III SA/Kr 211/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Maria Zawadzka WSA Barbara Pasternak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2019 r. ([...]) w przedmiocie przyznania zasiłku celowego skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2019 r. (nr [...]) na podstawie art. 2, 3, 4, 8,14, 17 ust. 1 pkt 5, art. 36 pkt 1 lit. c, art. 39 ust. 1 i 2, art. 102, 106 ust. 1 i 4, 6, art. 107 i 110 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2019.1507), Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. 2018.1358) oraz art. 104, 107, 108 kpa Burmistrz Miasta i Gminy przyznał A. B. zasiłek celowy w łącznej kwocie 730,00 zł (słownie: siedemset trzydzieści złotych), z przeznaczeniem na: * dofinasowanie do zakupu biletu MPK kwocie 160,00 zł na okres od września 2019 r. do grudnia 2019 r.); * dofinasowanie do opłat za media i czynsz w kwocie 400,00 zł (na okres od września 2019 r. do grudnia 2019 r.); * dofinasowanie do zakupu środków czystości w kwocie 120,00 zł (na okres od września 2019 r. do grudnia 2019 r.); * dofinasowanie do ubezpieczenia aparatu słuchowego kwocie 50,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że A. B. jest osobą samotnie gospodarującą i jego dochód nie przekracza kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej tj. kwoty 701,00 zł. W ocenie organu zasadnym jest zatem przyznanie stronie świadczenia na dofinasowanie do zakupu biletu MPK, opłat za media i czynsz, zakupu środków czystości i ubezpieczenia aparatu słuchowego w kwotach wskazanych powyżej. Jednocześnie wskazano, iż z uwagi na ograniczone środki oraz znaczną ilość klientów, MGOPS nie może spełnić wszystkich żądań kierowanych do niego. Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. B. Podniósł, że organ l dopuścił się naruszenia art. 7, 77, 35, 38, 80, 81 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez brak dogłębnego zbadania całokształtu okoliczności sprawy, dopuszczenie się przewlekłości postępowania bez wskazania przyczyny i powiadomienia o tej przyczynie. Nadto zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 8, 9.10, 11,12,13 kpa poprzez naruszenie zasad wskazanych w powołanych przepisach. Decyzją z dnia 22 listopada 2019 r. ([...]) na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 7 pkt 5, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 3, art. 8 ust. 4 pkt 5a i art. 8 ust. 13, art. 36 pkt 1 lit. c, art. 39 ust. 1 i 2 i art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (dalej: "ustawa o pomocy społecznej" lub "u.p.s.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje: W przedmiotowej sprawie dnia 2 września 2019 r. A. B. złożył do organu l instancji wniosek o przyznanie zasiłku celowego na zakup biletu MPK, dofinasowanie opłat za media i czynsz, zakupu środków czystości oraz ubezpieczenie aparat słuchowego. Ustalono, że Ww prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe w rozumieniu art. 6 pkt 10 ustawy. Legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, wydanym na czas określony tj. do dnia 30 czerwca 2020 r., pozostaje także w stałym leczeniu. Strona nie przekracza kryterium dochodowego określonego w ustawie o pomocy społecznej dla osób samotnie gospodarujących (tj. 701,00 zł). W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, na dochód odwołującego składał się zasiłek okresowy w kwocie 350,50 zł miesięcznie, przyznany na mocy decyzji z dnia 10 maja 2019 r., nr: [...] na okres od 1 maja 2019r. do 31 sierpnia 2019 r. Przesłanki z powodu których organ l instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia są w pełni uzasadnione. A. B. objęty jest bowiem systematyczną pomocą ze strony organu l instancji. Świadczą o tym liczne świadczenia jakie otrzymuje, tym samym podzielić należy organu l instancji, że wnioskowane świadczenie zostało przyznane w wysokości odpowiedniej do przyznanych w miesiącu wrześniu 2019 r. świadczeń, a sam organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Nadto w sposób wyczerpujący uzasadniono wysokość przyznanego świadczenia, którego wysokość jest adekwatna do zgłaszanych przez odwołującego potrzeb. Z całokształtu materiału dowodowego wynika, że A. B. otrzymał w miesiącu wrześniu 2019 r. świadczenie w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup jednego gorącego posiłku dziennie w kwocie 150,00 zł - 155,00 na okres wrzesień - grudzień 2019 r. Nadto otrzymał na mocy decyzji wydanych [...] 