II SA/Ke 426/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r. [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z 27 stycznia 2021 r., [...], Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Starosty [...] z 4 grudnia 2020 r. orzekającej o uchyleniu w całości własnej decyzji z 12 listopada 2020 r. wydanej w sprawie zgłoszenia złożonego w dniu 22 września 2020 r. przez M. S., dotyczącego zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, na terenie działek nr [...] i [...], położonych w obrębie D., gmina M., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w trybie art. 132 § 2 k.p.a. (pkt 1) oraz umorzył postępowanie organu I instancji prowadzone w trybie art. 132 k.p.a. (pkt 2). W uzasadnieniu organ wskazał, że M. S. pismem z 21 września 2020 r. zgłosiła zamiar budowy przydomowej oczyszczalni ścieków o pojemności 1000l. W zgłoszeniu określony został termin rozpoczęcia realizacji zgłoszonej inwestycji. Do zgłoszenia inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr [...] i [...] na cele budowlane oraz mapę – wydruk z geoportalu – z pokazaną zabudową na działce opisanej odręcznie jako nr [...]. Ponadto na załączonym wydruku wskazano także działkę nr [...], a na działce opisanej jako nr [...] pokazano lokalizację studni oraz usytuowanie zgłoszonej oczyszczalni ścieków, określono odległość zgłoszonej oczyszczalni ścieków od: budynku, studni, granic działki i od drogi, do której przylega działka. Starosta [...] na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego postanowieniem z 5 października 2020 r. nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez: - określenie wydajności oczyszczalni ścieków, - przedłożenie rysunków oczyszczalni ścieków, określenie rodzaju/typu oczyszczalni, - usytuowanie na szkicu działki lub kopii mapy wybranej oczyszczalni ścieków z wszystkimi jej elementami, - określenie poziomu wód gruntowych na działce, - wskazanie, na której działce realizowana będzie inwestycja. W postanowieniu organ określił termin wywiązania się z nałożonego obowiązku oraz umieścił informację, iż nieuzupełnienie zgłoszenia w terminie spowoduje wniesienie przez organ sprzeciwu, w drodze decyzji. Jak wynika z akt sprawy, M. S. nie podjęła listu poleconego, którym przesłano przedmiotowe postanowienie i nie wywiązała się z obowiązku nałożonego postanowieniem jak wyżej. Starosta [...], działając na podstawie przepisu art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, decyzją z dnia 12 listopada 2020 r. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia "M. S.". W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 5 października 2020 r., ponieważ w określonym terminie nie dostarczyła wymaganych dokumentów. W odwołaniu skarżąca zarzuciła, iż decyzja jest nieważna z mocy prawa, ponieważ została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania, mianowicie do M. S. oraz stwierdziła, że nie zapewniono jej udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji. Starosta [...] nie przekazał odwołania Wojewodzie, lecz skorzystał z dyspozycji art. 132 § 1 k.p.a. i decyzją z dnia 4 grudnia 2020 r. uchylił w całości własną zaskarżoną decyzję z dnia 12 listopada 2020 r. wskazując na konieczność uzupełnienia zgłoszenia, zgodnie z postanowieniem z dnia 5 października 2020 r. Wyjaśniając motywy przyjętego rozstrzygnięcia organ wskazał na pomyłkę pisarską - list polecony został zaadresowany do M. S. i w związku z powyższym nie został prawidłowo doręczony do zgłaszającej. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2020 r. organ I instancji nałożył na M. S. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. W postanowieniu, identycznym w treści z postanowieniem z dnia 5 października 2020 r., organ określił nowy termin wywiązania się z nałożonego obowiązku oraz umieścił informację, iż nieuzupełnienie zgłoszenia w terminie spowoduje wniesienie przez organ sprzeciwu w drodze decyzji. M. S. odebrała ww. decyzję i postanowienie w dniu 16 grudnia 2020 r., lecz nie przedłożyła wskazanych w postanowieniu dokumentów w określonym terminie. Starosta [...], działając na podstawie przepisu art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, decyzją z dnia 4 stycznia 2021 r. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia dotyczącego zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków sanitarnych, podnosząc, że M. S. nie wywiązała się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 4 grudnia 2020 r. W odwołaniu złożonym od decyzji Starosty [...] z dnia 4 grudnia 2020 r. skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 132 § 1 k.p.a., poprzez nieumorzenie postępowania mimo upływu terminu na jego zakończenie. Zainteresowana wniosła o wydanie przez organ I instancji nowej decyzji zmieniającej decyzję z dnia 4 grudnia 2020 r. "poprzez uzupełnienie rozstrzygnięcia o umorzenie postępowania pierwszej instancji w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu co do zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków", "względnie o przekazanie sprawy organowi wyższego stopnia celem zmiany zaskarżonej decyzji organu I stopnia poprzez uzupełnienie rozstrzygnięcia o umorzenie postępowania w pierwszej instancji ..." Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda przywołał treść art. 28, 29, 30 ust. 2 i 2a, 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 30 ust. 5, 5c i 6 Prawa budowlanego oraz podniósł, że wydanie postanowienia z 5 października 2020 r. o konieczności uzupełnienia wniesionego zgłoszenia, formalnie przerwało bieg dwudziestodniowego terminu uprawniającego inwestora do rozpoczęcia realizacji zgłoszonej inwestycji na podstawie milczącej zgody organu. Z treści rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji Starosty [...] z dnia 12 listopada 2020 r. jednoznacznie wynika, że dotyczy ona inwestycji zgłoszonej przez M. S., przeznaczonej do realizacji na działkach będących własnością M. S.. Z treści odwołania wynika zaś, że także wnosząca odwołanie M. S. nie ma wątpliwości, że odebrana przez nią decyzja, mimo, że skierowana została do M. S., dotyczy jej zgłoszenia, wniesionego przez nią w dniu 22 września 2020 r. O powyższym jednoznacznie świadczy okoliczność, iż M. S. wniosła odwołanie od tej decyzji, a w treści odwołania podniosła, że nie zapewniono jej udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją i okoliczność, iż wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji, lub o podjęcie czynności w trybie art. 132 § 1 k.p.a., mimo, że decyzja jest formalnie skierowana do nieznanej M. S.. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy, sprzeciw na zgłoszenie M. S. wniesiony został przez Starostę Włoszczowskiego skutecznie. Jednocześnie organ odwoławczy ocenił, że przedmiotowa decyzja została wydana przedwcześnie. M. S. nie mogła uzupełnić wniesionego zgłoszenia, ponieważ, bez własnej winy, nie otrzymała postanowienia z dnia 5 października 2020 r. M. S. skutecznie wniosła omówione wyżej odwołanie z dnia 28 listopada 2020 r., nadane w dniu 30 listopada 2020 r., od decyzji Starosty [...] z dnia 12 listopada 2020 r. Wojewoda wskazał na art. 132 § 1 i 2 k.p.a. oraz zauważył, że w analizowanym przypadku odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia 12 listopada 2020 r. wniosła jedyna strona postępowania. Zatem w analizowanej sprawie zaistniała przesłanka formalna. Jednakże, działając w trybie art. 132 k.p.a. Starosta [...] nieprawidłowo ocenił przesłankę materialną, ponieważ uwzględnił jedynie jeden z dwóch postulatów zawartych w odwołaniu, to znaczy uchylił własną zaskarżoną decyzję, wskazując jednocześnie na konieczność uzupełnienia wniesionego zgłoszenia. Organ I instancji nie uwzględnił drugiego postulatu zawartego w odwołaniu z dnia 28 grudnia 2020 r. - nie umorzył postępowania w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu co do zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. W tym stanie rzeczy Wojewoda stwierdził, że decyzja Starosty [...] została