II SAB/Gd 90/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2021 r. sprawy ze skargi Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Pracowników z siedzibą w W. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Związek Zawodowy A., w imieniu którego działa J. K., wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w G. w przedmiocie braku odpowiedzi na pismo z 21 października 2020 r. nr [...], w którym skarżący w imieniu Związku domagał się udzielenia odpowiedzi na następujące pytania: Jaka jest obecnie podstawa prawna delegowania Funkcjonariuszy PSP do pracy w innym podmiocie niż PSP. Jakie działania będą prowadzone przez delegowanych Funkcjonariuszy? Czy prowadzone działania mają być z zakresu kwalifikowanej pierwszej pomocy? Jeżeli nie, to z jakiego powodu delegowani są Funkcjonariusze, którzy prywatnie posiadają ukończone szkoły/studia medyczne, które to szkolenia nie były refundowane przez PSP, a tym samym nie należą do zakresu czynności świadczonych przez tych Funkcjonariuszy? W jaki sposób będzie rozliczony czas służby delegowanych Funkcjonariuszy? W jaki sposób Ci Funkcjonariusze będą chronieni w zakresie prawnym w przypadku roszczeń od osób, którym będą udzielali świadczenia medyczne? Jakie środki ochrony osobistej oraz w jakiej ilości zostaną zapewnione Funkcjonariuszom ? Czy w przypadku śmierci Funkcjonariusza zostanie zapewniona jego rodzinie pomoc tak jak w przypadku śmierci Funkcjonariusza na służbie? Czy w przypadku choroby spowodowanej działaniami w szpitalu choroba taka zostanie uznana jako wypadek w służbie i zostanie wypłacone 100% uposażenia dla oddelegowanego Funkcjonariusza? Czy w zakresie czynności któregokolwiek z delegowanych Funkcjonariuszy znajduje się zapis o świadczeniu usług medycznych dla placówek medycznych? Czy w przypadku zgłoszenia się strażaków jako chętny do działań w szpitalach, posiada Pan Komendant ich pisemną prośbę o skierowanie do takich działań? Jaka jest podstawa prawna delegowania Funkcjonariusza PSP do pracy w innym podmiocie niż PSP w ramach złożonej prośby o taką pracę? Skarżący wskazał, że nie otrzymał odpowiedzi na powyższe pismo i zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i art. 37 § 5 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy tj. pozostawanie w bezczynności. Wniósł jednocześnie o: - stwierdzenie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w G., - orzeczenie, że bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa, - zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; - o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 1000 zł (słownie: tysiąc złotych), której to sumy skarżący zrzeka się na rzecz Fundacji Hospicyjnej, ul. D. [...], [..] G. B. Bank: [...] i prosi o przekazanie w/w kwoty bezpośrednio na konto Fundacji. Dodatkowo skarżący wnosi o zobowiązanie organu do przesłania potwierdzenia wpłaty w/w środków w ciągu 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; - zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych. Dodał skarżący, że nie został poinformowany o przekazaniu ponaglenia z 24 listopada 2020 r. do organu drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej potwierdził, że we wskazanym powyżej piśmie z 21 października 2020 r. Związek Zawodowy A wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego PSP o udzielenie odpowiedzi na 10 pytań. W piśmie tym skarżący nie określił sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej. Niezwłocznie, bo w dniu 23 października 2020 r. (tj. 2 dni po wpłynięciu pisma wnioskodawcy) pismem Komendanta Wojewódzkiego PSP została udzielona odpowiedź na przedmiotowe pismo z uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego na ten dzień. Pismo to zostało wysłane na adres organu, w imieniu którego wystąpił wnioskodawca, tj. na adres Zarządu Głównego Związku Zawodowego A, tj. ulica P. [...], [...] W., przy czym pismo skierowane zostało bezpośrednio do rąk K. H., przewodniczącego tego organu. Wskazano, że zgodnie z treścią §36 ust. 3 pkt 1 Statutu NSZZ A na kadencję 2018-2022, zarząd główny reprezentuje związek wobec władz i organów administracji państwowej, kierownictwa służbowego, a także innych organizacji i instytucji. Z kolei zgodnie § 37 ust. 1 tego statutu, przewodniczący reprezentuje na zewnątrz Zarząd Główny Związku. Powyższe znajduje potwierdzenie w odpisie KRS. Aktualny statut NSZZ A został opublikowany na stronie [...] i jest powszechnie dostępny, natomiast dane teleadresowe Przewodniczącego Zarządu Głównego NSZZ A są opublikowane na stronie [...]