II GZ 246/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ł. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1316/20 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi Ł. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie. I Ł. Ł. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r., znak [...], w przedmiocie kary pieniężnej. Zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2020 r. Sędzia WSA wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, skarżący odebrał wezwanie w dniu 8 stycznia 2021 r. Termin na uiszczenie wpisu upływał zatem w dniu 15 stycznia 2021 r. (piątek). Skarżący wnioskiem z dnia 20 stycznia 2021 r. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, wskazując, że nie uiścił wpisu w terminie z powodu pilnego wyjazdu za granicę. Niezwłocznie do powrocie tj. w dniu 20 stycznia 2021 r. uiścił wpis od skargi, na dowód czego dołączył do wniosku potwierdzenie przelewu. W rejestrze opłat sądowych potwierdzono dokonanie wpłaty w kwocie 100 zł, w dniu 20 stycznia 2021 r. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1316/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek okoliczności od niego niezależnych. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało odebrane przez skarżącego osobiście w dniu 8 stycznia 2021 r., co potwierdził własnoręczny podpis skarżącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Skarżący został w wezwaniu pouczony o terminie i skutkach niedochowania terminu do uiszczenia wpisu, a zatem był świadomy, że termin na uiszczenie wpisu wpływa z dniem 15 stycznia 2021 r. (piątek), a nieuiszczenie wpisu w terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi. Sąd wyjaśnił także, że pilny wyjazd za granicę, na który powołuje się skarżący, nie stanowił przesłanki uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Pilny wyjazd za granicę nie stanowił bowiem okoliczności uniemożliwiającej uiszczenie wpisu przelewem bankowym, ponieważ można go dokonać w każdym miejscu i o każdej porze. Ponadto, jak wskazał Sąd, skarżący mógł poprosić osobę trzecią o dokonanie przelewu w jego imieniu. Wskazana zatem przez skarżącego przesłanka uchybienia terminu nie była okolicznością nie do przezwyciężenia, uniemożliwiającą dochowanie terminu do wykonania wezwania Sądu i uiszczenia wpisu w terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie uchybionego terminu jest możliwe jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Stosownie do art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie domagającej się przywrócenia terminu ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy. O braku winy można mówić, gdy wnioskodawca dopełnił obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Dokonanie oceny wystąpienia tej przesłanki musi nastąpić na podstawie wszystkich okoliczności konkretnej sprawy i z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można i należy wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu Sąd ocenia, zatem, czy strona uprawdopodobniła okoliczności, które powołała na usprawiedliwienie opóźnienia w dokonaniu czynności procesowej oraz czy te okoliczności są tego rodzaju, że nie można przypisać winy za to opóźnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie można mówić o uprawdopodobnieniu przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Podnoszone przez skarżącego przyczyny uchybienia terminu – pilny wyjazd za granicę, nie uzasadnia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi. W sprawie nie można przyjąć, aby uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi było niezawinione. O braku winy można by mówić gdyby, strona nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku nie była w stanie usunąć przeszkody w dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Tymczasem pilny wyjazd za granicę kraju pozwalał na podjęcie działań umożliwiających uiszczenie wpisu od skargo. Podróż zagraniczna skarżącego nie uniemożliwiała zapłacenie wpisu od skargi, ponieważ – jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji - można go dokonać w każdym miejscu i o każdej porze. Ponadto skarżący mógł poprosić osobę trzecią o dokonanie przelewu w jej imieniu. Tym samym, jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, wskazana przez skarżącego przesłanka uchybienia terminu nie stanowiła okoliczności nie do przezwyciężenia, uniemożliwiającej dochowanie terminu do wykonania wezwania Sądu i uiszczenia wpisu w terminie. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji