II SA/Sz 992/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Upomnieniem z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w G. wezwał zobowiązanego M. G. do wykonania nakazu wynikającego z prawomocnej decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], polegającego na dokonaniu rozbiórki wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w m. P. zabudowy handlowo-gastronomicznej, w skład której wchodzą: - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach ca 7,5 x 3,0 m z przyłączem elektrycznym; - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach ca 5,20 x 2,10 m z przyłączem elektrycznym; - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach ca 5,0 x 2,15 m z przyłączem elektrycznym; - przyczepa typu "domek holenderski" o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach ca 11,0 x 4,0 m z przyłączami: wody, kanalizacji sanitarnej i elektrycznym; - budynek zaplecza o konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 7,0 x 4,0 m; - dwukondygnacyjny budynek o konstrukcji drewnianej o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach ca 5,10 x 5,80 m, z tarasem o wymiarach ca 4,8 x 3,0 m; - pawilon gastronomiczny o konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 1,5 x 2,0 m + 3,0 x 6,2 m + 2,5 x 3,7 m + 6,6 x 3,5 m + 2,0 x 1,5 m +0,5 x (2,5 x 2,5) m, z zadaszeniem o konstrukcji drewnianej o długości dochodzącej do 13,5 m i szerokości dochodzącej do 9,3 m; - ustawiona wzdłuż ulicy [...] na długości ca 56 m zabudowa z lokalami gastronomicznymi i handlowymi o nieregularnych kształtach, której szerokość dochodzi do 20 m. W dniu [...] lipca 2020 r. PINB w G. przeprowadził czynności kontrolne na terenie ww. działki, mające na celu sprawdzenie wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2016 r., polegającego na dokonaniu rozbiórki zabudowy wybudowanej na tej nieruchomości bez stosownego pozwolenia, po czym stwierdził, że nie wykonano rozbiórki obiektów objętych nakazem rozbiórki - nałożony obowiązek nie został wykonany w całości. Rozebrano dotąd jedynie budynek zaplecza o konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 7,0 x 4,0 m oraz niewielką część zabudowy ustawionej wzdłuż ulicy [...]. W celu udokumentowania stanu istniejącego PINB w G. wykonał dokumentację fotograficzną, którą dołączył do akt sprawy. W dniu [...] sierpnia 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. z uwagi na dalsze uchylanie się zobowiązanego od wykonania nałożonego obowiązku wydał w stosunku do zobowiązanego tytuł wykonawczy TW-2 oznaczony nr [...] Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nałożył na M. G. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2016 r. Jednocześnie wezwano zobowiązanego do wpłacenia powyższej grzywny w terminie czternastu dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia na rachunek bankowy organu, gdyż w przeciwnym razie grzywna ta zostanie ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] sierpnia 2020 r. w terminie czternastu dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia, gdyż w przeciwnym razie na wyżej wymienionego zostanie nałożony inny środek egzekucyjny - wykonanie zastępcze. W uzasadnieniu decyzji ww. organ wskazał, że zastosowanie innego środka egzekucyjnego, tj. wykonania zastępczego, byłoby bardziej uciążliwe dla zobowiązanego, natomiast grzywna w celu przymuszenia powinna zmusić zobowiązanego do realizacji obowiązku własnymi środkami. Na postanowienie organu I instancji M. G. złożył zażalenie, w którym przytoczył treść przepisów art. 121 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz podniósł, że w przedmiotowej sprawie organ nie zauważył nawet że część budynków została już rozebrana. Dodatkowo nałożono grzywnę w najwyższej dopuszczalnej wysokości, która wydaje się zbyt duża. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ZWINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) i art. art. 20 § 1 pkt 4, 119, 121 i 122 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego, a także wówczas, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Grzywna w celu przymuszenia, nałożona na podstawie ww. przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowi środek egzekucyjny. Jej nałożenie i egzekucja ma na celu zmuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku nałożonego przez organ administracji. Przedmiotowa grzywna nałożona została dla wyegzekwowania obowiązku, wynikającego z przepisów prawa budowlanego, nałożonego decyzją organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016 r., o treści jw. i jednocześnie zobowiązującą inwestorów J. i M. G. oraz R. S. do powiadomienia PINB w G. o wykonaniu nałożonego obowiązku. Z ustaleń poczynionych w dniu [...] lipca 2020 r. jednoznacznie wynika, że zobowiązani nie wykonali w całości nałożonego obowiązku. W myśl przepisu art. 121 § 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i nie może przekroczyć kwoty [...]zł. