II SA/Wa 171/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Narodowego Instytutu Leków z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W dniu [...] października 2020 roku na adres poczty elektronicznej Narodowego Instytutu Leków, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] złożyło wniosek o udostępnienie wyników badań suplementów diety o których mowa w materiale prasowym https[...] dokładnie przeanalizował 50 najbardziej popularnych wyrobów sprzedawanych w aptekach". Decyzją z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] odmówiono ww. stowarzyszeniu udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429) w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r. POZ. 1010) i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. doz. 1231). W dniu 26 października 2020 roku na adres poczty elektronicznej Narodowego Instytutu Leków, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...], dalej jako: "Stowarzyszenie" złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją administracyjną. Dyrektor Narodowego Instytutu Leków po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia, decyzją z dnia [...] listopada 2020r. postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W pierwszej kolejności organ wskazał, że decyzja z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], została podpisana przez panią I.K., Zastępcę Dyrektora ds. [...], na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...]. W ramach powyższego pełnomocnictwa pani I.K. była upoważniona do podejmowania decyzji w zakresie bieżącej działalności operacyjnej instytutu, w tym do podejmowania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 268a k.p.a. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt: II FSK 1458/18: "Przepis art. 268a KPA reguluje tzw. przedstawicielstwo administracyjne, które służy dekoncentracji zadań realizowanych przez organ administracji publicznej. Upoważnienie, o którym mowa w tym przepisie, Jest instrumentem dekoncentracji wewnętrznej, a Jego udzielenie jest czynnością o charakterze wewnętrznym. Norma ta jest przepisem procesowym, określającym tzw. przedstawicielstwo (pełnomocnictwo) administracyjne, które powinno być udzielone na piśmie i określać datę, od której obowiązuje. Upoważnienie udzielone na jego podstawie wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji organu, czyli osoba, którą powołano na dane stanowisko, lecz także wyznaczony przez niego pracownik był umocowany do wykorzystania kompetencji organu". Odnosząc się do kolejnego zarzutu wskazanego przez Stowarzyszenie wskazano, że Narodowy Instytut Leków nie jest organem władzy publicznej. Zgodnie z art. 5 § 2 pkt 3k.p.a. przez organy administracji publicznej rozumie się ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego. Narodowy Instytut Leków jest instytutem badawczym działającym na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1350) oraz Statutu zatwierdzonego w dniu 22 maja 2017 r. przez Ministra Zdrowia i podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1500). Narodowy Instytut Leków wykonuje działalność gospodarczą i w tym zakresie powinien być uznawany za przedsiębiorcę w ujęciu materialnym, czyli w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.) i art. 43 Kodeksu cywilnego. Do zadań statutowych Narodowego Instytutu Leków należy w szczególności: prowadzenie projektów badawczych, badań naukowych oraz prac rozwojowych i wdrożeniowych w dziedzinie nauk farmaceutycznych, medycznych, chemicznych i biologicznych, a także prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie objętym przedmiotem działania Narodowego Instytutu Leków. Realizując szereg zadań statutowych, z uwagi na konieczność samofinansowania działalności. Narodowy Instytut Leków, pozyskuje środki finansowe z różnych źródeł, w tym z prowadzonej działalności gospodarczej oraz realizacji projektów badawczych. Praktyka taka zgodna jest z przepisami przywołanej ustawy i znajduje odzwierciedlenie w prowadzonych naborach na programy badawcze organizowane przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju oraz odpowiada i wręcz pożądana jest w świetle obecnie prowadzonej polityki naukowej w Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym stwierdzono, że Narodowy Instytut Leków ma prawo do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, która jest zdefiniowana jako nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności - art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1010). Badania suplementów diety zostały przeprowadzone przez pracowników Narodowego Instytutu Leków, w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, w związku z powyższym zgodnie art. 12 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231), Narodowy Instytut Leków nabył prawa autorskie majątkowe do wyników przedmiotowych badań w związku z powyższym stwierdzono, że wyniki przedmiotowych badań stanowią prawnie chronioną własność intelektualną Narodowego Instytutu Leków (lub zleceniodawców badań), przedstawiającą znaczną wartość gospodarczą, której ujawnienie stanowiłoby naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa i jako takie nie powinny zostać ujawnione Stowarzyszeniu, było zgodne art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429). Odnosząc się do przywołanego przez Stowarzyszenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w sprawie o sygn. akt: I OSK 667/11 wskazano, że Narodowy Instytut Leków nie jest organem administracji publicznej. Przywołane orzeczenie dotyczyło zaś dokumentów wykonanych na potrzeby realizacji określonego zadania publicznego i na zlecenie organu administracji publicznej. Stowarzyszenie [...] wywiodło do tut. Sądu skargę na powyższą decyzję Dyrektora Naczelnego Narodowego Instytutu Leków z dnia [...].11.2020 r. zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. 