wydana z naruszeniem przepisu art. 132 k.p.a. i orzekł, jak w rozstrzygnięciu. Jednocześnie po przeanalizowaniu okoliczności niniejszej sprawy Wojewoda stwierdził, że decyzja wnosząca sprzeciw została doręczona skutecznie M. S., lecz została wydana przedwcześnie, ponieważ w dacie wydania tej decyzji M. S. nie miała możliwości wywiązania się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 5 października 2020 r. W ocenie Wojewody postanowienie z dnia 5 października 2020 r. zostało wydane zasadnie. Zgłoszenie przedłożone w dniu 22 września 2020 r. jest niekompletne. Brak jest podstawowych informacji o inwestycji, pozwalających ocenić, czy zaplanowaną przedmiotową oczyszczalnię ścieków można wybudować na podstawie zgłoszenia organom administracji architektoniczno - budowlanej, czy też planowana inwestycja jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z dnia 4 grudnia 2020 r. i umorzył postępowanie prowadzone w trybie art. 132 k.p.a. W takiej sytuacji u Wojewody pozostaje do rozpoznania odwołanie M. S. z dnia 28 listopada 2020 r. wniesione od decyzji z dnia 12 listopada 2020 r. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze M. S. wniosła o uchylenie decyzji z 27 stycznia 2021 r. w całości i umorzenie postępowania zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 5d ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wadliwe nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przez organ I stopnia przerwało bieg terminu na zgłoszenie sprzeciwu od zamiaru prowadzenia inwestycji, co miało ten istotny wpływ na wynik sprawy, iż doprowadziło do naruszenia, o którym mowa w pkt 2 zarzutów; 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez kontynuowanie postępowania administracyjnego mimo upływu terminu na złożenie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru prowadzenia inwestycji, które miało ten wpływ na wynik sprawy, iż nie doprowadziło do umorzenia całego postępowania mimo zaistnienia przesłanek ku temu. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że decyzja Wojewody mimo częściowego uwzględnienia jej wniosków, jest wadliwa. Zamiast bowiem umorzyć postępowanie wobec zaistnienia przesłanek ku temu, organ zapowiedział kontynuowanie postępowania z urzędu. Z tego względu zaskarżoną decyzję należy usunąć z obiegu prawnego, a całe postępowanie umorzyć. Zdaniem skarżącej, skierowanie postanowienia do osoby o nazwisku "Sikorska" nie jest zwykłą omyłką pisarską, gdyż ta podlegałaby sprostowaniu. Nazwisko "Sikorska" to nazwisko zupełnie innej osoby niż skarżąca. Stąd niedopuszczalne jest przyjęcie, że to wadliwe postanowienie odniosło jakikolwiek przewidziany prawem skutek. Nie można więc przyjąć, że dnia 5 października 2020 r. doszło do skutecznego przerwania biegu terminu na wydanie decyzji w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu od zgłoszenia inwestycji. Skarżąca zauważyła, że wyłącznie prawidłowe nałożenie na inwestora w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia rodzi skutek przewidziany w art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego w postaci przerwania biegu terminu na wydanie decyzji sprzeciwiającej się inwestycji. Takiego skutku nie mogło mieć postanowienie z 5 października 2020 r., które zostało wydane wobec M. S., niewystępującej w sprawie i nie zostało prawidłowo doręczone. Takie zostało wydane dopiero 4 grudnia 2020 r., czyli 79 dni po otrzymaniu przez organ zgłoszenia inwestycji, a zatem 58 dni po upływie terminu na wydanie decyzji sprzeciwiającej się inwestycji. Ponadto organ II instancji ponownie wezwał skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia (tym razem pismem niemającym formalnej postaci postanowienia), które to wezwanie zostało skarżącej doręczone 15 lutego 2021 r. a więc ponad dwa miesiące po planowanym terminie rozpoczęcia inwestycji. Skarżąca zauważyła, że zgodnie z art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego, nałożenie na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa bieg terminu na wydanie decyzji sprzeciwiającej się inwestycji, ale tego terminu nie przywraca, a sam termin nie ma charakteru instrukcyjnego. Organ naruszył więc art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, podczas gdy miał prawo wydać wyłącznie decyzję umarzającą postępowanie. Wojewoda zaś, kontynuując rozpatrywanie sprawy, dalej brnie w powielanie uchybień Starosty. Wobec powyższych okoliczności oraz wobec tego, że inwestor nie ponosi odpowiedzialności za omyłki popełnione przez organ, prawo organu do zgłoszenia sprzeciwu wygasło, a kontynuowanie postępowania jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 5 Prawa budowalnego. Z tych względów organy obu instancji miały obowiązek umorzenia całego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miały lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powodując konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Kluczowym dla rozpoznania niniejszej sprawy jest zidentyfikowanie przedmiotu zaskarżenia, który determinuje zakres kontroli przeprowadzanej przez Sąd. W sprawie podjętych zostało bowiem szereg decyzji i postanowień, opisanych szczegółowo przez organ II instancji, przy czym wadliwość decyzji z 4 grudnia 2020 r. - od której odwołanie rozpatrywał Wojewoda podejmując zaskarżoną decyzję - miała przede wszystkim charakter procesowy. Dlatego stanowisko organu odwoławczego wyrażone w decyzji objętej skargą, dotyczące merytorycznej oceny wniesionego sprzeciwu, mogło stronę wprowadzić w błąd co do zakresu przedmiotu tej sprawy. Podkreślenie i wyjaśnienie powyższej kwestii jest więc konieczne, tym bardziej, że zarzuty skargi koncentrują się na zwalczaniu tego właśnie stanowiska, nie kwestionując - co do zasady - samego faktu uwzględnienia przez Wojewodę odwołania M. S. od decyzji Starosty [...] z 4 grudnia 2020 r. Zaznaczyć trzeba, że decyzja organu I instancji z 4 grudnia 2020 r. wydana została na podstawie art. 132 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Stosując powyższy przepis w stanie sprawy, organ I instancji uchylił własną decyzję z 12 listopada 2020 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia przez M. S. zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na działkach nr [...], [...], obręb D., gmina M.. Artykuł 132 § 1 k.p.a. przewiduje procesową formę autokontroli polegającej na tym, że odwołanie nie zostaje przedstawione organowi II instancji celem rozpatrzenia stosownie do zasady ustanowionej w art. 127 § 2 k.p.a., lecz wskutek uznania za zasadne argumentów strony odwołującej się, organ I instancji sam dokonuje korekty własnego rozstrzygnięcia. Winien więc wydać nową decyzję orzekającą co do istoty sprawy, od której stronom przysługuje odwołanie na zasadach ogólnych (art. 132 § 2 i 3 k.p.a.). Warunkiem skorzystania z możliwości przewidzianej w tym przepisie jest jednak uwzględnienie wniesionego odwołania w całości, a nie tylko w części, jak zrobił to Starosta [...] w decyzji z 4 grudnia 2020 r. W odwołaniu od decyzji z 12 listopada 2020 r., w następstwie którego organ I instancji zastosował instytucję autokontroli, M. S. (będąca jedyną stroną postępowania) wniosła o wydanie przez organ I instancji nowej decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i umarzającej postępowanie w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu co do zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków – na podstawie art. 132 § 1 k.p.a., względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu. Tymczasem w decyzji z 4 grudnia 2020 r. organ I instancji nie wydał nowej decyzji i nie orzekł co do istoty sprawy, jak wnosiła skarżąca, a jedynie uchylił własną decyzję, będącą przedmiotem odwołania strony. Nie ulega więc wątpliwości, że decyzja z 4 grudnia 2020 r. nie tylko nie uwzględniła w całości odwołania, którego celem było doprowadzenie do umorzenia postępowania prowadzonego w przedmiocie wniesionego sprzeciwu, ale także nie wypełniła dyspozycji art. 132 § 1 