IV SA/Wa 1560/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), asesor WSA Paweł Dańczak, , po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. i B. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej organ), po rozpatrzeniu zażalenia M.i B. M.(dalej skarżący), na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., dalej jako "RDOŚ w P.", z dnia [...] stycznia 2020 r, znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce nr [...], ark. [...], obręb [...], gmina S., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Stan sprawy był następujący: Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...], Burmistrz Gminy S. zwrócił się do RDOŚ w P. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce nr [...], ark. [...]. obręb [...]., gmina S.. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], RDOŚ w P. odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji, podkreślając w uzasadnieniu orzeczenia, że w przedmiotowej sprawie obowiązuje uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...]listopada 2019 r. w sprawie S. Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj. [...]. z 2019 r. poz. [...] ) oraz na obszarze specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] [...] oraz na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty [...] [...] [...]. Organ I instancji analizując akta sprawy zauważył, że przedmiotowa inwestycja narusza zakazy: • § 4 ust.1 pkt. 1 realizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dna 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. • § 4 ust.1 pkt 5 - zakaz wykonywania prac zmiennych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczaniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym, przeciwosuwiskowym lub budowa, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. RDOŚ w P. przeanalizował możliwość zastosowania odstępstw od powyższych zakazów, jednak nie znalazł przesłanek, do ich zastosowania. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli M. i B. M., zarzucając błędną wykładnie przepisów, poprzez uznanie, iż drzewostan występujący na działce jest lasem. W ich ocenie RDOŚ w P. błędnie zinterpretował definicje lasu zaliczając zadrzewienia na działce do gruntów leśnych. Skarżący nie zgadzają się także ze stanowiskiem, że planowana inwestycja narusza zakaz dotyczący wykonywania prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu, bowiem w ich ocenie ww. forma terenu nie jest formą naturalną tylko powstałą na skutek działań człowieka poprzez wybranie z tego miejsca ziemi. Ponadto do tego zagłębienia skierowana jest rura, która odprowadza wodę z łąk po drugiej stronie drogi, a znaczący wpływ na ukształtowanie takiej formy terenu pewnością miała długotrwale spływająca woda. Zaskarżonym postanowieniem z dnia z dnia [...] kwietnia 2020r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko, organ wskazał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, stoi w sprzeczności z uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie S. Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj. [...]. z 2019 r. poz. [...]) oraz znajduje się na obszarze specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] [...] oraz na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty [...] [...] [...]. W ocenie organu inwestycja narusza § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie S. Parku Krajobrazowego tj. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. [...]i poz. [...]; z 2019 r. poz. [...], poz. [...], poz. [...] i poz. [...]. Organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r, w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. [...] ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania ternu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 5, 8 i 9 ustawy z dna 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Analiza ogólnodostępnych map katastralnych, topograficznych oraz zdjęć lotniczych doprowadził organ do wniosku, że na terenie wyznaczonym za pomocą nieprzekraczalnej linii zabudowy występuje wklęsła forma o stromych zboczach. Mając na uwadze powyższe przedmiotowa inwestycja narusza zakaz § 4 ust. 1 pkt 4 w/w uchwały tj. zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w toku postępowania przeanalizował możliwość zastosowania odstępstw z § 4 ust. 2 pkt 1 – 3 omawianej uchwały, jednak nie znalazł przesłanek do ich zastosowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania, w tym błędnej wykładni polegającej na uznaniu przez organ I instancji, iż drzewostan występujący na działce jest lasem GDOŚ zauważył, że dla uznania danej formacji za las nie jest wystarczające spełnienie kryterium powierzchniowego, kluczowe bowiem jest czy dany grunt pokryty jest roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym. Wobec braku definicji legalnej roślinności leśnej