2019 r., poz. 1429), w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16.04,1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. 2019 r., poz. 1010) i art, 28 ust. 1 ustawy z dnia 4.02.1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tj. Dz.U. 2019 1 . r., poz. 1231) poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej mimo braku podstaw do podjęcia takiej decyzji. Wskazując na powyższe, wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej; 2. zobowiązanie Dyrektora Narodowego Instytutu Leków do udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w zakresie żądanym przez niego we wniosku z dnia [...].10.2020 r.; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że wbrew twierdzeniom organu, jest on podmiotem obowiązanym do udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, zaś argumentacja leżąca u podstaw decyzji odmownej, wskazująca na brak przymiotu organu władzy publicznej, jest chybiona, zresztą nie rozróżnia samej jednostki organizacyjnej od jej organu. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne. Biorąc pod uwagę treść art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30.04.2010 r. o instytutach badawczych (tj. Dz.U. 2020 r., poz. 1383), nie ulega wątpliwości, że Narodowy Instytut Leków jest państwową jednostką organizacyjną, i to nabywającą osobowość prawną z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. W przypadku Narodowego Instytut Leków wpis ten nastąpił za numerem KRS [...]. Podmiotem reprezentującym państwową osobę prawną, czyli Narodowy Instytut Leków, jest więc Dyrektor. Powyższe przesądza o obowiązku udostępnienia przez niego informacji publicznej. Według skarżącego nie jest zasadna argumentacja organu sformułowana na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. odmowa udostępnienia informacji publicznej z powodu tajemnicy przedsiębiorcy lub praw autorskich. Jakkolwiek nie ulega wątpliwości, że Narodowy Instytut Leków prowadzi formalnie działalność gospodarczą, o czym stanowi § 6 pkt 17 jego Statutu, to jednak okoliczność ta nie może w ocenie skarżącego być automatycznie powodem do odmowy udostępnienia jakiejkolwiek informacji publicznej, biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowa działalność gospodarcza stanowi jedynie uboczny, marginalny, nieistotny wycinek działalności Instytutu, która zgodnie zarówno z przywołaną powyżej ustawą, jak i osiemnastoma pozostałymi punktami § 6 Statutu, ma charakter działalności o charakterze publicznym, a to realizacji polityki zdrowotnej państwa poprzez działalność: naukową i badawczo-rozwojową; kontrolną; ekspercką; edukacyjną (§ 5 ust. 1 i 2 Statutu). W konsekwencji nie znajduje do niniejszej sprawy zastosowania art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Skarżący uznaje za zasadne powołanie się w tym miejscu na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7.10.2020 r,, sygn. II SA/Gd 224/20, z którego wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna (wola utajnienia danych informacji) jak i materialna (charakter informacji). Przesłanka materialna jest spełniona wówczas, gdy informacja ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub jest inną informacją przedstawiającą wartość gospodarczą - co w tym zakresie odwołuje się do komercyjnego aspektu tajemnicy przedsiębiorstwa i oznacza, że chodzi o taką informację, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski. Nadto interpretacja dopuszczająca możliwość objęcia tajemnicą przedsiębiorcy informacji publicznej na podstawie niezweryfikowanej deklaracji przedsiębiorcy musi być uznana za wadliwą. Przyjęcie takiego stanowiska czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, ponieważ dla pozbawienia go dostępu do szerokiego kręgu informacji wystarczającym byłoby formalne i niepodlegające jakiejkolwiek kontroli zadeklarowane przez przedsiębiorcę zastrzeżenie, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Zastrzeżenie zawarte w umowie może stać się skuteczne tylko w sytuacji, gdy zastrzeżone informacje obiektywnie mają charakter tajemnicy przedsiębiorcy. Przenosząc powyższe poglądy na grunt niniejszej sprawy wskazano, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, w jaki sposób udostępnienie skarżącemu informacji publicznej powodowałoby naruszenie interesu majątkowego Narodowego Instytutu Leków, wręcz przeciwnie, znajduje się tam wyłącznie odwołanie do formalnego statusu przedsiębiorcy, który udzielenie informacji publicznej miałby wyłączać. Argument ten jest tym bardziej niezasadny, że charakter przeprowadzonych badań i fakt ujawnienia ich wyników, świadczą o tym, że zostały podjęte dla dobra publicznego, w celu ochrony konsumentów zakwestionowanych produktów. Ostatni zaprezentowany przez organ argument odmowy, tj. objęcie wyników badań prawami autorskimi, jest w ocenie skarżącego oczywiście bezzasadny. Organ wprost przecież przyznaje, że to on jest podmiotem praw autorskich wnioskowanej informacji publicznej. Skoro określony dokument stanowi informację publiczną, organ nie może powoływać się na przepisy prawa autorskiego, powstrzymując się od ich udostępnienia (wyrok NSA z dnia 12.12.2012 r., sygn. I OSK2149/12). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ miał podstawy, aby w sprawie tej przyjąć, że przesłankę ograniczenia dostępu do żądanej informacji publicznej stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwalało na dokonanie sądowej kontroli. Zarzuty skargi Sąd uznał za nietrafne. W sprawie niniejszej ograniczenie dostępu do informacji publicznej, w żądanej we wniosku postaci, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy nie narusza przepisów konstytucyjnych. Badając zaskarżoną decyzję administracyjną tut. Sąd uznał, że pytany podmiot jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej i że żądana informacja stanowi informację publiczną. Narodowy Instytut Leków jest instytutem badawczym, państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną (§ 2 statutu NIL), działającą na podstawie ustawy o instytutach badawczych. Nadzór nad NIL sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia. Zasady gospodarki instytutów określone zostały w rozdziale 3 ustawy o instytutach badawczych (art. 16-20 ustawy). Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o instytutach badawczych, instytut występuje w obrocie we własnym imieniu i na własny rachunek. Stosownie do art. 18 ust. 7 pkt 1 powołanej ustawy, instytut osiąga przychody w związku z prowadzoną działalnością określoną w art. 2, w tym ze sprzedaży wyników badań naukowych, prac rozwojowych oraz know-how związanego z tymi wynikami. Zgodnie z art. 18 ust. 8 tej ustawy, instytut osiąga przychody z subwencji i dotacji na podstawie przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i ustawy o finansach publicznych, z zastrzeżeniem ust. 9 i art. 21 ust. 6, oraz z innych źródeł. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1-3 prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych; przystosowywanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych do potrzeb praktyki; wdrażanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 pkt 1-2 ustawy, w związku z prowadzoną działalnością podstawową instytut może: upowszechniać wyniki badań naukowych i prac rozwojowych; wykonywać badania i analizy oraz opracowywać opinie i ekspertyzy w zakresie prowadzonych badań naukowych i prac rozwojowych. Stosownie do § 4 ust. 2 statutu NIL, Instytut uczestniczy w systemie ochrony zdrowia. Biorąc pod uwagę w/przedstawiony ustawowy zakres działalności instytutu badawczego jakim jest NIL, oraz zadania wyszczególnione w statucie NIL (§ 6 statutu) zatwierdzonym przez Ministra Zdrowia, nie może budzić wątpliwości, że NIL jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p., a żądana informacja jako wytworzona przez państwową jednostkę organizacyjną w ramach jej obowiązków, stanowi informację publiczną. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Stosownie zaś do art. 11 ust. 2 u.z.n.k., tajemnicą przedsiębiorstwa są informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny oraz formalny (v. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 195/13; wyrok NSA z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 759/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji. W zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił w sposób wystarczający, że badania suplementów diety zostały przeprowadzone przez pracowników NIL w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, a Narodowy Instytut Leków nabył prawa autorskie majątkowe do wyników przedmiotowych badań. Skoro wyniki badań stanowią prawnie chronioną własność intelektualną Narodowego Instytutu Leków, a nadto, jak wskazano w decyzji, spełniony został też element formalny, albowiem dostęp do treści całości żądanych danych ograniczony jest do Dyrektora NIL, Zastępcy Dyrektora ds. [...] oraz eksperta Narodowego Instytutu Leków w zakresie suplementów diety, organ miał podstawy do zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Już bowiem samo przejawienie woli zachowania informacji (całego Raportu) jako niepoznawalnej dla osób trzecich stanowi podstawę ograniczenia dostępu do informacji publicznej (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). W związku z tym, że badania naukowe, których udostępnienia domaga się skarżący w ramach u.d.i.p., nie zostały opublikowane przez instytut badawczy, a nadto dostęp do nich, jak wskazano w decyzji, został ograniczony przez NIL do trzech osób, nie ma podstaw, aby na gruncie u.d.i.p. skarżącemu przyznać szersze uprawnienie w zakresie publikacji badań naukowych niż ma w tym zakresie NIL na podstawie ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Podkreślenia wymaga, że w odpowiedzi na skargę Dyrektor NIL jednoznacznie wskazał, że wyniki badań powstały w ramach działalności naukowej NIL. Nie sposób nie zgodzić się z organem, że rezultaty działalności naukowej NIL mają wartość gospodarczą. Organ dodał też, że te rezultaty działalności naukowej NIL stanowią jeden z elementów finansowania działalności NIL, w szczególności poprzez ich sprzedaż, udzielanie licencji, czy inne metody komercjalizacji. Mogą także stanowić podstawę do prowadzenia dalszych badań naukowych. Podkreślić trzeba, że tajemnicą przedsiębiorstwa są nie tylko informacje techniczne, technologiczne, czy organizacyjne, ale także inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. W ocenie Sądu administracyjnego na tym etapie sprawy organ wykazał, że cały Raport zawierający wyniki badań mający dla niego wartość gospodarczą nie został upubliczniony i że dostęp do niego mają tylko określone osoby. Skoro wyniki badań, o które skarżący wnioskował w trybie u.d.i.p., stanowią rezultat projektu naukowego zrealizowanego w ramach działalności NIL, nie są wynikiem realizacji funkcji kontrolnej NIL, organ miał podstawy do zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu brak jest podstaw do podważenia stanowiska NIL, co do tego, że żądane informacje posiadają dla Instytutu wartość gospodarczą. Bezsporne jest bowiem, że NIL wykazał wolę zachowania w poufności treści Raportu z badań, który jako całość nie jest powszechnie znany. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.