k.p.a., gdyż nie orzekała co do istoty sprawy. Rację ma zatem Wojewoda, że w tej sytuacji nie zachodziła podstawa do wydania przez Starostę Włoszczowskiego decyzji na podstawie art. 132 § 1 i 2 k.p.a. Zgodzić się również należy z koniecznością umorzenia postępowania prowadzonego przez organ I instancji na podstawie art. 132 k.p.a., które wskutek wniesienia odwołania od decyzji z 4 grudnia 2020 r. i uchylenia tej decyzji przez organ odwoławczy, stało się bezprzedmiotowe. W zaistniałej sytuacji procesowej odwołanie M. S. od decyzji Starosty [...] z 12 listopada 2020 r. nie mogło być po raz wtóry przedmiotem autokontroli w trybie art. 132 k.p.a. Organem właściwym do jego rozpatrzenia był bowiem jedynie Wojewoda jako organ II instancji na zasadach ogólnych. Prawidłowo zatem organ odwoławczy orzekł w sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślić jednocześnie należy, że zbędnym było merytoryczne odniesienie się przez Wojewodę do okoliczności związanych z postanowieniem z 5 października 2020 r. nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, zasadnością jego wydania, czy też kompletnością zgłoszenia i prawidłowością wniesienia sprzeciwu. Kwestie te pozostają poza zakresem niniejszej sprawy, w której badaniu podlegały jedynie podstawy wydania przez organ I instancji decyzji na podstawie art. 132 § 2 k.p.a. W stanie sprawy stanowisko to nabiera szczególnego znaczenia, gdyż decyzja z 4 grudnia 2020 r. nie zawierała merytorycznego rozstrzygnięcia, a więc nie była nową decyzją orzekającą co do istoty, jak stanowi powyższy przepis. Poza tym, jak wynika z akt sprawy, ocena zasadności wniesionego sprzeciwu była przedmiotem decyzji Wojewody z 25 marca 2021 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z 12 listopada 2020 r. Decyzja ta jest przedmiotem odrębnej skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, a postępowanie w tej sprawie toczy się pod sygnaturą II SA/Ke [...]. Wprawdzie odnosząc się w zaskarżonej decyzji do kwestii związanych z zasadnością sprzeciwu (w tym przerwania biegu terminu do jego wniesienia przez organ) organ II instancji wyszedł poza granice rozpatrywanej sprawy, jednak uchybienie to nie miało wpływu na jej wynik. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Starosty [...] z 4 grudnia 2020 r., jak i umorzenie postępowania prowadzonego przez ten organ w trybie art. 132 k.p.a. było bowiem zasadne. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że zgodność z prawem rozstrzygnięcia objętego skargą wynika z faktu, że wbrew treści art. 132 § 1 k.p.a. organ I instancji nie uwzględnił odwołania M. S. w całości i nie wydał nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy. Wbrew zarzutom skargi, rozpoznając odwołanie od decyzji Starosty [...] z 4 grudnia 2020 r., organ odwoławczy nie miał podstaw do umorzenia postępowania w sprawie wniesionego sprzeciwu, gdyż nie załatwiał sprawy merytorycznie w tym przedmiocie, podobnie jak organ I instancji w decyzji z 4 grudnia 2020 r. Decyzja ta nie orzekała bowiem o istocie sprawy, a jedynie uchylała – niezgodnie z art. 132 k.p.a. – wcześniej podjętą decyzję z 12 listopada 2020 r. Merytoryczna ocena dokonanego zgłoszenia i zasadność wniesionego sprzeciwu nie mają więc znaczenia prawnego przy kontroli decyzji objętej skargą w tej sprawie. Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do odniesienia się do zarzutów skargi dotyczących wadliwości nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, terminu na wniesienie sprzeciwu i ewentualnego umorzenia postępowania w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia, uznając, że wyrażenie stanowiska w tym zakresie wykraczałoby poza ramy kontrolowanego w niniejszej sprawie postępowania. Okoliczności podnoszone w skardze będą natomiast miały znaczenie przy kontroli opisanej wyżej decyzji Wojewody z 25 marca 2021 r., którą Sąd przeprowadzi w sprawie o sygn. akt II SA/Ke [...]. Mając zatem na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.