I SA/Kr 384/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Stanisław Grzeszek (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. R. i F. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy skargę oddala. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. decyzją z dnia 13 listopada 2020 r. nr [...] odmówił przyznania I. R. i F. Spółce z o.o. świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 30 lipca 2020 r. przedsiębiorca działający pod firmą I. R. i F. Sp. z o.o. złożył wniosek o przyznanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w oparciu o treść art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Wniosek obejmował świadczenia na dofinansowanie wynagrodzenia oraz składek na ubezpieczenie społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia dla 3 pracowników przez okres 3 miesięcy od 1 lipca 2020 r. na łączną kwotę 14.671,26 zł, z czego 12.440,67 zł stanowiło dofinansowanie do wynagrodzeń, a 2.230,59 zł, składki na ubezpieczenie społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że wnioskodawca w dniu 30 kwietnia 2020 r. złożył wniosek nr [...] obejmujący dofinansowanie wynagrodzenia dla 3 pracowników, przez okres 3 miesięcy począwszy od kwietnia 2020 r. tj. za kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. Powyższy wniosek oparty o treść art.15g cyt. ustawy został rozpatrzony pozytywnie, a pracodawca otrzymał dofinansowanie, które zostało przekazane w trzech transzach w dniach 18 maja, 29 maja i 30 czerwca 2020 r. Wobec powyższego wezwano wnioskodawcę do przedłożenia kopii wykazu pracowników objętych dofinansowaniem sporządzonym na dzień złożenia wniosku w celu weryfikacji osób objętych wnioskiem. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2020 r. wnioskodawca wyjaśnił, że z brzmienia art.15gg ustawy nie wynika, że nie jest uprawniony do ponownego wnioskowania o otrzymanie wsparcia na tych samych pracowników, na których otrzymał dofinansowanie w ramach art.15g ustawy. Jego zdaniem sformułowanie "takich samych tytułów wypłaty" oznacza "identyczne tytuły wypłaty". Zatem listy płac z różnych miesięcy to różne dokumenty i stanowią inne tytuły wypłaty, dlatego jest uprawniony do otrzymania wnioskowanych świadczeń. Wnioskodawca nie przekazał listy pracowników, na rzecz których otrzymał wsparcie w ramach wniosku. Organ I instancji wskazał następnie na treść art. 15gg ust. 6, ust. 7 oraz art. 15g ust. 18 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych i wyjaśnił, że jego zdaniem, w obydwu regulacjach mamy do czynienia z ograniczeniem podmiotowo-przedmiotowym, przy czym każdorazowo warunkiem koniecznym do otrzymania pomocy z FGSP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty. Podkreślono, że zarówno art.15g jak i art. 15gg ustawy dopuszczały możliwość wielokrotnego składania wniosków obejmujących wsparcie udzielane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, jednakże takie wnioski nie mogły obejmować okresów krótszych niż 1 miesiąc, a łączny okres wsparcia w oparciu o wszystkie złożone wnioski nie mógł przekraczać 3 miesięcy na rzecz konkretnego pracownika. Organ I instancji wskazał także, iż z porównania treści art.15g i 15gg wynika jednoznacznie, iż wprawdzie pracodawca mógł skorzystać ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w oparciu o obydwie regulacje, jednakże w odniesieniu do tego samego pracownika udzielone wsparcie nie mogło łącznie przekroczyć dofinansowania do wynagrodzeń przekraczającego okres 3 miesięcy. Ponadto zdaniem organu stwierdzenie "takich samych tytułów wypłaty" odnosi się do tytułu rozumianego jako podstawa wypłaty, a w tym konkretnym wypadku wynagrodzenia za pracę. Organ I instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca otrzymał i wykorzystał już dofinansowanie na podstawie wniosku złożonego w dniu 30 kwietnia 2020 r. nr [...], zatem koniecznym było ustalenie osób na rzecz których dofinansowanie zostało przyznane w celu wykluczenia sytuacji, w której dofinansowanie na tego samego pracownika zostałoby przyznane na okres przekraczający 3 miesiące. Jednakże przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie pozwoliło na dokonanie weryfikacji osób objętych