VI SA/Wa 2312/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE" lub "organ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.- dalej: "k.p.a."), w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2014 r., poz. 243, z późn. zm.- dalej: "p.t."), po rozpatrzeniu wniosku K. (dalej: "Izba", "Skarżąca" lub "Strona") z [...] lutego 2016 r. o ponowne rozparzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE decyzji z [...] stycznia 2016 r., nr [...] (dalej także: "Decyzja wygaszająca"), stwierdzającej wygaśnięcie z [...] września 2015 r. decyzji Prezesa UKE z [...] października 2008 r., nr [...], (dalej: "Decyzja SMP 2008"), w sprawie ustalenia, że na krajowym rynku świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy nie występuje skuteczna konkurencja; wyznaczenia T. S.A. z siedzibą w W. (obecnie O. S.A., dalej także: "O." lub "O."), jako przedsiębiorcy zajmującego pozycję znaczącą na krajowym rynku świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy oraz nałożenia na T. S.A. (obecnie O.) obowiązków regulacyjnych utrzymał w mocy zaskarżoną Decyzję wygaszającą. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po przeprowadzeniu analizy krajowego rynku świadczenia hurtowych usług dzierżawy odcinków zakończeń łączy, Prezes UKE decyzją z [...] października 2008 r. zakończył wszczęte postępowanie, o którym mowa w art. 22 ust. 1 p.t. W przedmiotowej decyzji: 1) ustalił, że na krajowym rynku świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy nie występuje skuteczna konkurencja; 2) wyznaczył O., jako przedsiębiorcę zajmującego znaczącą pozycję na krajowym rynku świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy; 3) nałożył na O. następujące obowiązki regulacyjne: a) obowiązek, o którym mowa w art. 34 p.t. polegający na uwzględnieniu uzasadnionych wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych o zapewnienie im dostępu telekomunikacyjnego do usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy, w tym łączy end-to-end (zwanych również "łączami koniec-koniec"); b) obowiązek równego traktowania, o którym mowa w art. 36 p.t.; c) obowiązek ogłaszania lub udostępniania informacji, o którym mowa w art. 37 p.t.; d) obowiązek prowadzenia rachunkowości regulacyjnej, o którym mowa w art. 38 ust. 1 p.t.; e) obowiązek ustalania, opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty, o którym mowa w art. 40 ust. 1 p.t.; f) obowiązek przygotowania i przedstawienia projektu oferty ramowej, o którym mowa w art. 42 ust. 1 p.t. Postanowieniem z [...] września 2015 r. Prezes UKE określił rynek właściwy jako krajowy hurtowy rynek usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji powyżej 2 Mb/s i stwierdzające, że na rynku usług dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji powyżej 2 Mb/s (dalej również "rynek 4/2014 powyżej 2 Mb/s") nie występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej oraz stwierdził, że na tym rynku występuje skuteczna konkurencja (dalej: "Postanowienie SMP 2015"). Tego samego dnia Prezes UKE wydał decyzję określającą rynek właściwy jako krajowy hurtowy rynek usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji do 2 Mb/s włącznie (dalej również "rynek 4/2014 do 2 Mb/s włącznie"), ustalił, że na rynku 4/2014 do 2 Mb/s włącznie występuje przedsiębiorca o znaczącej pozycji rynkowej i wyznaczył O. jako przedsiębiorcę o znaczącej pozycji na tym rynku oraz nałożył na tego operatora obowiązki regulacyjne (dalej: "Decyzja SMP 2015"). Postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Prezes UKE dopuścił Izbę oraz P. do udziału w przedmiotowym postępowaniu jako podmioty działające na prawach stron. Analogicznym postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Prezes UKE dopuścił PI do udziału w postępowaniu na prawach strony. Pismem z [...] listopada 2015 r. Izba zwróciła się o umorzenie postępowania oraz wniosła o przeprowadzenie dowodu na okoliczność wycofania z obrotu prawnego obowiązków regulacyjnych nałożonych na O. w Decyzji SMP 2008. Postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. Prezes UKE odmówił przeprowadzenia dowodu wskazanego we wniosku Izby, a [...] stycznia 2016 r. wydał Decyzję wygaszającą. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Izba pismem z [...] lutego 2016 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotowy wniosek zawierał także wnioski dowodowe o ponowne przeprowadzenie dowodu przez dołączenie do akt sprawy kopii dokumentów potwierdzających, że Prezes UKE wycofał z obrotu prawnego obowiązki regulacyjne nałożone na O. w Decyzji SMP 2008 oraz o przeprowadzenie dowodu z dołączenia do akt sprawy wszelkich zawiadomień o wszczęciu postępowań administracyjnych mających za przedmiot zatwierdzenie zmiany Oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy, odcinków niebędących zakończeniami łączy i łączy end-to-end (zwanej dalej Ofertą RLLO) i toczących się przed Prezesem UKE, na okoliczność stwierdzenia, że Decyzja SMP 2008 nie jest bezprzedmiotowa. Pismem z [...]sierpnia 2016 r. Prezes UKE poinformował strony o włączeniu do akt sprawy kopii: – decyzji z [...] maja 2016 r., [...] – decyzji z [...] maja 2016 r., [...]; – decyzji z [...] maja 2016 r, [...]; – decyzji z [...] maja 2016 r., [...]; – decyzji z [...] maja 2016 r., [...]; – decyzji z [...] lipca 2016 r., [...]; – decyzji z [...] sierpnia 2016 r, [...]; – zawiadomienia o wszczęciu