2019 r. zasiłek stały z tytułu niepełnosprawności w wysokości 645,00 zł, na okres od 1 września 2019 r. do 30 czerwca 2020 r. Także decyzją z dnia [...] 2019 r., nr [...] otrzymał świadczenie w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków w wysokości 226,50 zł, a także zasiłek okresowy z tytułu niepełnosprawności i ubóstwa w kwocie 28,00 zł na okres od 1 września 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. Wskazać również należy, że uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, polegają zatem jedynie na uzupełnianiu środków, możliwości i uprawnień własnych osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej (por. III SA/Kr 12/13). Złożenie wniosku o przyznanie zasiłku celowego przez osobę, która nie przekracza kryterium dochodowego, nie oznacza automatycznie, że wnioskodawcy zostanie udzielona pomoc lub udzielona w wartości jakiej życzyłby sobie beneficjent. Przyznanie zasiłku celowego nie ma bowiem charakteru obligatoryjnego. Jest to świadczenie fakultatywne zarówno w zakresie jego przyznania, jak i wysokości. Przepis art. 39 u.p.s. nie może być interpretowany z pominięciem innych przepisów ustawy o pomocy społecznej, w tym art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 4 u.p.s. Decyzja dotycząca przyznania zasiłku celowego lub zasiłku celowego specjalnego zapada w ramach tzw. "uznania administracyjnego", które polega na możliwości dokonania przez organ wyboru jednego z dopuszczalnych przez ustawę, równowartościowych prawnie, rozwiązań. Decyzja organu l instancji nie narusza zasad przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, w szczególności art. 2, art. 3, art. 8 i art. 39 ustawy o pomocy społecznej; wydana po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w ramach którego organ ustalił sytuację materialną, finansową i zdrowotną strony. Wyznacznikami przyznania oraz ustalenia rodzaju i rozmiaru świadczeń są nie tylko sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, któremu pomoc ma służyć, ale także możliwości finansowe MGOPS. Wobec istnienia coraz większych grup społeczeństwa wymagających pomocy oraz dysponowania przez organy pomocy społecznej niewystarczającymi środkami przeznaczonymi na udzielanie wsparcia finansowego, nie jest możliwe zaspokajanie wszystkich - nawet niezbędnych - potrzeb osób ubiegających się o pomoc. Na powyższe rozstrzygnięcie A. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów: * art. 7, 77 i 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez niewyjaśnienie zakresu niezaspokojonych potrzeb skarżącego oraz jego możliwości majątkowych; * art. 11 kpa poprzez zaniechanie przez Organ wyjaśnienia skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się Organ przy załatwieniu sprawy, co doprowadziło do naruszenia istotnej zasady postępowania administracyjnego, jaka jest zasada przekonywania; * błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, a mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na przyjęciu założenia, iż organ orzekający w l instancji zna sytuację majątkową skarżącego i prawidłowo ustalił stan faktyczny, orzekając o odmowie przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zwrot kosztów kserokopii dokumentów przedłożonych w Wojewódzkim Zespole Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności oraz wniosków przedłożonych w MGOPS z dnia 3 września 2019 roku, podczas gdy z materiału zebranego w sprawie wynika, że skarżący znajduję się w sytuacji nie pozwalającej na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych z przyznawanych świadczeń z pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie żart. 3 § 1 ustawy z dnia (Dz.U.2019.2325), dalej p.p.s.a., sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz.U. 2019.2678 ) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze tak określone kryterium legalności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2019.1507), dalej u.p.s. Stosownie do tego przepisu, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Przyznanie zasiłku celowego uzależnione jest od dochodu. Choć w przeciwieństwie do zasiłku stałego i okresowego ustawodawca nie sformułował wyraźnie tego obowiązku, to warunek ten wynika z art. 8 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91 