IV SAB/Po 6/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2021 r. w sprawie ze skargi R. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta w przedmiocie postępowań administracyjnych; postanawia I. odrzucić skargę, II. odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z [...] lipca 2020 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Miasta (jako podano mylnie – Urząd Miejski w Ś.) postępowania w sprawie z wniosku z [...].11.2017 r. dotyczącego uchwały Rady Miejskiej w Ś. nr [...] z [...].09.2010 r. Skarżący powołał się na wydane przez tutejszy Sąd wyroki w niniejszej sprawie o sygn. IV SA/Po [...] i IV SAB/Po [...], zaznaczając, że nadal nie rozpoznano wniosku zgodnie z jego wolą. Na wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy (sygn. IV SPP/Po [...]). W odpowiedzi Burmistrz Miasta wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że w odpowiedzi na ponaglenia skarżącego informowano go, że organ nie dopuścił się przewlekłości ani bezczynności, gdyż jego pisma w przedmiotowej sprawie były procedowane na bieżąco, o czym skarżącego informowano. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Powyższy przepis jako podstawę odrzucenia skargi wskazuje, m.in. stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Z treści art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika ponadto, że powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Konsekwencją faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest natomiast to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W takiej sytuacji zachodzi bowiem podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż sprawa niniejsza zainicjowana została skargą R. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta postępowania w sprawie z wniosku R. S. z [...].11.2017 r. dotyczącego uchwały Rady Miejskiej w Ś. nr [...] z [...].09.2010 r. Stwierdzić należy, że prawomocnym wyrokiem z [...] listopada 2019 r. sygn. IV SAB/Po [...] tutejszy Sąd rozpoznał skargę w tożsamej sprawie. Mianowicie wyrokiem tym Sąd rozpoznał skargę R. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania związanego z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z [...].09.2010 r. w sprawie ze skargi na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. po zakończeniu postępowania przez WSA w Poznaniu wyrokiem z [...] października 2018 r. sygn. IV SA/Po [...], w którym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] stycznia 2018 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Burmistrza Miasta z [...] grudnia 2017 r. [...] Sąd wspomnianym wyrokiem z [...] listopada 2019 r. sygn. IV SAB/Po [...] umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku R. S. z [...] listopada 2017 r., stwierdził, że Burmistrz Miasta dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w załatwieniu wniosku R. S. z [...] listopada 2017 r., stwierdził, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Burmistrzowi Miasta grzywnę w wys. [...] zł oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. Co istotne w uzasadnieniu wyroku Sąd zważył, że [...] września 2019 r. podjęta została uchwała Rady Miejskiej w Ś. Nr [...] uznająca za bezzasadną skargę na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. i podtrzymująca stanowisko zawarte w uchwale Rady Miejskiej w Ś. z [...] września 2010r. Nr [...] Zdaniem Sądu powyższa okoliczność wskazuje, że organ, już po wniesieniu skargi na przewlekłość zakończył sprawę z wniosku skarżącego z [...] listopada 2017r. (datowanego także na [...] listopada 2017r., wniesionego do organu [...] listopada 2017r.), w tym zakresie więc, to znaczy w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy, postępowanie ulegało umorzeniu, jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jak Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku. W ocenie Sądu powyższe przemawia za uznaniem, że z uwagi na ww. prawomocny wyrok z dnia [...] listopada 2019 r. sygn. IV SAB/Po [...] korzystający z powagi rzeczy osądzonej, kolejna skarga wniesiona na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpoznania tego samego wniosku z [...] listopada 2017 r., który jak wynika z tego wyroku został już rozpoznany na dzień wydania tego wyroku, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I. sentencji postanowienia. W tym stanie rzeczy nie było podstaw także do rozpatrzenia przez Sąd wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia, sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia [...] marca 2012 r., II GZ [...], http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie oczywista bezzasadność skargi R. S. wynikała z jej niedopuszczalności. W konsekwencji, na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt II. sentencji postanowienia.