II SA/Gl 238/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Burmistrz Miasta U. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 4, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz I.Z. (dalej jako inwestor) dla inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą geometrii dachu. W poszczególnych punktach tej decyzji określił poszczególne elementy związane z przewidywaną inwestycją. W części poświęconej ustaleniom dotyczącym warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazał, że inwestycja ta nie wpływa na przebieg istniejącej linii zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu nie ulegnie zmianie, udział powierzchni biologicznie czynnej została określona na minimum 45%, szerokość elewacji frontowej pozostanie bez zmian, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przewiduje się w przedziale pomiędzy 7,0 m a 9,0 m; geometria dachu przewidziana została jako dach dwuspadowy o kącie nachylenia pomiędzy 20° a 60°. W kolejnych punktach określono wymogi stawiane przewidzianej inwestycji, a w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wskazano, że projektowana inwestycja nie może powodować naruszenia interesów osób trzecich, w tym pozbawiać dostępu do drogi publicznej oraz możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, pozbawiać dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powodować uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, powodować zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby oraz zabroniono zmiany kierunku spływu wody ze szkodą dla gruntów sąsiednich. W uzasadnieniu tej decyzji przeprowadzono analizę funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu i podkreślono, że działka może być zagospodarowana z zachowaniem warunków ustalonych w rozstrzygnięciu decyzji. Wśród załączników decyzji znajduje się analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wraz ze stosowną mapą. Z powyższą decyzją nie zgodził się J.D. (dalej jako strona lub skarżący) reprezentowany przez radcę prawnego T. S. , który wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podniósł, że doręczenie decyzji stronie a nie jego pełnomocnikowi stanowi o braku skutecznego doręczenia decyzji stronie, nadto podniósł, że status strony w tym postępowaniu przysługuje również jego żonie, która jest współwłaścicielką sąsiedniej nieruchomości. W zarzutach o charakterze materialnoprawnym podkreślono, że budynek inwestorki jest oddalony od granicy o 2,5 m i jest to sprzeczne z postanowieniami § 12 rozporządzenia wykonawczego przewidującego minimum 4 m w przypadku budynku zwróconego oknami do granicy. Wskazana odległość winna być respektowana w ramach ewentualnej nadbudowy, ponieważ w przeciwnym wypadku odbyła by się ona wbrew obowiązującym regulacjom. Nadto podniesiono, że wysokość budynku wykracza poza średnią dla analizowanego obszaru, gdyż tylko 4 budynki mają wysokość wyższą niż 8 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej decyzją z [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym kluczowe ustalenia zamieszczone w decyzji organu pierwszej instancji. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów o charakterze procesowym podniesionych w odwołaniu i nie uznał ich za zasadne, ponieważ decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie i jego żonie, natomiast udział pełnomocnika w prowadzonym postępowaniu został skonkretyzowany w trakcie postępowania prowadzonego przed organem odwoławczym. Podkreślono przy tym, że termin do wniesienia odwołania został dochowany i jest ono skuteczne. W dalszej kolejności odniesiono się do kwestii związanych z przepisami prawa materialnego. Przywołano brzmienie poszczególnych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mających znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, a następnie przeprowadzono rozbudowaną analizę poszczególnych elementów warunkujących prawidłowość decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i uznano, że kwestionowana decyzja zawiera wszystkie prawem przewidziane ustalenia i zgodna jest z przepisami prawa. Wskazano, że analiza przestrzenna przeprowadzona przez organ pierwszej instancji jest prawidłowa i pozwala na ustalenia zamieszczone w spornej decyzji. Odniesiono się również do zarzutów związanych z wysokością projektowanego budynku i nie podzielono stawianych zarzutów, jak również uznano, że przeprowadzona analiza jest poprawna. W odniesieniu do zarzutu związanego z odległością przedmiotowego budynku od granicy to wskazano, że w tym postępowaniu to zagadnienie nie jest analizowane i nie stanowi przedmiotu rozstrzygnięcia. W konkluzji decyzji podkreślono trafność wydanego rozstrzygnięcia i brak występowania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniesionego odwołania. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego T. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 200 r. poprzez nieprawidłowe określenie granic obszaru analizowanego, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w tej sprawie. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za uwzględnieniem wniesionej skargi i w tym zakresie odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów nie podzielono ich zasadności i uznano trafność podjętego rozstrzygnięcia. Pismem z 26 marca 2021 r. inwestor wystąpił do tutejszego Sądu z żądaniem oddalenia wniesionej skargi, jak również o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie tym odniesiono się do zarzutów sformułowanych w skardze i uznano, je za bezzasadne, jak również przedstawiono argumentację przemawiającą za takim stanowiskiem. Podkreślono, że usytuowanie jej budynku i jego kształt po przebudowie nie będą miały wpływu na korzystanie z nieruchomości zajmowanej przez skarżącego i nie będzie zachodziło zacienianie oraz ograniczenie dostępności światła. Odnosząc się do bliskości jej budynku od granicy działki skarżącego to inwestorka podniosła, że w przeszłości była to jedna działka, która została przez jej rodziców podzielona już po wybudowaniu istniejącego budynku. Do wskazanego pisma dołączono zdjęcia, których zadaniem była ilustracja stanu faktycznego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, to jest nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywoływanej ustawy tejże kontroli legalności Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Istotą przedmiotowego postępowania jest to, że inwestorka wystąpiła do organu pierwszej instancji o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albowiem zamierza dokonać przebudowy dotychczas użytkowanego budynku mieszkalnego przez remont dachu i jego podwyższenie. W następstwie złożonego wniosku organ pierwszej instancji przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające, w tym analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wraz ze stosowną mapą. Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i w odwołaniu podniesiono zarzuty natury procesowej oraz materialnoprawnej związane ze zbyt bliskim usytuowaniem przebudowywanego budynku w stosunku do granicy, jak również w kontekście wysokości projektowanej przebudowy. Mocą zaskarżonej decyzji organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i wskazał, że projektowana inwestycja nie narusza postanowień prawa w tym zakresie obowiązującego. W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącego podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności sprzeczność z postanowieniami aktów wykonawczych do ustawy w zakresie obszaru analizowanego oraz odległości i wysokości projektowanej przebudowy. W świetle przedstawionego stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy przybliżenia wymaga stan normatywny. Zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków; co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze; w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w postanowieniach tej ustawy, strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W rozpoznawanej sprawie, jak zostało to zasygnalizowane wniosek inwestorki sprowadza się do rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego. Oznacza to, że szereg wymogów wynikających z przywołanego przepisu nie posiada żadnego znaczenia, ponieważ inwestycja ta nie zmienia wielu podstawowych parametrów. W szczególności odnosi się to do dostępu do drogi publicznej czy czynnej powierzchni biologicznej na zajmowanej działce. Z punktu widzenia projektowanej inwestycji istotne są kwestie dotyczące ładu przestrzennego i ewentualnego oddziaływania tej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. W tym miejscu przyjdzie dostrzec, że wbrew zarzutom stawianym w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak również w skardze do tutejszego Sądu, obszar poddany analizie ustalony został w sposób prawidłowy. Załącznik nr 2 do decyzji organu pierwszej instancji w sposób czytelny i jednoznaczny wskazuje, że obszar analizowany wyznaczony został w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, zatem zarzut naruszeni postanowień § 3 rozporządzenia wykonawczego jest bezzasadny. Także przeprowadzona analiza tego obszaru i wyciągnięte wnioski nie dają podstaw dla uznania, że wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia przepisów prawa. Co do wysokości projektowanego budynku to przyjdzie zauważyć, że obszarze analizowanym znajdują się budynki, które mają wyższą wysokość, a średnia wysokość budynków zlokalizowanych w tym obszarze jedynie w niewielkim stopniu jest niższa od wysokości projektowanego budynku. Także zarzuty dotyczące lokalizacji spornego budynku nie mogą być uwzględnione. W tym przypadku należy mieć na uwadze to, że nie jest tu lokalizowany nowy budynek, lecz planowana jest rozbudowa już istniejącego, zatem kwestie związane z odległościami tego budynku w rozumieniu przepisów wykonawczych wynikających ze stosownego rozporządzenia wykonawczego w tym zakresie nie mają zastosowania. Zasadnie zatem wypowiadające się organy na ten aspekt rozpoznawanej sprawy zwróciły uwagę. Na marginesie można podnieść tę okoliczność, którą podniosła inwestorka w swoim piśmie skierowanym do tutejszego Sądu, a mianowicie taką, że budynek ten został postawiony przed podziałem dużej nieruchomości przynależnej jej rodzicom, z której wyodrębniona została działka zajmowana przez skarżących. Okoliczność ta nie ma bezpośredniego znaczenia normatywnego, jednakże rozpoznając przedmiotową sprawę nie można pomijać wszystkich okoliczności i należy mieć w polu widzenia także tego typu uwarunkowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. mr