III SA/Gd 356/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty L. z dnia 11 stycznia 2021 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 lutego 2021 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia 11 stycznia 2021 r. orzekającą o uchyleniu – po wznowieniu postępowania – własnej decyzji z dnia 2 listopada 2018 r. oraz odmowie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 2 listopada 2018 r. (nr[...]) Starosta L. orzekł o: 1/ uznaniu P. L. (zwanego dalej także "stroną", "skarżącym", "wnioskodawcą") z dniem 2 listopada 2018 r. za osobę bezrobotną oraz 2/ odmowie przyznania mu prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z przedstawionych przez wnioskodawcę w urzędzie pracy dokumentów wynikało, iż w dniu rejestracji spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. 2018 r., poz. 1265 ze zm. – dalej "u.p.z.r.p."), przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni, co stanowiło podstawę do odmowy przyznania prawa do zasiłku. Decyzją z dnia 12 grudnia 2018 r. (nr[...]) Starosta L. -działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b/ oraz art. 41 u.p.z.r.p. - orzekł o przyznaniu P. L. prawa do stypendium w wysokości 1.017,40 zł miesięcznie w okresie odbywania szkolenia, od dnia 11 grudnia 2018 r. Następnie decyzją z dnia 21 grudnia 2018 r. (nr [...]) Starosta L. - działając na postawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a/ i art. 33 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 4ca u.p.z.r.p. - orzekł o utracie przez P. L. statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 grudnia 2018 r., wskazując na fakt otrzymania przez stronę jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. W dniu 6 czerwca 2019 r. [...] Oddział Wojewódzki NFZ zawiadomił Powiatowy Urząd Pracy w L., że "otrzymał formularz E 104 zaświadczający o wykonywaniu pracy w charakterze pracownika w innym państwie", dotyczący P. L.. W piśmie zaznaczono, że punkt 6.1 formularza E 104 wydanego przez niemiecką instytucję ubezpieczenia zdrowotnego dla P. L. wskazuje, że posiadał on ubezpieczenie zdrowotne na terenie Niemiec do 5 listopada 2018 r. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2020 r. Starosta L. – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej jako "k.p.a.") - wznowił z urzędu postępowanie w sprawie prawa strony do statusu osoby bezrobotnej, zakończonej decyzją ostateczną z dnia 2 listopada 2018 r. Decyzją z dnia 23 marca 2020 r. (nr [...]) Starosta L. orzekł o uchyleniu decyzji z dnia 2 listopada 2018 r. (nr[...]) oraz o odmowie uznania P. L. za osobę bezrobotną z dniem 2 listopada 2018 r. i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazano, że - jak wynika z zabranej dokumentacji - na dzień rejestracji, tj. 2 listopada 2018 r. P. L. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna w innym urzędzie pracy (Niemcy). Powyższe stwierdzenie oparto na treści formularza E 104 z dnia 16 maja 2019 r. i oświadczenia P. L. z dnia 21 czerwca 2019 r., w którym wskazał, że zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech pobierał do 31 października 2018 r., a 5 listopada 2018 r. wyrejestrował się z niemieckiego urzędu pracy. W wyniku wniesionego odwołania decyzją z dnia 27 maja 2020 r. (nr[...]) Wojewoda [...] orzekł o uchyleniu decyzji Starosty L. z dnia 23 marca 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że jedynie posiadanie na terenie Niemiec statusu osoby bezrobotnej wykluczałoby możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej w dniu 2 listopada 2018 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w L.. Jeżeli jednak strona po zakończeniu w dniu 1 listopada 2018 r. pobierania zasiłku dla bezrobotnych była zarejestrowana w Urzędzie Pracy w B.–B. w charakterze poszukującej pracy, to rejestracja taka nie stała na przeszkodzie uznania jej za osobę bezrobotną przez Starostę L. od dnia 2 listopada 2018 r., pod warunkiem, że strona spełniła w tym dniu przesłanki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. Organ zaznaczył, że treść zgromadzonych w sprawie dokumentów nie jest spójna i wyczerpująca sprawę, a zatem nie jest wystarczająca do jednoznacznego stwierdzenia, że P. L. posiadał w dniu 2 listopada 2018 r. status osoby bezrobotnej na terenie Niemiec. Przed wydaniem decyzji kończącej wznowione postępowanie niezbędne winno być zatem ustalenie faktycznej daty utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej w Niemczech, jak i jednoznaczne określenie, czy strona na dzień zarejestrowania w PUP w L. była zarejestrowana w Urzędzie Pracy w Niemczech jako osoba bezrobotna, czy jako osoba poszukująca pracy. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 8 u.p.z.r.p. realizacja zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw UE należy do samorządu województwa. Tym samym Powiatowy Urząd Pracy powinien zwrócić się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego we wskazanym zakresie. Odnosząc się do zgromadzonych w sprawie dokumentów wskazano, że zawarta w treści pisma [...] Oddziału NFZ oraz formularza E104 DE informacja o podleganiu przez P. L. ubezpieczeniu zdrowotnemu na terenie Niemiec nie wykluczała automatycznie możliwości uznania go za osobę bezrobotną w dniu 2 listopada 2018 r. przez polski urząd pracy. Jednocześnie z decyzji niemieckiego urzędu pracy z dnia 6 lutego 2018 r. wynika, że przyznał on P. L. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 30 października 2018 r. oraz objął go ubezpieczeniem chorobowym/zdrowotnym, pielęgnacyjnym i emerytalno-rentowym w tym tylko okresie. Ani zatem z tego dokumentu, ani z druku E 104 DE nie wynika, aby P. L. podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu rejestracji w niemieckim urzędzie pracy jako osoba bezrobotna po zakończeniu pobierania zasiłku w Niemczech. Jednocześnie P. L. złożył w PUP w L. w dniach 21 czerwca 2021 r. i 8 lipca 2019 r. oświadczenia, z których wynika, że był zameldowany na terenie Niemiec oraz zarejestrowany w niemieckim urzędzie pracy do dnia 5 listopada 2018 r. Z oświadczenia strony nie wynika jednak w jakim charakterze była zarejestrowana w niemieckim urzędzie pracy w dniu 2 listopada 2018 r. Pismem z dnia 9 czerwca 2020 r. Powiatowy Urząd Pracy w L. zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia czy na dzień 2 listopada 2018 r. P. L. posiadał status osoby bezrobotnej przyznany przez niemiecki urząd pracy. W odpowiedzi z dnia 10 grudnia 2020 r. Wojewódzki Urząd Pracy w G. wskazał, że otrzymał dokument SED U002 od Employment Agency B. – B. potwierdzający okresy zatrudnienia i otrzymywania zasiłki dla bezrobotnych przez P. L.. Na podstawie wskazanego dokumentu organ zaświadczył, że P. L. był ubezpieczony z tytułu zatrudnienia zagranicą w okresach od 1 stycznia 2012 r. do 31 marca 2015 r., od 1 kwietnia 2015 do 31 lipca 2015 , od 31 sierpnia 2015 do 15 czerwca 2016 i od 1 listopada 2016 r. do 31 października 2017 r. (wygaśniecie umowy o pracę) i pobierał zasiłek dla bezrobotnych od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 30 sierpnia 2015 r., od dnia 16 czerwca 2016 r. do dnia 31 października 2016 r. oraz od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 5 listopada 2018 r. W konsekwencji decyzją z dnia 11 stycznia 2021 r. (nr[...]) Starosta L. – działając na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a/ i b/, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a/, art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.r.p. oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - orzekł o uchyleniu decyzji z dnia 2 listopada 2018 r. (nr[...]) oraz o odmowie uznania P. L. za osobę bezrobotną z dniem 2 listopada 2018 r. i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazano m.in., że zgodnie z wytycznymi organu II instancji, Starosta L. uzupełnił dowody o informację z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. z dnia 10 grudnia 2020 r. (nr [...]). Zebrany materiał dowodowy zaświadczył w ocenie organu, że w okresie od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 5 listopada 2018 r. P. L. pobierał zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech. Zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 2 lit. a/ u.p.z.r.p. ilekroć w ustawie mowa jest bezrobotnym oznacza to osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Z przepisu tego wynika, że nie można być zarejestrowanym jako osoba bezrobotna w dwóch miejscach jednocześnie. W związku z tym organ stwierdził, że P. L. nie mógł uzyskać statusu osoby bezrobotnej w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. dnia 2 listopada 2018 r. W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych zaznaczając, że z wydanej wobec niego decyzji przez Urząd Pracy w B. wynikało, że okres przyznania świadczeń kończył się dnia 30 października 2018 r. i tą datą kierował się dokonując rejestracji w Polsce. Po zarejestrowaniu się w urzędzie w Polsce w dniu 2 listopada 2018 r. (piątek), w dniu 5 listopada 2018 r. udał się do urzędu pracy w Niemczech w celu sprawdzenia i upewniania się, że wszystkie formalne sprawy zostały tam załatwione. Strona podkreśliła, że działała w dobrej wierze, na podstawie posiadanej wiedzy co do zakończenia okresu świadczenia w Niemczech i w żaden sposób nie chciała celowo zarejestrować się w dwóch urzędach pracy na raz. Po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia 24 lutego 2021 r. (nr[...]) Wojewoda [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 