III SA/Łd 624/20

Dnia 28 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności ekologicznej na rok 2016 oddala skargę. R.T. Decyzją z [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 - zwanej dalej k.p.a.), art. 20 ust. 4 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 217 zwanej dalej: Ustawą PROW 2014-2020), § 2 ust. 1, § 4-7, § 9-11, § 12 ust. 1 i 3 § 15 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst pierwotny Dz. U. z 2015 r., poz. 370, tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 1784 - dalej jako: Rozporządzenie ekologiczne), art. 24 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69, z późn. zm.; dalej jako: Rozporządzenie nr 809/2014), art. 2 ust. 2, art. 64 ust. 2, art. 70 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013, str. 549, z późn. zm. - zwanego dalej rozporządzeniem nr 1306/2013), art. 19 ust. 1 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48 z późn. zm. - dalej jako: Rozporządzenie nr 640/2014), Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] wydaną [...] przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] w sprawie przyznania K. K. płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2016. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 21 kwietnia 2016 r. K. K. złożył wniosek o przyznanie płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2016, w tym przyznanie kosztów transakcyjnych, w którym zadeklarował realizację wariantu 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji do działki rolnej o powierzchni 0,16 ha, wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji do działek rolnych o łącznej powierzchni 28.53 ha oraz wariantu 12.1 trwałe użytki zielone po okresie konwersji do działek rolnych o łącznej powierzchni 0,39 ha. W dniach 16 września - 12 października 2016 r. w gospodarstwie rolnym beneficjenta przeprowadzona została przez inspektorów Biura Kontroli na Miejscu ŁOR ARiMR kontrola na miejscu, z której został sporządzony raport. Pismem z 4 listopada 2016 r. organ I instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień oraz złożenia pierwszej i trzeciej strony planu działalności ekologicznej. W dniu 9 listopada 2016 r. w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, strona złożyła korektę wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 wraz z załącznikami. W dniu [...] Kierownik BP ARiMR w [...] wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności ekologicznej (PROW 2014-2020), w której przyznał płatność do wariantu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji w kwocie 189,45 zł, wariantu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji w kwocie 77,67 zł, w tym kwotę 31,57 zł zwrotu kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego oraz odmówił przyznania płatności do wariantu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji, W dniu 12 czerwca 2017 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, natomiast w dniu [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] Kierownik BBP ARiMR w [...] wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania K. K. płatności ekologicznej (PROW 2014-2020), na podstawie której przyznał stronie płatność do wariantu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji w kwocie 200,30 zł, w tym kwotę 33,38 zł zwrotu kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego oraz odmówił przyznania płatności do wariantu: 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji i nałożył sankcję w kwocie 68,48 zł, która będzie potrącona z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu trzech lat kalendarzowych oraz do wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji, oraz odmówił przyznania refundacji kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego na rok 2015 w ramach wariantu 6.1 i 7.1. W dniu 25 lutego 2019 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, kwestionując ustalenia organu I instancji. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał K. K. płatność do wariantu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji w kwocie 200,30 zł, w tym kwotę 33,38 zł zwrotu kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego oraz odmówił przyznania płatności do wariantu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji i nałożył sankcję w kwocie 68,48 zł która będzie potrącona z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu trzech lat kalendarzowych, a także wariantu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji oraz odmówił przyznania refundacji kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego na rok 2015 w ramach wariantu 6.1 i 7.1. Ponadto organ ustalił obszar objęty zobowiązaniem ekologicznym, podjętym od dnia 15.03.2015 r. na łączną powierzchnię 22,50 ha, na co składa się zobowiązanie w ramach: - wariantu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji o powierzchni 22,10 ha, - wariantu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji o powierzchni 0,39 ha. W dniu 4 marca 2020 r. K. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym zakwestionował ustalenia organu I instancji w zakresie odmowy przyznania płatności ekologicznej do wariantu 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji oraz wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji. W odwołaniu strona zarzuciła organowi błędną wykładnię § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2015 r., polegającą na uznaniu, że do spełnienia warunku uzyskania płatności ekologicznej za 2016 r. konieczne jest przyznanie płatności za rok 2015. Strona podniosła, że realizowała zobowiązanie ekologiczne w 2016 r. na tych samych obszarach, co w roku 2015, które objęte były wnioskiem w latach 2015 i 2016. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji wskazał, że płatności, o które wnioskowała strona, wprowadzone zostały przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020, natomiast szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwrotu tej pomocy, zwanej dalej "płatnością ekologiczną" określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst pierwotny Dz. U. z 2015 r., poz. 370 ze zm.). Organ odwoławczy powołał następnie treść § 2, 4, 5 ust. 1 pkt. 5, 6, 7 ust. 1 i 2, 9 ust. 1 i 2, 10 ust. 1 Rozporządzenia ekologicznego, art. 29 ust. 2 Rozporządzenia nr 1305/2013, art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 640/2014" podnosząc, że mając na uwadze powyższe regulacje rolnik składając wniosek wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności ekologicznej na dany rok oraz zobowiązuje się do przestrzegania warunków przyznania płatności oraz wymogów ustanowionych dla realizowanych pakietów. Natomiast rolą organu administracji jest przyznanie płatności, przy czym jest to poprzedzone weryfikacją spełnienia przez rolnika przesłanek przyznania płatności określonych w Rozporządzeniu. Dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Organ II instancji odwołując się do treści art. 24 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 podał, że narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Jak wynika z złożonego w dniu 21 kwietnia 2016 r. wniosku o przyznanie płatności na rok 2016, skarżący zadeklarował powierzchnie do płatności w ramach pakietu: 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji z uprawą trwałego użytku zielonego na powierzchni 0,16 ha, pakietu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji o łącznej powierzchni 28,53 ha, oraz wariantu 12.1 trwałe użytki zielone po okresie konwersji z utrzymanie trwałego użytku zielonego na powierzchni 0,39 ha. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, iż na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nr [...], która została utrzymana w mocy przez decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] zobowiązanie ekologiczne podjęte przez K. K. w dniu 15 marca 2015 r. obejmuje zobowiązanie dla wariantu 12.1 trwałe użytki zielone po okresie konwersji na powierzchni 0,39 ha oraz zobowiązanie dla wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji. Zgodnie z powyższymi decyzjami, zobowiązanie ekologiczne dla wariantu 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji nie zostało w roku 2015 podjęte. W takim przypadku dla uzyskanie płatności dla tego wariantu w latach kolejnych wymaga podjęcia nowego 5-letniego zobowiązania, w oparciu o nowy plan działalności ekologicznej. Z uwagi na powyższe organ II instancji uznał, że dołączone do odwołania fragmenty raportu z kontroli przeprowadzonego przez Jednostkę Certyfikującą w 2016 roku nie mają znaczenia dla rozstrzyganej sprawy. W dalszej części odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia paragrafu 32a rozporządzenia MRiRW z dnia 15 września 2017 r. poz. 1775 oraz ust. 2 pkt 2 załącznika nr 2, organ cytując treść § 1 oraz § 32a-32c Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 września 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 rozporządzenia wskazał, że w analizowanej sprawie powyższa regulacja nie ma zastosowania gdyż w przypadku zgłoszonych do płatności na rok 2016 do wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji działek rolnych H1 o powierzchni 5,64 ha oraz M1 o powierzchni 0,77 ha nie podjęto skutecznie zobowiązania ekologicznego w roku 2015. W tym przypadku również dla uzyskania płatności dla tego wariantu w latach kolejnych wymaga się podjęcia nowego 5-letniego zobowiązania, w oparciu o nowy plan działalności ekologicznej. Tożsame stanowisko organ zajął w zakresie zarzutu niezastosowania art. 73 rozporządzenia komisji WE Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. organ II instancji wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE z 2 grudnia 2009 r., Nr L 316, str. 65). Organ odwoławczy stwierdził dalej, że wniosek o przyznanie płatności z 7 maja 2015 r. dotyczy przyznania płatności na rok 2015 (strona wnioskiem z 2015 roku rozpoczęła realizację nowego zobowiązania ekologicznego), natomiast zgodnie z art. 43 Rozporządzenia nr 640/2014 Rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 i (UE) nr 65/2011 tracą moc z dniem 1 stycznia 2015 r. Rozporządzenia te stosuje się jednak nadal w stosunku do: a) wniosków o płatności bezpośrednie złożonych w odniesieniu do okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2015 r.; b) wniosków o płatność i wniosków o wsparcie złożonych w odniesieniu do roku 2014 i lat wcześniejszych oraz wniosków o płatność złożonych w odniesieniu do roku 2015 zgodnie z art. 66 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005; oraz c) systemu kontroli i kar administracyjnych w odniesieniu do obowiązków rolników w zakresie zasady wzajemnej zgodności zgodnie z art. 85t i 103z rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007. Organ odwoławczy wskazał, że udział w programach dotyczących płatności rolnych jest fakultatywny. Składając wniosek o przyznanie płatności z tego tytułu skarżący podpisuje oświadczenia i zobowiązania zamieszczone na formularzu wniosku (s. 4 formularza). Wśród tych oświadczeń jest m.in. oświadczenie o tym, że wnioskodawcy znane są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznania płatności (pkt 3). Wnioskodawca podpisał jednocześnie zobowiązanie do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności lub pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności oraz do utrzymywania wszystkich gruntów rolnych zgodnie z normami i przestrzegania wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności (pkt 1 a i 3). Tak więc prawidłowe wypełnienie wniosku, w tym deklarowanie upraw i pakietów/wariantów jest podstawowym obowiązkiem strony. Decyzja kierownika biura w tym zakresie jest zatem w ocenie organu II instancji prawidłowa. W zakresie płatności do wariantu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji organ odwoławczy podniósł, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach wariantu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji wynosiła 0,39 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach wariantu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji wynosi 0,39 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 nr 1306/2013. Zgodnie z § 12 ust. 3 Rozporządzenia ekologicznego, płatność ekologiczna przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit b Rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24, art. 27, art. 37 ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 809/2014 uwzględniono również wyniki potwierdzone przez Jednostkę Certyfikującą. Organ zaznaczył, że stawka płatności do 1 ha w ramach wariantu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji została określona w rozporządzeniu ekologicznym i wynosi 428,00 zł. W związku z § 16 ust. 1 oraz ust. 2 Rozporządzenia