III SA/Po 168/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 02 września 2021 r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] oraz postanowienie P. S.A. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] i postanowienie P. S.A. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...]., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. . z [...] czerwca 2020 r w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec majątku M. O., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] - [...] obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Wskazane wyżej rozstrzygnięcia zapadły na podstawie następujących ustaleń faktycznych: Organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej, na podstawie wskazanego wyżej tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, Poczty Polskiej S.A., obejmującego należności z tytułu opłat abonamentowych w kwocie [...]zł za okres od stycznia 2014 r. do kwietnia 2019 r. Odpis tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej w dniu [...] grudnia 2019 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. zobowiązana złożyła zarzuty egzekucyjne, podnosząc nieistnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej u.p.e.a.). W uzasadnieniu pisma wskazała, m.in., że od lat 90 nie posiada odbiorników RTV, co zgłosiła w placówce Poczty Polskiej w O. . Ponadto podkreśliła, ze nie miała potrzeby posiadania własnego sprzętu RTV ponieważ do 2009 r. mieszkała w domu rodziców, którzy z uwagi na wiek byli zwolnieni z opłat abonamentowych. Po zmianie miejsca zamieszkania w 209 r. nie miała potrzeby nabywania sprzętu RTV, ponieważ każdy członek rodziny posiada komputer z dostępem do internetu. Podniosła, że nie miała obowiązku rejestrowania sprzętu RTV i nie rozumie dlaczego została zarejestrowana jako ich posiadacz. Z uwagi na upływ czasu nie posiada żadnego dokumentu potwierdzającego powyższe. Ponadto, podniosła zarzut przedawnienia należności. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. uznał zarzuty nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia za nieuzasadnione. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. . postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], wskazując na art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 1, § 4 i § 5, art. 17 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm., dalej jako u.p.e.a.) w zw. z art. 124 oraz art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), oddalił zarzuty. Dyrektor Administracji Skarbowej w P. ww. postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zobowiązana wniosła zarzut nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia obowiązku, określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu, że zobowiązana nie posiada odbiorników RTV oraz zmiany adresu zamieszkania w 2009 r. organ wskazał na stanowisko wierzyciela, który wyjaśnił, że wskazane przesłanki nie powodują ustania obowiązku regulowania opłat abonamentowych, którym zobowiązana została objęta w momencie rejestracji odbiorników RTV. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 roku, poz. 1342), które zostało uchylone obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676) na użytkowników odbiorników RTV nałożony został jednoznaczny obowiązek niezwłocznego powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej, od [...] stycznia 2009 r. Poczty Polskiej S.A. o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania w zależności od zaistniałej sytuacji należało dopełnić odpowiednich formalności. Jeżeli pod nowym adresem zamieszkania strona posiada i używa odbiorniki RTV, a opłaty abonamentowe, wnoszone są przez inne osoby, w ramach prowadzonego wspólnego gospodarstwa domowego, należało dokonać wyrejestrowania odbiorników RTV, pod poprzednim adresem zamieszkania, natomiast do dnia poprzedzającego wyrejestrowanie, należało wnosić opłaty abonamentowe, a w przypadku zwłoki w opłatach, również odsetki podatkowe, które naliczane są na dzień dokonania opłaty abonamentowej. Jeżeli pod nowym adresem zamieszkania zobowiązana posiada odbiorniki RTV, a opłaty abonamentowe nie są dokonywane przez inne osoby w ramach prowadzonego wspólnego gospodarstwa domowego, należy dokonać zmiany adresu używania odbiorników RTV i uiszczać opłaty abonamentowe. Jak podkreślił wierzyciel, wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników RTV, może doprowadzić do ustania obowiązku dokonywania opłat abonamentowych. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych. Wywiązanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników RTV, wnoszenia opłat abonamentowych oraz zgłaszania w placówce pocztowej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, należy do obowiązków abonenta. Ponadto wskazał, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych przypisany jest do osób, które dokonały rejestracji odbiorników RTV, a nie do adresu rejestracji. Wierzyciel sprecyzował, że dopiero [...] grudnia 2019 r. zobowiązana dopełniła formalności wyrejestrowania odbiorników RTV zarejestrowanych na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...]