konieczne jest wykorzystanie definicji wykorzystywanej w naukach przyrodniczych, w związku z czym roślinnością leśną będą z pewnością zbiorowiska roślinne, w których podstawową strukturę zbiorowiska tworzą gatunki drzewiaste rosnące w zwarciu, czyli zespoły leśne (także te nietypowe, o słabo wykształconych warstwach), a także lasy gospodarcze. Roślinność pochodząca z samosiewu, jak i ta zasadzona przez człowieka także podlegają zakazowi usunięcia, zatem należałoby w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zapewnić ich ochronę. Odnosząc się do zarzutu, iż forma występująca na terenie działki nie jest formą naturalną tylko powstałą na skutek działań człowieka poprzez wybranie z tego miejsca ziemi organ stwierdził, że znaczący wpływ na ukształtowanie takiej formy terenu miała długotrwale spływająca woda. Z takim stanowiskiem nie zgodzili się M. i B. M. zaskarżając w całości postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i zarzucając mu naruszenie: I. Prawa materialnego, tj.: - § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie S. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] z 2019 r. poz. [...], dalej jako: uchwała w sprawie S. Parku Krajobrazowego, w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 6, z późn. zm.), dalej jako: ustawa o lasach, oraz § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowym stanie faktyczno- prawnym zachodzą okoliczności związane z istnieniem zakazu realizacji przedsięwzięcia, jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, podczas, gdy obowiązujące zakazy nie dotyczą inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce nr [...], ark. [...], obręb [...]., gm. S.. II. Prawa procesowego, tj.: - art. 7 Kpa, art. 8 § 1 Kpa, art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa w związku z § 4 ust. 1 pkt 1, § 4 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 4 uchwały w sprawie S. Parku Krajobrazowego, oraz § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, art. 3 ust. 1 ustawy o lasach oraz art. 5 pkt 27 uop - poprzez nie zebranie przez organ II i organ I instancji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także nierzetelne prowadzenie postępowania dowodowego. - art. 7 Kpa, art. 8 § 1 Kpa, art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa, w związku z art. 136 Kpa przez organ II instancji, gdyż pomimo istnienia wątpliwości co do istniejącego stanu faktycznego, organ II instancji nie przeprowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo nie zlecił przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. - art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa, w związku z art. 75 § 1 Kpa przez organ II instancji poprzez przywoływanie nieistniejących zdarzeń do przedmiotowego stanu faktycznego i nieistniejących dowodów, co zmieniało rzeczywistość, miało wpływ na wynik postępowania i jednocześnie świadczyło o braku podjęcia przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz braku oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wobec powyższych naruszeń skarżący wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2020 r. (znak: [...]), oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] stycznia 2020 r. (znak: [...]), 2) zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych, o ile nie zostanie przedłożony spis kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. Sąd podziela stanowisko organu, że istotną okolicznością w sprawie jest położenie obszaru inwestycji w granicach S. Parku Krajobrazowego. Organ prawidłowo przyjął, że mając nakreślony obraz obszaru inwestycji i jego otoczenia należało zweryfikować zgodność projektu decyzji z obowiązującą na tym obszarze Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie S. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2019 r. poz. [...]). Z treści § 4 ust.1 pkt. 1, § 4 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust.1 pkt 5 uchwały wynikają – odpowiednio - zakazy: - realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dna 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. - likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. - wykonywania prac zmiennych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczaniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym, przeciwosuwiskowym lub budowa, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Sąd uznał za prawidłowe rozważania organu czy roślinność na przedmiotowej działce jest lasem czy zadrzewieniem, a jeśli zadrzewieniem to czy zadrzewieniem śródpolnym, przydrożnym lub nadwodnym. W tym zakresie uznaje je za własne, chociaż dla uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest to kwestia drugorzędna. Zarówno w pierwszym, jak i w drugim przypadku orzeczenie będzie odmowne, z tą różnicą, że w zależności od dokonanej klasyfikacji odmowę uzgodnienia