I SA/Wr 181/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi V. B. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 739/20 postanawia: odrzucić skargę. Skarżący wniósł skargę na niewykonanie przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 739/20, wydanego w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w dniu wywiedzenia skargi wyrok nie był prawomocny, ponadto skarżący nie dopełnił wymogów formalnych wniesienia skargi, tj. nie wezwał organu administracji do wykonania ww. wyroku. Pismem z dnia 26 maja 2021 r. skarżący został wezwany do przedłożenia dowodu potwierdzającego wezwanie organu administracji do wykonania ww. wyroku Sądu, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to, jak wynika z akt sprawy, zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 maja 2021 r. i pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Prawomocnym wyrokiem z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 739/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, że Wojewoda Dolnośląski, z rażącym naruszeniem prawa, dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu i zobowiązał organ administracji do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, przyznał też stronie sumę pieniężną i orzekł o kosztach postępowania. Przedmiotowa skarga na niewykonanie ww. wyroku została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przywołanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione, aby sąd uznał skargę wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. za złożoną skutecznie. Po pierwsze, sprawa musi dotyczyć bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uwzględniającym skargę, wydanym na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ administracji do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Musi zatem zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi obowiązana jest wezwać właściwy organ administracji do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wymienione przesłanki stanowią o dopuszczalności takiej skargi, a ich niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że tylko pierwsza z wymienionych przesłanek została spełniona. Z ww. wyroku bowiem wynika, że Sąd uwzględnił skargę nakładając na organ administracji m.in. obowiązek załatwienia sprawy w zakreślonym terminie. Skarżący natomiast nie spełnił drugiej z przesłanek, gdyż nie wykazał, by przed wniesieniem skargi wystosował do organu administracji pisemne wezwanie do wykonania ww. wyroku (wezwanie Sądu o wykazanie spełnienia rzeczonego warunku pozostało bez odpowiedzi skarżącego). Także w aktach sprawy nie stwierdzono wezwania do wykonania wyroku wynika, co potwierdził organ administracji w odpowiedzi na skargę. W konsekwencji należało uznać, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.