II SA/Gl 202/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Działając z wniosku R. K. Prezydent Miasta S. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia "budowa budynku produkcyjnego (obróbka mechaniczna komponentów aluminiowych) oraz budowa budynku lakierni proszkowej na działkach o numerach ewidencyjnych 1 i 2 obręb O. przy ul. [...] w S.". W ramach prowadzonego postępowania ustalono, że przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonano również wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzono analizę urbanistyczną. W ramach postępowania ustalono, iż na przedmiotowej działce znajdują się obiekty o zbliżonych do wnioskowanych gabarytach. Z informacji uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. wynika, że prowadzi on postępowanie w sprawie samowolnej budowy trzech hal produkcyjno - magazynowych zlokalizowanych przy ul. [...] w S.,, których inwestorem jest R. K. Postanowieniem, nr [...] z dnia [...] r. postępowanie to zostało zawieszone do czasu uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta S. odmówił ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem R. K. W uzasadnieniu wskazał, że nie został spełniony jeden z kluczowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) odnośnie "kontynuacji funkcji". W obszarze analizy zlokalizowane są wyłącznie budynki mieszkalne jednorodzinne uzupełnione budynkami gospodarczymi i garażowymi. Nie występują budynki o funkcji produkcyjnej i usługowej. Odwołanie od tej decyzji złożył R. K. Zarzucił on organowi I instancji przede wszystkim brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędną ocenę, iż planowane przedsięwzięcie nie stanowi kontynuacji istniejącej funkcji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją utrzymało decyzję Prezydenta Miasta S. w mocy. W pełni zaakceptowało dokonane ustalenia oraz wywiedzione z nich skutki prawne. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył R. K. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił organowi II instancji naruszenie: - art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie podczas gdy każdy ma prawo do zagospodarowania do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, - art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację uznającą obowiązek kontynuowania dominującej zabudowy podczas gdy proponowana zabudowa ta nie godzi w zastany stan rzeczy, a także wybranie przez organ nazbyt wąskiego obszaru do oceny czy proponowany rodzaj zabudowy nie występuje na działkach sąsiednich; nadto poprzez jego błędną interpretację polegającą na stwierdzeniu, że inwestycja nie spełnia warunku kontynuacji funkcji przedmiotowej inwestycji w obszarze analizowanym, podczas gdy nie jest to jedyny warunek konieczny do wydania decyzji o warunkach zabudowy wynikający z cytowanego przepisu, co w konsekwencji miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji i niewłaściwe utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, - art. 77 w związku z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie przeprowadzenie wszelkich czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia sprawy m. in. przeprowadzenia wizji lokalnej zmierzającej do ustalenia rzeczywistego zabudowania najbliższego sąsiedztwa działek 1 i 2, nie przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do zbadania ewentualnych skutków, w jaki sposób wybudowane budynki mogą wpływać na sąsiednie nieruchomości przy założeniu, że budynki podobne są faktycznie zlokalizowane na nieruchomości, - art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie dokonanie całościowej oceny materiału dowodowego dotyczącego faktycznego zlokalizowania budynków i płynących z tego ewentualnych negatywnych następstw dla nieruchomości sąsiednich oraz ustalenie wniosków, które nie wypływają ze zgromadzonego materiału dowodowego dotyczącego m.in. wpływu zabudowań na nieruchomości sąsiednie. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swa dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Inaczej mówiąc, organ planistyczny może ustalić warunki zabudowy, jeśli wszystkie wyżej wymienione przesłanki zostały spełnione. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznaje, iż ustalenia organów administracji są prawidłowe. W sprawie został wyznaczony obszar analizowany, zgodnie z przepisami wykonawczymi do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak było jakichkolwiek podstaw, aby obszar ten rozszerzać. Jak wynika z analizy urbanistycznej na obszarze analizowanym brak jest obiektów pełniących funkcję choćby zbliżoną do funkcji, jakie pełnią budynki należące do skarżącego. Występuje tam tylko zabudowa mieszkaniowa, budynki gospodarcze i garaże. Co oczywiste, nie można w takiej analizie uwzględnić istniejących, ale wzniesionych nielegalnie budynków będących własnością skarżącego. Ergo – organy prawidłowo uznały, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem warunki zabudowy nie mogły zostać ustalone. Zarzuty skargi Sąd uznaje za niezasadne i pozbawione faktycznych podstaw. Czym innym jest "szerokie" rozumienie funkcji istniejącej, a czym innym żądanie ustalenia warunków zabudowy dla obiektu typowo produkcyjnego na obszarze, gdzie taka funkcja w ogóle nie występuje. Bezprzedmiotowe było badanie ewentualnej uciążliwości istniejących budynków w sytuacji, gdy nie została spełniona jedna z przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.