u.p.z.r.p. – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy na wstępie opisał przebieg postępowania w sprawie oraz treść przepisów art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1, § 2 i art. 151 § 1 k.p.a. regulujących tok postępowania wznowieniowego, a także treść art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p., który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa bezrobotnym, to oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, i, j i l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole. W rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy "bezrobotnym" jest tylko ten, kto spełnia wymogi art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. I/ u.p.z.r.p. negatywną przesłankę do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego stanowi podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Organ odwoławczy uzupełnione w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy akta administracyjne P. L. ocenił jako spójnie i wykazujące, że strona w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w L., tj. w dniu 2 listopada 2018 r. była zarejestrowana jako osoba bezrobotna w Urzędzie Pracy w B.-B. oraz pobierała zasiłek dla bezrobotnych i podlegała z tego tytułu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w Niemczech. Uzyskany z właściwej instytucji zagranicznej (Employment Agency B.-B.) - w wyniku przeprowadzenia przez Wojewódzki Urząd Pracy w G. postępowania wyjaśniającego - dokument SED U002 jednoznacznie potwierdza, że P. L. pobierał zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech, m.in. w okresie od 1 listopada 2017 r. do 5 listopada 2018 r. Pobieranie zasiłku dla bezrobotnych było podstawą do zgłoszenia osoby bezrobotnej do ubezpieczeń społecznych, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie z niemieckiej instytucji właściwej, zgodnie z którym strona podlegała ubezpieczeniom społecznym do dnia 5 listopada 2018 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji prawidłowo zatem ustalił, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w L., tj. w dniu 2 listopada 2018 r. P. L. nie spełniał wymogów art. 2 ust.1 pkt 2 u.p.z.r.p. koniecznych do nabycia statusu osoby bezrobotnej. W dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w L., tj. 2 listopada 2018 r. P. L. oświadczył w części "C" karty rejestracyjnej bezrobotnego, że nie jest zarejestrowany w innym urzędzie pracy, oraz że nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego. Oświadczenie to było podstawą wydania przez organ I instancji decyzji o uznaniu strony za osobę bezrobotną od dnia 2 listopada 2018 r. W dniu 14 czerwca 2019 r., na podstawie pisma [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 6 czerwca 2019 r. Powiatowy Urząd Pracy w L. powziął wiadomość, że P. L. do dnia 5 listopada 2018 r. był zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego na terenie Niemiec. Z oświadczeń złożonych przez stronę w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. w dniach 21 czerwca 2019 r. oraz 8 lipca 2019 r. wynika, że był zameldowany na terenie Niemiec oraz zarejestrowany w niemieckim urzędzie pracy do dnia 5 listopada 2018 r. W świetle wyżej wskazanych oświadczeń strony okoliczność faktyczna pozostawania przez P. L. w dyspozycji niemieckiego urzędu pracy do dnia 5 listopada 2018 r. istniała w dniu jego rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w L., jednak nie była znana organowi, który rozstrzygał o przyznaniu stronie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 listopada 2018 r., na które to uprawnienia w istotny sposób okoliczność ta rzutowała. Spełnione zatem zostały przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie uznania P. L. za osobę bezrobotną oraz przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 listopada 2018 r. Organ I instancji prawidłowo zatem wydał w dniu 27 lutego 2020 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 k.p.a., postanowienie (nr[...]) o wznowieniu postępowania w powyższej sprawie. Skoro w wyniku wznowienia postępowania w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ustalono, że w dniu rejestracji strony w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. nie zachodziły warunki z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. I u.p.z.r.p. do przyznania P. L. statusu osoby bezrobotnej, wcześniej wydaną w tej sprawie decyzję o przyznaniu stronie statusu bezrobotnego od dnia 2 listopada 2018 r. należało - w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchylić i orzec o odmowie przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej od dnia 2 listopada 2018 r., a w konsekwencji także o odmowie przyznania stronie zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy stwierdził, że bez znaczenia prawnego w sprawie są pozostałe okoliczności podnoszone w odwołaniu, gdyż mające w niej zastosowanie przepisy nie czynią żadnych wyjątków z ich tytułu w zakresie swojego obowiązywania. