II SA/Kr 225/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. M. reprezentowanej przez opiekuna prawnego D. M., M. M. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 6 grudnia 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 83f ust. 15 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1640 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Z. B. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 8 sierpnia 2019 r., znak: [...], którą orzeczono o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru usunięcia 3 szt. drzew z terenu przy ul. [...] – dz. nr [...] obr. [...] – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 10 czerwca 2019 r. do Urzędu Miasta K. wpłynęło zgłoszenie Z. B., dotyczące zamiaru wycięcia drzew, usytuowanych przy ul. [...] w K.. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2019 r., wydanym na podstawie art. 83f ust. 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614), Prezydent Miasta K. nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew o następujące elementy: 1) prawidłowe i jednoznaczne wskazanie osoby wnioskodawcy oraz właścicieli nieruchomości, na której rosną zgłoszone do usunięcia drzewa (obecnie, informacje podane w zgłoszeniu, są niezgodne z danymi zawartymi w księdze wieczystej [...], dostępnej w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych); 2) w odniesieniu do pkt 1 - zgoda (oryginał lub notarialnie potwierdzona) na usunięcie drzew, wyrażona przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, 3) oświadczenie wnioskodawców, że drzewa są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej – w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Pismo mające w założeniu czynić zadość nałożonemu obowiązkowi nie zostało złożone; wnoszący zgłoszenie pismem z dnia 31 lipca 2019 r. wystosował natomiast ponaglenie. Prezydent Miasta K., decyzją z dnia 8 sierpnia 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 83f ust. 15 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 ze zm.), w sprawie zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew z terenu przy ul. [...] w K., wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia zamiaru usunięcia 3 szt. drzew z terenu przy ul. [...] - dz. nr [...] obr. [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji przytoczył art. 83f ust. 4, art. 83f ust. 1 pkt 3a, art. 83f ust. 9 i art. 83f ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody – i wskazał, że wnoszący zgłoszenie, pomimo wyjaśnień zawartych w ponagleniu, nadal nie wyjaśnił w wystarczającym stopniu kwestii, o których mowa w postanowieniu; złożone zgłoszenie wciąż zawiera niejasności uniemożliwiające prawidłowe jego rozpatrzenie. Wątpliwości budzi m.in. czy wobec niejasności co do zgody na usunięcie drzew przez pozostałych współwłaścicieli osoba wskazana jako wnioskodawca uprawniona jest do dokonania zgłoszenia z punktu widzenia art. 195 i art. 199 Kodeksu cywilnego. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. wniósł Z. B., działający w imieniu współwłaścicieli nieruchomości, wskazując na opieszałość i przewlekłość postępowania oraz brak jakiegokolwiek kontaktu organu ze stroną. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, jak i przepisów prawa materialnego. Zakwestionował prawidłowość twierdzenia organu, że zgłoszenie zawierało jakiekolwiek braki, a nadto wskazał, że organ winien skontaktować się ze stroną telefonicznie. Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 6 grudnia 2019 r., którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył art. 83f ust. 1, art. 83f ust. 4, art. 83f ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody – i wskazał w szczególności, że tryb usuwania drzew polegający na uprzednim zgłoszeniu zamiaru usunięcia drzewa charakteryzuje się tym, iż może być zastosowany jedynie przy zaistnieniu pewnych przesłanek. Wniosek może być złożony wyłącznie przez właściciela. We wniosku należy wskazać jedynie imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte, oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości. Jeśli wniosek zawiera brak któregoś z tych elementów organ wzywa do jego uzupełnienia, a ewentualny brak uzupełnienia w wyznaczonym terminie wskazanego przez organ braku skutkuje obligatoryjnym wniesieniem sprzeciwu. Jak wynika z powyższego, brak jest w tym trybie możliwości dokonywania przez organ innych ustaleń niż wynikających z przepisów regulujących tryb