przysługuje , m.in. (mając na względzie status skarżącego) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 złotych, zwanej kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej. Skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, spełniającą przy tym kryteria określone w art. 7 u.p.s. -niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, przewlekle chorą, pozostająca w stałym leczeniu, ubogą. W dniu 2 września 2019 r. skarżący wniósł (m.in.) o przyznanie mu zasiłku celowego na : zakup żywności, dofinansowanie do opłat mieszkaniowych, zakup biletu MPK, zakup środków czystości oraz ubezpieczenie aparatu słuchowego (wniosek k. 1163 akt adm.). Dochód skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie zasiłku celowego tj. w sierpniu kształtował się poniżej kryterium dochodowego, które w dacie orzekania przez organ wynosiło 701 złotych (art. 8 ust. 1 pkt.1 u.p.s.). Jak wskazało SKO, w sierpniu 2019 r. dochód skarżącego stanowiła kwota 350,50 zł przyznana tytułem zasiłku okresowego decyzją z dnia [...] 2019 r. [...], przyznającą zasiłek okresowy na czas zawieszenia postępowania w sprawie przyznania zasiłku stałego, za okres od 1 maja 2019 r. do 31 sierpnia 2019 r. Decyzji tej brak w aktach administracyjnych, jednakże fakt jej wydania i wysokość kwoty zasiłku okresowego od 1 maja 2019 r. do 31 sierpnia 2019 r. wynika z zalegającej w aktach decyzji (z jej uzasadnienia) o przyznaniu zasiłku stałego z dnia [...] 2019 r. (k. 1194 akt adm.). Tą decyzją przyznano skarżącemu zasiłek stały, który za sierpień 2019 r. przyznany został w kwocie 350,50 zł. Uznając zatem, że dochód skarżącego w sierpniu 2019 r. tj. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku w kontrolowanej sprawie stanowiła kwota zasiłku okresowego oraz kwota przyznanego zasiłku stałego "uzupełniająca" kwotę zasiłku okresowego (art. 106 ust. 8 u.p.s.) należało stwierdzić, że dochód skarżącego w sierpniu 2019 r. nie przekroczył kwoty kryterium dochodowego a więc skarżący mógł ubiegać się o zasiłek celowy na warunkach określonych przepisem art. 39 w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.s. Wskazanie przez organ nieprawidłowych danych dotyczących dochodu skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku nie miało więc wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Ustawodawca odstąpił od szczegółowego określenia wysokości zasiłku celowego. Wskazał jednakże przykładowo, w cyt. wyżej art. 39 ust. 2 u.p.s. na katalog potrzeb, które powinny być zaspokajane w pierwszej kolejności jako należące do elementarnych, podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Zaspokojenie tych potrzeb jest niezbędne do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 września 2014 r., II SA/Go 482/14. Lex nr 1513358). Z użytego w art. 39 ust. 1 u.p.s. zwrotu "może" wynika, że decyzja wydana w tym trybie przez organ administracji, ma charakter uznaniowy, co oznacza, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, powoduje, że nawet fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Oczywistym jest przy tym, że uznanie administracyjne doznaje ograniczeń. Nie oznacza ono bowiem dowolności organu administracji publicznej co do rozstrzygnięcia, lecz daje organowi większą swobodę co do treści rozstrzygnięcia, przy czym organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy. W ten sposób przeprowadzona analiza stanu faktycznego stanowi podstawę do wydania decyzji o charakterze uznaniowym (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt l OSK 1950/10, Lex nr 1070817). W świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego tego rodzaju decyzje podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega bowiem uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W wyroku z dnia 16 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 7900/98 (Lex nr 47243) NSA stwierdził, że "w celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach wyniki badania. Obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on wszechstronnie zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela z art. 7 k.p.a.". Z kolei w wyroku z 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 2486/01 (Lex nr 149543) NSA orzekł, że "podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 k.p.a., ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych". Podsumowując, stwierdzić