III SA/Po 340/21

Dnia 30 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na zarządzenie Prezesa Sądu z dnia [...] grudnia 2020 roku nr [...] w przedmiocie wyznaczenia zastępcy komornika sądowego; postanawia odrzucić skargę. Prezes Sądu, na wniosek Rady Izby Komorniczej w P., wyznaczył R. K. na zastępcę [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym we W. do czasu powołania komornika na stanowisko [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym we W. po R. R.. J. T., komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w B., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożył skargę na zarządzenie Prezesa Sądu. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zaskarżone zarządzenie jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 §2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prezes Sądu wniósł o odrzucenie skargi. W odpowiedzi na skargę podniósł, że zakwestionowane skargą zarządzenie jest aktem o charakterze organizacyjnym (służbowym), który podejmowany jest w ramach nadzoru administracyjnego sprawowanego na komornikami na szczeblu sądownictwa powszechnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Z godnie z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 roku o komornikach sądowych (Dz.U. 2020, poz. 121 ze zm.) w przypadku odwołania komornika z zajmowanego stanowiska, wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa, przeniesienia komornika albo zawieszenia komornika w czynnościach, zastępcę komornika wyznacza, w drodze zarządzenia, prezes właściwego sądu apelacyjnego na wniosek rady właściwej izby komorniczej. W zarządzeniu o wyznaczeniu zastępcy komornika wskazuje się osobę zastępcy oraz czas, na jaki został on wyznaczony, lub że wyznaczono go na czas nieokreślony (art. 47 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych). Minister Sprawiedliwości, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wyznaczeniu zastępcy komornika, z ważnych powodów, mając na względzie interes publiczny i dobro wymiaru sprawiedliwości, może wnieść sprzeciw co do osoby zastępcy (art. 47 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych). Organ trafnie i zgodnie z prawem uznaje, że zarządzenie o wyznaczeniu zastępcy komornika stanowi czynność organizacyjną w ramach nadzoru administracyjnego nad komornikami. Od zarządzenia o wyznaczeniu zastępcy komornika nie przysługuje ani odwołanie, ani skarga do sądu administracyjnego. Jedynym sposobem wzruszenia takiego zarządzenia jest sprzeciw Ministra Sprawiedliwości. Zaskarżone zarządzenie w żadnym zakresie nie dotyczy i nie narusza uprawnień, czy obowiązków, osoby ubiegającej się o przeniesienie na zwolnione stanowisko komornika sądowego i to bez względu na to, czy postępowanie o przeniesienie toczy się na podstawie art. 15b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. 2018, poz. 1309 ze zm.), czy też na podstawie art. 23 ustawy z dnia 22 marca 2018 roku o komornikach sądowych (Dz.U. 2020, poz. 121 ze zm.). Kwestionowane zarządzenie, wbrew zapatrywaniom autora skargi, nie uzyskuje cech aktu/czynności w rozumieniu art. 3 §2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na skutek tego, że skarżący zgłosił radzie izby komorniczej własną kandydaturę na stanowisko zastępcy komornika. Akty lub czynności, które są objęte zakresem regulacji art. 3 §2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to akty/czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Żaden przepis prawa nie stanowi o tym, że wyznaczenie zastępcy komornika następuje po przeprowadzenia konkursu, w którym można zgłaszać kandydatury na zastępcę komornika. Natomiast z treści przepisów art. 45 oraz art. 47 ustawy o komornikach sądowych jednoznacznie wynika, że osobę kandydata na zastępcę komornika wskazuje rada izby komorniczej albo prezes sądu apelacyjnego. Dlatego też jako niezasadne uznano stanowisko zawarte w dodatkowym piśmie procesowym pełnomocnika strony z dnia [...] marca 2021 r. Właściwym trybem usuwania nieprawidłowości wskazywanych w treści skargi jest tryb określony w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020, poz. 256 ze zm.). Z powyższych względów, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz §3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak sentencji postanowienia.