ekologicznego, rolnikowi, który spełnia warunki przyznania płatności ekologicznej, może corocznie zostać przyznana kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego z tym że nie może ona przekraczać 20% wysokości płatności ekologicznej. Mając na uwadze powyższe oraz w związku ze stwierdzoną powierzchnią gospodarstwa na której jest realizowane zobowiązanie ekologiczne, kwota kosztów transakcyjnych wynosi 33,38 zł Kwota płatności ekologicznej w ramach wariantu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji po uwzględnieniu degresywności, o której mowa w § 15 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego wynosi 200,30 zł. W zakresie płatności do wariantu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji organ wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach wariantu wariant 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji wynosiła 0,16 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach wariantu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji wynosi 0,00 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013. Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego, płatność ekologiczna przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit b Rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24, art. 27, art. 37 ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 809/2014 uwzględniono również wyniki potwierdzone przez Jednostkę Certyfikującą. Organ odwoławczy stwierdził, że działka rolna N1 o powierzchni 0,16 ha nie została zakwalifikowana do płatności dla wariantu 6.1 z uwagi na brak prowadzenia w roku 2015 produkcji zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym. W celu wyjaśnienia czy na działce rolnej N1 położonej na działce ewidencyjnej nr 149 w roku 2015 była prowadzona produkcja zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym w dniu 29 listopada 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] skierował pismo do Jednostki Certyfikującej [...] Sp. z o.o. W odpowiedzi na powyższe Jednostka Certyfikująca udzieliła w dni 6 grudnia 2019 informacji, że "Jednostka nie wydała certyfikatu na rok 2015 z działki nr 149, ponieważ producent K. K. nr ID [...] zgłosił formalnie tę działkę do systemu rolnictwa ekologicznego w 2016 r." W konsekwencji czego nie zostały spełnione dla tej działki przesłanki przewidziane w § 9 Rozporządzenia ekologicznego, a tym samym nie zostało podjęte dla niej zobowiązanie ekologiczne w pierwszym - 2015 roku realizacji tego programu. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku w ramach wariantu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji, a powierzchnią stwierdzoną w kontroli administracyjnej/ jednostki certyfikującej wynosi 100%. Zgodnie z art. 19 ust. 2 Rozporządzenia nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% rolnikowi nie przyznaje się żadnej pomocy. Ponadto rolnik podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Kwota ta, zgodnie z art. 19 ust. 3 Rozporządzenia nr 640/2014, będzie odliczana od wszystkich płatności związanych z powierzchnią, które są obsługiwane przez ARiMR, do których rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Jeżeli odliczenie tej kwoty w ciągu trzech lat kalendarzowych nie będzie możliwe, wówczas pozostałe do spłaty saldo zostanie anulowane. Mając na uwadze powyższe odmówiono przyznania płatności ekologicznej w ramach wariantu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji i wymierzono karę w wysokości 68,48 zł. Kara ta została wyliczona z uwzględnieniem stawki płatności do 1 ha w ramach Wariant: 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji, która została określona w załączniku nr 8 do rozporządzenia ekologicznego i wynosi 428,00 zł. W związku z § 16 ust. 1 oraz ust. 2 Rozporządzenia ekologicznego z uwagi na niespełnienie warunków przyznania płatności ekologicznej w ramach wariantu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji nie przyznano kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego w ramach tej płatności. W zakresie płatności do wariantu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji organ wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosiła 28,53 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach wariantu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosi 22,10 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013. Zgodnie z § 12 ust. 3 Rozporządzenia ekologicznego, płatność ekologiczna przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit b Rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24, art. 27, art. 37 ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 809/2014, uwzględniono również wyniki potwierdzone przez Jednostkę Certyfikującą. Organ odwoławczy powołując treść § 7 ust 1 Rozporządzenia wskazał, że powierzchnia podjętego w dniu 15 marca 2015 r. zobowiązania ekologicznego dla wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosiła 22,11 ha. Ponadto stwierdził, że w analizowanej sprawie w przypadku zgłoszonych do płatności na rok 2016 do wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji działek rolnych H1a o powierzchni 5,64 ha oraz M1 o powierzchni 0,77 ha nie podjęto skutecznie zobowiązania ekologicznego. W tym przypadku dla uzyskanie płatności dla tego wariantu w latach kolejnych wymaga podjęcia nowego 5-letniego zobowiązania, w oparciu o nowy plan działalności ekologicznej, czego strona nie zrobiła. Z uwagi na powyższe działki nie zostały zatwierdzone do płatności. W przypadku działki rolnej L1 położonej na działce ewidencyjnej nr 157 zobowiązanie ekologiczne podjęte w dniu 15 marca 2015 r. obejmowało powierzchnię 1,13 ha. Dla działki rolnej L1 położonej na działkach ewidencyjnych nr 190/1 oraz 190/2 maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności dla działki 190/1 wynosi 5943,00 m2, co po zaokrąglanie stanowi 0,59 ha, a nie jak deklarowała strona 0,60 ha, co potwierdza załączony do akt sprawy wydruk z systemu ICASplus przedstawiający obowiązującą powierzchnie PEG działki nr 100402 2.0034.190/1 na okres od 19 kwietnia 2016 r. Organ wskazał, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach wariantu: 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 29,10%. Organ odwoławczy odnosząc się do treści art. 19 ust. 1 ak. 2 Rozporządzenia nr 640/2014 stwierdził, że odmówiono przyznanie płatności ekologicznej w ramach Wariant: 