I SA/Po 322/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 04 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Z.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za 2013 r. oddala skargę Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzjami z [...] lutego 2013 r., o nr [...], [...], [...], [...], [...] wymierzył Z. G. podatek rolny za 2013 r. Decyzje te, na skutek ich niezaskarżenia, stały się ostateczne. Wnioskiem z [...] grudnia 2019 r., uzupełnionym pismem z [...] lutego 2020 r., Z. G. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wznowienie postępowania w przedmiocie wymiaru podatku rolnego na 2013 r. Jako podstawę prawną wznowienia wskazał art. 240 § 1 pkt 5, 6 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej: "O.p."). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że [...] czerwca 2009 r. złożył wniosek o udzielenie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na modernizację hali udojowej fermy krów położonej na terenie jego gospodarstwa rolnego. Decyzją Burmistrza z [...] września 2011 r. została wnioskodawcy przyznana ulga w kwocie [...]zł, którą organ uwzględnił przy ustalaniu wysokości zobowiązania w podatku rolnym za 2012 r. SKO w [...] uchyliło tę decyzję w dniu [...] października 2018 r., przyznając wnioskodawcy ulgę w wysokości [...] zł. Powołując się na przepisy art. 13 ust. 3a i art. 13d ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej: "u.p.r."), wnioskodawca wskazał, że w decyzjach za 2010 r. i 2011 r. ulga w ogóle nie została uwzględniona, a w decyzjach wymiarowych za 2012 r. została uwzględniona w zaniżonej wysokości. Zdaniem wnioskodawcy uchylenie przez SKO decyzji Burmistrza z [...] września 2011 r. i przyznanie ulgi w wyższej kwocie uzasadnia wznowienie postępowań w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za lata 2010 i 2011, względnie za 2011 r. i 2012 r., ewentualnie za 2012 r. i 2013 r. Wnioskodawca wskazał, że w przypadku stwierdzenia przez organ, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania za 2010 r. i 2011 r., to w takiej sytuacji całość przyznanej ulgi powinna zostać zaliczona na poczet zobowiązania w podatku rolnym za 2012 r. Mając natomiast na względzie, że kwota podatku za 2012 r. była niższa niż wysokość przyznanej ulgi, to nadwyżka ulgi powinna zostać zaliczona na poczet podatku rolnego za 2013 r. Skoro podatek rolny za 2012 r. wyniósł [...] zł, a przyznana ulga miała wartość [...] zł, to do zaliczenia na poczet podatku rolnego za 2013 r. tytułem ulgi pozostawała kwota [...]zł. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wznowił postępowanie w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2013 r., a następnie decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...] odmówił uchylenia decyzji [...] lutego 2013 r., o nr [...], [...], [...], [...], [...] w całości, z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5, 6 i 7 O.p. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji zaznaczył, że jest związany podstawą wznowienia zawartą we wniosku i wyłącznie w tym zakresie przeprowadził postępowanie. Nie znajdując podstaw do ziszczenia się w sprawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., organ wskazał, że kwota ulgi inwestycyjnej wynika z decyzji z SKO wydanej w 2018 r., a zatem jako nowa okoliczność i nowy dowód w sprawie zaistniała dopiero 5 lat po wydaniu pierwotnej decyzji. Poza tym sama decyzja z [...] października 2018 r. nie miała wpływu na wymiar zobowiązania podatkowego, a jedynie mogłaby posłużyć wnioskodawcy do odliczenia od podatku (z czego podatnik skorzystał w 2019r.). Odnośnie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 6 O.p. organ wskazał, że dla wydania decyzji ostatecznej z [...] lutego 2013 r. nie było wymagane przez prawo wcześniejsze uzyskanie stanowiska innego organu. W tym kontekście organ zaznaczył, że zarówno decyzja ostateczna, jak i uchylona przez SKO w dniu [...] października 2018 r. decyzja były wydane przez ten sam organ – Burmistrza Gminy i Miasta [...]. Z kolei odnosząc się do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. organ wskazał, że w przepisie tym chodzi o sytuację, w której bez tej "innej decyzji lub orzeczenia sądu" nie byłoby podstaw do wydania decyzji podatkowej. Nadto Burmistrz zaznaczył, że kwota ulgi inwestycyjnej musi być przyznana (niesporna) i jest odliczana dopiero po wymierzeniu podatku rolnego, zatem kwota ulgi inwestycyjnej nie stanowi podstawy do wydania decyzji w zakresie wymiaru podatku rolnego, gdyż wymiar podatku rolnego nie zależy od wysokości ulgi inwestycyjnej. Decyzja w zakresie ulgi inwestycyjnej nie może zatem stanowić podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 7 O.p., skoro ulga odliczana jest dopiero po wymiarze podatku rolnego. Wymiar tego podatku nie zależy od wysokości ulgi. Organ jednocześnie wskazał, że ulga inwestycyjna została rozliczona w całości w decyzji wymiarowej za 2019 r., tj. pierwszej decyzji po