obydwoma wnioskami, gdyż wnioskodawca nie ujawnił nazwisk pracowników, o dofinansowanie których ubiegał się we wniosku nr [...] Wobec powyższego z uwagi na niewykazanie spełnienia warunków otrzymania dofinansowania objętego wnioskiem nr [...] przewidzianych w art.15gg ustawy COVID-19 odmówiono przyznania świadczeń w całości. Zgromadzona bowiem dokumentacja nie pozwala na wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia polegającego na przyznaniu świadczeń na rzecz konkretnego pracownika. W odwołaniu I. R. i F. Sp. z o.o. zarzucił naruszenie art. 15g ust. 1 w zw. z art. 15gg ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w zw. z art. 6 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na wykładni pojęć zawartych w art. 15gg ust. 7 oraz art. 15g ust. 18 Tarczy Kryzysowej "Jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy" oraz art. 15g ust. 16, art. 15gg ust. 6 Tarczy Antykryzysowej jako wykluczających możliwość uzyskania kolejnego dofinansowania na podstawie art.15gg Tarczy Antykryzysowej, jeśli beneficjent otrzymał dofinansowanie na podstawie art. 15g Tarczy Antykryzysowej w odniesieniu do wynagrodzenia pracowników i składek ZUS za wcześniejszy okres równy 3 miesiącom - podczas gdy żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie wyklucza możliwości finansowania zarówno na podstawie art.15gg jak i art.15g Tarczy Antykryzysowej, tak długo jak każde z tych dofinansowań nie przekracza okresu 3 miesięcy i przy założeniu, że są to w każdym przypadku inne miesiące, a ponadto z literalnej wykładni pojęcia "takich samych tytułów wypłat" wynika, że nie jest wykluczonym dofinansowanie zarówno na podstawie art.15g jak i art.15gg Tarczy Antykryzysowej, jeśli dofinansowanie obejmuje inne listy płac. Wobec powyższego spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji i przyznanie dofinansowania zgodnie z wnioskiem z dnia 30 lipca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 lutego 2021 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem SKO w K. zarzuty strony są nieuzasadnione, bowiem warunkiem koniecznym do otrzymania pomocy z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Organ odwoławczy wskazał, iż nie ma przeszkód prawnych do łączenia różnych form pomocy w ramach Tarczy Antykryzysowej pod warunkiem, że przedsiębiorca nie otrzymuje z kilku źródeł wsparcia na ochronę miejsc pracy tych samych pracowników z takich samych tytułów tj. wynagrodzenia, składki. Oznacza to, że w przypadku ubiegania się o dofinansowanie wynagrodzeń z Wojewódzkiego Urzędu Pracy zarówno na podstawie art. 15g i art.15gg tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie - to świadczenia z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przysługują przedsiębiorcy tylko przez łączny okres 3 miesięcy. Jeżeli na podstawie art. 15g przedsiębiorca otrzymał w WUP dofinansowanie na 3 miesiące, to z pomocy w ramach art. 15gg może skorzystać wyłącznie w przypadku, jeżeli wnioskował będzie o wsparcie na innych pracowników. W takiej sytuacji dofinansowanie na podstawie art. 15gg przysługuje mu również na 3 miesiące. Wobec powyższego jeżeli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy z pomocy na podstawie art. 15g, to nie przysługuje mu pomoc w trybie art. 15gg na tych samych pracowników. Zatem zgodnie z powyższym dany podmiot na tych samych pracowników może uzyskać pomoc przez okres 3 miesięcy łącznie na podstawie art. 15g i 15gg cyt. ustawy. Ustawa dopuszcza bowiem możliwość łączenia dofinansowań z takich samych tytułów, o ile całkowity okres pobierania świadczeń nie przekracza 3 miesięcy na tych samych pracowników. Zatem forma wsparcia z art. 15gg ustawy - dopłaty do wynagrodzeń pracowników dotychczas nieobjętych przestojem ani obniżonym czasem pracy winna być traktowana jako taki sam tytuł jak dopłaty z art. 15g. Świadczenia z art. 15g i 15gg dotyczą bowiem tych samych tytułów, tj. dofinansowania na rzecz ochrony miejsc pracy. Faktyczne skorzystanie z dofinansowania na mocy art. 15g ustawy w sprawie wyklucza skorzystanie z pomocy przewidzianej w art. 15gg. Skoro w przedmiotowej sprawie wnioskodawca otrzymał i wykorzystał już dofinansowanie na podstawie wniosku złożonego