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji. W związku z § 16 ust. 1 oraz ust. 2 Rozporządzenia ekologicznego z uwagi na niespełnienie warunków przyznania płatności ekologicznej w ramach wariantu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji nie przyznano kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego w ramach tej płatności Organ II instancji powołując następnie § 6 rozporządzenia ekologicznego oraz w związku z art. 29 ust. 2 pkt. 2 ustawy o PROW 2014-2020, wskazał, że zobowiązanie ekologiczne strony jest realizowane przez okres 5 lat od dnia 15 marca 2015 roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności ekologicznej i obejmuje: 1. Zobowiązanie Wariant: 12.1 trwałe użytki zielone po okresie konwersji podjęte w dniu 15 marca 2015 na powierzchnię równą 0,39 ha. 2. Zobowiązanie Wariant: 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji podjęte w dniu 15 marca 2015 na powierzchnię równą 22,10 ha. Sumaryczna powierzchnia zobowiązań ekologicznych wynosi 22,49 ha. Organ odwoławczy odnosząc się dalej do w art. 64 ust. 2 Rozporządzenia nr 1306/2013, w którym zostały przewidziane odstępstwa od stosowania kar administracyjnych, wskazał, że przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających wystąpienie w gospodarstwie strony przypadków siły wyższej wymienionych w art. 2 ust. 2 Rozporządzenia nr 1306/2013. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie strona nie uprawdopodobniła wystąpienia żadnej okoliczności, którą można uznać za działanie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Organ stwierdził dalej, że w analizowanej sprawie zastosowania nie znajduje również art. 64 ust. 2 lit. b Rozporządzenia 1306/2013. W rozpatrywanej spawie porównanie kolejnych części wniosku nie prowadzi do wykrycia sprzeczność, która powodowałaby, że wniosek jest niespójny, tak więc nie zachodzi tu przesłanka z art. 64 ust. 2 lit. b Rozporządzenia 1306/2013. W analizowanym stanie faktycznym nie zaistniały także przesłanki wymienione w art. 64 ust. 2 lit. c id Rozporządzenia 1306/2013. Organ podkreślił, że zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności powierzchnia gruntów stanowi podstawową dla wielkości pomocy finansowej i w ogóle dla możliwości udzielenia tej pomocy kwestię. Należy przyjąć, że zadeklarowana powierzchnia gruntów do pomocy finansowej określa ciężar finansowy tej pomocy, więc wnioskujący o pomoc rolnik, wskazując powierzchnię do płatności, musi czynić to w pełni świadomie, bowiem tylko on bierze na siebie odpowiedzialność za zgłoszone dane. Dodatkowo należy pamiętać, że wniosek o przyznanie płatności wiąże organ, który decydując o przyznaniu pomocy, musi odnieść się do danych w nim zawartych, w tym do wielkości zgłoszonego obszaru, i te właśnie dane poddać kontroli administracyjnej, bo decydują one o wielkości przyznanej pomocy. Postępowanie administracyjne było w niniejszej sprawie wszczęte na wyłączny wniosek strony, która nie była zobowiązana do uzyskania płatności i składania wniosku, ale skorzystała z uprawnienia, które wynikało z przepisów prawa. Co więcej, składając wniosek K. K. złożył oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, strona ponosi wyłączną winę za nieprawidłową deklarację powierzchni użytkowanej rolniczo we wniosku. W ocenie organu odwoławczego nie zaistniały również przesłanki z art. 64 ust. 2 lit. e Rozporządzenia 1306/2013. Stwierdzona niezgodność nie jest nieznaczna albowiem jak zostało to powyżej szczegółowo wykazane stwierdzona różnica między powierzchnią zgłoszoną, a powierzchnią stwierdzoną dla wariantu 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji wynosi 100%, w ramach wariantu: 7.1 Uprawy rolnicze po okresie stwierdzona różnica wynosi 29,10%. Odnosząc się do art. 64 ust. 2 lit. f Rozporządzenia 1306/2013 organ wyjaśnił, iż wyjątki od stosowania kar administracyjnych zostały określone w art. 15 Rozporządzenia nr 640/2014. Jak już wykazano w analizowanej sprawie strona, aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie poinformowała pisemnie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] o nieprawidłowościach zawartych we wniosku. Podsumowując organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji oraz stwierdził, że postępowanie w sprawie przyznania płatności ekologicznej zostało przeprowadzone przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego oraz procesowego, w szczególności z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, K. K. zaskarżył powyższą decyzję organu w całości, zarzucając jej naruszenie: - art. 138 & 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy prawidłowe było jej uchylenie; - § 2, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i ust. 2, § 9 i § 16 rozporządzenia ekologicznego przez błędne przyjęcie, że skarżący dokonał nieuprawnionego zwiększenia powierzchni zobowiązania ekologicznego w ramach wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wyżej wymienionych przepisów i nie przyznanie skarżącemu płatności ekologicznej oraz kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych na rok 2016 zgodnie ze złożonym wnioskiem; - art. 29 ust 2 pkt 2 ustawy PROW 2014-2020 poprzez nieprawidłowe ustalenie obszaru gruntów objętego zobowiązaniem, o których mowa w art 29 ust 2 rozporządzenia parlamentu europejskiego i Rady nr 1305/2013 z 17 grudnia 2013 r. W oparciu o wskazane zarzuty strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...], wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego w [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z całą argumentacją faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Niniejsza sprawia została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 14 grudnia 2020 r. w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem całego kraju strefą czerwoną, jak również w oparciu o zarządzenie nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2020 r. Informacja o przekazaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym została przekazana do wiadomości stron zawiadomieniami z dnia 17 grudnia 2020 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Ocena ta jest dokonywana zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Wskazać należy, że w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Brak także podstaw do stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia z [...], numer [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z [...], w przedmiocie przyznania K. K. płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2016 r., a więc płatności przyznawanej w ramach realizacji wieloletniego programu, który w przypadku skarżącego rozpoczął się w roku 2015. Strona kwestionując powyższe rozstrzygnięcie organu zaskarżyła je w zakresie odmowy przyznania płatności ekologicznej do działki rolnej zgłoszonej w ramach wariantu 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji i nakładającej z tego tytułu sankcję w kwocie 68,48 zł, a także odmowy przyznania płatności do działki rolnej zgłoszonej w ramach wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji oraz odmowy przyznania refundacji kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego w ramach wariantu 6.1 i 7.1. W pierwszym rzędzie wyjaśnić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 217 zwanej dalej Ustawą PROW 2014-2020) oraz Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst pierwotny Dz. U. z 2015 r., poz. 370, tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 1784 - dalej jako Rozporządzenie ekologiczne) Zgodnie z art. 4 wskazanej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149), zwanej dalej "Kodeksem postępowania administracyjnego", chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednak w myśl jej art. 27 ust. 1 w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W myśl zaś art. 27 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem w powyższych przepisach ustawa PROW 2014-2020 zmienia, a nawet odwraca zasady obowiązujące na gruncie k.p.a. Inicjatywa dowodowa i obowiązek dostarczenia dowodów w sprawie nie spoczywa tak jak w k.p.a. na organie prowadzącym sprawę, lecz na osobie, która z udowodnienia faktu wywodzi skutki prawne (także stronie postępowania). Organowi pozostaje jedynie w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy – a zatem ten, który przedstawi strona postępowania. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego, płatność ekologiczną przyznaje się rolnikowi, o którym mowa w art. 29 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, ze zm.), jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013 wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie ekologiczne, o którym mowa w art. 29 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, w ramach określonego pakietu albo jego wariantu; 4) spełnia warunki przyznania płatności ekologicznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego, zobowiązanie ekologiczne obejmuje użytki rolne: 1) zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności ekologicznej w ramach danego pakietu lub danego wariantu; 2) spełniające warunki przyznania płatności ekologicznej; 3) objęte obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014, również w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014. Przepis § 6 ust. 2 tego aktu stanowi zaś, że rolnik realizuje zobowiązanie ekologiczne od dnia 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności ekologicznej. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia: "Wielkość obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji. 2. W ramach realizacji zobowiązania ekologicznego, o którym mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, rolnik może dokonywać zmiany uprawianych roślin, miejsca ich uprawy lub zmiany wariantów lub pakietów objętych tym zobowiązaniem, pod warunkiem że mimo dokonania tych zmian są spełnione warunki przyznania płatności ekologicznej z tytułu realizacji tego zobowiązania, a zmiany te nie powodują zmiany wielkości obszaru objętego tym zobowiązaniem lub zmiany miejsca realizacji tego zobowiązania". Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego w brzmieniu obowiązującym w dniu składania wniosku przez skarżącego, płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 834/2007", oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia. W myśl ust. 2, płatność ekologiczna w ramach pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4, 7, 8, 9 i 10 jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik wytworzył produkty rolnictwa ekologicznego w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2015 r. poz. 497), a w przypadku uprawy roślin dwuletnich wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jeżeli rolnik wytworzył te produkty w drugim roku uprawy rośliny dwuletniej. Płatność ekologiczna, zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego, przyznawania jest do gruntu, na którym jest położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1306/2013, o powierzchni co najmniej 0,10 ha, zwana dalej "działką rolną". Ponadto zgodnie z § 11 tego samego rozporządzenia, w przypadku deklarowanego pakietu 7 płatność przyznawana jest do gruntów ornych na których występują uprawy wymienione w załączniku nr 4 do rozporządzenia, a w zakresie pakietów 6 i 12 do powierzchni trwałych użytków zielonych. Wysokość płatności ekologicznej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za hektar gruntu i powierzchni gruntów, do których przysługuje płatność ekologiczna, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności (§ 12 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego). Wysokość stawek płatności, o których mowa w ust. 1, dla poszczególnych pakietów i ich wariantów jest określona w załączniku nr 8 do rozporządzenia (§ 12 ust. 2). Przy ustalaniu wysokości płatności ekologicznej uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 12 ust. 3). Z powyższego wynika, że przedmiotowe płatności są przyznawane nie do całej powierzchni ewidencyjnej działki, ale do powierzchni działki rolnej na której prowadzona jest działalność rolnicza i do powierzchni nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. O ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu (art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia). Wskazać także należy, że aby uzyskać płatność rolnik musi złożyć w wymaganym terminie prawidłowo wypełniony wniosek wraz z oznaczeniem działek i powierzchni obszaru użytkowanego, co do którego ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 21 kwietnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2016, deklarując powierzchnie do płatności w ramach wariantu 6.1 - trwałe użytki zielone w okresie konwersji z uprawą trwałego użytku zielonego na