I SA/Wa 662/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi (...). S.A. w (...) na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia (...) stycznia 2021 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2020 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu, położonego w P., obręb [...], oznaczonego jako działki: nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]) , nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]), nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]) i nr [...] (o pow. [...] m2 KW nr [...]). Decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.) dalej: "u.g.n.", decyzją z [...] listopada 2020 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] S.A. w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w P., obręb [...], oznaczonego jako działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Przyczyną wydania negatywnej decyzji było stwierdzenie, że inicjująca postępowanie spółka [...] S.A. nie wykazała przysługującego jej poprzednikowi prawnemu w kluczowej dla uwłaszczenia dacie prawa zarządu do gruntu ww. nieruchomości. Od decyzji tej [...] S.A. wniosły odwołanie, po rozpoznaniu którego Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z [...] stycznia 2021 r. utrzymał decyzję Wojewody [...] w mocy. Odwołując się do treści art. 200 u.g.n. Minister wskazywał, że decyzja uwłaszczeniowa ma charakter deklaratoryjny i odnosi się do stanu istniejącego na nieruchomości w dniu 5 grudnia 1990 r. W dalszej kolejności zauważył, że z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że grunt oznaczony jako działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz obecnie stanowi własność Skarbu Państwa na podstawie art. 1 dekretu z dnia 11 kwietnia 1947 r. (Dz. U. R. P. Nr 32, poz. 144), protokołu zdawczoodbiorczego z [...] grudnia 1949 r. oraz orzeczenia Ministra Górnictwa z dnia [...] czerwca 1951 r. Prawo własności Skarbu Państwa do przedmiotowej księgi wieczystej nr [...] zostało przepisane z KW [...] wykaz [...]. Ponadto organ zauważył, że z treści księgi wieczystej [...] wynika, że przedmiotowy grunt oznaczony jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz obecnie stanowi własność Skarbu Państwa, a prawo własności zostało przepisane z KW [...] wykaz [...]. Wskazał, że ze znajdującego się w aktach protokołu z badania księgi wieczystej nr [...], prowadzonej w języku [...], wynika, że prawo własności Skarbu Państwa do tej księgi wieczystej zostało wpisane na podstawie m.in. protokołu zdawczo-odbiorczego z [...] grudnia 1949 r. oraz ww. orzeczenia Ministra Górnictwa z dnia [...] czerwca 1951 r. Spełniona zatem została jedna z przesłanek warunkujących uwłaszczenie. Kwestią sporną pozostaje natomiast to czy zaistniała druga wskazana w art. 200 u.g.n. przesłanka, dotycząca pozostawania nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu podmiotu na rzecz, którego miało nastąpić uwłaszczenie. W tym zaś kontekście organ – odwołując się do poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych - wywodził, że zarząd jest prawną formą władania nieruchomością i nie można jego istnienia domniemywać. Obowiązująca zaś w dniu 5 grudnia 1990 r. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przewidywała jego powstanie w ściśle określony sposób. Zgodnie z jej art. 38 ust. 2 państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Minister stwierdził, że do przedmiotowego wniosku uwłaszczeniowego z [...] czerwca 2006 r. spółka [...] S.A. załączyła m.in.: dwa wypisy z rejestru gruntów z [...] kwietnia 2006 r. i z [...] kwietnia 2006 r., mapy z ewidencji gruntów z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] z [...] kwietnia 2006 r. L. dz. [...], decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z [...] marca 1987 r. nr [...] o ustaleniu opłaty za zarząd/użytkowanie gruntu państwowego o łącznej powierzchni [...] ha oraz decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] nr [...] o ustaleniu nowej opłaty za zarząd/użytkowanie gruntu państwowego o łącznej powierzchni [...] ha; oświadczenie z [...] czerwca 2006 r. H. C. - Zastępcy Dyrektora ds. technicznych i J. P. - Zastępcy Dyrektora ds. eksploatacyjnych, iż grunt położony w P., obręb [...], oznaczony jako działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], jest zajęty pod infrastrukturę kolejową, w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 86, poz. 789). Podał, że Wojewoda wystąpił do Starosty [...] o wskazanie czy przedmiotowa decyzja z [...] marca 1987 r. o ustaleniu opłaty za zarząd była poprzedzona przekazaniem przedmiotowych gruntów w formie prawem przewidzianym. W odpowiedzi Starosta