w dniu 30 kwietnia 2020 r. nr [...], to należało, zdaniem organu II instancji, ustalić pracowników, na rzecz których dofinansowanie zostało przyznane, aby nie doszło do sytuacji, w której dofinansowanie na tego samego pracownika zostałoby przyznane na okres przekraczający 3 miesiące. Jednakże wnioskodawca nie ujawnił nazwisk pracowników, o dofinansowanie których ubiegał się we wniosku nr [...] Wobec powyższego nie spełnione zostały warunki do otrzymania dofinansowania objętego wnioskiem nr [...] przewidzianych w art.15gg ustawy COVID-19, dlatego organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania świadczeń w całości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala bowiem na przyznanie świadczeń na rzecz konkretnego pracownika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie I. R. i F. Sp. z o.o. w K. zarzucił naruszenie: - art. 15g i 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że ust. 16 art. 15g i ust. 6 art. 15gg Tarczy Antykryzysowej wykluczają możliwość uzyskania kolejnego dofinansowania na podstawie art. 15gg Tarczy Antykryzysowej, jeśli beneficjent otrzymał dofinansowanie na podstawie art. 15g Tarczy Antykryzysowej - w odniesieniu do wynagrodzenia pracowników i składek ZUS za wcześniejszy okres równy 3 miesiącom, podczas gdy żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie wyklucza możliwości finansowania zarówno na podstawie art. 15gg jak i art. 15g Tarczy Antykryzysowej, tak długo, jak każde z tych dofinansowań nie przekracza okresu 3 miesięcy i przy założeniu, że są to w każdym przypadku inne miesiące (rozłączne okresowo), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ właściwa wykładnia ww. przepisów powinna skutkować przyznaniem skarżącemu wnioskowanego dofinansowania. - art. 15g ust. 18 oraz art. 15gg ust. 7 Tarczy Antykryzysowej oraz art. 6 i 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że warunkiem uzyskania dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a więc niepoprawne zakwalifikowanie ww. warunku jako dwóch odrębnych przesłanek udzielenia świadczenia, które muszą być rozpatrywane łącznie, tj. dla uzyskania świadczenia musi być spełniony zarówno warunek podmiotowy, jak i przedmiotowy, przy czym relewantny ma być "sam fakt nieuzyskania pomocy", co doprowadziło do wadliwego przyjęcia – z naruszeniem zasady praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej – że strona skarżąca nie spełnia "warunków" udzielenia dofinansowania, podczas gdy w istocie ww. warunek dotyczy nieudzielenia dofinansowania, a przy tym stanowi jeden warunek, który - owszem - należy rozpatrywać łącznie, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wpłynęło dokonaną przez organ II instancji ocenę na otrzymania dofinansowania, ale jednocześnie narusza słuszny interes strony skarżącej, ponieważ właściwa wykładnia ww. przepisów powinna skutkować przyjęciem, że warunek "uzyskania pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat" w niniejszej sprawie w ogóle się nie zaktualizował, albowiem (i) jest to jeden warunek, który musi być rozpatrywany łącznie (koniunkcja), a skoro (ii) strona skarżąca, na podstawie wniosku z 30 lipca 2020 występowała o dofinansowanie z innego tytułu (innej zakresowe listy płac) - decyzja o udzieleniu świadczenia nie powinna być warunkowana zakresową odrębnością listy pracowników, jako że wystraczające dla ustalenia braku aktualizacji warunku nieudzielania pomocy jest ustalenie, że kolejny wniosek nie dotyczył "takich samych tytułów wypłat". - art. 6 w zw. z art. 7 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie -wbrew zasadzie exceptiones non sunt extendendae - że organ II instancji uprawniony jest do wykroczenia poza powszechnie przyjęte zasady interpretacyjne, nakazujące (i) prymat wykładni językowej oraz (ii) powstrzymania się od wykładni rozszerzającej, co doprowadziło do uznania, że wyrażenie "taki sam" (tytuł wypłaty; pracownik) należy interpretować rozszerzając zakres semantyczny ww. pojęcia, podczas gdy ww. przepisy nakazują, by - zgodnie z zasadą praworządności i działania w granicach prawa - wyrażenia językowe interpretować w sposób ścisły oraz przy zachowaniu prymatu wykładni językowej, a