postępowania o sygn. [...]; – zawiadomienia o wszczęciu postępowania o sygn. [...], oraz zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Postanowieniem z [...]sierpnia 2016 r. Prezes UKE odmówił przeprowadzenia dowodu przez dołączenie do akt sprawy umów międzyoperatorskich zawartych pomiędzy O. a innymi przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w wykonaniu przez O. obowiązków regulacyjnych nałożonych na O. w decyzji z [...] października 2008 r. oraz przez dołączenie do akt sprawy dokumentów zawierających analizę Prezesa UKE rynku właściwego "krajowego rynku świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy". Postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Prezes UKE odmówił przeprowadzenia dowodu przez dołączenie do akt sprawy wszystkich zawiadomień o wszczęciu postępowań administracyjnych mających za przedmiot zatwierdzenie zmiany oferty RLLO i toczących się przed Prezesem UKE na dzień wydania niniejszej decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku Izby o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes UKE przywołaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Przepis art. 162 k.p.a. dopuszczający możliwość wzruszenia decyzji ostatecznych, ma charakter szczególny, gdyż z jednej strony norma ta reguluje zagadnienie ze sfery kontroli wykonania decyzji administracyjnej, z drugiej zaś – stanowi wyjątek od zasady stabilności (trwałości) ostatecznych decyzji administracyjnych. A zatem przepis ten ma zastosowanie, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, Prezes UKE wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniała bezprzedmiotowość decyzji administracyjnej, tj. Decyzji SMP 2008. Z uwagi bowiem na zmianę istotnych okoliczności faktycznych i prawnych Decyzja SMP 2008 stała się decyzją nieodpowiadającą rzeczywistości i nierealną z punktu widzenia możliwości osiągnięcia jej celu. Organ przypomniał, że ww. decyzją Prezes UKE ustalił, iż na krajowym rynku świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej; wyznaczył O. jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej na krajowym rynku świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy (dalej również "rynek 13/2003") oraz nałożył na O. odpowiednie obowiązki regulacyjne wymienione w Decyzji SMP 2008. Następnie wskazał, że [...] września 2015 r. Prezes UKE wydał Postanowienie SMP 2015, w którym określił rynek właściwy jako krajowy hurtowy rynek usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji powyżej 2 Mb/s i stwierdził występowanie skutecznej konkurencji na tym rynku. W tym samym dniu Prezes UKE wydał Decyzję SMP 2015, w której określił rynek właściwy jako krajowy hurtowy rynek usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji do 2 Mb/s włącznie, ustalił, że na tym rynku występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej, wyznaczył O. jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej na rynku 4/2014 do 2 Mb/s włącznie i nałożył na O. obowiązki regulacyjne. Następnie organ wskazał, że zarówno Decyzja SMP 2008, jak i Decyzja SMP 2015 oraz Postanowienie SMP 2015 dotyczą wspólnie usług regulowanych na krajowym, hurtowym rynku usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji ("rynek 4/2014"). Można zatem uznać, że rynek właściwy określony w Decyzji SMP 2008 zawiera się w zakresie rynku właściwego określonego łącznie w Decyzji SMP 2015 i Postanowieniu SMP 2015, choć zakres obu tych rynków nie jest identyczny. Powyższe wynika z produktowego zróżnicowania przedmiotowych rynków ze względu na prędkości zakończeń łączy dzierżawionych do 2 Mb/s włącznie i powyżej 2 Mb/s, Należy bowiem wskazać, że zakres produktowy rynku właściwego wskazanego w Decyzji SMP 2008 dotyczył świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy na tym rynku. Natomiast w kontekście zakresu produktowego rynków właściwych określonych regulacjami z [...] września 2015 r., należy stwierdzić, że Postanowienie SMP 2015 dotyczy krajowego hurtowego rynku usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji powyżej 2 Mb/s, a Decyzja SMP 2015 krajowego hurtowego rynku usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji do 2 Mb/s włącznie. Zakres obydwu rozstrzygnięć łącznie obejmuje cały rynek świadczenia hurtowych usług dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji, który odpowiada zdefiniowanemu w Decyzji SMP 2008 krajowemu rynkowi świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy (rynek 13/2003) w ten sposób, że poza usługami wchodzącymi w zakres rynku 13/2003 obejmuje również inne substytucyjne usługi. Tym samym zakres produktowy rynku hurtowej usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji jest szerszy od zakresu produktowego rynku określonego Decyzją SMP 2008. Wskazana wyżej okoliczność odrębnych zakresów produktowych rynków właściwych określonych w Decyzji SMP 2008, Decyzji SMP 2015 oraz w Postanowieniu SMP 2015 przesądza o tym, że chociaż wspólnie się one ze sobą pokrywają, to są to odrębne rynki właściwe. Na rynek właściwy składa się zatem zarówno jego wymiar produktowy, jak i geograficzny. Tak więc określenie rynku właściwego bez uwzględnienia tych obu czynników byłoby niezgodne z przepisami prawa. Tym samym skoro rynek właściwy w zakresie produktowym określony w Decyzji SMP 2008 nie jest tożsamy z rynkami właściwymi w tym zakresie, określonymi w Decyzji SMP 2015 i Postanowieniu SMP 