II OSK 1356/21

Dnia 3 sierpnia 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Z. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 379/20 oddalającego skargę Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z 3 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 379/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku oddalił skargę Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. (SKO lub Kolegium) z [...] lutego 2020 r., nr [...], w przedmiocie warunków zabudowy. W treści skargi kasacyjnej Z. G. od ww. wyroku, na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą utrzymano decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2019 r. ustalającej warunki zabudowy działek inwestorów – D. P. i W. P. – o nr [...] i [...] obręb [...], położonych przy ul. [...] i [...] w G. oraz działki nr [...], obręb [...] dla realizacji dojazdu i infrastruktury dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną – rozbiórka istniejących fundamentów. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi uzyskanie pozwolenia na budowę i zrealizowanie inwestycji budowlanej, która w jego ocenie, nie jest dopuszczalna ze względu na zbyt dużą intensywność zaplanowanego wykorzystania terenu oraz narusza zasady dobrego sąsiedztwa. Powstanie takiej zabudowy bezpośrednio przy granicy działki skarżącego spowoduje spadek wartości jego nieruchomości. Skarżący zwraca uwagę, że jest emerytem i na jego obecnym etapie życia każdy okres istnienia intensywnej zabudowy tuż "za płotem" będzie istotnie negatywnie wpływał na możliwość regeneracji sił i opieki nad jego niepełnosprawną małżonką, z którą wspólnie zamieszkuje na swojej nieruchomości. W skardze kasacyjnej przyznano, że występuje spór odnośnie dopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji ustalającej warunki zabudowy, skarżący opowiada się za dopuszczalnością takiego działania. Pismem z 20 lipca 2021 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zwrócił się o rozpoznanie sprawy z pominięciem kolejności, informując jednocześnie o wydaniu na rzecz inwestorów decyzji o pozwoleniu na budowę odnośnie przedmiotowej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 (ONSAiwsa 2007, Nr 4, poz. 77) przyjął, że na podstawie tego przepisu dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu także w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę. Z przepisu art. 61 § 3 Ppsa wynika, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu zobowiązany jest wskazać konkretne okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zasadą jest też, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym (zob. postanowienia NSA: z 11 lipca 2018 r., II OSK 600/18; z 29 sierpnia 2018 r., II OZ 823/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wedle art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021, poz. 741 ze zm.), decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności czy uprawnień osób trzecich. Jej cel ogranicza się do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Nie przesądza ona w żadnym wypadku o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku. Stwierdza ona jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. W szczególności tego typu decyzja nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu i nie może być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. A zatem aktualnie prowadzenie procesu inwestycyjno-budowlanego nie powoduje żadnych skutków, w tym uciążliwości dla terenów sąsiednich. Dlatego sama obawa, że w przyszłości zostanie podjęta inna decyzja administracyjna, która doprowadzi do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego na sąsiadującej nieruchomości nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto, w świetle pisma pełnomocnika skarżącego z 21 lipca 2021 r. wynika, że wydano już decyzję o pozwoleniu na budowę, skarżący może przeto korzystać ze środków ochrony prawnej przed tą decyzją i jej skutkami w odrębnym postępowaniu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.