powierzchni 0,16 ha, wariantu 7.1 - uprawy rolnicze po okresie konwersji uprawy o łącznej powierzchni 28,53 ha, oraz wariantu 12.1 - trwałe użytki zielone po okresie konwersji z utrzymanie trwałego użytku zielonego na powierzchni 0,39 ha. Bezsporne jest przy tym, że do powyższych obszarów skarżący wnioskował o przyznanie płatności ekologicznej w 2015 roku, który był pierwszym rokiem realizacji 5 letniego zobowiązania ekologicznego. Stosownie zatem do przepisu § 7 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego, który stanowi, iż wielkość obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji, skarżący mógł zatem realizować w 2016 r. zobowiązanie ekologiczne na tych samych obszarach, co w roku 2015. Ponadto, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego, zobowiązanie ekologiczne skarżącego w 2016 roku mogło obejmować wyłącznie użytki rolne zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w 2015 roku w ramach danego pakietu lub danego wariantu, spełniające warunki przyznania płatności ekologicznej. Istota sporu w niniejszym postępowaniu sprowadza się do tego, czy rozstrzygające w sprawie organy prawidłowo odmówiły przyznania stronie skarżącej płatności ekologicznej na rok 2016 do wariantu 6.1 - trwałe użytki zielone w okresie konwersji oraz wariantu 7.1 - uprawy rolnicze po okresie konwersji. Strona kwestionując powyższe rozstrzygnięcie podniosła, że organy w sposób dowolny przeniosły ustalenia w zakresie powierzchni stwierdzonej w roku 2015 na rok 2016 oraz w sposób nieprawidłowy wykluczyły w 2015 roku działkę H1 o powierzchni 5.64 ha, uznając, że lucerna mieszańcowa, z której nie uzyskano nasion nie spełnia warunku kwalifikowalności, a także działkę N1 z uwagi na brak formalnego zgłoszenia tej działki do rolnictwa ekologicznego na 2015 rok. W ocenie strony, organy nieprawidłowo również uznały, że do spełnienia warunku uzyskania płatności w 2016 roku konieczne jest przyznanie płatności w 2015 roku. W ocenie strony dokonano błędnej wykładni § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia ekologicznego, wskazując, że warunkiem przyznania płatności jest realizowanie zobowiązania ekologicznego, natomiast przepis nie wskazuje, że przez realizację zobowiązania należy rozumieć pobranie z tego tytułu płatności ekologicznej. Z powyższym stanowiskiem strony skarżącej nie można się zgodzić. Przede wszystkim należy wskazać, że wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy w decyzji dotyczącej płatności za rok 2016 nie sformułował wniosku, iż nieprzyznanie płatności ekologicznej za rok 2015 oznacza, że rolnik nie realizuje zobowiązania ekologicznego, o którym mowa w art. 29 ust. 2 rozporządzenia 1305/2013. U podstaw wydanego przez organ rozstrzygnięcia legło stwierdzenie o braku skutecznego podjęcia przez stronę w 2015 roku zobowiązania ekologicznego w ramach wskazanych wariantów 6.1 i 7.1, a zatem niezrealizowania przez stronę w ramach spornych wariantów zobowiązania ekologicznego w roku 2015, będącego dla skarżącego pierwszym rokiem realizacji tego zobowiązania, które w myśl § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia ekologicznego, jest zobowiązaniem 5 letnim. Wskazać należy, że organ II instancji słusznie wyjaśnił, że skarżący składając w dniu 7 maja 2015 roku wniosek o płatności ekologiczne rozpoczął realizację nowego zobowiązania ekologicznego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Z treści zaskarżonej decyzji jak również z wiedzy, którą Sąd posiada z urzędu w związku z rozpoznaniem w dniu 28.01.2021 r. sprawy o sygn. III SA/Łd 623/20 wynika, że decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z [...] odmówiono skarżącemu przyznania na rok 2015 płatności do wariantu 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji oraz wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji, oraz odmówiono przyznania refundacji kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego. Powyższą decyzja została wydana w następstwie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 5 lutego 2019 roku, sygn. akt III SA/Łd 986/18 decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej na 2015 rok. W uzasadnieniu wyroku III SA/Łd 986/18 Sąd wskazał, że w ramach wariantu 7 złożony w toku postępowania certyfikat zgodności Nr [...] z 13 lipca 2015 r. wystawiony przez Jednostkę Certyfikującą EKOGWARNCJA [...] z o.o. w związku z kontrolą produkcji roślinnej w dniu 17 czerwca 2015 roku, potwierdza, że w 2015 roku w ramach prowadzonej działalności rolniczej skarżący wytworzył produkty ekologiczne m.in. w postaci mieszanki zbożowej, oraz siana z lucerny mieszańcowej. W oparciu o ten dokument ustalenia zawarte w decyzji organu odwoławczego w odniesieniu do niespełnienia przez skarżącego warunków do przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 7 na działkach H1 i M1 Sąd uznał za prawidłowe. Sąd stwierdził również, że organ II instancji w kontrolowanej decyzji prawidłowo przyjął, że w odniesieniu do zgłoszonej uprawy lucerny mieszańcowej nie został uzyskany odpowiedni produkt końcowy, a w odniesieniu do mieszanki zbożowej, jej uprawa w ogóle nie została wymieniona w załączniku nr 4 do rozporządzenia ekologicznego i w tym zakresie trafnie odmówiono stronie wypłaty płatności ekologicznej. Podstawą uchylenia przez Sąd decyzji nr [...] był natomiast brak w aktach sprawy wykazu producentów, sporządzonego przez jednostkę certyfikującą, potwierdzającego prowadzenie produkcji rolniczej w 2015 roku na działkach zgłoszonych do płatności ekologicznej, z którego według organu ma wynikać nieprowadzenie przez stronę zadeklarowanej uprawy na działce N1 o powierzchni 0,16 ha w ramach działki ewidencyjnej nr 149. Z kolei w odniesieniu do działki L1 Sąd uznał, że z decyzji nie wynika, jak została ustalona, przyjęta przez organ jej powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza oraz na jakiej podstawie organy twierdzą, że jest ona mniejsza od zadeklarowanej przez stronę. W aktach sprawy brak było bowiem ortofotomapy aktualnej na 2015 rok z oznaczeniem obszaru kwalifikowanego i niekwalifikowanego dotyczącego tej działki. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ, wydając [...] decyzję nr [...] o przyznaniu skarżącemu płatności ekologicznej na 2015 rok (związany stosownie do art. 153 p.p.s.a. wskazaniami Sądu zawartymi w powyższym wyroku o sygn. akt III SA/Łd 986/18) ustalił, że działka rolna N1 o powierzchni 0,16 ha nie została zakwalifikowana do płatności dla wariantu 6.1 z uwagi na brak prowadzenia w roku 2015 produkcji zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym. W celu wyjaśnienia czy na działce rolnej N1 położonej na działce ewidencyjnej nr 149 w roku 2015 była prowadzona produkcja zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym w dniu 29.11.2019 r. Kierownik BP ARiMR w [...] skierował pismo do Jednostki Certyfikującej [...] Sp. z o.o. W odpowiedzi na powyższe Jednostka Certyfikująca udzieliła w dniu 06.12.2019 informacji, że "Jednostka nie wydała certyfikatu na rok 2015 z działki nr 149, ponieważ producent K. K. nr ID [...] zgłosił formalnie tę działkę do systemu rolnictwa ekologicznego w 2016 r." W zakresie działki nr L1 organ wskazał natomiast, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach wariantu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosiła 28,53 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach wariantu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosi 22,11 ha. Organ podniósł, że w przypadku działki rolnej L1 położonej na działce ewidencyjnej nr 157 w wyniku pomiaru powierzchni ewidencyjno-gospodarczej odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, co potwierdza załączony do akt sprawy wydruk z systemu ICASplus przedstawiający obowiązującą powierzchnię PEG działki nr 100402 2.0034.157 na okres 20 stycznia 2015 r. do 19 kwietnia 2016 roku wynoszący 11 339,00 m², co po zaokrągleniu daje 1,13 ha. W konsekwencji, zgodnie z § 6 rozporządzenia ekologicznego oraz w związku z art. 29 ust. 2 pkt. 2 ustawy o PROW 2014-2020, organ stwierdził w decyzji nr [...] z [...], że zobowiązanie ekologiczne skarżącego jest realizowane przez okres 5 lat od dnia 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności ekologicznej i obejmuje: 1. wariant: 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji podjęte w dniu 15 marca 2015 na powierzchnię równą 0,39 ha. 2. wariant: 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji podjęte w dniu 15 marca 2015 na powierzchnię równą 22,11 ha. Sumaryczna powierzchnia zobowiązań ekologicznych w roku 2015 (pierwszym roku realizacji zobowiązania ekologicznego) wyniosła zatem 22,50 ha. Decyzja dotycząca przyznania płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2015 nr [...] była również przedmiotem kontroli przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 roku, sygn. akt III SA/Łd 623/20 oddalił skargę. W niniejszym postępowaniu, dotyczącym przyznania płatności ekologicznej na rok 2016, Sąd nie mógł zatem ponownie kontrolować ustaleń organu odnoszących się do płatności ekologicznej przyznanej skarżącemu na rok 2015. Zamierzonego skutku nie mogły wobec tego odnieść zarzuty strony, oparte na twierdzeniu dokonania przez organy dowolnych ustaleń w zakresie powierzchni stwierdzonej do płatności ekologicznej na rok 2015 oraz wadliwego przeniesienia ustaleń z 2015 roku na rok 2016. W ocenie Sądu, ustalenia organu w zakresie powierzchni gruntów stwierdzonych i uprawniających skarżącego do przyznania płatności ekologicznej na rok 2016 nie budzą wątpliwości, bowiem dokonywane zostały w oparciu o wyniki z przeprowadzonej kontroli na miejscu, która miała miejsce od 16 września - 12 października 2016 r., jak również uwzględniono wyniki potwierdzone przez Jednostkę Certyfikującą oraz wydruk z systemu ICASplus przedstawiający obowiązującą powierzchnie PEG na okres od 19 kwietnia 2016 roku. Jak wynika z akt sprawy podczas kontroli wytyczono granice działek rolnych oraz grupy płatności zgodnie ze stanem faktycznym na dzień kontroli. Wskazać należy, że Agencja, w gestii której leży przyznanie stosownej płatności, na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego oceniła uzyskane w toku postępowania dowody i stwierdziła czy zostały spełnione warunki uzasadniające przyznanie płatności. Każdy dowód został przez organ oceniany nie tylko z osobna pod względem jego wiarygodności, ale przede wszystkim w powiązaniu z innymi zebranymi dowodami, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z prawidłowo poczynionych przez organ II instancji w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych wynika, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach wariantu wariant 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji wynosiła 0,16 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wynosi 0,00 ha. Działka rolna N1 o powierzchni 0,16 ha nie została zakwalifikowana do płatności dla wariantu 6 z uwagi na brak prowadzenia w roku 2015 produkcji zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, co potwierdzone zostało przez Jednostkę Certyfikującą. Jak wyżej wskazano, w celu wyjaśnienia, czy na działce rolnej N1 położonej na działce ewidencyjnej nr 149 w roku 2015 była prowadzona produkcja zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym w dniu 29 listopada 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] skierował pismo do Jednostki Certyfikującej [...] Sp. z o.o. W odpowiedzi na powyższe Jednostka Certyfikująca udzieliła w dni 06 grudnia 2019 informacji, że "Jednostka nie wydala certyfikatu na rok 2015 z działki nr 149, ponieważ producent K. K. nr ID [...] zgłosił formalnie tę działkę do systemu rolnictwa ekologicznego w 2016 r." W konsekwencji czego nie zostały spełnione dla tej działki przesłanki przewidziane w § 9 Rozporządzenia ekologicznego, a tym samym nie zostało podjęte dla niej w 2015 r. zobowiązanie ekologiczne. Skoro zatem w 2015 skarżący nie podjął na działce N1 zobowiązania ekologicznego, nie mógł go kontynuować na tym obszarze w roku 2016. W analizowanej sprawie organ II instancji słusznie uznał również, że w przypadku zgłoszonych do płatności na rok 2016 do wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji działek rolnych H1a o powierzchni 5,64 ha oraz M1 o powierzchni 0,77 ha nie podjęto skutecznie zobowiązania ekologicznego w roku 2015, zatem nie można było go kontynuować w roku 2016. Strona zadeklarowała bowiem do płatności uprawy niezgodne z treścią załącznika nr 4 "Wykaz roślin objętych płatnością ekologiczną", co zostało przesądzone prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z 5 lutego 2019 roku, sygn. akt III SA/Łd 986/18. W tym przypadku prawidłowe było stwierdzenie organu, że dla uzyskania płatności dla tego