usuwania drzew i krzewów za uprzednim zgłoszeniem. W niniejszej sprawie konieczne jest ustalenie kwestii praw do nieruchomości, na której rośnie drzewo wnioskowane do usunięcia. Zgodnie z ustawą w trybie zgłoszeniowym odbywa się usuwanie drzew rosnących na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych. Nie mogą być one usuwane na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie okoliczności powyższe nie mogą być rozstrzygnięte w sposób jednoznaczny. Istnieją rozbieżności między przedłożonymi przez wnioskodawcę informacjami a treścią księgi wieczystej, brak jest również jednoznacznej zgody współwłaścicieli na usunięcie drzew z nieruchomości. Ostatnim warunkiem dokonania zgłoszenia jest oświadczenie, że drzewa nie są usuwane na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W postępowaniu opartym na przepisie art. 83f ustawy o ochronie przyrody, które nie jest postępowaniem uproszczonym, a jedynie cechującym się specyfiką charakterystyczną dla milczącego załatwienia sprawy, organ ma obowiązek w sposób szczególnie staranny ustalić okoliczności, leżące u podstaw zezwolenia na usunięcie drzew. W ocenie organu odwoławczego, niesłuszne są zarzuty dotyczące przewlekłości postępowania oraz zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z art. 83 f ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa przy spełnieniu określonych warunków jeśli chodzi o grubość drzew. Z kolei wskazany ust. 1 pkt 3a art. 83f ustawy stanowi, iż nie wymaga się wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z powyższego wynika, że organ ma obowiązek ustalić, czy nie zachodzi okoliczność wymagająca wydania zezwolenia. Stąd wezwanie organu o uzupełnienie kwestii dla sprawy podstawowych, takich jak ustalenie właścicieli, wyrażenie przez nich zgody na usunięcie drzew i na koniec oświadczenie, że drzewa nie są usuwane na cele związane z działalnością gospodarczą. Zarzuty odwołania w tych okolicznościach nie mogą być wzięte pod uwagę. Kwestie formalne do ustalenia (w tym własność nieruchomości, cel nie związany z prowadzeniem działalności gospodarczej) wynikają z przepisów prawa i nie mogą zostać pominięte przez organ. Pismem z dnia 26 stycznia 2020 r. A. M., M. M. i A. M. wnieśli skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwestionując jej zgodność z prawem. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) naruszenie przepisu art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) poprzez sankcjonowane bezprawnego działania organu I instancji polegającego na żądaniu od wnioskodawców spełnienia wymogów oraz podania danych lub złożenia oświadczeń, które nie wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, lecz druku załącznika do karty usługi nr [...] sporządzonego przez UMK; b) naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu żadnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego spraw; c) naruszenie art. 8, 9, 11 i 107 § 3 k.p.a. polegające na naruszeniu przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasady informowania oraz przekonywania, jak i zasad prawidłowego uzasadniania decyzji (tym bardziej niezgodnych z żądaniem strony), poprzez wydanie decyzji, która powiela błędy organu I instancji i nie odnosi się w zasadzie do kwestii podnoszonych w odwołaniu, bądź robi to w sposób nieprawidłowy; d) naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania celem uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a tym samym uchylenie się przez SKO od ustawowego obowiązku zbadania sprawy merytorycznie i przyjęcie założenia, iż decyzja jest prawidłowa, bo tak wygląda na "pierwszy rzut oka" -cyt. "W sytuacji obecnej brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem. Co za tym idzie nie jest również możliwe wyeliminowanie jej z obrotu (str. 4 decyzji)"; 2) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy – art. 83f ust 5 w zw. z art. 83 f ust 9 ustawy o ochronie przyrody przez błędne nałożenie postanowieniem obowiązków wykazania przesłanek lub złożenia oświadczeń woli nie wynikających z przepisów, a tym samym zastosowanie bezprawnie sankcji polegającej na wniesieniu sprzeciwu. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali w szczególności, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej oraz obrazą prawa materialnego tj. ustawy o ochronie przyrody, w związku z tym jako wadliwa nie może się ostać. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, skarżący wskazali, iż SKO w K. nie zbadało w sposób należyty wszystkich aspektów niniejszego postępowania dotyczącego zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew z dz. nr [...] obr. [...] w K.. Decyzja SKO powiela, a tym samym i sankcjonuje nieprawidłowe działanie organu I instancji zakończone wniesieniem przez Prezydenta K. sprzeciwu. Bezsporne jest, iż Z. B. działający jako pełnomocnik wnioskodawców przed organami I i II instancji podał na druku autorstwa organu dane rozbieżne z faktycznym stanem prawnym nieruchomości, niemniej jednak ze złożonych wraz z drukiem dokumentów wynikało, kto jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości i że osoby te udzieliły mu pełnomocnictwa. Organ I instancji uchylił się od wyjaśnienia tych rozbieżności (choćby stosując art. 14 § 2 k.p.a., zgodnie z którym sprawy mogą być załatwiane telefonicznie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie), natomiast wystosował postanowienie wydane na podstawie art. 83f ust. 9 u.o.p. niemniej niemające w tym przepisie żadnego umocowania. Nie jest wymogiem prawnym zgłoszenia zgoda (oryginał lub notarialnie potwierdzona) na usunięcie drzew, wyrażona przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości ani oświadczenie wnioskodawców, że drzewa są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 83 f ust. 5 u.o.p. zgłoszenie, o którym mowa w ust. 4, zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte, oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości. W przypadku gdy zgłoszenie nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w ust. 5, właściwy organ, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni (art. 83 f ust. 9 u.o.p.). W przedmiotowej sprawie decyzja o sprzeciwie została wydana, gdyż pełnomocnik wnioskodawców nie zareagował na postanowienie (co jest bezsporne), natomiast w procedurze odwoławczej SKO uchyliło się od zbadania, czy takie postanowienie w ogóle powinno być wydane. W postanowieniu wydanym zgodnie z art. 83 f ust. 9 u.o.p. organ może żądać uzupełnienia jedynie trzech kwestii, o których mowa w art. 83 f ust 5 u.o.p. Pozostałe kwestie ustala organ, np. podczas obowiązkowych w tej procedurze oględzin (gdyby organ zamiast wydawać bezprawne postanowienie przeprowadził oględziny jasne byłoby, iż wycinka drzew nie jest powiązana z działalnością gospodarczą, lecz wykonaniem podjazdu dla osoby niepełnosprawnej). Przepisy prawa stanowią, kiedy inicjatywa dowodowa ciąży na stronie domagającej się załatwienia określonej sprawy administracyjnej, a za ustalenie których faktów/przesłanek odpowiada organ. W niniejszym postępowaniu decyzja organu I instancji utrzymana w mocy przez zaskarżoną decyzję SKO jest oparta na błędnych założeniach proceduralnych (co tym samym czyni ją bezprawną). Organ zamiast wyjaśnić sprawę rozbieżności co do stanu prawnego nieruchomości (we wskazanym trybie komunikacji telefonicznej z pełnomocnikiem wnioskodawców), zobowiązał go do uzupełnienia kwestii, których ustalenie jest obowiązkiem organu, oraz złożenia oświadczenia, co do którego nie ma podstawy prawnej, zamiast przeprowadzić oględziny i załatwić sprawę milczącą zgodą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2020 r.. poz. 55 ze zm., dalej u.o.p.) usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia. W myśl art. 83f ust. 1 pkt 3a, przepisu art. 83 ust. 1 nie stosuje się do drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 83f ust. 4 ustawy w przypadku, o którym mowa w 83f ust. 1 pkt 3a, właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza: 1) 80 cm – w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego; 2) 65 cm – w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego; 3) 50 cm – w przypadku pozostałych gatunków drzew. W myśl przepisu art. 83f ust. 5 u.o.p. zgłoszenie, o którym mowa w ust. 4, zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte, oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości. Zgodnie z art. 83f ust. 6 organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia dokonuje oględzin w celu ustalenia, odpowiednio: 1) nazwy gatunku drzewa; 2) obwodu pnia ustalonego na wysokości 5 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo: a) posiada kilka pni - obwodu każdego z tych pni, b) nie posiada pnia - obwodu pnia poniżej korony drzewa. Po dokonaniu oględzin organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 83f ust. 8). W przypadku gdy zgłoszenie nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w ust. 5, właściwy organ, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni (art. 83f ust. 9). Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 9, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 6 (art. 83f ust. 10). Organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, wnosi sprzeciw: 1) jeżeli zgłoszenie dotyczy usunięcia drzewa objętego obowiązkiem uzyskania zezwolenia na usunięcie; 2) w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia w trybie określonym w ust. 9 (art. 83f ust. 15). W okolicznościach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma art. 83f ust. 5 u.o.p. wskazujący minimalne wymogi zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa (imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte, oraz rysunek albo mapka określająca usytuowanie drzewa na nieruchomości); art. 83f ust. 9 u.o.p., w myśl którego w przypadku gdy zgłoszenie nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w ust. 5, właściwy organ, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni – i wreszcie art. 83f ust. 15 pkt 2 u.o.p., który obliguje organ do wniesienia sprzeciwu w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia w trybie określonym w ust. 9. W ocenie Sądu, wymóg wskazania w zgłoszeniu "imienia i nazwiska wnioskodawcy" należy odczytywać i wykładać z uwzględnieniem dyspozycji art. 83f ust. 4 u.o.p. nakazującej identyfikować wnioskodawcę z właścicielem nieruchomości tudzież dyspozycji art. 83 ust. 1 pkt 1 u.o.p. statuującej generalną zasadę, w myśl której usunięcie drzewa może nastąpić po uzyskaniu zgody właściciela nieruchomości. Spełnienie wymogu wynikającego z art. 83f ust. 5 u.o.p. nie polega zatem na wskazaniu imienia i nazwiska kogokolwiek, kto aspiruje do roli wnioskodawcy, lecz na wskazaniu imienia i nazwiska osoby, która w świetle prawa materialnego może być wnioskodawcą – właściciela bądź wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Innymi słowy, chodzi tu nie tyle o osobę, która de facto dokonuje określonej czynności procesowej (składa podanie), ile o osobę mającą określoną kwalifikację materialnoprawną – zdolność do złożenia skutecznego w obliczu prawa materialnego wniosku (zgłoszenia). Dokonując już nieco rozszerzającej i tym samym nieoczywistej wykładni odnośnych przepisów, można by przyjąć, że zgłoszenie może być dokonane również przez inną osobę za zgodą właściciela (wszystkich współwłaścicieli) nieruchomości, jednak również w takim przypadku identyfikacja tegoż właściciela (wszystkich współwłaścicieli) oraz wykazanie ich zgody musiałyby być konsekwentnie postrzegane jako wymóg zgłoszenia, którego niedopełnienie powoduje skutki opisane w art. 83f ust. 9 i art. 83f ust. 15 pkt 2 u.o.p. Transponując powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, skonstatować należy, że organ I instancji, stwierdziwszy rozbieżność między kręgiem osób wskazanych jako wnioskodawcy a kręgiem osób będących współwłaścicielami nieruchomości (a zatem mogących tylko łącznie występować w roli wnioskodawcy) – prawidłowo wydał, na podstawie art. 83f ust. 9 u.o.p., postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w zakresie wskazania wnioskodawcy (właścicieli nieruchomości). Jak przyznają skarżący w skardze, na druku zostały podane dane rozbieżne z faktycznym stanem prawnym nieruchomości. Zważywszy na uwarunkowania procedury zgłoszeniowej, niepodobna też czynić organowi I instancji zarzutu z tego, że działał z zachowaniem formy pisemnej, a nie – jak suponuje skarga – w trybie komunikacji telefonicznej. Jakkolwiek nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, warto zauważyć, że jest kwestią dyskusyjną, czy przedmiotem postanowienia z art. 83f ust. 9 u.o.p. może być także złożenie oświadczenia, że drzewa są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, ważkie względy natury funkcjonalnej za tym przemawiają, a w każdym razie nie można przyjąć, że odnośna okoliczność nie powinna być objęta inicjatywą dowodową strony; badanie tej okoliczności zasadniczo nie mieści się w określonych ustawowo celach oględzin (art. 83f ust. 6 u.o.p.). Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a szczególności nie narusza powołanych w skardze przepisów prawa procesowego (w tym kodeksowych zasad ogólnych), ani powołanych w skardze przepisów prawa materialnego (art. 83f ust. 5 w zw. z art. 83f ust. 9 u.o.p.). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.