2015, to stwierdzić należy, że są to odrębne rynki właściwe. Jednakże, pomimo wskazanej wyżej różnicy omawianych rynków właściwych ze względu na ich definicję produktową, należy zwrócić-uwagę, że nowe regulacje zawarte w Decyzji SMP 2015 oraz w Postanowieniu SMP 2015 obejmują łącznie pod względem produktowym dotychczasowe regulacje zawarte w Decyzji SMP 2008, gdyż dotyczą one również tych samych usług telekomunikacyjnych, które zostały uregulowane tą decyzją. Zatem, pomimo że zarówno Decyzja SMP 2008, jak i Decyzja SMP 2015 i Postanowienie SMP 2015 zawierają regulacje odnoszące się do różnych rynków właściwych, to jednocześnie razem odnoszą się one do tego samego rynku usług – do rynku dzierżawy odcinków zakończeń łączy. Ponadto, zarówno Decyzja SMP 2015, jak i Postanowienie SMP 2015 zawierają regulacje odnoszące się do różnych rynków właściwych (ze względu na ich szczegółowo określony zakres produktowy, o czym była mowa powyżej), to jednocześnie razem odnoszą się one do tego samego rynku usług, a mianowicie rynku dzierżawy odcinków zakończeń łączy. Ponadto Prezes UKE zauważył, że Decyzja SMP 2015 i Postanowienie SMP 2015 zostały wydane po przeprowadzeniu nowej analizy rynku. Tym samym odpowiadają one aktualnej sytuacji występującej na rynku telekomunikacyjnym związanym z zakresem produktowym i geograficznym rynku hurtowych usług dostępu wysokiej jakości, w skład którego wchodzi rynek dzierżawy odcinków zakończeń łączy, uwzględniają bowiem faktyczne zmiany, jakie zaszły na rynku telekomunikacyjnym od momentu wydania Decyzji SMP 2008. Tym samym twierdzenia Izby, wskazane w pkt 30 Wniosku, dotyczące zakresu rynków właściwych w rozstrzygnięciach Prezesa UKE, nie znajdują uzasadnienia. Prezes UKE wskazał, że przesłanka bezprzedmiotowości Decyzji SMP 2008 wystąpiła w momencie, w którym w obrocie prawnym zaistniały Decyzja SMP 2015 i Postanowienie SMP 2015 – tj. [...] września 2015 r. Następnie Prezes UKE stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie istnieje przepis prawa, który nakazywałby stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji SMP 2008, wobec czego niezbędne jest, celem skutecznego stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji SMP 2008, spełnienie przesłanek interesu społecznego lub interesu strony. Organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie występuje interes społeczny, jako interes przedsiębiorców telekomunikacyjnych działających na rynku telekomunikacyjnym, w szczególności korzystających z usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy. W kontekście tak pojmowanego interesu społecznego organ wskazał, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni korzystający z usług regulowanych powinni mieć pewność co do obowiązujących aktualnie regulacji, na podstawie których mogą korzystać z usług hurtowych operatora zasiedziałego, co z kolei pozwala, im na świadczenie usług użytkownikom końcowym. A zatem pozostawienie w obrocie prawnym Decyzji SMP 2008, przy jednoczesnej realizacji postanowień zawartych w Decyzji SMP 2015 i Postanowieniu SMP 2015, może rodzić szereg wątpliwości związanych ze świadczeniem przez O. regulowanych usług oraz ze sposobem i zakresem korzystania z tych usług przez innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Organ wyjaśnił, że wszystkie wyżej wymienione akty administracyjne regulują kwestie związane z zasadami i warunkami dostępu do hurtowej usługi dzierżawy zakończeń łączy. Wyeliminowanie z obrotu prawnego Decyzji SMP 2008 spowoduje jasne rozgraniczenia czasowe funkcjonowania obowiązków i regulacji. Pozwoli to na klarowne określenie, iż od chwili zaistnienia w obrocie prawnym Decyzji SMP 2015 i Postanowienia SMP 2015 (doręczonych O. [...] września 2015 r.) wyłącznie obowiązującymi we wzajemnych stosunkach gospodarczych podmiotów korzystających z hurtowej usługi dzierżawy zakończeń łączy są regulacje wynikające z Decyzji SMP 2015 oraz Postanowienia SMP 2015, co z pewnością zagwarantuje pewność obrotu i ułatwi przedsiębiorcom telekomunikacyjnym korzystającym z hurtowych usług prowadzenie działalności gospodarczej, a to bez wątpienia leży, w pojmowanym we wskazany wyżej sposób, interesie społecznym. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji SMP 2008 leży także w interesie strony, czyli O., ponieważ uzyska ona pewność co do obowiązujących ją regulacji w zakresie hurtowej usługi dzierżawy zakończeń łączy. Pozostawanie bowiem w obrocie Decyzji SMP 2008 może stwarzać dla O. pozory jej dalszego obowiązywania pomimo wydania Decyzji SMP 2015 i Postanowienia SMP 2015. A zatem stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji SMP 2008 leży zarówno w interesie społecznym, jak i interesie strony. Odnosząc się do zarzutu Izby o braku zaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości Decyzji SMP 2008 i interesu społecznego Prezes UKE nie zgodził się z twierdzeniem strony, że Decyzja SMP 2015 i Postanowienie SMP 2015 dotyczyły tego samego rynku co Decyzja SMP 2008. Wskazał, że regulacje odnoszą się do różnych rynków właściwych ze względu na szczegółowo określony zakres produktowy, natomiast łącznie rozstrzygnięcia te odnoszą się do tego samego rynku usług – rynku dzierżawy odcinków zakończenia łączy. Prezes UKE nie podzielił także stanowiska Izby, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie nie doszło do zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie Decyzji SMP 2008. Zmianą stanu faktycznego było bowiem zaistnienie w obrocie prawnym Decyzji SMP 2015 i Postanowienia SMP 2015. Jednocześnie niezasadne są twierdzenia Izby o ciągłym funkcjonowaniu Decyzji SMP 2008 w obrocie prawnym. Decyzja ta wygasła z chwilą zaistnienia w obrocie prawnym Decyzji SMP 2015 i Postanowienia SMP 2015. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji, w której rynek zdefiniowany w Decyzji SMP 2008 został w całości objęty zakresem rynku zdefiniowanego w Decyzji SMP 2015 i Postanowieniu SMP 2015. Tym samym uznać należy, że rynek określony w Decyzji SMP 2008 został w całości objęty ww. nowymi regulacjami. Odnosząc się do ww. twierdzeń Izby określających, że funkcjonowanie Oferty RLLO w obrocie prawnym jest uzależnione od pozostawania w obrocie prawnym Decyzji SMP 2008 i w związku z powyższym należy stwierdzić, że Decyzja SMP 2008 nie jest bezprzedmiotowa (pkt 22 Wniosku), Prezes UKE wskazał, że jedynie częściowo podziela argumentację Izby. Prezes UKE zgadza się bowiem z faktem, że funkcjonowanie Oferty RLLO uzależnione jest od pozostawania w obrocie prawnym Decyzji SMP 2008. Niemniej jednak w ocenie Prezesa UKE nie istnieje zależność powodująca brak bezprzedmiotowości Decyzji SMP 2008 z uwagi na funkcjonowanie Oferty RLLO. Oferta RLLO została zatwierdzona w decyzjach wydanych w następstwie nałożenia obowiązków w Decyzji SMP 2008 i fakt ten powoduje zależność Oferty RLLO od istnienia w obrocie prawnym Decyzji SMP 2008. Jednocześnie Decyzja SMP 2008 została wydana niezależnie od decyzji zatwierdzających Ofertę RLLO, które w momencie wydania Decyzji SMP 2008 nie były jeszcze wydane. Kwestia obowiązywania Decyzji SMP 2008 nie jest zatem (wbrew twierdzeniom Izby zawartym w pkt 22 Wniosku) w żaden sposób uzależniona od obowiązywania decyzji zatwierdzających oferty ramowe. Powyższe potwierdza okoliczność, że decyzja zatwierdzająca Ofertę RLLO została uchylona decyzją Prezesa UKE z [...] maja 2016 r., nr: [...]. Ponadto należy wskazać przy jednoczesnym nawiązaniu do wniosku dowodowego Izby o przeprowadzenie dowodu z dokumentów – zawiadomień o wszczęciu postępowań mających za przedmiot zatwierdzenie zmiany oferty RLLO, że wszystkie toczące się przed Prezesem UKE ww. postępowania stały się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym zostały one umorzone: – decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...] (utrzymaną w mocy decyzją z [...] lipca 2016 r., nr [...]); – decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...]; – decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...]; – decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...] (utrzymaną w mocy decyzją z [...] sierpnia 2016 r., nr [...]), oraz – decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...]. Ponadto organ wskazał, że wszczęte zostały postępowania [...] i [...] (obecnie [...] i [...]) w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzających Ofertę RLLO. Zatem zarzut Izby wskazujący na toczenie się przed Prezesem UKE kilku postępowań w przedmiocie ustalenia treści Oferty RLLO w związku z obowiązkami regulacyjnymi nałożonymi na O. w Decyzji SMP 2008 jest bezzasadny. Odnosząc się do twierdzeń Izby stanowiących, że w interesie przedsiębiorców telekomunikacyjnych jest pozostawienie w obrocie Decyzji SMP 2008 z uwagi na istnienie umów o dostępie telekomunikacyjnym bazujących na obowiązkach nałożonych tą decyzją, Prezes UKE wskazał, że nie podziela powyższego stanowiska. Wyjaśnił, że pozostawienie w obrocie prawnym Decyzji SMP 2008, przy jednoczesnej realizacji postanowień zawartych w Decyzji SMP 2015 i Postanowieniu SMP 2015, może rodzić szereg wątpliwości związanych ze świadczeniem przez O. regulowanych usług oraz ze sposobem i zakresem korzystania z tych usług przez innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Wyeliminowanie z obrotu prawnego Decyzji SMP 2008 spowoduje jasne rozgraniczenie czasowe funkcjonowania obowiązków i regulacji. Pozwoli to na klarowne określenie, że od chwili zaistnienia w obrocie prawnym Decyzji SMP 2015 i Postanowienia SMP 2015 wyłącznie obowiązującymi we wzajemnych stosunkach gospodarczych podmiotów korzystających z hurtowej usługi dzierżawy zakończeń łączy są regulacje wynikające z Decyzji SMP 2015 oraz Postanowienia SMP 2015. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uchylenia obowiązków regulacyjnych określonych w Decyzji SMP 2008 w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bez przeprowadzenia analizy rynku właściwego oraz bez zachowania procedury przewidzianej w Prawie telekomunikacyjnym, Prezes UKE stwierdził, że decyzja wydana przez niego na podstawie art. 162 k.p.a. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji (w tym wypadku Decyzji SMP 2008) nie jest decyzją regulacyjną w rozumieniu art. 206 p.t., a jej rozpoznanie mieści się we właściwości sądów administracyjnych. Odnosząc się do argumentacji Izby dotyczącej zastosowania art. 23 i 24 p.t., Prezes UKE wskazał, że ww. przepisy mają zastosowanie tylko w przypadku, gdy mamy do czynienia z tym samym rynkiem właściwym, że wskazane przez Izbę przepisy mają zastosowanie tylko w przypadku, gdy mamy do czynienia z tym samym rynkiem właściwym, zarówno w aspekcie produktowym, jak i geograficznym. Przypomniał, że określone Decyzją SMP 2015 i Postanowieniem SMP 2015 rynki właściwe ze względu na różny zakres produktowy od rynku właściwego określonego w Decyzji SMP 2008, nie mogą być uznane za takie same w rozumieniu art. 23 oraz art. 24 p.t. Dlatego też wspomniane przepisy Prawa telekomunikacyjnego mają zastosowanie tylko w przypadku, gdy regulacji podlega taki sam rynek właściwy, co w przypadku Decyzji SMP 2008 oraz Postanowienia SMP 2015 i Decyzji SMP 2015 nie ma miejsca. W takim przypadku, kiedy zastosowanie art. 23 lub art. 24 p.t. nie jest możliwe, zastosowanie trybu Kodeksu postępowania administracyjnego należy uznać za zasadne, a zatem argumentacja Izby, wprost wskazująca na konieczność zastosowania w sprawie zakończonej wydaniem Decyzji wygaszającej art. 23 i 24 p.t., jest w niniejszej sprawie niezasadna. Ponadto organ wskazał, że Decyzja wygaszająca nie uchyla nałożonych uprzednio obowiązków regulacyjnych. Z uwagi na jej deklaratoryjny charakter decyzja ta wyłącznie stwierdza, że [...] września 2015 r. nastąpiło wygaśnięcie Decyzji SMP 2008, na skutek wydania Decyzji SMP 2015 i Postanowienia SMP 2015. Odnosząc się do niezasadnej, zdaniem Prezesa UKE, argumentacji Izby wskazującej na rzekomą kolizję między koniecznością zastosowania w sprawie zakończonej wydaniem Decyzji wygaszającej art. 162 § 1 k.p.a. a przepisami art. 23 i art. 24 p.t., Prezes UKE wskazał, że w przedmiotowej sytuacji jedyną właściwą drogą postępowania było stwierdzenie bezprzedmiotowości Decyzji SMP 2008 i konsekwentne stwierdzenie jej wygaśnięcia. W ocenie Prezesa UKE nie zachodzi tutaj kolizja przepisów szczególnych Prawa telekomunikacyjnego z przepisami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja wygaszająca nie uchyla bowiem obowiązków regulacyjnych, a jedynie potwierdza deklaratoryjnie stan faktyczny, który powstał wskutek wydania Decyzji SMP 2015 i Postanowienia SMP 2015. Prezes UKE wskazał także, że obowiązkiem organu jest podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej uzasadnieniem faktycznym i prawnym, któremu to obowiązkowi Prezes UKE w sposób oczywisty zadośćuczynił, a zatem argumentacja Izby wskazująca na niezastosowanie przez Prezesa UKE przepisów art. 23 i 24 p.t. z nieznanych powodów jest oczywiście niezasadna. Powyższe zaś prowadzi do wniosku, że wbrew twierdzeniom Izby, Prezes UKE w sprawie zakończonej wydaniem Decyzji wygaszającej dokonując subsumpcji, stwierdził, że podstawą rozstrzygnięcia sprawy zakończonej wydaniem Decyzji wygaszającej musi być art. 162 § 1 k.p.a., a tym samym brak było podstaw do zastosowania wskazanego przez Izbę trybu opartego o art. 23 i 24 p.t. Nietrafne jest zatem również twierdzenie Izby, że Decyzja wygaszająca obarczona jest istotną wadą prawną. Prezes UKE nie zgodził się z zarzutem Strony dotyczącym braku wszechstronnej oceny stanu faktycznego. Wskazał, że uzasadnienie Decyzji wygaszającej jest kompleksowe i zawiera odniesienie się do wszelkich istotnych okoliczności w sprawie. Wskazane i przeanalizowane zostały wszelkie przesłanki dające podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Jednocześnie przedmiotowe uzasadnienie zawiera zarówno opis i analizę stanu faktycznego, jak i wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej. Nadto w treści Decyzji wygaszającej Prezes UKE zamieścił osobny punkt, w którym odniósł się do stanowisk stron postępowania, a także wyjaśnił zasadność zastosowania w niniejszej sprawie formy rozstrzygnięcia wskazanej w art. 162 § 1 k.p.a. Tym samym nie sposób zgodzić się także ze stwierdzeniem Izby, że Decyzja wygaszająca naruszała art. 107 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu Strony, że zniesienie obowiązków regulacyjnych nałożonych na O. w Decyzji SMP 2008 nastąpiło bez przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego i postępowania konsolidacyjnego, Prezes UKE wskazał, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ma charakter deklaratoryjny i nie tworzy ani nie zmienia istniejącego stanu prawnego, a jedynie potwierdza istniejący stan faktyczny. Tym samym, twierdzenie strony, że stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji SMP 2008 musi być poprzedzone przeprowadzeniem procedur wynikających z Prawa telekomunikacyjnego, nie jest uzasadnione. Podstawą wydania Decyzji wygaszającej było spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 162 § 1 k.p.a. (jej bezprzedmiotowość, interes społeczny oraz interes strony) w związku z wydaniem Decyzji SMP 2015 i Postanowienia SMP 2015. Dodatkowo należy wskazać, że w przypadku Decyzji SMP 2015 oraz Postanowienia SMP 2015 postępowanie konsultacyjne oraz konsolidacyjne zostało przeprowadzone. Prezes UKE nie podzielił również twierdzeń Izby zawartych w stanowisku z 30 maja 2016 r. stanowiących, że istnienie umów międzyoperatorskich opartych na Ofercie RLLO świadczy o tym, że Decyzja SMP 2008 nie jest bezprzedmiotowa. Wskazał, że istnienie umów międzyoperatorskich, które są umowami cywilnoprawnymi, zawieranymi bilateralnie pomiędzy przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, nie ma wpływu na obowiązywanie Decyzji SMP 2008 i ich istnienie pozostaje bez związku z kwestią bezprzedmiotowości Decyzji SMP 2008. Ustosunkowując się do zarzutu Strony w przedmiocie braku opinii Prezesa UOKiK, o której mowa w art. 25c p.t., Prezes UKE wskazał, że przepis ten wymaga zasięgnięcia opinii Prezesa UOKiK jedynie w sytuacji, kiedy Prezes UKE zamierza wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 23 ust. 1 i art. 24 p.t. Tymczasem