I SA/Ol 794/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M.K, D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2019 rok oddala skargę. Skarga G. M. K. oraz D. K. (dalej zwanych: "skarżącymi") dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwanego: "Kolegium") utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta (dalej zwanego "organem I instancji") z "[...]" w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2019 r. w kwocie 14.278 zł. Jak wynika zaś z przekazanych Sądowi wraz z tą skargą akt sprawy, przedmiotem opodatkowania w decyzji organu I instancji z "[...]" objęte zostały nieruchomości lokalowe, stanowiące współwłasność skarżących, położone przy ul. "[...]" oraz "[...]" w O. Dokonując wyliczenia podstawy opodatkowania organ I instancji wskazał natomiast, że przyjęte za podstawę opodatkowania powierzchnie ustalono w oparciu o dane ewidencji gruntów i budynków oraz dane dotyczące powierzchni użytkowych części wspólnych budynków przesłane przez wykonawcę budynku położonego przy "[...]" oraz zarządcę nieruchomości położonej przy "[...]". Uzasadniając wysokość stawek podatku organ I instancji podkreślił, że znajdujące się w posiadaniu skarżących lokale mimo, że położone w wielorodzinnych budynkach mieszkalnych, są lokalami użytkowymi, których odrębną własność ustanowiono na rzecz skarżących. Wskazał, że przedmiotowe lokale są wynajmowane na prowadzenie działalności gospodarczej osobom trzecim w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. Dodał, że ww. lokale wraz z udziałami w częściach wspólnych budynku oraz gruncie stanowią środki trwałe przedsiębiorstwa skarżącej, a bieżące koszty utrzymania tych lokali są zaliczane do kosztów prowadzonej przez skarżącą działalności. W tych okolicznościach uznał, że lokale te wraz z udziałami w częściach wspólnych budynków oraz gruncie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ocenił przy tym, że dla zastosowania właściwej stawki podatkowej dla przynależnych do samodzielnego lokalu udziałów w częściach wspólnych budynku oraz udziału w gruncie nie ma znaczenia sposób wykorzystywania części wspólnych lub gruntu, lecz sposób wykorzystywania lokalu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej "u.p.o.l.") poprzez opodatkowanie według najwyższej stawki podatku, właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą części wspólnych związanych z wyodrębnionymi lokalami skarżących w sytuacji, gdy części wspólne budynku przy "[...]" służą wyłącznie właścicielom lokali mieszkalnych - mają ściśle mieszkalny charakter (korytarze prowadzące do lokali mieszkalnych, miejsca postojowe w halach garażowych) i nie pozostają w związku z prowadzoną w lokalach skarżących działalnością gospodarczą. Ocenili, że wskazane części wspólne budynku powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. W oparciu o te zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie nieruchomości położonej przy "[...]" (lokal "[...]") i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego - podatku od nieruchomości na rok 2019 w łącznej kwocie 8.013,89 zł przyjmując, że udział w częściach wspólnych budynku podlega opodatkowaniu według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Kolegium podało, że skarżący są właścicielami dwóch lokali użytkowych znajdujących się w budynku mieszkalnym przy "[...]", a w budynku tym znajdują się zarówno lokale mieszkalne, jak i lokale użytkowe; znajdują się w nim również części wspólne. Wskazał, że powierzchnia użytkowa lokali użytkowych będących w posiadaniu skarżących wynosi odpowiednio 171,27 m2 i 176,40 m2, a udziały w prawie własności działki oraz w nieruchomości wspólnej wynoszące odpowiednio 17127/1141321 oraz 17640/1141321. Wobec tego przyjął, że udział skarżących w prawie własności gruntu wynosi 102,24 m2 oraz 105,30 m2 (powierzchnia całkowita gruntu - 6813 m2), a udział skarżących w nieruchomości wspólnej wynosi 77,39 m2 oraz 79,71 m2 (powierzchnia całkowita części wspólnej nieruchomości - 5157,47 m2). Zauważył, że skarżący nie kwestionują opodatkowania najwyższą stawką podatku od nieruchomości powierzchni lokalów oraz tej odpowiadającej wysokości udziału skarżących w prawie własności gruntu, sporne pozostaje natomiast, czy taką stawką należy opodatkować także część wspólną budynku o powierzchni odpowiadającej udziałowi skarżącej tj. 157,10 m2. Odnosząc się do tej kwestii Kolegium oceniło, że w świetle art. 3 ust. 5 u.p.o.l., udział we współwłasności części wspólnej budynku dzieli byt prawny lokalu, czyli części wspólne budynków powinny być obciążone taką samą stawką, jak lokal, do którego przynależą. Wywiodło, że brzmienie tego przepisu stoi na przeszkodzie dzieleniu podstawy opodatkowania w ten sposób, że powierzchnia lokalu jest opodatkowana według stawki