. W związku z powyższym, do dnia poprzedzającego przeprowadzenie formalności wyrejestrowania strona była zobowiązana do dokonywania opłat abonamentowych. Podkreślił również, że nie posiada dokumentu, który potwierdzałby zgłoszenie przez zobowiązaną wyrejestrowania odbiorników RTV przed dniem [...] grudnia 2019 r. Zobowiązana również takiego dokumentu nie przedstawiła. Podkreślił, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wierzyciel, odnosząc się do argumentu zamieszkiwania zobowiązanej z rodzicami, którzy posiadają uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych wskazał, że zobowiązana w piśmie z [...] grudnia 2019 roku podała, że taka sytuacja miała miejsce do 2009 roku, natomiast postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z [...] listopada 2019 r. obejmuje okres od stycznia 2014 r. do kwietnia 2019 r. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zaległości wierzyciel wskazał, że należności z tytułu opłat abonamentowych są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych. W związku z powyższym, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległości z tego tytułu przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponadto podkreślił, że zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia, biegnie on na nowo, od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Biorąc pod uwagę fakt, że skuteczny środek egzekucyjny zastosowano w 2019 r., roszczenie obejmujące zobowiązanie płatne za okres od stycznia 2014 roku do kwietnia 2019 roku, objęte tytułem wykonawczym z [...] listopada 2019 r. nie uległo przedawnieniu. M. O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzuciła, że wiele lat wcześniej, tj. w roku 1998 lub 1999 wyrejestrowała sprzęt RTV w urzędzie pocztowym w O. . i nigdy później go nie rejestrowała. Po otrzymaniu upomnienia wzywającego do zapłaty abonamentu za okres od stycznia 2014 r. do kwietnia 2019 r. wystosowała prośbę o wyjaśnienie, dlaczego i na jakiej podstawie naliczono powyższe opłaty abonamentowe. W czasie, kiedy była abonentem to regularnie płaciła opłaty. Z uwagi na upływ czasu, nie ma i nie może okazać dokumentu o wyrejestrowaniu się z rejestru abonentów RTV. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie zaś art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z treści ww. przepisów wynika zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (w niniejszej sprawie - postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjno-prawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice sprawy administracyjnej wyznaczają zatem zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a. był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i tym stanowiskiem był związany. W tym miejscu należy wskazać, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji, co do treści ich rozstrzygnięcia, to sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, a więc kontroluje także, czy wierzyciel w swoim stanowisku, zgodnie z prawem uznał, że faktycznie istniało wymagalne zobowiązanie z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej za wskazany okres, oraz, że dokonano doręczenia upomnienia, a tym samym, czy dopuszczalne było prowadzenie egzekucji administracyjnej. W dalszej kolejności sąd dokonuje merytorycznej oceny rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, co do ich zgodności z prawem. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez Sąd jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Kontrolując zatem zaskarżone rozstrzygnięcie, Sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy ustalone przez organ okoliczności znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że to na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem. W kontrolowanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. nr [...]., którym organ utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. . z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec majątku M. O., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Jak wynika ze stanowiska organu, z materiału źródłowego, którym dysponuje wierzyciel wynika, że rejestracja odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego pod adresem ul. [...], [...] (po aktualizacji danych adresowych C. , ul. [...], [...]) zgłoszona została na dane osobowe skarżącej. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna, stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników. Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342) operator publiczny z urzędu nadał skarżącej indywidualny numer abonenta – [...]