podstawą do stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji SMP 2008 są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym zarzut Izby nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się do kwestii zaskarżenia postanowienia dowodowego Prezesa UKE z [...] stycznia 2016 r., organ wskazał, że Strona zaskarżyła w całości ww. postanowienie, nie precyzując zarzutów dotyczących tego rozstrzygnięcia. Jednocześnie organ wskazał, że zgodnie z żądaniem Izby wniosek dowodowy miał na celu ustalenie okoliczności, że Prezes UKE wycofał z obrotu prawnego obowiązki regulacyjne określone w Decyzji SMP 2008. Odnosząc się zatem do wniosku skarżącego o dołączenie do akt niniejszej sprawy kopii dokumentów potwierdzających, że Prezes UKE wycofał z obrotu prawnego obowiązki regulacyjne, organ uznał, że nie jest możliwe przeprowadzenie ww. dowodu z uwagi na nieistnienie dokumentu, który wprost stanowiłby, że Prezes UKE wycofał z obrotu prawnego obowiązki regulacyjne nałożone na O. w Decyzji SMP 2008. Następnie Prezes UKE wskazał, że w przypadku Decyzji wygaszającej występuje wyjątkowo ważny interes strony, przemawiający za nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności. O. może mieć bowiem niejasność w zakresie podejmowania działań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie realizacji nałożonych na nią obowiązków regulacyjnych, aż do czasu uprawomocnienia się Decyzji wygaszającej, co bez wątpienia nie leży w interesie O. Na powyższe orzeczenie Izba wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając Prezesowi UKE naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 163 k.p.a. w zw. z art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz art. 24 pkt 2 lit. c) p.t. przez ich niezastosowanie i faktyczne uchylenie obowiązków regulacyjnych określonych w Decyzji SMP 2008 bez przeprowadzenia analizy rynku właściwego oraz bez zachowania procedury przewidzianej w Prawie telekomunikacyjnym; 2) art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie i wygaszenie Decyzji SMP 2008, podczas gdy brak jest przesłanek stwierdzających bezprzedmiotowość Decyzji SMP 2008, a w szczególności nie zaszła zmiana stanu faktycznego uniemożliwiająca wykonywanie Decyzji SMP 2008, nie zaistniał również interes społeczny strony uzasadniający stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji; 3) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnej oceny i analizy stanu faktycznego w sprawie, co doprowadziło do zastosowania nieprawidłowego trybu uchylenia obowiązków regulacyjnych z O. oraz stwierdzenia bezprzedmiotowości Decyzji SMP 2008; 4) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez brak przeprowadzenia dowodów istotnych dla sprawy, a w szczególności przez wydanie zaskarżonej decyzji stwierdzającej wygaśnięcie Decyzji SMP 2008 pomimo braku ustalenia następujących okoliczności: a) Prezes UKE nie ustalił, w jakiej decyzji administracyjnej wycofał z obrotu prawnego obowiązki regulacyjne nałożone na O. w Decyzji SMP 2008; b) Prezes UKE nie ustalił, czy w obrocie prawnym funkcjonują umowy międzyoperatorskie oparte na obowiązkach regulacyjnych nałożonych na O. w decyzji SMP 2008; c) Prezes UKE wydając zaskarżoną decyzję, nie ustalił wyników analizy rynku właściwego ustalonego w Decyzji SMP 2008; d) Prezes EKE nie ustalił, czy na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] stycznia 2016 r. były prowadzone postępowania administracyjne w przedmiocie zatwierdzenia zmiany Oferty RLLO; 5) art. 15 pkt 1 i 2 p.t. oraz art. 6 dyrektywy 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) – Dz.Urz. UE L z 2002 r., nr 108, s. 33, z późn. zm., dalej: "Dyrektywa Ramowa" – przez zniesienie obowiązków regulacyjnych nałożonych na O. w Decyzji SMP 2008 bez przeprowadzenia obligatoryjnego postępowania konsultacyjnego w sprawie; 6) art. 18 ust. 1 p.t. oraz art. 7 ust. 3 Dyrektywy Ramowej przez zniesienie obowiązków regulacyjnych nałożonych na O. w Decyzji SMP 2008 bez przeprowadzenia obligatoryjnego postępowania konsolidacyjnego w sprawie. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżąca rozwinęła ww. zarzuty. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa UKE z [...] stycznia 2016 r., a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z [...] marca 2017 r. stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy O. wniosła o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie na rzecz jej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniesionego pisma strona podzieliła stanowisko Prezesa UKE wskazane w zaskarżonej decyzji oraz odniosła się do zarzutów podniesionych przez Izbę we wniesionej skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd zgodnie z treścią art. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Prezesa UKE oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z [...] stycznia 2016 r. nie naruszają prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia. Przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia prawidłowości wygaszenia Decyzji SMP 2008 w trybie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 22 p.t. Prezes UKE po przeprowadzeniu analizy rynku w zakresie wyrobów i usług telekomunikacyjnych przeprowadza postępowanie mające na celu określenie rynku właściwego, ustalenie, czy na rynku właściwym występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorcy telekomunikacyjni zajmujący kolektywną pozycję znaczącą, wyznaczenie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych zajmujących kolektywną pozycję znaczącą oraz utrzymanie, zmianę albo uchylenie obowiązków regulacyjnych nałożonych na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych zajmujących kolektywną pozycję znaczącą przed przeprowadzeniem analizy rynku. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu, na co zresztą słusznie wskazuje organ, zastosowanie trybu ustalania obowiązków regulacyjnych nałożonych na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w trybie art. 22 i n. p.t. może nastąpić w oparciu o przepisy Prawa telekomunikacyjnego wyłącznie w przypadku, gdy pomiędzy decyzją pierwotną i nową występuje ten związek, że dotyczą one tego samego rynku właściwego w odniesieniu do produktów, których dotyczą nałożone obowiązki, oraz aspektu przestrzennego (geograficznego) tego rynku. Natomiast w przypadku, gdyby decyzje te miały dotyczyć odmiennych rynków właściwych ze względu na czynnik produktowy lub geograficzny albo oba te czynniki naraz, niemożliwe jest wydanie decyzji uchylającej nałożone uprzednio obowiązki regulacyjne w trybie przepisów Prawa telekomunikacyjnego. W rozpatrywanej sprawie Prezes UKE [...] września 2015 r. wydał Postanowienie SMP 2015 oraz Decyzję SMP 2015, którymi określił jako rynki właściwe odpowiednio krajowy hurtowy rynek usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji powyżej 2 Mb/s oraz krajowy hurtowy rynek usługi dostępu wysokiej jakości w stałej lokalizacji do 2 Mb/s włącznie. Akty te, jak wskazuje sama Skarżąca w złożonej skardze, pokrywają zakresowo rynek właściwy określony w Decyzji SMP 2008, wykraczając jednocześnie poza jego zasięg w aspekcie produktowym. W ocenie Sądu oznacza to, że rynek właściwy (rynki właściwe) określone przez Postanowienie SMP 2015 oraz Decyzję SMP 2015 nie są tożsame z rynkiem właściwym określonym w Decyzji SMP 2008, a w konsekwencji niemożliwe jest zastosowanie trybu określonego w art. 22 i n. p.t. do uchylenia obowiązków regulacyjnych na rynku określonym ostatnią ze wspomnianych decyzji. W sytuacji takiej, gdy dojdzie do stwierdzenia, że Decyzja SMP 2008 i nałożone w niej obowiązki regulacyjne stała się bezprzedmiotowa lub leży to w interesie społecznym lub interesie strony postępowania, organ zobowiązany był do stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji w trybie uregulowanym w art. 162 k.p.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie doszło do takiej sytuacji, gdyż na skutek wydania Postanowienia SMP 2015 oraz Decyzji SMP 2015, Decyzja SMP 2008 stała się bezprzedmiotowa i należało wycofać ją z obrotu prawnego w celu uzyskania stanu jasności co do zakresu obowiązków ciążących na uczestnikach rynku telekomunikacyjnego, co niewątpliwie leżało w interesie podmiotu, na który nałożono obowiązki regulacyjne. Tym samym zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie doszło do spełnienia zarówno przesłanki bezprzedmiotowości decyzji, której wygaśnięcie stwierdził organ, jak również przesłanki interesu strony postępowania. Odnotować przy tym należy, że interes społeczny przemawiający za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji nie jest jedyną i wyłączną przesłanką wygaśnięcia decyzji wskazaną w art. 162 § 1 k.p.a. W związku z powyższym Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie dopatrzył się naruszenia art. 162 § 1 i art. 163 k.p.a. ani naruszenia art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. c) ani art. 24 pkt 2 lit. c) p.t. Konsekwencją stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji SMP 2008 w trybie regulowanym art. 162 k.p.a. a nie uchylenie nałożonych wspomnianą decyzją obowiązków regulacyjnych w trybie art. 22 i następne p.t. jest odmienny zakres postępowania dowodowego, które zobowiązany był przeprowadzić Prezes UKE. Podkreślić w tym miejscu należy, że w przypadku postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, zgodnie z zasadą szybkości i efektywności postępowania administracyjnego określoną wart. 12 § 1 k.p.a., postępowanie wyjaśniające zmierza do ustalenia, czy w określonej sprawie wystąpiły przesłanki skutkujące stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji. Oznacza to, że w postępowaniu takim nie prowadzi się postępowania dowodowego w zakresie, w jakim miałoby to miejsce w przypadku zmiany czy uchylenia obowiązków regulacyjnych na podstawie art. 22 i następne p.t. Z uwagi na powyższe w rozpoznawanej sprawie niezbędne i wystarczające do zakończenia postępowania administracyjnego było ustalenie, czy Decyzja SMP 2008 stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo czy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony bądź też czy decyzja ta została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. W ocenie Sądu Prezes UKE prawidłowo ustalił na podstawie posiadanych danych, że na skutek wydania w 2015 r. Postanowienia SMP 2015 oraz Decyzji SMP 2015 wydana wcześniej Decyzja SMP 2008 stała się bezprzedmiotowa z uwagi na ujęcie rynku właściwego, którego dotyczyła. Przy czym, jak wcześniej to wskazano, nowo ustalone rynki właściwe nie są tożsame z rynkiem właściwym ustalonym w Decyzji SMP 2008 - są to rynki szersze ze względu na ich aspekt produktowy. Jednocześnie organ prawidłowo uznał, że wobec nałożenia Decyzją SMP 2008 określonych obowiązków regulacyjnych i stwierdzenia bezprzedmiotowości