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, nie może przekroczyć górnej granicy wysokości grzywny określonej w art. 121 § 2 oraz obowiązany jest zachować zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasadę racjonalnego działania, sformułowaną w przepisie art. 7 § 2 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zasadę niezbędności określoną w art. 7 § 3 tej ustawy. Z przywołanych powyżej zasad wynika obowiązek zastosowania wobec zobowiązanych takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nich obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Biorąc pod uwagę to, że przedmiotowy obowiązek nie został wykonany pomimo upłynięcia czterech lat – organ II instancji uznał zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. za zasadne i zgodne z prawem. Zdaniem organu II instancji, w przedmiotowej sprawie celowe jest zastosowanie środka przymusu w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia, jako środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego i jest ono niezbędne do realizacji ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest wynikiem uchylania się od wykonania decyzji nakazowej. Ponadto skarżący może uwolnić się od zapłacenia grzywny wykonując ciążący na nim obowiązek. W myśl przepisów art. art. 126 i 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być w uzasadnionych przypadkach, postanowieniem właściwego organu, zwrócone zobowiązanemu. Odnosząc się do argumentów przedstawionych w zażaleniu organ II instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. organ I instancji nałożył na skarżącego obowiązek rozbiórki przedmiotowej zabudowy. Decyzją tą organ powiatowy zobowiązał między innymi skarżącego do powiadomienia ów organ o wykonaniu nałożonego obowiązku. Decyzja ta jednoznacznie określa, że chodzi o powiadomienie organu o wykonaniu nałożonego obowiązku - czyli o powiadomienie po całkowitej rozbiórce wszystkich wymienionych w decyzji obiektów budowlanych. Powiadomienie to jest niezbędne, po to żeby organ nadzoru budowlanego przeprowadził oględziny, sporządził z nich protokół oraz wykonał dokumentację fotograficzną potwierdzającą wykonanie nałożonego obowiązku. Jak wynika z akt sprawy, o wykonaniu rozbiórki któregokolwiek z ww. obiektów, skarżący nie powiadomił nigdy organu powiatowego. Zatem nie sposób uznać za zasadny podniesiony przez skarżącego zarzut, iż "organ nie zauważył nawet, że część budynków została już rozebrana". Przede wszystkim jednak to, że rozebrano budynek zaplecza o konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 7,0 x 4,0 m oraz niewielką część zabudowy ustawionej wzdłuż ulicy [...], nie oznacza, że określony w decyzji organu I instancji obowiązek rozbiórki został wykonany. Organ II instancji wyjaśnił, że w prawie budowlanym rozbiórka oznacza rodzaj robót budowlanych, polegających na demontażu i usunięciu z przestrzeni określonego, istniejącego obiektu budowlanego w całości. Zatem dopóki przedmiotowy obowiązek nie zostanie wykonany w całości, przedmiotowe postępowanie egzekucyjne będzie kontynuowane. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. M. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na ww. postanowienie ZWINB w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie: - art. 9 i art. 10 k.p.a., polegające na uniemożliwieniu stronie zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, albowiem organ nie zawiadomił o zamiarze zakończenia postępowania; - art. 10 k.p.a., polegające na nieumożliwieniu stronie przez organ II instancji zapoznania się z materiałem dowodowym; - art. 35 § 2 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadamianie strony postępowania o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie; - art. 86 k.p.a. przez zaniechanie przesłuchania skarżącego celem szczegółowego wyjaśnienia, czy istotnie część nieruchomości została rozebrana przez skarżącego; - art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym wystąpienie do organu I instancji celem weryfikacji liczby budynków znajdujących się na spornej nieruchomości. - art. 7, 76 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpoznaniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w uznaniu, że stroną postępowania nie musi być małżonka M. G., choć z uwagi na fakt wspólności majątkowej małżeńskiej z mocy prawa jest ona współwłaścicielem nieruchomości i powinna być stroną postępowania. - art. 121 ust. 1 ustawy o postępowaniu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niewłaściwą wykładnię. W uzasadnieniu skargi wskazano, że sprawa dotyczy nałożenia na współwłaścicieli nieruchomości położonej w P. grzywny w celu przymuszenia wykonania nakazu rozbiórki szeregu obiektów zlokalizowanych na działce [...]. Zdaniem skarżącego, organ niewłaściwie prowadzi postępowanie, gdyż małżonka M. G. nie jest stroną postępowania. Dodatkowo organ dokonał błędnych ustaleń co do charakteru obiektów - część z nich tj. przyczepy kempingowe nie są trwale związane z gruntem i nie są obiektami zgodnie z przepisami Prawa Budowlanego. Ponadto organ nie zauważył, że część obiektów została już zdemontowana. Tak więc nie można przymuszać w tym zakresie do wykonania obowiązku. Organ w żaden sposób nie ocenił sytuacji finansowej stron i nie wyjaśnił w jaki sposób wyliczył tak wysokie kary. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 14 czerwca 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności postanowienia organu II instancji. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie zostało objęte postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się przez zobowiązanego M. G. od wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w G. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanej zabudowy handlowo-gastronomicznej składającej się z [...] przyczep kempingowych, [...] przyczepy typu "dom holenderskiego", [...] budynku zaplecza o konstrukcji drewnianej o wym. 7 m x 4 m, dwukondygnacyjnego budynku o konstrukcji drewnianej, pawilonu gastronomicznego o konstrukcji drewnianej z zadaszeniem o tego samego rodzaju konstrukcji, ustawionej na działce nr [...] ,wzdłuż ul. [...] w P. na długości ca 56 m zabudowy z lokalami gastronomicznymi i handlowymi o nieregularnych kształtach, której szerokość dochodzi do 20 metrów. Jednocześnie organ zobowiązał do wpłacenia grzywny w wysokości [...] złotych w terminie 14 dni od doręczenia postanowienia na wskazany w rozstrzygnięciu rachunek bankowy pod rygorem ściągnięcia grzywny w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 7 sierpnia 2020 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia o nałożeniu grzywny, pod rygorem nałożenia innego środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego, zaś stosownie do treści art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w przywołanym przepisie, jeśli wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. W niniejszej sprawie, wobec niewykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją, organ wystosował do podmiotu zobowiązanego czyli skarżącego M. G. upomnienie, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a., a następnie wystawił tytuł wykonawczy obejmujący ten obowiązek i wszczął na jego podstawie postępowanie egzekucyjne. W toku postępowania egzekucyjnego, wobec dalszego niewykonywania przez skarżącego obowiązku, co ustalono m.in. w oparciu o notatkę wraz z dokumentacją fotograficzną sporządzoną w dniu [...] lipca 2020 r. przez Eksperta Nadzoru Budowlanego w PINB w G. z przeprowadzenia czynności w zakresie sprawdzenia wykonania obowiązku, na podstawie art. 119 § 1 u.p.e.a. została nałożona na zobowiązanego grzywna w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku o charakterze niepieniężnym. Grzywna jest środkiem egzekucyjnym służącym zmuszeniu zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku przez spowodowanie dolegliwości finansowej. Wykonanie egzekwowanego obowiązku powoduje, że nałożone już grzywny, które jeszcze nie zostały uiszczone lub ściągnięte, podlegają umorzeniu. Innymi słowy, jeśli cel egzekucji w postaci spełnionego obowiązku został osiągnięty, grzywna w celu przymuszenia nie musi już być egzekwowana. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że obowiązek rozbiórki nie został wykonany. Jak bowiem organ ustalił w dniu [...] lipca 2020 r. zabudowa handlowo-gastronomiczna, wymieniona w decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2016 r., nie została rozebrana. Stosownie do art. 122 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 oraz postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze (art. 122 § 2 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Należy podkreślić, że w zażaleniu, o którym mowa w art. 122 § 3 u.p.e.a możliwe jest zakwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. W drodze takiego zażalenia nie można natomiast kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 §1 u.p.e.a.). postępowanie egzekucyjne nie jest bowiem tym etapem postępowania, na którym decyduje się o istnieniu obowiązku i jego wymiarze. Te kwestie są rozstrzygane na etapie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Z kolei zadaniem organu egzekucyjnego jest stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny nie jest natomiast władny podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do kontroli istniejących decyzji, na podstawie których wystawiono tytuł wykonawczy. Wkraczając w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku, organ egzekucyjny podejmowałby się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. Skutkowałoby to sytuacją, w której organ egzekucyjny byłby niejako trzecią instancją rozpatrującą sprawę, a postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania merytorycznego, w trakcie którego obowiązek podlegający egzekucji został określony (wyroki NSA z 8 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 303/99 oraz z 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt SA/Sz 358/99). Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 7, 776 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 9, art. 10, k.p.a. stwierdzić trzeba, iż nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. Wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ocena ta nie nosi zaś cech dowolności. Okoliczność niewykonania przedmiotowego obowiązku została potwierdzona przez PINB w dniu [...] lipca 2020 r. przed wydaniem zaskarżonego postanowienia i nie ma znaczenia, czy część obiektu została rozebrana w części, albowiem nakaz rozbiórki został sprecyzowany w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że dotyczy wszystkich obiektów posadowionych na działce nr [...]. Nie jest również zasadny zarzut dotyczący pominięcia w postępowaniu egzekucyjnym współwłaścicielki nieruchomości na której stwierdzono samowolę budowlaną -J. G., której dotyczy odrębne postępowanie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na sprzeczność treści zarzutu z uzasadnieniem skargi. Z jednej strony pełnomocnik skarżącego zarzuca, że J. G. jako współwłaściciel nieruchomości powinna być stroną postępowania, natomiast w uzasadnieniu stwierdza, że organ niewłaściwie prowadził postępowanie bowiem małżonka skarżącego nie jest stroną postępowania. Sprzeczność ta nie została w skardze wyjaśniona, chociażby z uwagi na odrębne postępowanie dotyczące J. G.. Ponadto skarga poza gołosłowną polemiką z prawidłowymi w tym zakresie ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej nie zawiera przekonujących argumentów, aby organy naruszyły wyżej wymienione przepisy. Zdaniem Sądu, ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że środek, którego celem jest przymuszenie skarżącego do wykonania nakazu rozbiórki został zastosowany przez organ zgodnie z prawem. Środek ten został nałożony z zachowaniem zasady proporcjonalności i jest adekwatny. Przedmiotowa kara grzywny została ustalona w sposób prawidłowy, według zasad zakreślonych w art. 121 § 1 i 5 u.p.e.a. Kwestia naruszenia przez organ art. 35 § 2 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a., wykracza poza granice badanej sprawy. Podsumowując Sąd uznał, że powołane przez skarżącego zarzuty nie potwierdzają zasadności wniesionej skargi. Sąd w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.), nie dopatrzył się naruszenia prawa, które mogłoby uzasadniać potrzebę uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.