poinformował, że grunt objęty ww. wnioskiem uwłaszczeniowym nie był przekazany w użytkowanie/zarząd na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Jedynym zaś dokumentem jaki miał - w intencji wnioskującej o uwłaszczenie – potwierdzać przynależny [...] zarząd na objętych postępowaniem gruntach działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], była decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z [...] marca 1987 r. naliczająca opłaty roczne za zarząd. Dla pozostałych działek objętych wnioskiem uwłaszczeniowym prawo zarządu miało wynikać z faktu, że w 1926 r. grunt ten znajdował się w zarządzie powierniczym przedsiębiorstwa [...], co potwierdza, dołączony do pisma z [...] sierpnia 2016 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3398/15. Decyzja ta jednak, zdaniem Ministra, nie mogła zostać uznana za dowód jednoznacznie przesądzający o jego istnieniu w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.). Wprawdzie określona w § 4 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia decyzja ustalająca opłatę za zarząd może stanowić dowód na jego istnienie, jednakże tego rodzaju rozstrzygnięcie (mające charakter faktyczny) nie jest wystarczającym dowodem jego ustanowienia w sensie prawnym, skoro ten mógł powstać jedynie zgodnie z przywołanymi art. 38 ust 2 oraz art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. Oznacza to, iż decyzja o naliczeniu i aktualizacji opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa zarządu jedynie wyjątkowo, gdy była wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Wspomnianego zaś nawiązania do aktu ustanawiającego prawo zarządu, w treści decyzji z [...] marca 1987 r. o naliczeniu opłat brak. Na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły [...] S.A. w [...] zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) dalej: "K.p.a.", poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; 2. art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 75 § 1 ab initio K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 3. art. 200 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120) poprzez nieuwzględnienie, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego [...] z siedzibą w [...], co winno doprowadzić do przyjęcia, że [...] nabyły z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody oraz o rozpatrzenie sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej; jak również o zwrot od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna. Stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji przepis art. 200 u.g.n., odwołuje się do art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), który w ustępie 1 stanowił, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem ich użytkowania wieczystego. Reguluje on zatem tryb potwierdzania następującej z mocy prawa konwersji przynależnego państwowej osobie prawnej w ww. dacie prawa zarządu nieruchomością w prawo użytkowania wieczystego. Kluczowe zatem dla podjęcia na tej podstawie decyzji było ustalenie, czy podmiot ubiegający się o uwłaszczenie (w tym przypadku przedsiębiorstwo państwowe [...]) na dzień 5 grudnia 1990 r. legitymował się prawem zarządu przedmiotowym gruntem. Zarząd zaś (obecnie trwały zarząd) był prawną formy władania, która uprawniała określony podmiot do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo, a następnie spółkę z nieruchomości tego prawa zatem nie kreuje. Decydujące znaczenie mają bowiem dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej z 29 września 1990 r.- tj. 5 grudnia 1990 r. oraz obowiązujące w tym dniu przepisy pozwalające stwierdzić, że w tym dniu określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych. Obowiązująca natomiast wówczas ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Tak więc stosownie do art. 38 ust. 2 tej ustawy dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu, umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) bądź umowa o nabyciu nieruchomości. W konsekwencji istnienia powyższego prawa, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (którego przykłady przywołano w uzasadnieniu skarżonej decyzji), nie można domniemywać. Tego rodzaju dokumentami kreującymi prawo zarządu skarżąca spółka (a uprzednio przedsiębiorstwo) się nie legitymuje. Powoływała natomiast jako dowód na istnienie wspomnianego prawa decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] marca 1987 r. nr [...] ustalająca na rzecz [...] Dyrekcji Okręgowej [...] w [...] opłaty roczne za "grunt będący przedmiotem zarządu", obejmujący m.in. działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], natomiast dla pozostałych działek objętych