zatem pojęcie "taki sam" (tytuł wypłaty; pracownik) należy wyłożyć jako synonim słowa "identyczny", tym samym wykluczając z jego zakresu semantycznego wszelkie desygnaty, które identyczne nie są, zaś zastosowanie ww. przepisów powinno prowadzić do przyjęcia, że organ administracyjny - w ramach przyznanych mu kompetencji - nie może dopisywać odpowiednich rozwiązań do obowiązujących aktów prawnych, rozszerzając przy tym ich kontekst językowy, arbitralnie wyłączając tym samym skarżącemu możliwość ubiegania się o przysługujące mu dofinansowanie, a zatem powyższe naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy; - art. 7 w zw. z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie, jak organ II instancji rozumie pojęcie "tytuł wypłaty", albowiem z jednej strony organ stwierdza, że jest nim (i) dofinansowanie na rzecz ochrony miejsc pracy, a z drugiej (ii) wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń, a jednocześnie uważa, że (iii) Tarcza Antykryzysowa dopuszcza możliwość łączenia dofinansowań z takich samych tytułów, o ile całkowity okres pobierania świadczeń nie przekracza 3 miesięcy na tych samych pracowników, co prowadzi do (nielogicznej) konstatacji, jakoby ustawodawca nie dopuszczał możliwości składania jakichkolwiek kolejnych wniosków o dofinansowanie, bowiem każdy taki wniosek dotyczy dofinansowania na rzecz ochrony miejsc pracy, co narusza zasady sporządzenia uzasadnienia decyzji administracyjnej określone w ww. przepisie, bowiem uniemożliwia poznanie rzeczywistych motywów, jakimi kierował się organ II instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji, a jednocześnie uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny, a zatem powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przyznanie dofinansowania zgodnie z wnioskiem z dnia 30 lipca 2020 r. nr [...] Wobec powyższych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, rozstrzyga jednak w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. W zakresie kontroli mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu oraz czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., zaskarżone decyzje bądź postanowienia podlegają uchyleniu jedynie w sytuacji naruszenia tego prawa, mającego wpływ lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w zakreślonych wyżej granicach Sąd nie stwierdził zarzucanych jej naruszeń prawa - zarówno wskazanych norm prawa materialnego, jak i przepisów procesowych - uznając tym samym, że rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przy tym uznał, że organy w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia 13 listopada 2020 r. nr [...] odmawiającą przyznania stronie skarżącej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy organy, tj. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., nastepnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mając na uwadze stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa, prawidłowo odmówiły stronie skarżącej przyznania wnioskowanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, uznając, że w sprawie niespełnione zostały warunki do otrzymania dofinansowania przewidziane w art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dalej "ustawa COVID-19". Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniem skargi, stanowisko organu I jak i II instancji jest zasadne. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 30 lipca 2020 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) w oparciu o treść art. 15gg ustawy COVID-19. Wniosek obejmował świadczenia na dofinansowanie wynagrodzenia oraz składek na ubezpieczenie społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia dla 3 pracowników przez okres 3 miesięcy od 1 lipca 2020 r. na kwotę łączną 14.671,26 zł. Mając na uwadze, że w toku postępowania ustalono, iż w dniu 30 kwietnia 2020 r. strona skarżąca złożyła już wniosek, jednakże w oparciu o art. 15g ustawy COVID-19 obejmujący dofinansowanie wynagrodzenia dla 3 pracowników, przez okres 3 miesięcy począwszy od kwietnia 2020 r., który został rozpatrzony pozytywnie, a strona otrzymała dofinansowanie, to organ wezwał wnioskodawcę do przedłożenia kopii wykazu pracowników objętych