trzeba, że rozstrzyganie w ramach uznania wymaga od organu nie tylko poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), ale także załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zatem obowiązkiem organu administracji jest wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, czyli wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia, wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy bądź okoliczności podnoszonych przez stronę. Odnosząc powyższe rozważania do kwestii wysokości przyznanego skarżącemu zasiłku celowego, na który składają się kwoty mające wspomóc skarżącego w zaspokajaniu konkretnych, wymienionych we wniosku potrzeb życiowych Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu organy pomocy społecznej obu instancji przekroczyły granice uznania administracyjnego. Przy ocenie sytuacji materialnej skarżącego organy uwzględniły wszystkie istotne okoliczności faktyczne, w tym trudności materialne i zdrowotne, z którymi zmaga się skarżący. Organy wzięły pod uwagę te okoliczności, a nadto wskazały, co w sprawie istotne, że skarżący jest objęty stałą i systematyczną pomocą pochodzącą ze środków publicznych. Podkreślono też, że zobowiązane są one do udzielania pomocy coraz większej ilości beneficjentów i dlatego wsparcie udzielane poszczególnym osobom nie zawsze będzie odpowiadało oczekiwaniom wnioskodawców. Stanowisko to Sąd w pełni akceptuje. Jako bowiem orzekł NSA w wyroku z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt l OSK 562/11 "Decyzje dotyczące zasiłków celowych mają charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet spełnienie przez ubiegającego się o zasiłek warunków koniecznych do jego uzyskania nie oznacza, że po stronie organu powstaje obowiązek jego przyznania w wysokości uznanej przez stronę za odpowiednią, w celu dostarczania jej środków utrzymania. Powyższe oznacza, że udzielając świadczeń z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej" (Lex nr 1068520). W ocenie Sądu przytoczone zasady zostały zachowane w kontrolowanym postępowaniu, gdyż łączna kwota 730 zł, przyznana skarżącemu stanowi rzeczywiste wsparcie w trudnej sytuacji. Organ prawidłowo uzasadnił wysokość przyznanego zasiłku, odwołując się do konkretnych ustaleń co do sytuacji materialnej skarżącego, w tym otrzymywanych innych świadczeń z pomocy społecznej oraz zadań i możliwości finansowych organów pomocy społecznej. Dlatego też zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. nie są zasadne. Nietrafnie również zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 11 kpa, ponieważ organy przedstawiły motywy, którymi kierowały się, przyznając skarżącemu zasiłek celowy w takiej wysokości. Nie jest zasadny także zarzut skargi, że kwota przyznanego zasiłku jest niewystarczająca, gdyż nie pozwala skarżącemu na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Celem przyznanej pomocy była pomoc skarżącemu w zaspokojeniu konkretnych, wskazanych we wniosku z dnia 2 września 2019 r. potrzeb, zgodnie z istotą przyznawanej pomocy, to jest zasiłku celowego. Zdaniem Sądu w kontrolowanym postępowaniu przy ustalaniu wysokości przyznanego skarżącemu zasiłku organy pomocy społecznej uwzględniły wszystkie istotne okoliczności, a przyznana kwota stanowiła realna pomoc dla skarżącego w pokryciu wskazanych we wniosku potrzeb. Należy uznać, że organy pomocy społecznej działały w granicach przyznanego im przez ustawodawcę uznania administracyjnego i prawidłowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcie. Dlatego uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone wart. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów odwołania i zasadnie przyjął, że zachodziły podstawy do utrzymania w mocy decyzji organu l instancji. Zauważyć jedynie należy, że SKO błędnie wskazało numer decyzji organu l instancji ([...] zamiast [...]), co jednak należy uznać za oczywistą omyłkę, nie mającą wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Co do wnioskowanej natomiast przez skarżącego w dniu 2 września 2019 r. pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności, rozstrzygnięto w drodze odrębnych decyzji wydanych w dniu [...] 2019 r., przyznając pomoc na okres od 1 września 2019 r. do 30 listopada 2019 r. (k. 1207, 1209 i 1211 akt adm.) Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.