jak dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a udział w częściach wspólnych już nie. Stwierdziło, że część wspólna nieruchomości dzieli los wyodrębnionego lokalu nie tylko w kwestii obowiązku podatkowego, ale również w zakresie stawki podatkowej, jaką należy zastosować do tych części wspólnych. Podkreśliło bowiem, że w przypadku wyodrębnionego lokalu użytkowego nie musi wystąpić przesłanka "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej" części wspólnych nieruchomości (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.), gdyż w tym przypadku wystarczy wykazanie "związania z prowadzeniem działalności gospodarczej" (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Uznało przy tym, że przepis art. 3 ust. 3 u.p.o.l. stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., a to oznacza, że w przypadku wyodrębnienia lokali w budynku mieszkalnym, części wspólne tego budynku nie mogą być traktowane jak części wspólne budynku mieszkalnego - w przypadku wyodrębnienia lokali, części wspólne są przynależne do tych lokali, nie do budynku. Zdaniem Kolegium, bez znaczenia w tej sprawie pozostaje sposób użytkowania, czy też brak użytkowania spornych części wspólnych przez skarżących. Kolegium przyjęło bowiem, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę determinuje opodatkowanie takiej nieruchomości stawką najwyższą, a stawkę podatku właściwą dla budynków mieszkalnych organ podatkowy mógłby zastosować tylko wtedy, gdyby lokal, do którego sporne części wspólne przynależą, był wykorzystywany na cele mieszkalne przez skarżących. Uznało, że dla wyniku tej sprawy nie ma znaczenia sposób wykorzystywania lokali oraz części wspólnych przez innych współwłaścicieli, gdyż to sposób wykorzystywania nieruchomości przez podatnika determinuje wysokość stawki, jaką należy zastosować w konkretnej sprawie. Skonstatowało, że skoro skarżący są właścicielami lokalu użytkowego związanego z działalnością gospodarczą to również części wspólne nieruchomości wykorzystywane są w sposób związany z działalnością gospodarczą. Końcowo Kolegium wskazało, że znana jest mu treść decyzji wymiarowej Kolegium za 2018 r., w której podzielono pogląd skarżących prezentowany również w tej sprawie. Oceniło jednak, że przedstawiona w niniejszej decyzji argumentacja w sposób jednoznaczny wskazuje na obowiązek zastosowania jednolitej stawki podatku od nieruchomości dla lokalu oraz przynależnych do niego części wspólnych nieruchomości. W skardze na powyższą decyzję Kolegium, skierowanej do tutejszego Sądu, skarżący zarzucili naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 2a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na opodatkowaniu według najwyższej stawki podatku właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, części wspólnych budynku mieszalnego związanych z wyodrębnionymi lokalami skarżących, w sytuacji, gdy części wspólne budynku przy "[...]" służą wyłącznie właścicielom lokali mieszkalnych - mają ściśle mieszkalny charakter (korytarze prowadzące do lokali mieszkalnych na wyższych kondygnacjach, miejsca postojowe w 3 halach garażowych) i nie pozostają w związku z prowadzoną w lokalu skarżących działalnością gospodarczą, tym samym części wspólne budynku związane z lokalem skarżących powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych; - art. 3 ust. 5 u.p.o.l. poprzez jego nieprawidłową wykładnię dokonaną w kontekście przepisów kodeksu cywilnego, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że na gruncie prawa podatkowego udział w częściach wspólnych budynku oraz udział w gruncie związane z wyodrębnionym lokalem użytkowym dzielą jego byt w zakresie stawki opodatkowania, w sytuacji, gdy przepis ten dotyczy wyłącznie zakresu opodatkowania nieruchomości wspólnej ciążącej na właścicielu wyodrębnionego lokalu i nie ma zastosowania do odpowiedniej stawki podatku, a przedmiot opodatkowania unormowany jest w art. 2 ust. 1 u.p.o.l.; - art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji wskazują na mieszkalny charakter nieruchomości wspólnej - grunty przy "[...]" w ewidencji zostały sklasyfikowane jako B- tereny mieszkaniowe, zabudowane budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, a budynek oznaczono w ewidencji, jako mieszkalny; - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p.") poprzez odmienne rozstrzygnięcie w tożsamym stanie faktycznym - w postępowaniach podatkowych w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości dla sąsiadujących lokali użytkowych położonych w tym samym budynku; organ podatkowy dokonał całkowicie odmiennej wykładni przepisów przyjmując, że części wspólne budynku związane z lokalem użytkowym mogą być opodatkowane inną stawką podatku od nieruchomości, a decydujące znaczenia ma przeznaczenie i