. W kontekście powyższego pismo zostało skierowane niezwłocznie do właściwego adresata z uwzględnieniem treści tego statutu. Pismo to zostało doręczone adresatowi w dniu 25 listopada 2020 r., choć zgodnie z informacją zawartą w śledzeniu przesyłek pocztowych na stronie www.e-monitoring.poczta-polska.pl zostało faktycznie doręczone już w dniu 2.11.2020 r. W dniu 25 listopada 2020 r. wpłynęło do KW PSP pismo J. K. wystosowane w imieniu skarżącego z 24 listopada 2020 r. zatytułowane "ponaglenie" skierowane do Komendanta Głównego PSP. Zostało ono w terminie ustawowym przesłane przez PKW PSP wraz z aktami sprawy do tego organu. Rozstrzygnięcie w zakresie powyżej wskazanego pisma zostało sformułowane przez Komendanta Głównego PSP w piśmie z 16 grudnia 2020 r. W piśmie tym Komendant Główny PSP nie podzielił zarzutów stawianych przez skarżącego. Uznał, że odpowiedź na pismo J. K. została udzielona niezwłocznie w piśmie z 23 października 2020 r., które zostało prawidłowo zaadresowane do Przewodniczącego Zarządu Głównego NSZZ A Komendant Główny PSP uznał, że organem uprawnionym do reprezentacji na zewnątrz Zarządu Głównego NSZZ PP jest Przewodniczący Zarządu. Ponadto uznając, że w sprawach związkowych, unormowanych ustawą z dnia 23.05.1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2019 r,. poz. 263 ze zm.), nie ma odniesień do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących ponaglenia, tj. do art. 37 k.p.a., stwierdził, że w tym zakresie nie mają zastosowania w ogóle przepisy o ponagleniu, a wystąpienie skarżącego uznał za skargę rozpatrywaną w trybie działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Za bezzasadne uznano twierdzenie skarżącego, że nie otrzymał on informacji o przekazaniu "ponaglenia" organowi II instancji w sytuacji kiedy otrzymał on odpowiedź z 16 grudnia 2020 r. na swoje wystąpienie zatytułowane "ponaglenie" z 24 listopada 2020 r.. Podkreślił Komendant Wojewódzki, iż uznanie, że podmiotem występującym do organu o dostęp do informacji publicznej był NSZZ A, którego właściwym organem jest Przewodniczący Zarządu sprawia także, że należy przyjąć, że podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest J. K. występujący, jak wynika z treści skargi w imieniu własnym i nie będący stroną przedmiotowego postępowania, a NSZZ A, reprezentowany przez Przewodniczącego Zarządu Głównego. Według organu skarga J. K. powinna podlegać odrzuceniu w trybie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem wniesienie skargi przez osobę niebędącą stroną jest niedopuszczalne. Następnie Komendant wskazał, że dopiero w piśmie z 27 listopada 2020 r. Przewodniczący Zarządu NSZZ A napisał, że "Sprawy dotyczące województwa nie wymagające bezpośredniej ingerencji Prezydium Związku są załatwiane przez osobę uprawnioną do reprezentowania Związku na terenie województwa, czyli kol. J. K. jako Członka Zarządu Głównego", załączając jednocześnie pismo Zarządu Głównego z dnia 19.11.2020 r. Z kolei w tym piśmie, które nie było wcześniej doręczone Komendantowi Wojewódzkiemu PSP Przewodniczący Zarządu NSZZ A wskazał: "wobec rozbieżności interpretacyjnych oraz zgodnie z wcześniejszymi uchwałami i decyzjami Związku, w tym realizując decyzję Krajowej Konferencji Delegatów NSZZ A z 12 listopada 2020 r., Zarząd Główny Niezależnego Samorządnego związku Zawodowego A., informuje i przypomina iż Członkowie Zarządu Głównego (...) posiadają uprawnienia do reprezentowania interesów/spraw Związku wobec przedstawicieli strony służbowej na terenie kraju, w tym właściwego województwa". W ocenie Komendanta pismem tym sam Przewodniczący NSZZ A potwierdził istnienie