tej decyzji w interesie adresata tych obowiązków (strony postępowania) leży uzyskanie pewności co do kwestii obowiązywania tych obowiązków. Niezależnie od powyższego należy odnotować, że wydanie Postanowienia SMP 2015 oraz Decyzji SMP 2015 zostało poprzedzone dokonaniem analizy odpowiednich rynków właściwych określonych w tych aktach, które jak wskazano to powyżej, obejmują rynek właściwy określony uprzednio w Decyzji SMP 2008. Ponadto w ocenie Sądu fakt istnienia umów międzyoperatorskich zawartych pomiędzy O. i innymi przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi nie przesądza o braku bezprzedmiotowości Decyzji SMP 2008. Odnotować bowiem należy, że umowy te zostały zawarte w wykonaniu obowiązków regulacyjnych określonych Decyzją SMP 2008, a zatem stanowią jej konsekwencję, a nie przesłankę wydania. Podobną uwagę należy odnieść do kwestii Ofert RLLO. Zauważyć w tym miejscu należy, że Oferta RLLO została zatwierdzona w decyzjach wydanych w następstwie nałożenia Decyzją SMP 2008 obowiązków regulacyjnych, a zatem między wspomnianą decyzją a ofertami zachodzi stosunek zależności ofert od decyzji, a nie stosunek odwrotny, na który powołuje się Skarżąca. Z uwagi na powyższe Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej o braku przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego, Sąd uznał te zarzuty za chybione. Odnotować bowiem należy, że postępowanie konsultacyjne zgodnie z art. 15 p.t. przeprowadza się m.in. przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawach określenia rynku właściwego, jego analizy i wyznaczenia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych zajmujących kolektywną pozycję znaczącą, lub uchylenia decyzji w tej sprawie oraz nałożenia, zniesienia, utrzymania lub zmiany obowiązków regulacyjnych w stosunku do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji lub nieposiadającego takiej pozycji. Jednocześnie postępowanie konsolidacyjne zgodnie z art. 18 p.t. przeprowadza się, jeżeli rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 15 tej ustawy, mogą mieć wpływ na stosunki handlowe między państwami członkowskimi. W tym miejscu ponownie należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja i poprzedzające ją rozstrzygnięcie nie określają rynków właściwych ani nie nakładają, znoszą czy zmieniają nałożonych obowiązków regulacyjnych, ale stwierdzają wygaśnięcie Decyzji SMP 2008, jako bezprzedmiotowej na skutek ponownego określenia rynków właściwych postanowieniami Decyzji SMP 2015 oraz Postanowienia SMP 2015. Przeprowadzenie postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego byłoby niezbędne, gdyby organ na nowo określał rynek właściwy pierwotnie określony w Decyzji SMP 2008, tj. rynek geograficznie i produktowo tożsamy, i na nowo określał obowiązki regulacyjne związane z tym rynkiem, a zatem stosował procedury uregulowane w art. 22 - 24 p.t. Tymczasem jak wskazano to kilkukrotnie powyżej, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do określenia na nowo tożsamego rynku właściwego i związanych z nim obowiązków regulacyjnych, ale do stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji SMP 2008 w trybie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnotować przy tym należy, że procedura konsultacyjna oraz procedura konsolidacyjna stosowane są w przypadku zmiany obowiązków regulacyjnych, tj. wykreowania tych obowiązków w nowym kształcie na skutek zastosowania instytucji przewidzianych w art. 22 -24 p.t., podczas gdy w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nie dochodzi do określenia tych obowiązków na nowo, a jedynie potwierdzenia faktu ich nieistnienia na skutek ustalenia, że decyzja je kreująca stała się bezprzedmiotowa i za stwierdzeniem jej wygaśnięcia przemawia interes społeczny, interes strony albo nakazuje to przepis prawa. Tym samym jak słusznie wskazał to Prezes UKE, w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nie dochodzi do uchylenia nałożonych obowiązków, ale swoistego stwierdzenia ich nieistnienia. Na marginesie powyższych rozważań zauważyć należy, że przepisy Dyrektywy Ramowej, chociaż są przepisami powszechnie obowiązującymi, nie mogą być stosowane bezpośrednio. Przepisy Dyrektywy Ramowej, podobnie jak przepisy każdej dyrektywy, kierowane są do państw członkowskich, wskazując cel, który ma zostać osiągnięty przez implementację postanowień dyrektywy do krajowego porządku prawnego. Wprawdzie orzecznictwo unijne dopuszcza w określonych przypadkach bezpośrednie powołanie się na przepisy dyrektyw i konieczność ich stosowania, niemniej jednak Skarżąca, składając skargę, nie wykazała skutecznie, że w niniejszej sprawie doszło do spełnienia przesłanek umożliwiających powołanie się na moc bezpośrednią przepisów dyrektywy. Oznacza to, że postanowień Dyrektywy Ramowej nie można zastosować bezpośrednio w rozpoznawanej sprawie. W świetle powyższego Sąd uznał, że nie są zasadne argumenty Skarżącej dotyczące naruszenia art. 15 pkt 1 i 2 oraz art. 18 ust. 1 p.t. oraz art. 6 i art. 7 ust. 2 Dyrektywy Ramowej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie odnosząc się do wniosku O. o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 200-202 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w pierwszej instancji przysługuje wyłącznie skarżącemu. Tym samym O. jako uczestnik postępowania nie jest uprawniony do uzyskania zwrotu poniesionych kosztów.