cel części wspólnych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę na akcentowaną w orzecznictwie sądowym autonomię przepisów u.p.o.l., w których posłużono się specyficznymi definicjami i rozwiązaniami na określenie przede wszystkim przedmiotu opodatkowania, czego wyrazem są przepisy art. 1a ust. 1 i art. 2 ust. 1 u.p.o.l., w tym poprzez wyodrębnienie jako szczególnego przedmiotu opodatkowania w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. części budynku. Oceniono, że wykładnia art. 3 ust. 5 u.p.o.l. nie powinna być zatem dokonywana w kontekście przepisów Kodeksu cywilnego, wobec czego za nieuprawnione uznano stanowisko Kolegium, że w przypadku części wspólnych nieruchomości należy stosować stawkę opodatkowania właściwą dla lokalu. Zauważono, że przepis ten nie stanowi o tym, jaki wymiar podatku powinien być zastosowany. Zrelacjonowano, że z informacji przekazanej organowi I instancji przez dewelopera, stanowiącej podstawę do określenia zakresu opodatkowania części wspólnej nieruchomości, wynika, że podlegająca opodatkowaniu część wspólna budynku wynosi łączne 5157,47 m², a składa się na nią: powierzchnia korytarzy znajdujących się na siedmiu piętrach mieszkalnych wynosząca 1.385,55 m2 (osoby korzystające z lokali skarżących, które zlokalizowane są na parterze i posiadają własne wejście od strony ulicy, nie mają dostępu i nie używają korytarzy będących opodatkowaną częścią wspólną) oraz powierzchnia użytkowa trzech niewyodrębnionych hal garażowych wynosząca łącznie 3.771,92 m2 (skarżący nie korzystają z żadnego z miejsc postojowych w halach garażowych, wszystkie z miejsc przynależne są do lokali mieszkalnych). W tych okolicznościach oceniono, że choć w lokalach skarżących prowadzona jest działalność gospodarcza, to działalność ta w żadnym stopniu nie pozostaje w związku z ww. częściami wspólnymi budynku przy "[...]". Zaznaczono przy tym, że w akcie notarialnym ustanawiającym odrębną własność lokali skarżących wyraźnie stwierdzono, że mają oni prawo korzystać tylko z zewnętrznych miejsc postojowych, a nie z miejsc w hali garażowej. Stwierdzono zatem, że skoro korytarze i hale garażowe, jako części wspólne, których przeznaczenie wiąże się wyłącznie z realizacją potrzeb mieszkaniowych, nie są wykorzystywane przez skarżących do prowadzenia działalności gospodarczej, to powinny być opodatkowane według stawki dla budynków mieszkalnych. Dodano, że nieruchomość przy "[...]" jest wyodrębniona funkcjonalnie, gdyż parter budynku stanowią lokale użytkowe, a pozostałe 7 kondygnacji wraz z halami garażowymi stanowi część mieszkalną nieruchomości. Uznano, że nieruchomość ta została w taki sposób zaprojektowana, że wydzielona została część użytkowa oraz mieszkalna, lokale użytkowe posiadają własne wejścia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast w piśmie z 10 grudnia 2020 r. Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a sprawa zainicjowana tą skargą, na wniosek Kolegium, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.); dalej jako: "p.p.s.a.", została rozpoznana w trybie uproszczonym. Kwestią sporną pomiędzy stronami w tej sprawie jest opodatkowanie w 2019 r. stawką jak od budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej części wspólnej budynku przy "[...]" o powierzchni 157,10 m², odpowiadającej udziałowi skarżących w związku z ustanowioną na ich rzecz w tym budynku odrębną własnością dwóch lokali użytkowych ("[...]"). Zastosowanie takiego rodzaju stawki podatku od nieruchomości przewidziano w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2019 r. t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.); dalej jako "u.p.o.l.". W przepisie tym określono bowiem maksymalną wysokość stawki podatku od nieruchomości, jaką rada gminy, w drodze uchwały określa od 1 m2 powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wymaga przy tym zauważenia, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl zaś art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, zgodnie z którym, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się m.in. budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. W świetle przytoczonych przepisów, z uwagi na położenie lokali skarżących w budynku mieszkalnym, aby opodatkować je stawkami do których odnosi się art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., należy wykazać, że ich powierzchnia została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko, że są z tą działalnością związane, co wiąże się tylko z posiadaniem przez przedsiębiorcę. Należy także zauważyć, że w sytuacji wyodrębnienia lokali w budynku mieszkalnym "jednorodny" przedmiot opodatkowania, czyli budynek, rozpada się na mniejsze części – nieruchomości lokalowe. W takim przypadku, przedmiotem podatku nie jest już budynek