dofinansowaniem sporządzonym na dzień złożenia wniosku, w celu weryfikacji osób objętych wnioskiem. W odpowiedzi z dnia 10 sierpnia 2020 r. strona skarżąca podniosła, że z brzmienia art.15gg ustawy o COVID-19 nie wynika, że nie jest uprawniona do ponownego wnioskowania o otrzymanie wsparcia na tych samych pracowników, na których otrzymała dofinansowanie w ramach art.15g ustawy. Jej zdaniem sformułowanie "takich samych tytułów wypłaty" oznacza "identyczne tytuły wypłaty". Zatem listy płac z różnych miesięcy to różne dokumenty i stanowią inne tytuły wypłaty, dlatego jest uprawniona do otrzymania wnioskowanych świadczeń. Strona skarżąca w konsekwencji nie przekazała listy pracowników na rzecz, których otrzymała wsparcie w ramach wniosku. W ocenie organów obu instancji, takim zachowaniem, strona skarżąca nie wywiązała się z obowiązku, który wypełnić zobowiązała się, składając wniosek z dnia 30 lipca 2020 r. (pkt 7 ustępy 5 i 7 wniosku - k. 22/2 akt). Złożony wniosek nie sposób było zatem rozpatrzyć. Analiza treści odwołania, a w szczególności zarzutów skargi pokazuje, że strona skarżąca zupełnie pomija powyższe okoliczności i w swojej polemice z organem koncentruje się na kwestiach natury interpretacyjnej nie dostrzegając, że nie chciała ujawnić danych pracowników, na których potencjalnie taką pomoc mogłaby otrzymać. Co więcej, organ przed rozpatrzeniem wniosku nigdy nie prezentował swojej wersji wykładni art. 15g i art. 15gg COVID-19 i nie wymagał jej również od strony. Zważywszy na powyższy stan faktyczny i treść art. 15gg oraz art. 15g ustawy COVID-19 uznano, że strona skarżąca nie może otrzymać wnioskowanej pomocy, ponieważ taka pomoc została już jej przyznana na okres trzech miesięcy. Wykorzystano zatem maksymalny okres na jaki możliwe było przyznanie pomocy. Przy czym, wobec nie przekazania przez stronę skarżącą listy pracowników, na których przyznano dofinansowanie, organ nie miał możliwości weryfikacji pracowników i przyznania pomocy na rzecz osób, na które nie otrzymano świadczenia. Zgodnie z art. 15gg ust. 6 oraz art. 15g ust. 16 ustawy COVID-19, świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7 ustawy). A skoro tak, to podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia (art. 15gg ust. 8 ustawy). Zważywszy na treść art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP bezwzględnie musi być ustalone, czy nie uzyskał on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć - jako - wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. W sytuacji, gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników (np., w ramach świadczenia z art. 15g ustawy COVID-19), to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy COVID-19). W przedmiotowej sprawie nie jest istotne również to, że pierwsze dofinansowanie (przyznane przez WUP w K. na podstawie art. 15g ustawy COVID- 19) dotyczyło innego okresu (innych 3 miesięcy) niż okres wskazany w kolejnym wniosku. Powyższe można wywieść wprost z treści art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19, z którego wynika, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych (FGŚP) dofinansowanie do wynagrodzenia/składki na ubezpieczenie społeczne tych pracowników. Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie COVID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Pogląd organów o niemożności łączenia wypłat z art. 15g z wypłatą z art. 15gg ustawy COVID-19 - w sytuacji skorzystania już przez przedsiębiorcę z pomocy na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy - jest zatem prawidłowy. Reasumując, po przeanalizowaniu przebiegu postępowania prowadzonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją Sąd stwierdził, że organy nie dopuściły się uchybień przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności tych, które zarzucano w skardze. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Konstytucji RP ani nie dostrzegł błędów w zakresie konstrukcji uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Brak akceptacji dla treści pisemnych motywów decyzji organów nie oznacza, że jest ona wadliwa. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs? ust. 3 ustawy COVID-19, skargę oddalił.