przyznaniu ulgi. Nadto zmiana wymiaru podatku nie byłaby możliwa z uwagi na upływ terminów z art. 68 i art. 70 O.p. W odwołaniu Z. G. wniósł o uchylenie powyższej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy przez uchylenie decyzji wymiarowych za 2013 r. i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie umorzenie postępowania w tym zakresie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5, 6 i 7, art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił argumentację zawartą w decyzji organu I instancji. SKO stwierdziło, że w sprawie nie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 7 O.p., albowiem decyzja o przyznaniu ulgi inwestycyjnej nie stanowiła żadnej podstawy do wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2013 r. SKO zwróciło uwagę, że ostateczna decyzja o przyznaniu wnioskowanej przez Z. G. ulgi inwestycyjnej wydana została dopiero decyzją SKO z [...] października 2018 r., nr [...] Przyznana ulga inwestycyjna mogła być zatem uwzględniona dopiero przy ustalaniu wymiaru podatku rolnego w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r., tak jak to uczynił organ I instancji w swojej decyzji z [...] lutego 2019 r., nr [...] Odnośnie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 6 O.p. SKO wskazało, że wydanie decyzji wymiarowej w zakresie podatku rolnego za dany rok nie było warunkowane poprzedzającym je jakimkolwiek stanowiskiem innego organu. Organ podatkowy I instancji jest jedynym uprawnionym i zobowiązanym do ustalenia wymiaru podatku rolnego, a decyzja ta podlega weryfikacji organu II instancji jedynie w sytuacji wniesienia od niej odwołania. Z kolei w zakresie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. organ II instancji stwierdził, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nie były znane organowi wydającemu decyzję. W skardze z [...] marca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z. G., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie powyższej decyzji SKO w [...] i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 223 § 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 względnie pkt 7 lub 6 O.p. poprzez uznanie za zasadne odmówienia uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] lutego 2013 r., mimo że istniały ku temu przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 względnie pkt 7 lub 6 O.p., 2) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w zw. z art. 13 ust. 3a oraz art. 13d ust. 3 u.p.r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja SKO w [...] z [...] października 2018 r. stwierdza nową okoliczność faktyczną (prawo do ulgi podatkowej) nieznaną organowi na dzień wydania decyzji wymiarowej, 3) art. 240 § 1 pkt 7 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy z art. 13 ust. 3a oraz art. 13d ust. 3 u.p.r. wprost wynika, że decyzja o przyznaniu ulgi podatkowej stanowi podstawę do wydania decyzji w zakresie wymiaru podatku rolnego, to jest, że wysokość ulgi rzutuje na istnienie i wysokość zobowiązania, a co za tym idzie na treść decyzji wymiarowej, 4) art. 240 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 13 ust. 3a oraz art. 13d ust. 3 u.p.r. poprzez jego niezastosowanie mimo, że zgodnie z art. 13 ust. 2a i art. 13d ust. 3 u.p.r. kwota ulgi inwestycyjnej jest odliczana z urzędu w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego i stosuje się ją od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek o przyznanie ulgi, a co za tym idzie wydanie decyzji wymiarowej jest uzależnione od stanowiska organu w przedmiocie wniosku o udzieleniu ulgi, 5) art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zmiana wymiaru podatku nie byłaby możliwa z uwagi na upływ terminów, o których mowa w art. 68 i art. 70 O.p., w sytuacji, gdy ulga podatkowa (ewentualnie ulga wraz z nadpłatą) jest wyższa od podatku rolnego naliczonego w decyzjach za 2012 r. zatem przepisy art. 68 i art. 70 O.p. nie stoją na przeszkodzie uchylenia decyzji i orzeczenia co do istoty względnie umorzeniu postępowania w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za 2012 r. W uzasadnieniu skargi skarżący powielił argumentację uprzednio podniesioną we wniosku inicjującym postępowanie wznowieniowe i w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). O terminie posiedzenia strony i organ zostały powiadomione. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzjami Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] lutego 2013 r., nr [...], [...], [...], [...], [...], wymierzającymi skarżącemu podatek rolny za 2013 r. Postępowanie to unormowane zostało w Rozdziale 17 Działu IV O.p. Podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania jest szczególnym trybem postępowania, a jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wymienione w art. 240 § 1 O.p. W jego ramach organy podatkowe nie dokonują powtórnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Postępowanie wznowieniowe jako postępowanie nadzwyczajne nie może być zatem wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą warunki wskazane w art. 240 § 1 O.p. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłankach określonych w art. 240 § 1 pkt 5, 6 i 7 O.p. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd wyjaśnia, że o zaistnieniu sytuacji określonej w 240 § 1 pkt 5 O.p. można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Brak jakiejkolwiek z ww. cech powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Należy przy tym zaznaczyć, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody to okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Przy czym wyrażenie to powinno być interpretowane przez pryzmat określenia "wyjdą na jaw", co oznacza że można powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź na takie dowody, co do których istnienia strona nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym. Jednocześnie należy zauważyć, że sam fakt nieprzeprowadzenia określonych dowodów w toku postępowania instancyjnego, jeżeli nawet dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą do wznowienia postępowania. Podkreślenia wymaga, że strona wnosząca o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zobowiązana jest do wskazania, które konkretnie nowe dowody lub nowe okoliczności wyszły na jaw. Jest to o tyle istotne, że tylko w obszarze tak skonkretyzowanych dowodów organ może wszcząć i prowadzić wznowione postępowanie. Zaznaczyć należy, że naruszenie prawa materialnego, a nawet błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Nawet zmiana wykładni przepisów prawa nie stanowi nowej okoliczności, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżący uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania, stwierdził, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nowymi okolicznościami w sprawie są ustalenia wynikające z decyzji SKO w [...] z [...] października 2018 r. przyznającej skarżącemu ulgę inwestycyjną w wysokości [...] zł. W przekonaniu skarżącego, ulga inwestycyjna, o której mowa w art. 13 u.p.r. jest tzw. "ulgą ustawową", a decyzja organu podatkowego w przedmiocie prawa do ulgi ma charakter deklaratoryjny, gdyż jedynie potwierdza prawo do ulgi i precyzuje jej kwotowy rozmiar. Z powyższego skarżący wywiódł, że skoro już w 2009 r. spełnił ustawowe warunki do przyznania mu ulgi inwestycyjnej w ww. kwocie, to oznacza to, że okoliczności te istniały również na dzień wydania decyzji wymiarowych za 2013 r., przy czym okoliczności te nie były wówczas znane organowi, gdyż organ nie dysponował dowodem potwierdzającym, jakim jest decyzja SKO z [...] października 2018 r., o przyznaniu ulgi w wysokości [...] zł. W ocenie Sądu wadliwe jest twierdzenie skarżącego o wyjściu na jaw nowych okoliczności na skutek wydania przez SKO decyzji potwierdzającej istnienie prawa skarżącego do ulgi inwestycyjnej. Odnosząc się ogólnie do kwestii ulgi inwestycyjnej, Sąd zauważa, że ulga inwestycyjna, jak każda ulga podatkowa, jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem podatnika. To do podatnika należy decyzja, czy i kiedy złoży wniosek o ulgę. Dopiero zamanifestowanie takiej woli organom podatkowym pozwala na wydanie decyzji deklaratoryjnej, która potwierdzi nabycie takich uprawnień. Co najistotniejsze w niniejszej sprawie o nabyciu prawa do ulgi można mówić dopiero z chwilą wydania decyzji w tym przedmiocie. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe istotne okoliczności, które wcześniej nie były znane organowi. Organ podatkowy w dacie wydania decyzji ostatecznej, której uchylenia w postępowaniu wznowieniowym domaga się skarżący, posiadał wiedzę, że skarżący chce skorzystać z ulgi inwestycyjnej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Jednocześnie należy zaznaczyć, że przedmiotem sporu między skarżącym a organami podatkowymi była jedynie wysokość tej ulgi, przy czym co istotne, postępowanie w przedmiocie ulgi inwestycyjnej było postępowaniem odrębnym wobec postępowań podatkowych w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązań podatkowych w podatku rolnym za kolejne lata podatkowe. Ponadto Sąd zaznacza, że kwota ulgi inwestycyjnej została określona dopiero w decyzji SKO w [...] z [...] października 2018 r., a więc po upływie 5-ciu lat od daty wydania decyzji ostatecznej z [...] lutego 2013 r. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia tego przepisu jest bezzasadny. Za całkowicie chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 6 O.p. Z przepisu tego wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pełni podzielić stanowisko SKO, że wydanie decyzji wymiarowej w zakresie podatku rolnego za dany rok nie było warunkowane poprzedzającym je jakimkolwiek stanowiskiem innego organu. Organ podatkowy I instancji jest jedynym uprawnionym i zobowiązanym do ustalenia wymiaru podatku rolnego, a decyzja ta podlega weryfikacji organu II instancji jedynie w sytuacji wniesienia od niej odwołania. Zdaniem Sądu, skarżący w skardze w sposób nieuprawniony i wbrew wykładni językowej wywodzi, że ww. przepis znajduje zastosowanie również sytuacji, gdy opinia lub stanowisko pochodzi od tego samego organu, ale wydana czy wydane zostało nie w ramach rozpoznawanej sprawy, dla której wymagana jest rzeczona opinia czy stanowisko, lecz w ramach odrębnego postępowania. Za bezpodstawny należy także uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Podstawową kwestią, jaką należy przy badaniu wystąpienia tej przesłanki rozstrzygnąć, jest stwierdzenie, czy decyzja ostateczna została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu. Stwierdzenie braku tego warunku czyni zbędnym badanie wystąpienia dwóch pozostałych, tj. badanie czy orzeczenie to zostało po wydaniu decyzji ostatecznej uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono jego nieważność oraz czy to uchylenie, zmiana, wygaszenie lub stwierdzenie nieważności mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Zaznaczenia wymaga, że w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. chodzi o sytuację, w której decyzja została oparta na innym rozstrzygnięciu, które wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji przyjęły, że decyzja wydana w przedmiocie ulgi inwestycyjnej nie stanowi podstawy do wydania decyzji w zakresie wymiaru podatku rolnego, a w związku z tym uznały, że nie ziściła się przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Stanowisko to Sąd w pełni akceptuje i podziela. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska. Kwota ulgi inwestycyjnej jest odliczana z urzędu w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 13 ust. 3a u.p.r.). Zgodnie z art. 13d ust. 1 u.p.r. ulgę podatkową udzieloną na wniosek podatnika stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek. Z powyższych przepisów wynika, że kwota ulgi nie ma wpływu na obowiązek organu ustalenia zobowiązania w podatku rolnym. Podstawę prawną konstytutywnej decyzji ustalającej podatek rolny (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.) stanowią przepisy art. 1, art. 3, art. 4 i art. 6, w oparciu o które Burmistrz wydał w stosunku do skarżącego decyzje ostateczne z [...] lutego 2013 r., ustalając mu wymiar podatku rolnego za 2013 r. Na ustalenie wysokości tego podatku nie ma wpływu przyznanie wnioskowanej przez podatnika ulgi, albowiem podstawą prawną wymiaru podatku rolnego za 2013 r. nie są przepisy u.p.r. dotyczące ulg podatkowych, czy trybu ich stosowania. Organ podatkowy dopiero po ustaleniu wymiaru podatku, pomniejsza z urzędu tak ustalona kwotę zobowiązania podatkowego o kwotę udzielonej ulgi inwestycyjnej. W kontekście powyższych rozważań, zdaniem Sądu, brak podstaw do uznania, że ostateczne decyzje podatkowe z [...] lutego 2013 r., wymierzające skarżącemu podatek rolny za 2013 r. wydane zostały na podstawie innej decyzji, to jest decyzji wydanej w przedmiocie ulgi inwestycyjnej. Za taką "inną decyzję" nie można uznać decyzji SKO w [...] [...] października 2018 r., przyznającej skarżącemu ulgę w kwocie [...]zł. Należy podkreślić, że rozpoznanie wniosku o ulgę inwestycyjną nie było niezbędne do wydania decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego, albowiem są to dwa całkowicie odrębne postępowania, niezależne od siebie i nie mające na siebie wpływu, albowiem ulga inwestycyjna nie ma wpływu na wymiar podatku. Ma jedynie wpływ na wysokość podatku do zapłaty. Podkreślenia wymaga też, że po wydaniu decyzji SKO w [...] z [...] października 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] uwzględnił przyznaną skarżącemu ulgę inwestycyjną w decyzjach wymierzających mu podatek rolny za 2019 r. Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdza, że organy obu instancji trafnie przyjęły, że wskazana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. nie wystąpiła. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia tego przepisu w powiązaniu z art. 223 § 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. należy uznać za bezzasadne. W konsekwencji powyższych rozważań za chybiony należy także uznać zarzut naruszenia art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p., albowiem zastosowanie tego przepisu jest możliwe jedynie wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Skoro żadna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5, 6 lub 7 O.p. nie wystąpiła, organ podatkowy nie miał podstaw, aby -odmawiając uchylenia decyzji ostatecznych - stwierdzić jej istnienie, zaś dopiero stwierdzenie istnienia podstawy wznowieniowej obliguje organ do wskazania okoliczności uniemożliwiających uchylenie decyzji (art. 245 § 2 O.p.). W kontekście tego ostatniego zarzutu Sąd wskazuje, że z uwagi na upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 i art. 70 O.p., wykluczona jest weryfikacja i zmiana wysokości zobowiązań podatkowych w toku postępowania podatkowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), Sąd skargę oddalił.