mieszkalny, ale poszczególne lokale. Lokale mieszkalne powinny być, łącznie z pomieszczeniami przynależnymi (m.in. garażami), opodatkowane według stawek mieszkalnych. Natomiast inne niż mieszkalne – zgodnie z przeznaczeniem (por. L. Etel Podatek od lokali garażowych "Finanse Komunalne" 2011, nr 5, s. 33-38). W kontrolowanej sprawie niesporne jest i nie budzi także zastrzeżeń Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że lokale użytkowe, stanowiące współwłasność skarżących, położone w budynku przy "[...]" są wynajmowane na prowadzenie działalności gospodarczej osobom trzecim w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. Lokale te wraz z udziałami w częściach wspólnych budynku oraz gruncie stanowią środki trwałe przedsiębiorstwa skarżącej, a bieżące koszty utrzymania tych lokali są zaliczane do kosztów prowadzonej przez skarżącą działalności. Skoro ww. lokale są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., to zarówno te lokale, jak i związany z nimi udział w częściach wspólnych budynku oraz gruncie podlegają opodatkowaniu najwyższymi stawkami. Wymaga przy tym wyjaśnienia, że lokal użytkowy, jako odrębny przedmiot własności w większej całości (budynku mieszkalnym), z własną księgą wieczystą, nie może podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych ani ich części, gdyż nie sposób zaliczyć go do obiektów tego rodzaju. Wskazać również należy, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Podkreślić należy, że skoro skarżący nabyli lokale użytkowe, z którymi w sposób immamentny związany jest udział we współwłasności działki gruntu oraz w części wspólnej budynku mieszkalnego, to grunt i części wspólne są opodatkowane stawką podatku odpowiadającą stawce dla danego lokalu użytkowego, stawką jak od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosownie bowiem do art. 3 ust. 1-3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 737 ze zm.), w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Podkreślić należy, że ustawa u.p.o.l. nie zawiera własnej definicji nieruchomości, dlatego prawidłowo oparło się Kolegium na przepisach Kodeksu cywilnego oraz ustawy o własności lokali, na ich podstawie przyjmując, że lokale użytkowe skarżących stanowią odrębną nieruchomość i skarżący nie mogliby nabyć samych lokali użytkowych, a w konsekwencji słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że ww. udział gruntu oraz udział w części wspólnej budynku dzielą byt prawny tych lokali. Zakupione przez skarżących lokale użytkowe wraz z udziałem we współwłasności działki gruntu oraz w części wspólnej budynku tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie w aspekcie cywilistycznym i podatkowym jest niedopuszczalne. Tym samym brak było podstaw do opodatkowania udziału w częściach wspólnych budynku związanych z tymi lokalami stawką jak dla budynków mieszkalnych. W świetle powyższych wywodów należy ocenić, że w sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Kolegium, organy nie dopuściły się naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć. Nieuprawnione okazały się także zarzuty skargi dotyczące naruszenia w tej sprawie przepisów prawa materialnego, to jest: art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 2a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.; art. 3 ust. 5 u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. W okolicznościach kontrolowanej sprawy, rodzaj stawki podatku od nieruchomości nie jest bowiem zależny od sposobu wykorzystywania części wspólnych budynku, czy też dostępności do tych części dla skarżących lub klientów ich lokali użytkowych, lecz od związania tych udziałów z własnością lokali użytkowych, które pomimo usytuowania ich w budynku oznaczonym w ewidencji – jako mieszkalny, zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.), gdyż statuowana tym przepisem zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, nie wyklucza wydawania odmiennych rozstrzygnięć przez organy w sprawach o tożsamym stanie faktycznym. W sprzeczności z tą zasadą pozostaje jedynie odstępowanie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż Kolegium wskazało, że znana jest mu treść decyzji wymiarowej Kolegium za 2018 r., w której podzielono pogląd skarżących prezentowany również w tej sprawie. Kolegium oceniło jednak, że przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja w sposób jednoznaczny wskazuje na obowiązek zastosowania jednolitej stawki podatku od nieruchomości dla lokalu oraz przynależnych do niego części wspólnych nieruchomości. Jak wykazano w niniejszym uzasadnieniu ocena Kolegium w tym zakresie jest prawidłowa, a zatem i zajęcie odmiennego stanowiska od tego przytaczanego przez skarżących miało uzasadnione przyczyny. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.