okoliczność, że realizacja planowanej inwestycji może spowodować naruszenie zakazu: 1) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem zgodnie 2 § 3 ust. 1 pkt 86 lit. a rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, z póżn. zm.) każde wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu w granicach obszaru objętego ochroną należy do grupy przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, 2) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Sąd podzielił również stanowisko organu co do rozumienia pojęcia "zmiany sposobu użytkowania ziemi ", jako wszelkiego rodzaju czynności, jednorazowe lub ciągłe, na skutek których ustaje dotychczasowy sposób użytkowania ziemi, niezależnie od jego charakteru, a jego miejsce zastępuje nowy, dokonany poprzez wprowadzenie zmian. W tej kwestii aktualny pozostaje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 3 marca 1998 r. sygn. akt. II SA/WR 895/97, że wszelka działalność budowlana z istoty swej powoduje określone trwałe lub nietrwałe zmiany w ukształtowaniu powierzchni ziemi oraz w stanie i sposobie użytkowania gruntów. Zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi należy rozumieć w sposób prosty, tak jak wynika z jego brzmienia, co wymaga ustalenia w jaki sposób ziemia jest użytkowana dotychczas i jaki będzie jej sposób użytkowania wskutek zrealizowania wnioskowanej inwestycji. W przypadku gruntów zadrzewionych i zakrzewionych działania niewiążące się z utrzymaniem gruntów czy zalesieniem, a polegające na ich trwałym usunięciu spowoduje zniszczenie ukształtowanego układu i składu gatunkowego szaty roślinnej doprowadzając w konsekwencji do zmiany dotychczasowego rodzaju użytkowania. Walorem krajobrazowym terenu objętego kontrolowanym postępowaniem jest m. in. zadrzewienia i zakrzewienia, występujące na działce stanowiącej własność skarżących, które wskutek inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego ulegną zniszczeniu. Dotychczasowy sposób użytkowania ulegnie więc zmianie, gdyż w miejsce wyżej opisanej roślinności pojawi się zabudowa jednorodzinna. Planowana zabudowa to dom jednorodzinny i zbiornik bezodpływowy zatem znaczna powierzchnia działki nr ew. [...], ark. [...], obręb [...]., gmina S. posiadałby odmienną formę, funkcję i cechy niż dotychczas. W tej sytuacji należało podzielić ocenę organu, że wraz z realizacją inwestycji, zamierzone prace budowlane spowodowałoby uszkadzanie gleby, rozumiane jako wszelkie naruszenia i zmiany jej wierzchniej warstwy, obejmujące pośrednio zranienia i niszczenie korzeni drzew oraz roślin runa. Nie wymaga udowodnienia, że realizacja planowanej inwestycji - polegającej na posadowieniu budynku mieszkalnego i innych budowli, zniwelowaniu obniżenia terenu - stanowiąca integrację w wierzchnią warstwę gleby, doprowadzi do uszkodzenia gleby na terenie działki inwestycyjnej i zniekształcenia rzeźby terenu. Skoro działania takie są zabronione przepisem § 4 ust. 1 pkt 5 ww. uchwały, to słusznie organ uznał, że nie można na obszarze jej obowiązywania prowadzić prac zmiennych. Projektowana inwestycja nie mieści się w odstępstwach bowiem dotyczą one wyłącznie prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Stosownie do treści art. 44 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody uchwałą rady gminy, która stanowi obowiązujący powszechnie akt prawa miejscowego, można wprowadzić na obszarze zespołu przyrodniczo-krajobrazowego zakazy właściwe dla tego obszaru, lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W konsekwencji możliwa była – wobec brzmienia art. 60 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Reasumując : mając na uwadze, iż planowane przedsięwzięcie narusza zakazy określone w § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie S. Parku Krajobrazowego, a także nie jest możliwym zastosowanie od nich odstępstw przewidzianych w tej uchwale, należało odmówić uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce nr [...], ark. [...], obręb [...]., gmina S.. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Norma prawna będąca podstawą wydanych postanowień nie pozostawiła wątpliwości co do jej treści. Organ w ocenie Sądu poczynił niezbędne czynności w celu zgromadzenia akt sprawy, współdziałając z innymi organami administracji publicznej i oparł się na wystarczających materiałach dowodowych. Oznacza to w ocenie Sądu, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Organy procedowały w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami bezstronności, równego traktowania, proporcjonalności i pewności prawa. W toku postępowania strona była informowana o jego przebiegu, co pozwoliło jej na czynny udział w nim. Uzasadnienie – zarówno w części faktycznej jak i prawnej – zawiera wszystkie wymagane elementy. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.