I SA/Gl 216/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 28 grudnia 2020 r. L.M. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazane w sentencji postanowienia. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 12 lutego 2021 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100,00 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie do wykonania wskazanego zarządzenia, skarżący złożył wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt I SPP/Gl 79/21 referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o prawo pomocy bez rozpoznania. Orzeczenie to zostało następnie postanowieniem z dnia 2 lipca 2021 r. utrzymane w mocy przez Sąd. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 lipca 2021 r., w piśmie z dnia 8 lipca 2021 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 12 lutego 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca pismo z dnia 8 lipca 2021 r. została doręczona skarżącemu w dniu 13 lipca 2021 r. (wtorek). Wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 P.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Równocześnie, zgodnie z treścią art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a., do którego odwołuje się § 1 tegoż artykułu przewiduje, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż w odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 12 lutego 2021 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten został prawomocnie pozostawiony bez rozpoznania. W następstwie zaistniałych okoliczności koniecznym stało się zatem wystosowanie wezwania z dnia 8 lipca 2021 r., co spowodowało, że skarżący zobowiązany został do uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Pismo z dnia 8 lipca 2021 r., w którym zawarto wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 12 lutego 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 lipca 2021 r. (wtorek). Termin przewidziany na uiszczenie wpisu upłynął skarżącemu z dniem 20 lipca 2021 r. (wtorek). W tym terminie wpis od skargi nie został uiszczony. W konsekwencji zaistniałych okoliczności, stwierdzić należało, iż skarga obarczona jest brakiem fiskalnym, uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego dalszego biegu. W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.