III SAB/Gl 86/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi T. P. na bezczynność A Sp. z o.o. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Dnia [...] r. T.P. (dalej również jako Strona, Skarżący), złożył skargę na bezczynność A Sp z o.o. z siedzibą w K. (dalej również jako Spółka) zarzucając: 1. Naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2. Naruszenie art.1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 – dalej jako udip), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku o udostepnienie informacji publicznej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Sąd ustalił, że wnioskiem z [...] r., doręczonym do Spółki [...] r. Strona domagała się podania szeregu informacji stanowiących w jej ocenie informację publiczną, a dotyczących budowy sieci ciepłowniczej na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] . Spółka [...] r. wystosowała do strony pismo informujące, że z uwagi na szeroki zakres żądanych informacji udzieli stosownej odpowiedzi do dnia [...] r. W kolejnym piśmie z [...] r. Spółka wezwała stronę do sprecyzowania wniosku i wykazania, że udostepnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu społecznego, ponieważ żądane dane mają charakter informacji przetworzonej. Pismem z [...] r. Strona ostatecznie sprecyzowała wniosek znacznie zawężając jego zakres i domagała się od Spółki udostępnienia informacji publicznej w odniesieniu do podstawy prawnej wykonania sieci ciepłowniczej na nieruchomości stanowiącej działkę [...] w K. przy ul. [...] objętej KW nr [...] i podstawy prawnej korzystania z tej nieruchomości na cele posadowienia sieci ciepłowniczej, stosownie do poniższych pytań: 1. Kiedy i na jakiej podstawie na nieruchomości wykonano sieć ciepłowniczą? (Skarżący wniósł o przesłanie dokumentów stanowiących tą podstawę); 2. Czy w chwili posadowienia sieci ciepłowniczej na nieruchomości, poprzednik prawny spółki posiadał jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości? (Skarżący wniósł o przesłanie dokumentów stanowiących o posiadaniu takiego tytułu). Dnia [...] r. Spółka wystosowała do strony pismo informujące, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 udip. Podstawą takiego stanowiska Spółki było przyjęcie, że zakres żądanych informacji i ich charakter wskazują na możliwość zapoczątkowania stosownego postępowania sądowego względnie ustalenie zasadności kierowania takich roszczeń w stosunku do Spółki. To stwierdzenie zaś bezsprzecznie znamionuje indywidualny, prywatny interes strony i nie ma związku z definicją informacji publicznej. Taką informacją bowiem jest każda informacja o sprawach publicznych. Konstruowanie roszczenia cywilnoprawnego wynikającego z prawa własności ma wyłącznie indywidualny i prywatny charakter. Odpowiedź organu została doręczona stronie [...] r. W konsekwencji Strona [...] r. złożyła do Spółki wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Spółka pismem z [...] r. podtrzymała zajęte w sprawie stanowisko. Odpowiedź Spółki została doręczona Skarżącemu [...] r., a zatem skarga z [...] r. została złożona z zachowaniem terminu do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę zaś Spółka domagała się odrzucenia skargi bądź jej oddalenia. W uzasadnieniu zaprezentowała szeroką argumentację, która przede wszystkim wskazywała na to, że brak jest podstaw do tego, by Spółce przypisać charakter podmiotu, którego działalność względnie bezczynność może stanowić podstawę do wniesienia skargi na bezczynność. Spółka bowiem nie jest organem władzy publicznej, zatem brak jest podstawy podmiotowej do adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W dalszej części Spółka wskazała na to, że informację publiczną stanowi informacja o sprawach publicznych, a zakres tej informacji precyzuje przepis art. 6 udip. W konsekwencji nie stanowi informacji publicznej podstawa prawna posadowienia urządzeń infrastruktury energetycznej, korzystania z nieruchomości, nadto data posadowienia tych urządzeń, czy też informacja, czy dany podmiot lub jego poprzednik posiadał tytułu prawny do nieruchomości. Kolejna część argumentacji odpowiedzi na skargę sprowadzała się do stwierdzenia, że żądana informacja ma charakter indywidualny, nie dotyczący sprawy publicznej, ponieważ w oparciu o uzyskane dane Strona będzie konstruowała roszczenia cywilnoprawne wynikające z prawa własności. Do takiego wniosku prowadzi również i ta okoliczność, że stroną jest radca prawny prowadzący własną kancelarię prawną. A skoro tak, to Strona nie jest zainteresowana jakimkolwiek aspektem sfery publicznej, lecz zmierza do uzyskania dowodu na zasadność roszczeń cywilnoprawnych wywodzonych w oparciu o przepisy regulujące kwestię służebności przesyłu. W konsekwencji – w ocenie Spółki – Strona złożyła wniosek we własnej sprawie, co musi czynić go niezasadnym. Złożenie takiego wniosku – w ocenie Spółki - stanowi również nadużycie prawa do informacji. Spółka podniosła pojawiające się w doktrynie stanowisko co do tego, że do nadużycia prawa do informacji dochodzi wówczas, gdy jest ona wykorzystana dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych. Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska i dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest więc zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Uzyskane dane zostaną przez stronę wykorzystane jako dowód w postępowaniu cywilnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1- 4 ppsa. