IV SAB/Wr 113/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi W. L. na bezczynność Wójta Gminy Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Wójt Gminy Z. dopuścił się bezczynności i że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Wójta Gminy Z. do załatwienia wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Wójta Gminy Z. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Skarżący - 27 listopada 2020 r. (data wpływu do organu) - wystąpił do Wójta Gminy Z. (dalej: Wójt, organ) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "W związku z brakiem publikacji oświadczeń majątkowych w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Z., w tym oświadczenia majątkowego Pani Skarbnik A. R., wnoszę w ramach przywołanej podstawy prawnej, o jego udostępnienie". Pismem z 10 grudnia 2020 r. organ wezwał skarżącego do prawidłowego oznaczenia wnioskodawcy. Poważne wątpliwości organu w zakresie podmiotu ubiegającego się o udzielenie informacji publicznej zrodziła sytuacja wskazania, jako wnioskodawcy, osoby o nazwisku "L.", gdy tymczasem wniosek podpisała osoba o nazwisku "L.". Na wyjaśnienie tej nieścisłości organ wyznaczył skarżącemu termin 14 dni, zaś termin załatwienia sprawy datował na 8 stycznia 2021 r. W dniu 22 grudnia 2020 r. do organu wpłynął tożsamy przedmiotowo wniosek skarżącego, gdzie jako wnioskodawcę wskazano osobę o nazwisku "L.". Pismem z 5 stycznia 2021 r. organ wezwał skarżącego do udzielenia - w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma - informacji, czy wniosek z 22 grudnia 2020 r. w swym przedmiocie jest tożsamy z wnioskiem złożonym 27 listopada 2020 r. Jako cel wezwania podał prawidłową kwalifikację wniosku i nadanie mu dalszego biegu, zaś jako rygor odmowę udzielenia informacji publicznej. Organ przedłużył jednocześnie termin załatwienia sprawy do dnia 4 lutego 2021 r. W skardze na bezczynność organu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudostępnienie mu informacji publicznej. Wniósł o: 1) zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z 22 grudnia 2020 r.; 2) uznanie, że brak udostępnienia informacji publicznej nastąpił z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Wskazał, że organ obowiązany był udzielić mu żądanej informacji do 5 stycznia 2021 r., o czy stanowi art. 13 ust. 1 ustawy. Dowodził, że podejmowane działania organu nie mają żadnego znaczenia dla wyjaśnienia sprawy i są zbędne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Do dnia wydania wyroku, tj., do 22 lipca 2021 r., do Sądu nie wpłynęła informacja potwierdzająca, że wniosek strony skarżącej został przez organ załatwiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że w sprawie - na dzień wniesienia rozpoznawanej skargi - organ pozostawał w bezczynności, tj. nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. - dalej: u.d.i.p.). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wówczas, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Musi być zatem spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. W badanej sprawie poza sporem pozostaje, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Podobnie jak i to, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące oświadczenia majątkowego skarbnika gminy stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Powyższego nie kwestionuje żadna ze stron zawisłego przed sądem sporu. Bezczynność organu na gruncie ustawy (u.d.i.p.) ma miejsce wówczas, gdy w zakreślonym ustawą terminie adresat wniosku nie udostępnia informacji publicznej, ani nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie powiadamia, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, bądź nie informuje, że żądana informacja nie ma charakteru publicznego. Celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Jak stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, a w przypadku odmowy jej udostępnienia organ wydaje decyzję (art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Przy czym w przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Terminy, o których mowa w art. 13 u.d.i.p., dotyczą każdej formy załatwienia wniosku - a zatem nie tylko czynności udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, ale również czynności powiadomienia wnioskodawcy, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (z wyjaśnieniem przyczyn takiej kwalifikacji), bądź powiadomienia, że organ nie posiada informacji publicznej lub obowiązuje inny tryb dostępu. W tej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w znaczeniu jw. Z akt sprawy wynika, że skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o udzielenie tożsamej informacji publicznej 27 listopada i 22 grudnia 2020 r. oraz że w dacie wniesienia skargi (11 stycznia 2021 r.) organ nie załatwił tego wniosku (wniosków). Zdaniem Sądu w sprawie należało załatwić wniosek skarżącego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w terminie nie później niż do dnia 5 stycznia 2021 r., określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wzywając natomiast skarżącego pismem z 5 stycznia 2021 r. do wyjaśnienia, czy jego wniosek z 22 grudnia jest tożsamy "w swym przedmiocie" z wnioskiem z 27 listopada 2020 r. organ realizował działania pozornie tylko skierowane na wyjaśnienie sprawy. W ocenie Sądu w sprawie nie miał zastosowania ust. 2 art. 13 u.d.i.p. Sąd zauważa bowiem, że jeżeli chodzi o przedmiot to oba ww. wnioski były tożsame: "W związku z brakiem publikacji oświadczeń majątkowych w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Z., w tym oświadczenia majątkowego Pani Skarbnik A. R., wnoszę w ramach przywołanej podstawy prawnej, o jego udostępnienie". Sporna nie była już także strona podmiotowa wniosku. Zatem należało przyjąć, że wniosek z 22 grudnia stanowi uzupełnienie (doprecyzowanie) wniosku z 27 listopada 2020 r. i załatwić sprawę w terminie przewidzianym w art. 13 u.d.i.p., tj. do 5 stycznia 2021 r. Jako dopuszczalne Sąd wskazuje rozwiązanie polegające na przyjęciu, że złożono dwa wnioski: pierwszy 27 listopada, odnośnie którego wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie organu z 10 grudnia; drugi: z 22 grudnia, który powinien być załatwiony do 5 stycznia 2021 r. Reasumując trzeba stwierdzić, że organ, jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, bowiem nie zadziałał we właściwej prawnie formie, tj. formie przewidzianej w ustawie (u.d.i.p.). W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a./). W ocenie Sądu stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku skarżącego nie miał jednak charakteru rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie nie stanowiło bowiem wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Rozpatrując sprawę, po doręczeniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, organ będzie zobowiązany uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną i załatwić wniosek skarżącego w terminie 14 dni. Z przedstawionych wyżej względów Sąd orzekł jak w pkt l-II sentencji wyroku. O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 (pkt III sentencji wyroku). Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.