wątpliwości i rozbieżności w zakresie doręczania pism stanowiących odpowiedź na wystosowywane w imieniu Zarządu Głównego NSZZ A pisma poszczególnych członków Zarządu Głównego NSZZ A. Jednocześnie w dalszej części ww. pisma Przewodniczący wskazuje, że "Członkowie Zarządu Głównego NSZZ A posiadają pełnomocnictwo do reprezentowania Związku wobec kierownictwa służbowego". Do pisma tego nie zostało załączone jednak jakiekolwiek pełnomocnictwo, czy też uchwała potwierdzająca powyższe fakty. W opinii Komendanta nie stanowi również umocowania do reprezentowania ogólne pismo J. K., które ww. wystosował samodzielnie we własnym imieniu do Komendanta Wojewódzkiego PSP z 3 lipca 2020 r., w którym działając jako Przewodniczący NSZZ A przy Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, sam siebie wskazał jako reprezentanta Zarządu Głównego NSZZ A, niejako upoważniając się do reprezentowania krajowych struktur związkowych. Podkreślił Komendant, że skarżący nie załączył w tym zakresie ani uchwały, ani pełnomocnictwa, na które zresztą się powoływał. Nie ulega wątpliwości, że powyższe pismo nie mogło zostać uznane za pismo upoważniające do reprezentowania Zarządu Głównego NSZZ A. W dniu 17 marca 2021 r. ponowiono wystąpienie do Przewodniczącego struktur krajowych NSZZ A K. H. o doręczenie pełnomocnictwa do reprezentowania Zarządu Głównego NSZZ A przez członków poszczególnych członków tego zarządu. Wobec takich rozbieżności prawnych i faktycznych w ocenie organu pismo Komendanta Wojewódzkiego PSP z 23 października 2020 r. stanowiące odpowiedź na pismo skarżącego z 21 października 2020 r. zostało wystosowane niezwłocznie i doręczone właściwemu adresatowi z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa i stanu faktycznego w sprawie, w zakresie braku umocowania do odbierania przez J. K. pism adresowanych do Zarządu Głównego NSZZ A. Podkreślono także, że zwrot do Komendanta Wojewódzkiego PSP odpowiedzi udzielonej skarżącemu przez Przewodniczącego NSZZ A w piśmie z 27 listopada 2020 r. w celu doręczenia go skarżącemu jest w ocenie Komendanta nieuprawniony. Uznać należy, że doręczenie pisma zostało dokonane skutecznie w dniu 25 listopada 2020 r., a fakt ewentualnego nie przekazania go skarżącemu jest wewnętrzną kompetencją organizacyjną Przewodniczącego Zarządu Głównego tych struktur związkowych. Uwzględniając powyższe argumenty skarżony organ wnosi w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na fakt, iż złożył ją podmiot nieuprawniony, tj. nie będący stroną postępowania, natomiast na wypadek nie uwzględnienia powyższej argumentacji organ wnosi o oddalenie skargi jako niezasadnej, z merytorycznych przyczyn wskazanych powyżej. Wskazano także, że skarżący wystąpił już ze skargą z 15 grudnia 2020 r. na bezczynność w przedmiotowej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt III SAB/Gd 2/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto, w myśl § 2 sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd zobowiązany jest do dokonania oceny dopuszczalności danej skargi i spełnienia warunków formalnych wnoszonego środka. W konsekwencji przeprowadzenia tej analizy sąd, zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a., może odrzucić skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Bezczynność organu administracji zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. W niniejszej sprawie skarżący zwalcza bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w udostępnieniu informacji publicznej określonej we wniosku z 21 października 2020 r.. Do rozpoznania wskazanego wniosku zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), zwaną dalej u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien ją udostępnić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej polega więc na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 u.d.i.p.), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.), ani na piśmie nie udziela wskazanej wyżej odpowiedzi. Bezczynność ma miejsce również wtedy, gdy organ błędnie uznaje, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu (podmiotu zobowiązanego) do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 21 października 2020 r. wpłynął do adresata za pośrednictwem poczty elektronicznej tego samego dnia. Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 u.i.d.p. termin udostępnienia wnioskowanej informacji to dzień 4 listopada 2020 r., a przedmiotowa odpowiedź została wysłana na adres Zarządu Głównego Związku w dniu 23 października 2020 r. Spór między stronami dotyczy kwestii czy skarżony organ powinien był doręczyć odpowiedź na wniosek J. K., skoro on wystąpił w imieniu Związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie składu orzekającego zasadnie Komendant doręczył odpowiedź na wniosek na adres Zarządu Głównego Związku i na ręce reprezentującej go osoby. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że J. K. w dacie wystosowania wniosku oraz w dacie udzielenia na niego odpowiedzi nie posiadał stosownego umocowania do reprezentacji Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego A, a z urzędu sądowi wiadome jest, że uchwała udzielającą takiego pełnomocnictwa została podjęta już po wniesieniu skargi do sądu ( w dniu 17 maja 2021 r., k. 111 akt). Brak dołączenia takiego pełnomocnictwa do wniosku o udostępnienie informacji publicznej obligowało Komendanta do doręczenia odpowiedzi na adres Zarządu Głównego NSZZ A. Skarżony organ nie miał umocowania prawnego do wezwania do wykazania się przez wnioskującego J. K. stosownym pełnomocnictwem, gdyż do postępowań z wniosku o udzielenie informacji publicznej nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, znajdują one zastosowanie dopiero od momentu wydania decyzji. Słusznie więc wystosował odpowiedź na wniosek na adres Zarządu Głównego wobec braku dokumentu umocowującego do reprezentacji Związku. W związku z tym, w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tj. w dniu 23 lutego 2021 r., strona skarżąca dysponowała już wnioskowanymi informacjami. Analizując chronologię czynności związanych z procedowaniem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wskazać należy, że 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności). Z uzasadnienia tej uchwały wynika wprost, że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Wprawdzie pogląd ten dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, lecz w ocenie sądu, zawarte w niej rozważania, mają znaczenie również dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi, także załatwieniem żądania wnioskodawcy w drodze czynności materialno-technicznej. Tak jak sprawa z zakresu informacji publicznej może zakończyć się decyzją administracyjną, na co wprost wskazuje art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tak również może zakończyć się poprzez czynność materialno-techniczną udostępnienia żądanej informacji. Ponadto, NSA podkreślił we wskazanej uchwale, że pogląd o dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność, w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, jest nieprawidłowy z tego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (podjętej w warunkach, o których mowa w art. 264 p.p.s.a., przypis sądu), przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Regulacja powyższa nie pozwala zatem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w ww. uchwale i dokonywać wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc powyższe stanowisko, w pełni aprobowane, do okoliczności niniejszej sprawy sąd wojewódzki uznał, że skoro skarga została złożona za pośrednictwem podmiotu zobowiązanego już po otrzymaniu przez skarżącego żądanych informacji publicznych, a więc po ustaniu bezczynności na skutek załatwienia sprawy w przewidzianej przez prawo formie, to skarga taka nie była dopuszczalna. Udostępnienie wnioskodawcy przez właściwy podmiot informacji publicznej zgodnie z wnioskiem przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ta zaś okoliczność uzasadnia jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, gdyż celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. O zwrocie z urzędu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.