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 ppsa, zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy. W literaturze i w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ – w tym przypadku Spółka, nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 1998 r. sygn. akt IV SAB 124/98 Lex nr 43729). W przypadku skargi na bezczynność organu administracyjnego kontrola sądu sprowadza się zatem do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, polegającej na niedochowaniu terminów załatwienia sprawy wyznaczonych przepisami kpa, czy też innych ustaw, jak chociażby ustawą o dostępie do informacji publicznej. Należy jednak mieć na względzie, że istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd zobowiązuje bowiem organ lub inny podmiot zobowiązany do działania, do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że załatwienie sprawy czy to w drodze decyzji czy innego aktu lub podjęcie czynności, wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów udip, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). Wstępna kwestia, którą należy wyjaśnić, dotyczy ustalenia czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej o jakim mowa w treści art. 4 ust. 1 udip. Z treści niniejszego przepisu wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, Lex 737513, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Z powyższego przepisu wynika, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej lecz każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Skoro w art. 4 ust. 1 pkt 5 udip mowa jest ogólnie o podmiotach wykonujących zadania publiczne, to podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej nie można utożsamiać wyłącznie z jednostkami organizacyjnymi, o jakich mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego czy ppsa. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić w tym zakresie jakiekolwiek ograniczenia, to przewidziałby to wprost. Żadnych ograniczeń co do zakresu podmiotowego obowiązku informacyjnego nie można domniemywać. Jeżeli zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 udip zobowiązanym do udzielenia informacji publicznych może być każdy podmiot wykonujący wskazane zadania, to istotne znaczenie ma rodzaj prowadzonej działalności, a nie forma organizacyjna podmiotu zobowiązanego. Pojęcie zadań publicznych nie jest definiowane w przepisach analizowanej powyżej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeśli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to niepodobna odmówić im przymiotu zadań publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2994/13 Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu zatem Spółka jest podmiotem co do zasady zobowiązanym do udostepnienia informacji publicznej. W tym zakresie stanowisko Spółki zawarte w odpowiedzi na skargę jest niezasadne. A skoro tak, to brak było podstaw do odrzucenia skargi, o co wnosiła Spółka. Druga kwestią wymagającą rozważenia przez Sąd dotyczyła tego, czy dane, o które zwracał się Skarżący stanowią informację publiczną. Odpowiedź na tak postawione pytanie ma znaczenie dla ustalenia formy, w jakiej organ był zobowiązany udzielić odpowiedzi, a w konsekwencji dla oceny, czy organ pozostawał w bezczynności, czy też nie. Bezczynność bowiem zachodzi również wtedy, gdy organ podjął działania w wyniku złożonego wniosku, jednakże działania te nie przybrały formy wynikającej z ustawy. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 udip, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Przepis art. 16 udip reguluje sytuacje, w których nie jest możliwe udostępnienie informacji publicznej. W myśl tego przepisu odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Przechodząc zatem do ustalenia, które z żądanych informacji mają charakter informacji publicznej wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 udip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w udip. Dokonując wykładni tego przepisu, z uwagi na jego nieprecyzyjne brzmienie, nie sposób nie odwołać się do art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 6 udip. Nie bez znaczenia pozostaną również wypracowane poglądy doktryny, a przede wszystkim orzecznictwa sądów administracyjnych. Pewnym wskaźnikiem kierunku interpretacji okażą się również przepisy prawa unijnego. Nie ulegało wątpliwości Sądu, że prawo do informacji jest jednym z podstawowych praw człowieka. W art. 15 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2012.326.47) wskazano, że Każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę statutową w Państwie Członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich formy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych zgodnie z niniejszym ustępem. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Przede wszystkim jednak należy mieć na względzie żądanie sformułowane w ostatecznie sprecyzowanym wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący bowiem domagał się podania "w odniesieniu do podstawy prawnej (...) i podstawy prawnej korzystania z tej nieruchomości (...) kiedy i na jakiej podstawie na nieruchomości wykonano sieć ciepłowniczą (...)". W ocenie Sądu pytanie o podstawę prawną nie jest pytaniem o dane podlegające udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podstawa prawna działania podmiotu wykonującego sieć ciepłowniczą nie stanowi informacji publicznej. Owszem Sądowi znane jest orzecznictwo sądów administracyjnych, w których stwierdzano, że pytanie o decyzje administracyjne, rozstrzygnięcia w przedmiocie wywłaszczenia, pozwolenia na budowę, dane techniczne dotyczące budowy urządzeń przesyłowych były uznawane za informacje podlegające udostępnieniu w trybie przepisów ustawy. Niemniej jednak pytanie o podstawę prawną działania, bez sprecyzowania, czy wnioskodawcy chodziło o podanie samego przepisu, czy też jakiegokolwiek aktu administracyjnego stanowiącego podstawę lokalizacji i budowy sieci ciepłowniczej musiało spotkać się z reakcją Spółki taką, jaka zaistniała w niniejszej sprawie. Rację ma Spółka twierdząc w odpowiedzi na skargę, że informację publiczną stanowi informacja o sprawach publicznych, a nie o podstawie prawnej posadowienia urządzeń infrastruktury technicznej. Odnośnie pytania drugiego o to, czy poprzednik prawny Spółki posiadał jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości wskazać należy, że i w tym zakresie żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Nie jest rolą adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej takie precyzowanie jego treści, by możliwym było spełnienie oczekiwań wnioskującego. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar takiego sformułowania wniosku, by dotyczył on informacji o sprawach publicznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 udip, lecz z uwzględnieniem art. 6 ustawy. Należy mieć na uwadze, że nie sam dokument jako taki, lecz zawarta w dokumencie treść stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Dlatego też w złożonym wniosku powinna zostać sprecyzowana treść żądania poprzez wskazanie, jakiej informacji publicznej wnioskodawca żąda, tzn. jakich informacji publicznych miałyby dotyczyć żądane przez niego dokumenty. Nie każdy bowiem dokument znajdujący się w posiadaniu spółki zawiera informację publiczną. Przepisy udip służyć mają realizacji konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskania informacji o działaniach władzy i sprawach publicznych, a nie uzyskiwaniu od organów i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, czy też dysponujących majątkiem publicznym, wszelkich wytworzonych przez nie dokumentów. Słuszne zatem jest stanowisko Spółki co do tego, że wskazane we wniosku informacje nie stanowią informacji publicznej. Pozostaje zatem do rozważenia kwestia sposobu odpowiedzi na wniosek Skarżącego. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 udip - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Konsekwencją stwierdzenia, że informacja objęta wnioskiem nie stanowi informacji publicznej, jest fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 udip tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 udip następują w drodze decyzji. Zatem, a contrario, art. 16 ust. 1 udip nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W takim wypadku odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem, co też Spółka uczyniła. W niniejszej sprawie Sąd poddał analizie również kwestie terminowości w udzielaniu odpowiedzi przez Spółkę. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Spółki 3 listopada 2020 r., a pismo informujące o przedłużeniu terminu do załatwienia wniosku nadane zostało 12 listopada 2020 r. (w 9 dniu od daty wpływu wniosku). Pismem tym Spółka powiadomiła o tym, że załatwi wniosek strony do [...] r. Niemniej jednak już pismem z [...] , przekazanym do kancelarii ogólnej Spółki [...] r., Spółka wezwała stronę do usunięcia braków wniosku, których stwierdzenie nastąpiło w toku jego rozpoznawania. Dnia [...] r. Skarżący złożył pismo precyzujące wniosek, a odpowiedź na to pismo zostało nadane przez Spółkę [...] r. (ponad miesiąc po wyznaczonym terminie rozpatrzenia wniosku). Skarżący odebrał to pismo [...] r., a [...] r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odpowiedź na ten wniosek Spółka nadała [...] r., zatem w ósmym dniu od wpływu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Dokonując analizy przedstawionych wyżej okoliczności w ocenie Sądu Spółce nie można zarzucić bezczynności. Jakkolwiek odpowiedź na doprecyzowany wniosek Spółka wysłała dopiero [...] r., przy wyznaczonym na [...] terminie załatwienia sprawy, to jednak opóźnienie to nie uzasadniało stwierdzenia, że organ pozostawał bezczynny. Tym bardziej, że Skarżący bezczynności nie upatruje w opóźnieniu w załatwieniu wniosku, lecz w tym, że organ nie udostępnił informacji, do czego - w ocenie Skarżącego - był zobowiązany. Spór zatem w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii oceny charakteru żądanych informacji, a nie wokół terminu rozpatrzenia wniosku. Stwierdzenie bezczynności zatem nie zmieniłoby oceny Sądu co do tego, że żądane informacje, z przyczyn wyżej wyjaśnionych nie stanowią informacji publicznej. Orzeczenie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność ma doprowadzić do załatwienia sprawy, rozstrzygając jednocześnie, czy żądane informacje są objęte ustawą o dostępie do informacji publicznej. Oddalenie skargi daje zatem negatywną odpowiedź na pytanie, czy żądane informacje podlegają pod reżim prawny udip oraz pozytywną odpowiedź na pytanie, czy organ załatwiając pismem wniosek strony postąpił prawidłowo. Niemniej jednak takie rozstrzygnięcie było podyktowane tym, o jakie dane zwrócił się Skarżący. Z powyższych względów ocena powołanych w odpowiedzi na skargę argumentów co do nadużycia prawa do informacji, wykorzystania jej dla celów prywatnych byłaby przedwczesna. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł jak w sentencji z mocy art. 151 ppsa.