. Z zarzutów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania przed organami, jak i w skardze wniesionej do Sądu, wynika, że nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu jej numeru identyfikacyjnego abonenta. Ponadto, z uwagi na upływ czasu nie posiada również dokumentów dotyczących wyrejestrowania odbiorników RTV. W ocenie organu, wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników RTV może doprowadzić do ustania obowiązku dokonywania opłat abonamentowych. Zaprzestanie wnoszenia opłat na abonament przy jednoczesnym niedopełnieniu we właściwym czasie wymaganych formalności skutkuje – zdaniem organu – koniecznością uregulowania zaległości. W świetle ustalonego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego oraz stanowisk stron, kwestią sporną pozostaje to czy, w sposób prawidłowy organy uznały istnienie po stronie skarżącej zobowiązania, obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej, w konsekwencji czego oddalono podniesione przez nią w postępowaniu egzekucyjnym zarzuty. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1801 ze zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zgodnie natomiast z ust. 3 ustawy, obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Jak wynika zatem z powyższego, warunkiem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika rtv, zaś data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu. W kontrolowanej sprawie skarżąca zgłosiła zarzut w trybie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W przepisie tym ustawodawca dopuścił jako podstawę zarzutu, m.in., nieistnienie obowiązku. Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Nie ulega wątpliwości, że aby możliwe było dokonanie przez Sąd kontroli rozstrzygnięcia oddalającego zarzuty, konieczne jest , aby kwestie te zostały w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnione w stanowisku wierzyciela w sprawie zarzutu, o którym mowa w art. 34 § 1 u.p.e.a.. Wierzyciel zobowiązany był zatem do wyjaśnienia kwestii wyrejestrowania odbiornika RTV przez skarżącą, gdyż to ona przesądza o istnieniu albo nieistnieniu egzekwowanego obowiązku. Zdaniem Sądu, postępowanie takie w przedmiotowej sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko organu, w przedmiocie uznania podniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku za niezasadne, uzasadnione zaś zostało wyłącznie stwierdzeniem, że wierzyciel nie posiada dokumentu, który potwierdzałby zgłoszenie przez M. O. zmian formalno- prawnych odnośnie wyrejestrowania odbiorników przed dniem [...] grudnia 2019 r. a, jak podkreślono, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W ocenie Sądu jednakże, w sytuacji, gdy zobowiązana kwestionuje obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej, z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika, tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, zaś okoliczności kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy miały miejsce wiele lat temu, nie sposób przyjąć, że samo stwierdzenie przez wierzyciela, że nie posiada dokumentów dotyczących wyrejestrowania, jest dostatecznym ustaleniem stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym również zauważyć, że abonent nie ma obowiązku bezterminowo przechowywać dowodów wyrejestrowania odbiornika RTV. Z żadnych przepisów nie wynika bowiem takie zobowiązane strony. Skoro termin przedawnienia opłat abonamentowych jest 5-letni (zastosowanie znajdują tu przepisy ordynacji podatkowej w tym art. 70 § 1), to nie sposób wymagać od strony, aby taki dokument przechowywała w nieskończoność. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela w tym zakresie stanowisko prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por., m.in., wyroki: WSA w Poznaniu z 19 listopada 2019 r., III SA/Po 596/19, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 października 2017 r., I SA/Go 341/17). Ponadto, odnosząc się podniesionego w skardze zarzutu braku powiadomienia skarżącej o nadaniu jej numeru identyfikacyjnego, należy zauważyć, że dla skutecznego zawiadomienia strony o nadaniu jej numeru indentyfikacyjnego nie było niezbędne dokonanie tego zawiadomienia w formie przesyłki ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Nie ulega jednak wątpliwości, że w aktach dotyczących przedmiotowego numeru identyfikacyjnego winny być informacje o przesłaniu tego numeru, np. w formie zwykłej przesyłki listownej. Poczta Polska poza twierdzeniem o nadaniu numeru identyfikacyjnego oraz duplikatem wystawionym na podstawie danych przechowywanych w systemie nie przedłożyła jakiejkolwiek dokumentacji w tej sprawie. Nie sposób zatem przyjąć, w ocenie Sądu, że wierzyciel wykazał, że wykonał względem skarżącej ww. obowiązek informacyjny na podstawie przedstawionych przez niego dokumentów. Zaś wieloletni brak jakiejkolwiek reakcji wierzyciela na nieuiszczanie opłat abonamentowych należy uznać za usprawiedliwione przeświadczenie strony o braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydane z uwzględnieniem przedstawionego wyżej, wadliwego stanowiska wierzyciela, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach orzeczono jak w pkt 3 sentencji, na podstawie art. 200 p.p.s.a.