wyjaśnienie powstałych wątpliwości do organu administracji. Tego zaś skarżący, jak wynika z akt administracyjnych nie uczynił. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut opisany w pkt 2 lit b skargi, a dotyczący naruszenia art. 15zd ustawy z dnia 2 marca 2020 r. Powołany przepis ma charakter czysto techniczny i dotyczy sytuacji w której okres legalnego pobytu cudzoziemca upłynie między [...].03.2020 r. a ostatnim dniem obowiązywania jednego ze stanów zagrożenia epidemicznego lub epidemii ogłoszonego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. W takim przypadku okres ważności wizy krajowej albo zezwolenia na pobyt czasowy przedłuża się z mocy prawa do upływu 30. dnia następującego po dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni. W realiach sprawy nie ma on natomiast zastosowania, ponieważ O. S. nie posiadał udzielonego zezwolenia na pobyt czasowy. Odnosząc się zaś do zarzutu długotrwałego rozpoznawania odwołania od decyzji Wojewody [...], to nie może być on merytorycznie rozpoznany przez Sąd, albowiem toczy się przed innym organem i w innym przedmiocie. Pełnomocnik skarżącego jako profesjonalista powinien wiedzieć, jakie środki prawne przysługują stronie w przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania bądź bezczynności organu administracji publicznej i w jaki sposób w odpowiednim postępowaniu je stosować. Konkludując, raz jeszcze stwierdzić należy że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie należy do kategorii osób wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, a zatem brak było podstaw do przyznania mu prawa do wnioskowanego świadczenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnymi nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (D.U: 2020, poz. 1842) - p. także uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 (sygn. akt II OPS 6/19). Poza tym zarządzeniem Prezesa WSA w Warszawie nr 21 z 16 października 2020 r. wstrzymano orzekanie na posiedzeniach jawnych i przyjęto zasadę orzekania na posiedzeniach niejawnych, a sprawy wyznaczone na rozprawy skierowano do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych (komunikat na stronie internetowej WSA w Warszawie).