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej mogą działać wyłącznie na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Strona w odwołaniu podnosi, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. dysponował decyzją Urzędu Pracy w Niemczech, zgodnie z którą prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługiwało mu jedynie do dnia 30 października 2018 r., nie miał więc podstaw przypuszczać, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych na terenie Niemiec w dniu 2 listopada 2018 r. nadal mu przysługuje. Strona opisuje w odwołaniu nieprawidłowości, jakie jej zdaniem wystąpiły w działaniach Urzędu Pracy w Niemczech, które spowodowały przesunięcie okresu pobierania przez stronę zasiłku dla bezrobotnych w Niemczech, twierdząc że do dnia 6 lipca 2020 r. nie otrzymał z tego Urzędu dokumentów potwierdzających przesunięcie okresu pobierania zasiłku, a w konsekwencji uważając, że skoro nieprawidłowości, które spowodowały zaistniałą sytuację nie były przez niego zawinione, to nie może ponosić za nie odpowiedzialności. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie uzależnia wznowienia i przeprowadzenia wznowionego postępowania w sprawie od tego, czy ujawnione w niej nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie były znane organowi z winy strony czy też bez przyczynienia się strony postępowania. Okoliczność braku winy strony w tym zakresie jest obojętna prawnie ze względu przepisy regulujące przebieg wznowionego w sprawie postępowania. Istotne jest, że przesłanki do wznowienia postępowania obiektywnie zaistniały, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. To oznacza, że organ administracji nie musi ustalać i udowadniać ani winy strony, ani braku winy strony, co do wiedzy (tu strona wskazuje na nieświadomość pobierania zasiłku dla bezrobotnych z niemieckiego urzędu pracy nadal po dniu 1 listopada 2018 r.) o okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji, a mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W tej sytuacji wykazywanie przez P. L. braku winy poprzez powoływanie się na zaniechanie doręczenia mu dokumentów przez Urząd Pracy w B.-B., które jego zdaniem doprowadziło do dokonania rejestracji jako osoby bezrobotnej w PUP L. w okresie posiadania statusu bezrobotnego oraz pobierania zasiłku w niemieckim urzędzie pracy, jest bez znaczenia prawnego w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją. Nie znajduje potwierdzenia także podniesiony przez stronę w odwołaniu zarzut naruszenia przez organ I instancji zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8 i art. 9 k.p.a. Zgromadzony w aktach sprawy i prawidłowo uzupełniony przez Starostę L. podczas ponownego rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy jest spójny i jednoznacznie wskazuje, że P. L. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. w dniu 2 listopada 2018 r., będąc jednocześnie zarejestrowanym jako osoba bezrobotna i pobierając zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech, a także będąc zgłoszonym do ubezpieczeń społecznych na podstawie odrębnych przepisów niemieckich, aż do dnia 5 listopada 2018 r. Fakt ten, będący decydującą okolicznością w niniejszej sprawie, potwierdzają również dokumenty wydane przez właściwą instytucję niemiecką, załączone przez stronę do odwołania. W przedmiotowej sprawie nie istnieją zatem wątpliwości co do okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie. Nie istnieją również wątpliwości co do treści zastosowanych w niej norm prawnych. Bezsporne jest bowiem, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l u.p.z.r.p. podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, stanowi negatywną przesłankę do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego. P. L. zaskarżył ww. decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o w Gdańsku wnosząc o uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego i podtrzymując stanowisko o wadliwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym w sprawie, w efekcie którego za podstawę jej rozstrzygnięcia przyjęto błędnie ustalony stan faktyczny. Skarżący wskazał, że organy błędnie przyjęły, iż skarżący był zatrudniony w dniu rejestracji, skoro z decyzji o przyznaniu świadczenia wydanego przez Urząd Pracy w B. wynika coś innego, tj. widnieje data 30 października 2018 r. a skarżący nie miał świadomości, że dnia 2 listopada 2018 r. widniał w dokumentach niemieckiego urzędu. Skarżący podniósł nadto zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.p.z.r.