wnioskiem – prawo zarządu wynikać miało z faktu, że w 1926 r. grunt ten znajdował się w zarządzie powierniczym przedsiębiorstwa [...] (co zdaniem skarżącej potwierdzać miał załączony do pisma z [...] sierpnia 2016 r. wyrok NSA z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3398/15). Zdaniem skarżącej, są one wystarczające dla udokumentowania zarządu, co wynikać ma z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Przywołane bowiem rozporządzenie, wymienia jako dowód umożliwiający stwierdzenie dotychczasowego zarządu decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat za zarząd nieruchomością (§ 4 ust. 1 pkt 6) Ze stanowiskiem strony jednak nie sposób się zgodzić. Decyzja ta w żaden sposób nie nawiązuje bowiem do aktu (decyzji) kreującego prawo zarządu. Sam zaś fakt posłużenia się w jej redakcji sformułowaniem wskazujący, że opłata ustalana jest za "zarząd", nie jest wystarczające do uznania, że istotnie tego rodzaju prawo przedsiębiorstwu przynależało. W konsekwencji zaś powyższego, w myśl utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, ukształtowanego pod wpływem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 (OTK 1999/7/159), jest dokumentem niewystarczającym dla stwierdzenia istnienia tego prawa. Jak wyjaśniał bowiem Trybunał, a w ślad za nim sądy administracyjne, decyzja o naliczeniu opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa zarządu (użytkowania) jedynie wyjątkowo, gdy była ona wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Inne rozumienie przepisów rozporządzenia w powyższym zakresie oznaczałaby bowiem niezgodność rozporządzenia z delegacją ustawową zawartą w art. 206 u.g.n., a tym samym z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Co prawda rozważania zawarte w powyższym wyroku dotyczą stwierdzenia prawa użytkowania nieruchomości na rzecz spółdzielni i § 6 ww. rozporządzenia, jednakże pozostają one aktualne także w odniesieniu do warunków stwierdzania prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 570/07, Lex nr 505282). Zasadnie zatem organy nie uznały ww. decyzji za dokument przesądzający o istnieniu owego prawa w dniu 5 grudnia 1990 r. W tym stanie rzeczy zarzut arbitralności takiej oceny, a przez to naruszenia art. 80 k.p.a. uznać należy za chybiony. Prowadzone z kolei przez organ wojewódzki poszukiwania stosownych dokumentów okazały się bezskuteczne. Co przy tym, także sama skarżąca spółka - w piśmie z [...] stycznia 2016 r. skierowanym do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] – poinformowała, że jedynym dokumentem świadczącym o przekazaniu przedmiotowych działek w zarząd przedsiębiorstwa jakim dysponuje jest ww. decyzja z [...] marca 1987 r., a dla pozostałych działek objętych wnioskiem uwłaszczeniowym prawo zarządu wynika z faktu, że w 1926 r. grunt ten znajdował się w zarządzie powierniczym przedsiębiorstwa [...], co potwierdza, dołączony do pisma, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3398/15. Jeśli więc organ podejmował działania w celu odszukania dokumentów mogących potwierdzać okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy – co miało miejsce w niniejszej sprawie (o czym świadczy wystąpienie Wojewody [...] do Starosty [...] z [...] lipca 2016 r. oraz do strony z [...] lipca 2016 r.) i dokumentów takich nie uzyskał – nie sposób mu skutecznie postawić zarzutu naruszenia w toku procedowania sprawy przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., przejawiającego się w niepodejmowaniu z urzędu lub na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też zaniechania wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Skoro zatem w toku postępowania wyjaśniającego nie pozyskano dowodu potwierdzającego sprawowanie przez przedsiębiorstwo państwowe [...] w dniu [...] grudnia 1990 r. prawnie ustanowionego zarządu położonym w P., obręb [...], oznaczonych jako działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], uzasadnione jest wnioskowanie, że władanie nim przez ten podmiot miało jedynie charakter faktyczny. To z kolei wykluczało możliwość potwierdzenia na jego rzecz konwersji z mocy art. 200 u.g.n. owego władania w prawo użytkowania wieczystego. Orzekając zatem o odmowie uwłaszczenia na tej podstawie [...] na przedmiotowych nieruchomościach Wojewoda [...] nie naruszył przepisu art. 200 ust. 1 u.g.n. wykładanego w powiązaniu z art. 206 u.g.n. w zw. z § 4 ust. 1 w zw. z ust. 3 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. Nie naruszył go w związku z tym także Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymując w mocy podjętą przez ów organ decyzję. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).