wariantu w latach kolejnych niezbędne było podjęcie nowego 5-letniego zobowiązania, w oparciu o nowy plan działalności ekologicznej, czego strona nie zrobiła. Z uwagi na powyższe działki prawidłowo nie zostały zatwierdzone do płatności na rok 2016, bowiem nie została spełniona przesłanka kontynuowania podjętego zobowiązania ekologicznego, rozpoczętego przez skarżącego w 2015 roku. Tym samym organ trafnie wskazał, że art. 32a rozporządzenia MRiRW z dnia 15 września 2017 r., poz. 1775 oraz ustępu 2 pkt 2 załącznika nr 2, jak również art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 11/22/2009 nie mają zastosowania. Zdaniem Sądu organ prawidłowo stwierdził także, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach wariantu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosi 28,53 ha, zaś powierzchnia stwierdzona w wynosi 22,10 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013, jak również, uwzględniono wyniki potwierdzone przez Jednostkę Certyfikującą. Organ odwoławczy ustalił także, że powierzchnia podjętego w dniu 15 marca 2015 r. zobowiązania ekologicznego dla wariantu 7 uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosiła 22,11 ha, co potwierdza ostateczna decyzja nr 224/2020 z 24 czerwca 2020 roku o przyznaniu stronie płatności ekologicznej na rok 2015. Tymczasem jak wynika z § 7 Rozporządzenia wielkość obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji (ust. 1). W ramach realizacji zobowiązania ekologicznego, o którym mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, rolnik może dokonywać zmiany uprawianych roślin, miejsca ich uprawy lub zmiany wariantów lub pakietów objętych tym zobowiązaniem, pod warunkiem że mimo dokonania tych zmian są spełnione warunki przyznania płatności ekologicznej z tytułu realizacji tego zobowiązania, a zmiany te nie powodują zmiany wielkości obszaru objętego tym zobowiązaniem lub zmiany miejsca realizacji tego zobowiązania (ust. 2). Organ odwoławczy prawidłowo ustalił także, że w przypadku działki rolnej L1 położonej na działce ewidencyjnej nr 157 zobowiązanie ekologiczne podjęte w dniu 15 marca 2015 r. obejmowało powierzchnię 1,13 ha. Z kolei dla działki rolnej Ł1 położonej na działkach ewidencyjnych nr 190/1 oraz 190/2 maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności dla działki 190/1 wynosi 5943,00 m², co po zaokrąglanie stanowi 0,59 ha, a nie jak deklarowała strona 0,60 ha, co znalazło potwierdzenie w załączonym do akt wydruku z systemu ICASplus przedstawiający obowiązującą powierzchnie PEG działki na okres od 19 kwietnia 2016 r. Pomimo przeciwnych sugestii skarżącego organ prawidłowo wskazał zatem, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach wariantu: 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 29,10%. W wyniku przeprowadzonej kontroli prawidłowo ustalono, że łączna powierzchnia gruntów wykluczonych z płatności wynosi 6,43 ha, co skutkowało pomniejszeniem płatności, o jakie ubiegał się skarżący. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy słusznie uznał, iż w realiach badanej sprawy zasadnym było wobec wniosku o przyznanie omawianej płatności na rok 2016 wykluczenie areału zadeklarowanego na działkach: H1a (o powierzchni 5,64 ha), M1 (o powierzchni 0,77 ha) i N1 (o powierzchni 0,16), które w roku 2015 zostały wykluczone z płatności z uwagi na niespełnienie warunku, o którym mowa w § 9 rozporządzenia ekologicznego i niepodjęcie skutecznie zobowiązania ekologicznego. W tych okolicznościach słusznie odmówiono skarżącemu przyznania płatności ekologicznej w ramach wariantu 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji oraz 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji. Skarżący nie może bowiem w roku 2016 kontynuować realizacji zobowiązania ekologicznego, którego de iure nie podjął w pierwszym roku jego realizacji czyli w roku 2015. Sąd uznał, iż w niniejszym przypadku nie można mówić o podjęciu przez skarżącego nowego zobowiązania ekologicznego, które byłoby realizowane na podstawie wniosku złożonego w dniu 21 kwietnia 2016 r. Z akt sprawy nie wynika by skarżący na jakimkolwiek etapie trwającego postępowania wskazywał, że jego wniosek dotyczył podjęcia nowego zobowiązania ekologicznego. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie przedstawiała dowodów, które mógłby prowadzić do ustaleń odmiennych od dokonanych przez organy administracji. W szczególności skarżący nie przedłożył dowodów, z których wynikałoby, że rozpoczął realizację nowego zobowiązania rolnośrodowiskowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżącemu płatność ekologiczna za 2016 r. we wskazanym wyżej zakresie nie przysługuje. Zważywszy zatem na regulację art. 27 ust. 2 ustawy o PROW nakładającą ciężar udowodnienia faktu na stronę, która z tego faktu wywodzi skutki prawne oraz na brak dowodów na potwierdzenie tezy przeciwnej, należało przyjąć, że skarżący złożył wniosek kontynuacyjny w zakresie pakietu 6.1 i 7.1, ignorując wskazaną powyżej okoliczność, że zobowiązanie to w 2015 roku nie zostało podjęte. Natomiast w stosunku do przyznanych skarżącemu płatności do pozostałych wariantów deklarowanych we wniosku na 2016 r., Sąd nie stwierdził by organy naruszyły przepisy prawa, a nadto skarżący nie kwestionował przyznanych mu w tym zakresie płatności. Sąd podzielił również niekwestionowane w skardze ustalenia dotyczące braku przesłanek do zastosowania odstąpień od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, zgodnie z art. 64 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013 oraz w oparciu o art. 64 ust. 2 lit. b rozporządzenia, jak również brak wstąpienia przesłanek o których mowa w art. 64 ust. 2 lit. c i d, e i f Rozporządzenia nr 1306/2013. Mając na względzie powyższe rozważania Sąd uznał, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo. Podkreślić należy, że zakres postępowania dowodowego jest determinowany treścią przepisów prawa materialnego. Niekorzystne dla strony skarżącej rozstrzygnięcie jest konsekwencją stosowania przepisów prawa materialnego, w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W konsekwencji Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że działanie organu było wadliwe, jak również nie stwierdził również innych naruszeń przepisów prawa w zakresie nieobjętym zarzutami skargi, które mogłyby stać się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku R.T.