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez ich naruszenie i rozpatrywanie sprawy sprzecznie z tymi przepisami. Skarżący zaznaczył, że organ odwoławczy utrzymał decyzję Starosty L. pomimo, że w sprawie nie wykazano, aby skarżący miał jakikolwiek wpływ na czasokres pomiędzy dniem 2-5 listopada 2018 r. Wyjaśnił, że po zarejestrowaniu się w dniu 2 listopada 2018 r. w Urzędzie Pracy w L. (piątek) niezwłocznie (poniedziałek) w dniu 5 listopada 2018 r. sprawdził - upewnił się czy wszystkie sprawy formalne zostały załatwione. Właśnie tam 5 listopada 2018 r. wskazał, że jest zarejestrowany w Polsce. Skarżący nie posiadał żadnej wiedzy, aby na dzień 2 listopada 2018 r. był zarejestrowany w Niemczech. Nie bez znaczenia był fakt, że z decyzji niemieckiego urzędu wynikało, że okres przyznania świadczenia trwał od 1 listopada 2017 r. tylko do dnia 30 października 2018 r. Wobec tego skarżący po raz kolejny podkreślił, że nie było podstaw ku temu, aby mógł biec dalszy okres rejestracji. Dnia 5 listopada 2018 r. skarżący nie posiadał wiedzy, że był w tym czasie zarejestrowany w niemieckim urzędzie pracy. Zdaniem skarżącego organ w sposób niewłaściwy ocenił powyższe okoliczności. Skarżący podkreślił, że Wojewoda [...] decyzją z dnia 27 maja 2020 r. uchylił poprzednią decyzję Urzędu Pracy wskazując w tej decyzji, że te okoliczności nie były dostatecznie wyjaśnione, czyli ani organ, ani skarżący nie posiadał wiedzy w tym zakresie. Wobec tego prawo nie może działać wstecz, tak że jak teraz posiadamy dopiero tę wiedzę o dwóch dniach różnicy (w tym sobota i niedziela jako wolne od pracy), to nie może to mieć wpływu na rozstrzygnięcie decyzji z negatywnymi konsekwencjami dla strony. Organ odwoławczy nie wziął teraz pod uwagę powyższych okoliczności, chociaż uwzględnił te niejasności w poprzednim postępowaniu. Jeżeli skarżący dysponował decyzją niemieckiego urzędu z okresem otrzymywania świadczeń określającym ostateczny termin na dzień 30 października 2018 r. i nie dysponuje decyzją na dalszy okres, to interpretacja takiego stanu rzeczy jest - zdaniem skarżącego - jednoznaczna. Skarżący nie miał żadnych powodów, aby przypuszczać, że jest odwrotnie, a żaden z organów w trakcie postępowania nie pozyskał takich dowodów. Skarżący zwrócił uwagę, że nie otrzymał żadnego pisma o przedłużeniu ubezpieczenia po 30 października 2018 r i zaznaczył, że gdyby posiadał wiedzę, że na dzień 2 listopada 2018 r. widnieje w jakimkolwiek urzędzie niemieckim, to nie rejestrowałby się w Polsce w Urzędzie Pracy dnia 2 listopada 2018 r., tylko 6 listopada 2018 r., gdyż nie była to dla niego żadna różnica w jakimkolwiek zakresie, ponieważ i tak posiadał w Polsce status bezrobotnego bez prawa do zasiłku. Po pewnym czasie postarał się jednak otworzyć działalność gospodarczą i uzyskał stypendium z Urzędu Pracy i dotacje. Zdaniem skarżącego wątpliwości zaistniałe w sprawie nie zostały do końca wyjaśnione i sprzecznie z literą prawa wszystkie zostały rozstrzygnięte następnie na niekorzyść skarżącego. Organy nie dochowały należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Jeżeli faktycznie miała miejsce taka sytuacja, że w rejestracji widnieją dwa dni różnicy, i nie jest to okoliczność zawiniona przez stronę (a co więcej - nie tylko strona o tym nie wiedziała, lecz także organ tak I jak i II instancji), nie może twierdzić, że ta okoliczność nie ma wpływu na wydanie zaskarżonej decyzji. Przy ustaleniu zaistnienia takiej sytuacji w ocenie skarżącego organ powinien skorygować okres zatrudnienia właśnie o te dwa dni różnicy i nie zasłaniać się niemożnością podjęcia tego rodzaju działania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, oraz o przekazanie sprawy do rozpatrzenia w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) określonego przejawu działalności administracji publicznej. Sąd administracyjny dokonuje zatem kontroli czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz pkt 2 p.p.s.a.). Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Sąd stwierdził, że skarga P. L. zasługuje na uwzględnienie, jednak nie z wszystkich powodów w niej wskazanych. Kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia 24 lutego 2021 r., jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty L. z dnia 11 stycznia 2021 r., przeprowadzona według wyżej wskazanych kryteriów wykazała, że wskazane akty są dotknięte istotnymi dla rozstrzygnięcia wadami wynikającymi z nieprawidłowego przeprowadzonego postępowania dowodowego, tj. niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia przepisów prawa materialnego, oceniając dokonaną przez Wojewodę [...] wykładnię przepisów ustawy u.p.z.r.p. jako prawidłową. Podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, że kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydane w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia 2 listopada 2018 r., na mocy której P. L. został z dniem wydania decyzji (tj. 2 listopada 2018 r.) uznany przez Powiatowy Urząd Pracy w L. za osobę bezrobotną i jednocześnie odmówiono mu przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący zarejestrował się Powiatowym Urzędzie Pracy w L. po powrocie z Niemiec, gdyż jak wskazał ponownie zamieszkał w Polsce. Na podstawie przedstawionych dokumentów organ uznał, że w dniu rejestracji P. L. spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z.r.p., przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji była krótsza niż 365 dni, co stanowiło podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Pomimo nieotrzymania zasiłku dla bezrobotnych, przyznanie skarżącemu statusu osoby bezrobotnej w istotny sposób wpłynęło na jego sytuację, również w wymiarze finansowym. Kolejnymi decyzjami skarżący został bowiem jako osoba bezrobotna zakwalifikowany do udziału w szkoleniu (w związku z którym przyznano mu stypendium), a następnie otrzymał jednorazowe środki na podjęcie działalności gospodarczej (o które mógł wnioskować jedynie jako osoba bezrobotna). Wzruszenie w toku postępowania wznowieniowego decyzji o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej nie ma zatem w przypadku skarżącego jedynie "teoretycznego" charakteru. Otworzy bowiem drogę do wzruszenia dalszych decyzji, na mocy których skarżący, jako osoba bezrobotna, otrzymał z urzędu pracy określone świadczenia, tj. stypendium oraz środki na podjęcie działalności gospodarczej. Wskazać w tym miejscu należy, że instytucja wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny. Stwarza ona możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Stanowi więc wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, którą ustanawia art. 16 § 1 k.p.a. Następstwem tego jest zarówno niedopuszczalność wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę niewyliczoną w art. 145 § 1, art. 145a § 1 bądź art. 145b § 1 k.p.a., jak i niedopuszczalność rozszerzającej wykładni podstaw wyliczonych w tych przepisach. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 k.p.a.). Stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 tej ustawy, wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Katalog przesłanek wznowienia postępowania, wymieniony w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. ma charakter zamknięty, co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. W realiach rozpatrywanej sprawy postępowanie wznowiono na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z akt sprawy wznowienie postepowania w sprawie nastąpiło postanowieniem z dnia 27 lutego 2020 r. w związku z powzięciem przez Powiatowy Urząd Pracy w L. informacji zawartej w piśmie Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 6 czerwca 2019 r., w którym wskazano, że punkt 6.1. formularza E 104, wydanego przez niemiecką instytucję ubezpieczenia zdrowotnego dla P. L. wskazuje, iż posiadał on ubezpieczenie zdrowotne na terenie Niemiec do dnia 5 listopada 2018 r. Jako powód wznowienia postępowania wskazano także na złożone w urzędzie w dniu 21 czerwca 2019 r. przez P. L. oświadczenie, w którym wskazał, że zasiłek dla bezrobotnych pobierał w Niemczech do końca października 2018 r. i w dniu 5 listopada 2018 r. wyrejestrował się z niemieckiego urzędu pracy. Na tej podstawie organ uznał, że nową (nieznaną mu wcześniej) istotną okolicznością w sprawie był fakt, że P. L. w dniu 2 listopada 2018 r. pozostawał zarejestrowany jako osoba bezrobotna w innym urzędzie pracy (Niemcy). Co istotne pierwsza wydana po wznowieniu postępowania decyzja Starosty L. (tj. decyzja z dnia 23 marca 2020 r., nr [...]- decyzja o uchyleniu decyzji własnej z dnia 2 listopada 2018 r. dotyczącej statusu osoby bezrobotnej) została uchylona z uwagi na niewyjaśnienie stanu faktycznego. Na tym etapie Wojewoda [...] w decyzji z dnia 27 maja 2020 r. (nr[...]) wskazał bowiem, że sam fakt rejestracji w niemieckim urzędzie dla bezrobotnych w dniu 2 listopada 2018 r. nie w każdej sytuacji będzie wykluczający dla możliwości legalnego i skutecznego zarejestrowania się w urzędzie pracy w Polsce, nakazując organowi I instancji wyjaśnienie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czy P. L. w dniu 2 listopada 2018 r. spełniał warunki uznania za osobę bezrobotną określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. Wykonując wskazania Wojewody [...]ego przed ponownym wydaniem decyzji w sprawie Powiatowy Urząd Pracy w L. zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G., jako organu koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw UE, o nadesłanie posiadanych informacji w sprawie dotyczącej statusu P. L. jako osoby bezrobotnej w Niemczech. Pismem z dnia 10 grudnia 2020 r. Wojewódzki Urząd Pracy w G. poinformował Powiatowy Urząd Pracy w L., że w dniu 10 grudnia 2020 r. otrzymał dokument SED U002 z właściwej niemieckiej instytucji zagranicznej, tj. Urzędu Pracy w B.-B., potwierdzający okresy otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych przez P. L. m.in. w okresie od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 5 listopada 2018 r. Na tej podstawie Starosta L. decyzją z dnia 11 stycznia 2021 r. uchylił ostateczną decyzję o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej podkreślając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż w okresie od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 5 listopada 2018 r. P. L. pobierał zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech. Wskazane rozstrzygniecie zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę [...], który w zaskarżonej decyzji z dnia 24 lutego 2021 r. wskazał, że ustalenie, iż P. L. do dnia 5 listopada 2018 r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech rzeczywiście wyklucza możliwość przyjęcia, aby na dzień 2 listopada 2018 r. spełniał on wymogi uznania za osobę bezrobotną, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. Osoba pobierająca zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech podlega bowiem z tego tytułu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Podsumowując powyższe, Sąd wskazuje, iż podziela dokonaną przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji interpretację art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p., zgodnie z którym za osobę bezrobotną uznaje się osobę "o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: a) ukończyła 18 lat, b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna, c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, ca) nie nabyła prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, d) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 875), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe, e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie, f) nie złożyła wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: –zgłosiła do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo – nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej, g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, h) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego, j) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6, l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, m) nie pobiera na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów zasiłku dla opiekuna". Z zacytowanego przepisu – a szczególnie biorąc pod uwagę normę wynikającą z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l u.p.z.r.p. - wynika, że podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego stanowi o braku wypełnienia warunków pozwalających na uznanie za osobę bezrobotną. Tym samym, gdy decyzja w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną stanie się ostateczna, następcze ustalenie, że wnioskujący o przyznanie tego rodzaju statusu był w chwili rejestracji objęty ubezpieczeniem społecznym z tytułu wypłacanego w innym państwie zasiłku dla bezrobotnych, niewątpliwie stanowi nową istotną okoliczność w sprawie, nieznaną organowi w chwili wydania decyzji, uprawniającą do wznowienia postępowania. Pomimo prawidłowego dokonania wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. akta sprawy nie pozwalają na zweryfikowanie przez Sąd, czy istotnie skarżący P. L. w dniu 2 listopada 2018 r. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z tytułu pobierania zasiłku dla bezrobotnych w Niemczech do dnia 5 listopada 2018 r. Przede wszystkim, co nie mogło zostać pominięte przez Sąd, w aktach sprawy brak jest powoływanego przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji "zaświadczenia z niemieckiej instytucji właściwej, zgodnie z którym strona podlegała ubezpieczeniom społecznym do dnia 5 listopada 2018 r.". Wydając decyzje w sprawie, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy oparł się na piśmie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. z dnia 10 grudnia 2020 r. (nr [...]), w którym zawarto informację o pobieraniu przez P. L. zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 5 listopada 2018 r., podaną na podstawie powoływanego przez Wojewódzki Urząd Pracy w G. pisma niemieckiego urzędu pracy z dnia 10 grudnia 2020 r. SED U002. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wyrokuje i orzeka na podstawie akt sprawy. Akta przedmiotowej sprawy nie zawierają jednak dokumentu niemieckiego urzędu pracy z dnia 10 grudnia 2020 r. SED U002. Wszystkie inne zgromadzone w sprawie dokumenty źródłowe nie stanowią dowodu na to, że skarżący podlegał w Niemczech na dzień 2 listopada 2018 r. obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. W szczególności za dowód taki nie można uznać formularza E104, wydanego przez niemiecką instytucję ubezpieczenia zdrowotnego (dokument w aktach sprawy, brak tłumaczenia na język polski), który - jak wskazał NFZ - stanowi dowód tego, że P. L. był na dzień 2 listopada 2018 r. objęty w Niemczech ubezpieczeniem zdrowotnym a nie ubezpieczeniem społecznym. Jednocześnie w aktach sprawy znajdują się dowody przeciwne, świadczące o tym, że P. L. posiadał ostatnie ubezpieczenie społeczne z tytułu pobierania zasiłku dla bezrobotnych w Niemczech do dnia 30 października 2018 r. Dowód taki stanowi decyzja Federalnego Urzędu Pracy B.-B., na którą powołuje się skarżący i z której wynika, że przyznano mu zasiłek dla bezrobotnych tylko na okres od 1 listopada 2017 r. do 30 października 2018 r. oraz że w tym okresie P. L. posiadał ubezpieczenie zdrowotne, pielęgnacyjne oraz emerytalna/rentowe. Sąd podkreśla, że wskazana decyzja jest jedynym przetłumaczonym na język polski dokumentem niemieckiego urzędu pracy znajdującym się w aktach przedmiotowej sprawy. Podnosząc twierdzenia sprzeczne z treścią wskazanej decyzji, a więc że skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech przez dłuższy okres, tj. do dnia 5 listopada 2018 r., organy nie wskazały czy w ich ocenie wynikało to ze zmiany pierwotnej decyzji urzędu pracy w tym zakresie, czy też z tego, że wobec skarżącego wydana została kolejna decyzja przyznająca mu zasiłek dla bezrobotnych na nowy okres przypadający pod dniu 30 października 2018 r. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd stoi zatem na stanowisku, że materiał dowodowy nie może być oceniony ani jako spójny, ani jako jednoznacznie wskazujący, że P. L. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. w dniu 2 listopada 2018 r., pobierając zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech, a także będąc zgłoszonym do ubezpieczeń społecznych na podstawie odrębnych przepisów niemieckich, aż do dnia 5 listopada 2018 r. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy art. 7 i art. 77 k.p.a., z uwagi na niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, które jednocześnie stanowiły wskazaną przez nie podstawę do wznowienia postępowania. W sprawie de facto bezspornie ustalono bowiem jedynie to, że skarżący do dnia 5 listopada 2018 r., co sam też przyznaje, był zarejestrowany w niemieckim urzędzie pracy. Okoliczność ta, jak wskazano wyżej nie przesądza jednak o tym, czy skarżący na dzień 2 listopada 2018 r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech oraz podlegał z tego tytułu ubezpieczeniu społecznemu, co w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l u.p.z.r.p. stanowiłoby okoliczność wykluczającą uzyskanie statusu osoby bezrobotnej w Polsce. Wskazana kwestia nadal pozostaje zatem otwarta i wymaga wyjaśnienia. Ponadto w aktach sprawy brak jest przetłumaczonych na język polski dokumentów źródłowych, w których zagraniczna instytucja właściwa, a więc niemiecki urząd pracy, jednoznacznie wskazałaby na fakt wypłacania P. L. zasiłku dla bezrobotnych także w okresie późniejszym niż 30 października 2018 r. Jeżeli dokumentem takim w przedmiotowej sprawie było pismo niemieckiego urzędu pracy SED U002 z dnia 10 grudnia 2020 r., to winno się ono znaleźć w aktach sprawy. Warunkiem uznania, że organ podjął wszelkie niezbędne działania dla wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy jest przy tym zapewnienie przez organ tłumaczenia na język polski wszelkich zagranicznych dokumentów urzędowych, jakie czyni podstawą faktyczną dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie i zastosowania przepisów prawa materialnego określonych ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w zakresie dotyczącym warunków uznania za osobę bezrobotną. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]ego i poprzedzającą ją decyzję Starosty L.. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy powinny przeprowadzić prawidłowe postępowanie wyjaśniające celem ustalenia, czy P. L. rzeczywiście w dniu 2 listopada 2018 r. był objęty ubezpieczeniem społecznym z tytułu wypłacanego mu na terenie Niemiec zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe ustalenia powinny zostać poczynione na podstawie możliwych do pozyskania przez organy dowodów z dokumentów, pochodzących od właściwego niemieckiego urzędu pracy, prawidłowo włączonych do akt sprawy i przetłumaczonych na język polski.